Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
zondag 20 augustus 2017 om 17:38
Daarvoor betaalde hij dan ook een werkster.Paarsebloem schreef: ↑20-08-2017 10:58Eh, het was toch jouw vent die niks in het huishouden wil doen?
Als je niet alleen het huishouden wilt doen had je die werkster gewoon moeten houden.
zondag 20 augustus 2017 om 17:39
To, ik snap tot op zekere hoogte best dat het moeilijk is.
Je gaat wonen in een huis wat nooit echt het jouwe zal zijn. Met een man en kind die ook nooit 100% "van jou" zullen zijn.
Je moet "genoegen" nemen met een kleinere slaapkamer, ziet constant haar foto's, je word door stiefzoon er telkens aan herinnerd dat zijn moeder de allerliefste was. En misschien heb je ergens het gevoel dat dat voor je man ook zo is.
Maar hoe is het voor je dochter? Heeft zij dat gevoel ook? Is het voor jullie beiden wel fijn om daar te wonen?
En waarom zou je nog een kind willen? Omdat je hoopt dat je er dan wel echt bijhoort?
Probeer je te realiseren dat je stiefzoon er niks aan kan doen. Hij heeft nergens om gevraagd. In zijn korte leven zijn er al veel dingen gebeurd waar hij geen invloed op heeft; moeder overleden, pa een nieuwe vriendin, huis moeten delen, stiefzusje erbij, opeens allemaal nieuwe regels.
Uit jouw reacties proef ik dat je iemand bent die sterk is van het "regels zijn regels".
Misschien ook uit een soort territoriumdrift?
Maar je ziet zelf toch ook dat niemand hier gelukkig van word?
Dus laat het los, of ga latten. Maar begin echt niet aan een nieuwe baby.
Want die zal pas echt de dupe worden van alles.
Je gaat wonen in een huis wat nooit echt het jouwe zal zijn. Met een man en kind die ook nooit 100% "van jou" zullen zijn.
Je moet "genoegen" nemen met een kleinere slaapkamer, ziet constant haar foto's, je word door stiefzoon er telkens aan herinnerd dat zijn moeder de allerliefste was. En misschien heb je ergens het gevoel dat dat voor je man ook zo is.
Maar hoe is het voor je dochter? Heeft zij dat gevoel ook? Is het voor jullie beiden wel fijn om daar te wonen?
En waarom zou je nog een kind willen? Omdat je hoopt dat je er dan wel echt bijhoort?
Probeer je te realiseren dat je stiefzoon er niks aan kan doen. Hij heeft nergens om gevraagd. In zijn korte leven zijn er al veel dingen gebeurd waar hij geen invloed op heeft; moeder overleden, pa een nieuwe vriendin, huis moeten delen, stiefzusje erbij, opeens allemaal nieuwe regels.
Uit jouw reacties proef ik dat je iemand bent die sterk is van het "regels zijn regels".
Misschien ook uit een soort territoriumdrift?
Maar je ziet zelf toch ook dat niemand hier gelukkig van word?
Dus laat het los, of ga latten. Maar begin echt niet aan een nieuwe baby.
Want die zal pas echt de dupe worden van alles.
zondag 20 augustus 2017 om 19:59
Dat heeft ook met jouw houding t.o.v. hem te maken. Dat kind merkt aan alles dat je hem niet moet. Hell, zijn vriend mag al niet vaker dan 2x in de week komen want dan ben jíj je privacy kwijt. Zorg, samen met je vriend voor een oplossing hierin maar ontneem hem zijn vriend(en) niet, die zijn zo belangrijk, overleden ouder of niet. Ik neem aan dat je dochter dat dan ook niet mag? Gelijke monniken, gelijke kappen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 15:41Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.
Je verwijt hem veel wat ik niet fair vind t.o.v. een minderjarig kind. Zijn vader en hij hebben dit jaren zo gedaan. Dat buig je niet zomaar om, noch moet je dat willen. Je hebt het met zijn vader te doen om hierover het gesprek aan te gaan en als je daar geen voet aan de grond krijgt, moet je zelf je conclusie trekken. Maar laat je niet zo laatdunkend uit over je stiefzoon. En ga al zeker niet lopen mokken over geen ruimte voor eigen foto's. Ik neem dat er meer muren in dat huis zijn. Creëer je eigen ruimte zou ik zeggen.
Je zwijgt en slikt alleen maar omdat je niet wil inzien wat je eigen gedrag teweegbrengt. Voor jou voelt dat als oneerlijk. Daar wil ik nog best een eindje in meegaan. Een samengesteld gezin vormen valt niet/nooit mee, je kent de gewoontes niet, de grapjes onderling niet, hoe de verhoudingen liggen t.a.v. evt. huishoudelijke dingen. En dan komt er een vrouw, mét kind bij, wat je zelf al nooit eerder hebt meegemaakt en die vindt dat je dan maar aan 'haar' regels moet gaan houden.
Ik denk, maar hou me te goede, dat de hele kwestie stiefzoon niet eens de hoofdmoot is maar dat jij zelf niet op nr. 1 bij vriend staat en je daar bovenop het idee hebt te 'moeten' concurreren met de overleden ouder. Klopt dat?
Krijg motto niet verwijderd :-)
zondag 20 augustus 2017 om 20:13
Dank je wel, lief van je, hoop dat zoon daar, wanneer hij ruim volwassen is, zijn eigen leven en evt. eigen gezin heeft, ook zo op terug kan kijken. Kanttekening: het is hier zeker niet altijd rozengeur en wodka lime manenschijn.
Krijg motto niet verwijderd :-)
zondag 20 augustus 2017 om 20:19
Dit. Daarom moet er ook nog een kind komen natuurlijk.iceteapeach schreef: ↑20-08-2017 19:59
Ik denk, maar hou me te goede, dat de hele kwestie stiefzoon niet eens de hoofdmoot is maar dat jij zelf niet op nr. 1 bij vriend staat en je daar bovenop het idee hebt te 'moeten' concurreren met de overleden ouder. Klopt dat?
zondag 20 augustus 2017 om 20:31
To als moeders bij hun eigen pubers al niet veel kunnen uithalen en hier melden dat hun pubers hetzelfde gedrag vertonen dan jouw stiefzoon wat maakt dan dat jij denkt dat je dat varkentje wel even kunt wassen? Je bent niet zijn moeder.
Ik wil ook een opgeruimd huis maar mijn puberzoon die mijn eigen vlees en bloed is is ook laks en dat hoort zo.
Kleding die niet in de wasmand ligt wordt niet gewassen. Kleding die schoon is leg ik in de kast. Tenzij het daar een puinhoop is dan leg ik het op zijn bureau. En verder ben ik ook een langspeelplaat: zet dat bord nou IN de afwasmachine ipv erop. Als de fles cola leeg is zet dan een nieuwe in de koelkast. Haal die schoenen daar weg ik breek mijn nek. Als iets op de trap ligt neem het dan mee naar boven enz enz.
Jij hebt zelf nog een klein kind je bent nog niet meegegroeid naar de puberleeftijd. Lees je in zou ik zeggen
Verander de regels die je stelt.
Zeg niet je was moet in de wasmand maar zeg ik was alleen dat wat in de mand ligt.
Als jij vindt dat het ieders verantwoordelijkheid is voor zijn/haar kamer is dat prima maar laat het dan ook los. Als je stiefzoon 1keer in de 2 weken stofzuigt of helemaal niet is niet jouw probleem. Het is zijn kamer.
Zet een tv daar neer zodat hij daar met zijn vrienden kan zitten. Doet ie waarschijnlijk zelf ook liever dan bij jou op de bank te moeten zitten.
En voor de rest: je HOEFT je niet overal aan te ergeren he? Ipv je te ergeren aan een lege zak chips kun je m ook gewoon in de prullenbak gooien. Het blijven pubers.....
Ik wil ook een opgeruimd huis maar mijn puberzoon die mijn eigen vlees en bloed is is ook laks en dat hoort zo.
Kleding die niet in de wasmand ligt wordt niet gewassen. Kleding die schoon is leg ik in de kast. Tenzij het daar een puinhoop is dan leg ik het op zijn bureau. En verder ben ik ook een langspeelplaat: zet dat bord nou IN de afwasmachine ipv erop. Als de fles cola leeg is zet dan een nieuwe in de koelkast. Haal die schoenen daar weg ik breek mijn nek. Als iets op de trap ligt neem het dan mee naar boven enz enz.
Jij hebt zelf nog een klein kind je bent nog niet meegegroeid naar de puberleeftijd. Lees je in zou ik zeggen
Verander de regels die je stelt.
Zeg niet je was moet in de wasmand maar zeg ik was alleen dat wat in de mand ligt.
Als jij vindt dat het ieders verantwoordelijkheid is voor zijn/haar kamer is dat prima maar laat het dan ook los. Als je stiefzoon 1keer in de 2 weken stofzuigt of helemaal niet is niet jouw probleem. Het is zijn kamer.
Zet een tv daar neer zodat hij daar met zijn vrienden kan zitten. Doet ie waarschijnlijk zelf ook liever dan bij jou op de bank te moeten zitten.
En voor de rest: je HOEFT je niet overal aan te ergeren he? Ipv je te ergeren aan een lege zak chips kun je m ook gewoon in de prullenbak gooien. Het blijven pubers.....
zondag 20 augustus 2017 om 20:35
Dit vind ik inderdaad ook wel een beetje vreemd.redbulletje schreef: ↑20-08-2017 20:27Ik vind 't dan weer erg raar dat die man niet meer in de masterbedroom wil slapen met TO terwijl zijn vrouw al jaaaaaaren geleden overleden is. Dan ben je toch nog niet ver genoeg door je rouwproces om weer met iemand samen te gaan wonen.
zondag 20 augustus 2017 om 20:38
Dit wordt niets.
Echt niet.
En al helemaal niet zolang kind in huis woont.
Begin in 's hemelsnaam niet aan nog een "liefdeskind" met deze man, want dan zit je straks met 2 kinderen in co-ouderschap.
Het enige wat je eventueel nog kan proberen is terug op jezelf gaan wonen en latten tot zoon het huis uit is.
En dan niet omdat jij zijn vader hebt opgestookt om hem het huis uit te krijgen.
Maar omdat ie zelf beslist heeft dat het "tijd is" om op eigen benen te staan.
Als hij nu 15 is ... kan dat 3 jaar duren, maar kan dat ook nog 10 jaar duren.
Echt niet.
En al helemaal niet zolang kind in huis woont.
Begin in 's hemelsnaam niet aan nog een "liefdeskind" met deze man, want dan zit je straks met 2 kinderen in co-ouderschap.
Het enige wat je eventueel nog kan proberen is terug op jezelf gaan wonen en latten tot zoon het huis uit is.
En dan niet omdat jij zijn vader hebt opgestookt om hem het huis uit te krijgen.
Maar omdat ie zelf beslist heeft dat het "tijd is" om op eigen benen te staan.
Als hij nu 15 is ... kan dat 3 jaar duren, maar kan dat ook nog 10 jaar duren.
zondag 20 augustus 2017 om 20:40
TO heeft een probleem met haar vriend. Hij wil niet dat er iemand in die grote slaapkamer slaapt. Hij heeft geen zin in iets in het huishouden te doen. In zijn huis staan nog al die foto's waardoor er weinig plaats is voor foto's van haar en haar kind.
Ze durft echter niks over hem te zeggen, want ze heeft hem nodig om nog een kind te maken.
Dus maakt ze het verhaal iets anders en is het zogenaamd de zoon die schuld heeft.
Kijk eerst maar eens naar je relatie ipv naar de slaapkamer van die jongen.
Ze durft echter niks over hem te zeggen, want ze heeft hem nodig om nog een kind te maken.
Dus maakt ze het verhaal iets anders en is het zogenaamd de zoon die schuld heeft.
Kijk eerst maar eens naar je relatie ipv naar de slaapkamer van die jongen.
paarsebloem wijzigde dit bericht op 20-08-2017 20:42
0.69% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 20:41
Maar bij latten heeft TO minder last van stiefzoon, want dan kunnen ze gewoon in haar huis latten in de weken dat haar dochter bij haar vader is en zoon kan thuis blijven.Tornacense schreef: ↑20-08-2017 20:38Dit wordt niets.
Echt niet.
En al helemaal niet zolang kind in huis woont.
Begin in 's hemelsnaam niet aan nog een "liefdeskind" met deze man, want dan zit je straks met 2 kinderen in co-ouderschap.
Het enige wat je eventueel nog kan proberen is terug op jezelf gaan wonen en latten tot zoon het huis uit is.
En dan niet omdat jij zijn vader hebt opgestookt om hem het huis uit te krijgen.
Maar omdat ie zelf beslist heeft dat het "tijd is" om op eigen benen te staan.
Als hij nu 15 is ... kan dat 3 jaar duren, maar kan dat ook nog 10 jaar duren.
zondag 20 augustus 2017 om 20:44
Snap ook niet waarom TO nog 'n nakomertje zou willen terwijl haar eigen kind al 9 is. Laat staan die man die al een puber heeft. Waarom zou je dan nog opnieuw beginnen terwijl het toch nog maar de vraag is of het samengestelde gezin wat ze nu proberen te zijn uberhaupt in stand gehouden kan worden?Paarsebloem schreef: ↑20-08-2017 20:40
Ze durft echter niks over hem te zeggen, want ze heeft hem nodig om nog een kind te maken.
zondag 20 augustus 2017 om 20:48
Om dan zoon tegen vader te horen zeggen klagen "dat hij altijd alleen zit in 't weekend"?redbulletje schreef: ↑20-08-2017 20:41Maar bij latten heeft TO minder last van stiefzoon, want dan kunnen ze gewoon in haar huis latten in de weken dat haar dochter bij haar vader is en zoon kan thuis blijven.
Ik zou gerust af en toe de hele zwik nog samenbrengen en er overnachten.
Maar elk zijn eigen huishouden en geen stiefouders die zich bemoeien met de andere zijn huishouden of regels.
1 of 2 nachten tegen wat rommel aankijken of met een puber omgaan is meestal nog doenbaar.
zondag 20 augustus 2017 om 21:12
Ik vind dat van hun slaapkamer onbewoond laten onbegrijpelijk trouwens. Het lijkt wel alsof je man nog in een rouwfase zit waar nog helemaal geen ruimte is voor een nieuwe partner. Dat jij nu hobbels zoals foto's en opruimgedrag van een puberruim uitvergroot, lijkt me te komen door een andere worsteling die je waarschijnlijk dwars zit. Dat (jouw behoeften) niet worden gezien door je partner en dat je het gevoel heb ergens onderaan de prioriteitenlijst te bungelen. Ik kan me voorstellen dat dit - na al die jaren - erg opbreekt.
En het kan echt anders, maar dat heb niet jij maar je man in de hand. En daar zou ik niet op gaan bouwen, want die voelde in de afgelopen jaren ook niet de noodzaak tot verandering. Ik zou het wel weten; kies voor jezelf en je dochter!
Dus ik ben meer benieuwd naar de discussie die achter de symptomen zit.
En het kan echt anders, maar dat heb niet jij maar je man in de hand. En daar zou ik niet op gaan bouwen, want die voelde in de afgelopen jaren ook niet de noodzaak tot verandering. Ik zou het wel weten; kies voor jezelf en je dochter!
Dus ik ben meer benieuwd naar de discussie die achter de symptomen zit.
anoniem_23921 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 21:37
4.53% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 21:22
Ik begrijp veel van wat je zegt, maar 1 x per week stofzuigen is voor een puber echt veel hoor. Ze maken nu eenmaal een rommel van hun kamer op die leeftijd, laat ze dus vooral rommel maken in hun eigen kamer en dan 1 x per maand even flink laten opruimen en stofzuigen zou voldoende moeten zijn als je het vanuit hún oogpunt bekijkt!MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:21Ik verwacht geen buitensporige dingen wbt het huishouden. Vriend en ik hebben kinderen samen geroepen en dat samen aan hen verteld.
Ik verwacht dat ze zelf hun kamer proper houden, niets op de grond laten slingeren en 1x per week stofzuigen. Stiefzoon wil dat maar 1x om de 14 dagen doen, want dochter doet dit ook maar zoveel. 1x per week vind ik zeker niet te veel. Als ik zijn kamer binnenkom (bv om de was in zijn kast te leggen) en er ligt iets op de grond dan pak ik het mee. De kleren moeten in de wasmand, niet erop of ernaast, maar erin. Ik wil geen kousen zien slingeren op de bank of halverwege de trap. Ik wil ook dat gemeenschappelijke ruimtes proper gehouden worden. Als je gedoucht hebt, dan komt de handdoek niet op de grond, maar op het rekje die ervoor gemaakt is. Als hij chips gegeten heeft voor de computer, dan gooit hij zelf de lege zak bij het vuilnis. Mijn dochter kan zich hieraan houden, dan kan dit geen probleem zijn voor hem.
Ik heb niet gevraagd om de foto's weg te doen.
Ik werk ook.
Zit ze niet zo op hun nek, en richt je een beetje op de gemeenschappelijke ruimte, leg uit dat je die graag met "elkaar" schoonhoudt etc. Leer hem de kleine dingetjes die jii het belangrijkste vind en verder niet zo moeilijk doen. Als hij ouder en groter wordt, dan wil je neem ik aan nog steeds zijn respect krijgen...toch?
Succes gewenst..!
zondag 20 augustus 2017 om 21:42
Vind het ook veel te ver gaan dat de grote slaapkamer niet gebruikt mag worden. Ik zou ook niet in zo'n herdenkingsoord willen wonen, daar kun je je toch niet thuis voelen. Dit heeft inderdaad te maken met jullie relatie, niet met puberzoon. Want puberzoon kan zo ook niet verder en man ook niet. Man blijft hangen in rouw waardoor er voor jou niet veel plaats is, puberzoon voelt dit wel en reageert ook op die manier, wat begrijpelijk is. Ga hierover het gesprek aan met je man. Want dit kun je niet volhouden.
zondag 20 augustus 2017 om 22:07
Elsa1984 schreef: ↑20-08-2017 21:42Vind het ook veel te ver gaan dat de grote slaapkamer niet gebruikt mag worden. Ik zou ook niet in zo'n herdenkingsoord willen wonen, daar kun je je toch niet thuis voelen. Dit heeft inderdaad te maken met jullie relatie, niet met puberzoon. Want puberzoon kan zo ook niet verder en man ook niet. Man blijft hangen in rouw waardoor er voor jou niet veel plaats is, puberzoon voelt dit wel en reageert ook op die manier, wat begrijpelijk is. Ga hierover het gesprek aan met je man. Want dit kun je niet volhouden.
Hij is van slaapkamer veranderd toen zijn vrouw een jaar gestorven was. Hij kon niet goed slapen en heeft toen op aanraden van anderen een andere slaapkamer ingericht. Er staat niet zoveel meer in die kamer, enkele oude meubels en trouwfoto's. Het is niet dat hij daar elke dag huilend op zit. Ik vond het zelf ook raar dat dochter in die kamer zou slapen, alsof we de plaats van zijn vrouw willen innemen.
Man zit niet meer vast in de rouw.
zondag 20 augustus 2017 om 22:20
MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 10:21Ik verwacht geen buitensporige dingen wbt het huishouden. Vriend en ik hebben kinderen samen geroepen en dat samen aan hen verteld.
Ik verwacht dat ze zelf hun kamer proper houden, niets op de grond laten slingeren en 1x per week stofzuigen. Stiefzoon wil dat maar 1x om de 14 dagen doen, want dochter doet dit ook maar zoveel. 1x per week vind ik zeker niet te veel. Als ik zijn kamer binnenkom (bv om de was in zijn kast te leggen) en er ligt iets op de grond dan pak ik het mee. De kleren moeten in de wasmand, niet erop of ernaast, maar erin. Ik wil geen kousen zien slingeren op de bank of halverwege de trap. Ik wil ook dat gemeenschappelijke ruimtes proper gehouden worden. Als je gedoucht hebt, dan komt de handdoek niet op de grond, maar op het rekje die ervoor gemaakt is. Als hij chips gegeten heeft voor de computer, dan gooit hij zelf de lege zak bij het vuilnis. Mijn dochter kan zich hieraan houden, dan kan dit geen probleem zijn voor hem.
Ik heb niet gevraagd om de foto's weg te doen.
Ik werk ook.
Lieve help, wat heb ik medelijden met die kinderen. Ja ook met jouw dochter.
Waarom mag er niks slingeren, niks op de grond? Wat een ongezellig leven als er zo streng gekeken wordt naar wat je doet of niet doet.
Mijn dochter heeft de hele stoel, de bank en de grond onderliggen met haar troep. Haar troep. Af en toe krijgt ze de geest en dan ruimt ze alles op.
Zoon heeft van een week de sokken naast de deur liggen. Hij komt er vanzelf achter als er geen schone meer zijn.
Kom wat minder op die kamer, het hoort bij pubers om een hol te maken.
Wacht maar tot je dochter zover is, en haar eigen weg gaat zoeken. Tussen haar eigen troep.
zondag 20 augustus 2017 om 22:22
appeltje78 schreef: ↑20-08-2017 22:16Hmmmm.... schrijf ik met onzichtbare digitale inkt?
Again; voel jij je wel gezien en een prioriteit voor je man?
Dat weet ik niet.
Stiefzoon komt op de eerste plaats, is dat niet normaal?
zondag 20 augustus 2017 om 22:28
Stiefzoon is hier helemaal niet het probleem, jouw vriend is het probleem. Hij wil wel een relatie, maar vervolgens geen ruimte voor jou en je dochter maken (zowel letterlijk als figuurlijk). Ik zou het gedoe met stiefzoon echt los laten, want hij gedraagt zicht gewoon als een doorsnee puber. Ga met je vriend het gesprek aan en laat hem eens duidelijk weten dat jij het gevoel hebt dat er geen echte ruimte voor jou en je dochter is.
zondag 20 augustus 2017 om 22:30
Ik kopieer het even.
Kan het zijn dat (jouw behoeften) niet worden gezien door je partner en dat je het gevoel heb ergens onderaan de prioriteitenlijst te bungelen. Ik kan me voorstellen dat dit - na al die jaren - erg opbreekt.
Dat is even een discussie los van wie op de eerste plek staat. Als je het over eerste en tweede plek gaat hebben, lijkt het een competitie. Het zijn 2 verschillende vormen van liefde en relatie. Dat hoeft elkaar niet te bijten.
Maar lees ik het goed en weet je niet of je een prioriteit bent voor je man? Dan lijkt het me tijd voor een goed gesprek.
Kan het zijn dat (jouw behoeften) niet worden gezien door je partner en dat je het gevoel heb ergens onderaan de prioriteitenlijst te bungelen. Ik kan me voorstellen dat dit - na al die jaren - erg opbreekt.
Dat is even een discussie los van wie op de eerste plek staat. Als je het over eerste en tweede plek gaat hebben, lijkt het een competitie. Het zijn 2 verschillende vormen van liefde en relatie. Dat hoeft elkaar niet te bijten.
Maar lees ik het goed en weet je niet of je een prioriteit bent voor je man? Dan lijkt het me tijd voor een goed gesprek.