Problemen met stiefzoon

MartineSofie schreef: ↑

20-08-2017 15:41

Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.

Ik heb ook geen foto van mijn man of mijzelf hier thuis hangen. Waarom wil je aan de muur hangen? Je leeft toch nog?

mallebeppie schreef: ↑

20-08-2017 11:11

Ik ben volledig afgeknapt na het stuk over de foto's van moeder die op meerdere plekken in huis aanwezig zijn.

Ik voed zelf een kind alleen op, inmiddels zo'n 5 jaar. Vader is overleden. Gelukkig heb ik niet de ambitie of wens om weer te gaan samenwonen, in ieder geval niet zolang mijn kind thuis woont.

Arme jongen. Is het enige dat in mij opkomt. Jij ziet zijn tranen om zijn moeder als middel om zijn vader te manipuleren. Heb je je wel eens verdiept in rouw? En dan specifiek in hoe kinderen rouwen? Mag hij? Alsjeblieft....

Mijn dochter rouwt nog steeds op haar manier en ik ben er als ze me nodig heeft. Jouw partner doet dit op zijn eigen manier met zijn zoon. Hij heeft het jarenlang alleen gedaan en nu komt er opeens iemand in huis, die overal wat van vindt.

Als ik jou was, zou ik me terugtrekken. Laat hem en zijn zoon, geef ruimte. Ik zou niet kunnen ademhalen als ik jouw stiefzoon/partner zou zijn. Stel je verwachtingen bij.

En een kind van hem en jou, hoe zie je dat voor je? Het klinkt zeer onrealistisch.

Hier ook een moeder van kinderen met overleden vader, al hebben zij hem niet gekend, en ook een die bewust niet is gaan samenwonen. Als eerste dus een en verder helemaal met je eens.

TO, neem die huishoudster terug als je dit wil blijven proberen, en laat dat kind in zijn waarde. Chillen met vrienden kan hij boven en doen en laat hem met zijn pa op vakantie gaan.

En die foto's: mijn kinderen zijn uit huis en ouder dan hun vader ooit geworden is. Zijn foto's hangen nog steeds in mijn woonkamer, in hun kinderkamer, enzovoorst. En die gaan nooit de deur uit. Ik hen geen behoefte aan een nieuwe relatie, maar als ik al iemand tegen zou komen zouden die foto's ook niet weg gaan.

Ga geen strijd aan met een overleden ouder: je wint het niet. Het zal altijd de moeder van het kind blijven, ook in de ogen van de ouder en is onvervangbaar. Je doet jezelf er alleen maar pijn mee. Jij bent een ander persoon die een andere rol in hun leven speelt. Een die ook heel waardevol kan zijn, maar niet gelijk.

Maar mijn voornaamste advies: ga uit elkaar. Wat jij wil is niet wat je vriend nu wil. Dat ga je bij hem dus ook niet vinden. En dat is niet de schuld van zijn zoon, noch die van hem, noch die van jou. Maar simpelweg dat de wensen te ver uit elkaar liggen.

MartineSofie schreef: ↑

20-08-2017 15:41

Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.

Vind je dit nu echt het belangrijkste: dat er foto's van jou (met of zonder vriend en dochter) op die kast staan?
Weet je: bij Ikea kan je van die kleine bijzettafeltjes kopen. Als ik me niet vergis kosten die 6 of 7 Euro.
Plaats daar dan alle foto's van jou op.
En verder veronderstel ik wel dat jouw muren groot genoeg zijn om foto's van jouw dochtertje op te hangen.
Maar eigenlijk gaat het niet alleen om die foto's.
Jij gunt stiefzoon duidelijk niks!
Die arme jongen kan niks goed doen in jouw ogen dat is wel duidelijk.
Draai het eens om mss? Stel dat jou iets overkomt, dat jij zou komen te overlijden (ik mag hopen van NIET) .....zou je blij zijn mocht jouw dochter bij een 'stiefmoeder' met jouw liefdeloosheid terecht komen?
Want dan zouden jouw foto's teveel plaats innemen aan de muur en op de kast natuurlijk!
Echt, ik word ziek van de harteloze manier waarop jij schrijft over jouw stiefkind.

MartineSofie schreef: ↑

20-08-2017 13:23

Wat moet ik dan doen?
Terug alleen gaan wonen en mijn dochter opnieuw weghalen van wat ze kent en opnieuw door een scheiding jagen, is dat dan een goed alternatief? Bovendien staan we nog altijd achter de beslissing om samen te wonen.
Poetshulp inhuren? Ik heb geen moeite met het huishouden, ik heb moeite met het gebrek aan respect van stiefzoon. Ik heb er moeite mee dat hij zo weinig rekening met anderen houdt. De regels losser maken? Oké dan, hij moet zelf maar zorg leren dragen voor zijn zaken.
Lief zijn voor hem? Als ik vraag wat hij aan het doen is (bv als hij lacht met iets op de computer), dan antwoord hij dat het mijn zaken niet zijn. Als ik vraag of het leuk was op school, dan zegt hij "toch veel leuker dan hier", als ik vroeg wat hij deze zomer wilde doen, dan heeft hij geantwoord "niets".
Ik mag nooit mee om bv zijn rapport op te halen, want ik ben zijn moeder niet. Maar als er iets te doen is op school, wordt er wel verwacht dat ik inspring. Dat ik hem mee sponsor en steun. Ik heb daar geen probleem mee, ik mopper er niet over. Het is wel ontzettend frustrerend dat ik héél veel aan hem geef en nooit iets terug kan verwachten.

Dat is het met kinderen he: ze hoeven je ook niks terug te geven. Jij wilde een kind en dus dien je het te geven wat nodig is, jij wilde samenwonen met een man met een kind en ook hem dien je dus te geven wat nodig is. Hij is jou niets verplicht, hij heeft niet voor jou gekozen.
Laat het kind met rust, misschien dat hij dan nog naar je opwarmt.

En ja, ik denk dat uit elkaar gaan het beste is voor alle partijen. Voed allebei je kind op, en geen het dan nog eens een kans. Dan kun je al die jaren daarna nog samen zijn als je wil.

Pientjexxxx schreef: ↑

20-08-2017 15:58

Ik heb ook geen foto van mijn man of mijzelf hier thuis hangen. Waarom wil je aan de muur hangen? Je leeft toch nog?

Zelfde hier.
Alleen een héél klein fotootje van mezelf met de 2 kinderen van mijn lieve stiefdochter.
En van man ook een heel klein fotootje met kleinzoontje (van zoon).
AL de rest hangt vol met alleen foto's van overleden moeder van stiefdochter, onze kinderen, onze kleinkinderen en onze ouders.
No way dat ik 'aan de muur' zou willen hangen!

En v.w.b. vrienden over de vloer: het is hier, misschien op 2 avonden in de week na (zeker nu het nog vakantie is), zoete inval van zoon's vrienden, soms zijn ze met 2, soms met 6. Gezellig juist. Zoon voelt het wel aan dus als hij een 5e keer in de week bij ons thuis wil afspreken, dan vraagt hij het even want inderdaad, ik heb er niet altíjd zin in. Verschil is wel dat hij dan op zolder zit. Maar ik zeg ook weleens nee. En soms vind ik 3 paar extra schoenen in de bijkeuken, zijn er een aantal blijven slapen. Of zoon staat 's avonds laat nog roerei te maken/gooit de frietpan aan omdat ze weer eens (permanente) trek hebben. Of ik maak de volgende dag (want ochtend is het dan allang niet meer) 'ontbijt'.

Zijn eigen kamer opruimen? Heb ik nooit strijd om gemaakt, ik woon er niet, ik leef er niet, ik eet er niet. Deur dicht en zijn domein. Net als de zolder, houdt hij zelf bij. En dit komt voort uit het feit dat mijn moeder daar wel een enorm punt van maakte en ik met zoon de middenweg heb gekozen. Afspraak is vuile was in de wasmand of minstens in de badkamer, zaterdag's bed afhalen. Doet hij het niet, was ik niet. Oke, ook geen probleem want dan wast zoon zelf wel inmiddels. En natuurlijk herinner ik hem eraan, joh, haal ff de stofzuiger door je kamer, als ik de schone was er neerleg. Hij stofzuigt meestal uit eigen beweging zijn eigen kamer en 1x in de maand deden we samen (inmiddels doet 'ie het zelf), een 'dieptereiniging', dus hoekjes, bureau van de kant af, matras en lattenbodem van het bed om daaronder te zuigen etc.

Zoon heeft hier ook niet echt vaste taken maar als ik iets vraag, doet hij het of ik geef aan wanneer ik graag wil dat hij iets uiterlijk gedaan moet hebben. Ik hou zelf nl. geen vast stramien aan verder qua huishouden alleen weet zoon inmiddels ook wel dat áls ik vraag om mij ff een handje te helpen, ik dat niet voor joker vraag.

Ik vind het belangrijker dat hij zich fijn voelt, bij mij terecht kan, te allen tijde met wat dan ook, een veilige thuishaven heeft waar ook zijn vrienden welkom zijn.

TO, jouw dochter weet niet beter, v.w.b. die basisregels plus jij bent in een huishouden gekomen waar al best een tijd geen volgende/tweede relatie (denk ik?), inclusief nog een kind erbij, aanwezig is geweest. Had jij het idee misschien om de boel over te nemen?

Ik ben inmiddels ruim 16 jaar met zoon alleen en eerlijk gezegd, stel dat er een man zou zijn die komt 'bepalen' wat er in mijn huis(houden) moet veranderen, ik daar ook niet toe genegen zou zijn en mijn doorgaans gemoedelijke zoon daar ook niet van gediend zou zijn, en terecht.

Vandaar mijn eerdere vraag, hebben jullie dit vooraf wel goed doorgesproken, ook t.a.v. de kinderen? Ga je onvrede over hoe het loopt niet op zijn zoon afreageren, zoon merkt je gedrag heus wel, maar bespreek het met je vriend, en dan niet verwijtend. Komen jullie er niet uit, dan rest maar 1 optie, relatie verbreken.

Ik snap je vriend nl. ook best, jij moet en zal dingen, zoals jij met je dochter hebt gedaan en doet, ook bij hen door de strot duwen, dat werkt niet, dat merk je al en dus loopt je ergernis alleen maar verder op.

Ik las in een eerdere reactie de tip om je eens te verdiepen in rouwproces, ook hoe dat werkt bij kinderen, vind ik een goeie. Ik wil daar dit nog aan toevoegen: bij een scheiding heeft tenminste 1 van de 2 ouders die keus gemaakt, bij een overlijden veelal niet. Indien er een omgangsregeling is/co-ouderschap, gaat kind nog tenminste naar de andere ouder. In een gezin waar überhaupt nog 'maar' 1 ouder is overgebleven, geldt dat niet. Dat kind, in dit geval jouw 'stiefzoon', kan geen kant op en dan treft hij ook nog eens een 'stiefmoeder' die ongeveer 'haar wil is wet' gaat opleggen.

Wat vind je nu belangrijker, dat je stiefzoon alles doet wat jij wil dat er gebeurt of wil je een, tot op zekere hoogte, harmonieus, samengesteld gezin vormen? Indien het laatste, opnieuw om de tafel met je vriend en anders de conclusie trekken dat deze manier van samenwonen niet werkt.

MartineSofie schreef: ↑

20-08-2017 15:41

Denk je dat stiefzoon erop zit te wachten om met mij te praten over zijn moeder? Hij praat nooit tegen mij. De foto's van zijn moeder hingen er al, en hangen nog allemaal op dezelfde plaats. Hierdoor is er geen plaats meer voor foto's van mij en vriend, of van zijn vieren. Er staat één klein fotootje van mij en dochter op de kast. Maar ja, ik moet zwijgen en slikken, dat is zowat het enige dat je als stiefouder mag doen.

Je leest als een verwend kind.
Dan hang je de foto's van jezelf ergens anders! Mijn hemel, waar gáát dit over?

dat je streng bent is 1 ding.dat is niet perse verkeerd, maar geeft je wel een hoop om achteraan te zitten.want kinderen daar moet je altijd achteraan roepen.die doen niet na 10 jaar regeltjes stampen spontaan alles uit zichzelf.
daarnaast zit je ook niet bepaald op 1 lijn met vader.
je hebt hoge verwachtingen van je stiefzoon, die van zijn vader niet hoeven. dat ga je zowiezo dus al nooit winnen.
daarvoor moet je niet bij je stiefzoon zijn ,maar bij je man.zoek een middenweg in jullie beider verwachtingen,hou die verwachtingen voor beide kinderen gelijk en sta daar in op 1 lijn met je man.
de overige irritaties komen ws voort uit het feit dat man en kind een front vormen ipv jij en je man.
man heeft misschien een schop nodig om zoon aan te sporen zich aan regels,afspraken en sociaal wenselijk gedrag te houden,maar jij mag je eisen ook wel drastisch aanpassen anders ga je je man nooit vinden.

Ik lees vooral heel veel verwachtingen MartineSofie, jouw verwachtingen.. Of zijn de verwachtingen ook de verwachtingen van je man ten opzichte van zijn zoon? Zo ja, laat vader het dan oplossen..

Heb pagina's terug uit eigen ervaring wat geschreven, misschien heb je er iets aan.

Ik snap dat het steekt, maar dat ik nu eenmaal het gevolg van een relatie aangaan met deze man. Dat kun je accepteren, of niet. Maar van in dat gevoel blijven hangen word niemand gelukkig, jij niet, je dochter niet, je vriend niet, je stiefzoon niet. Dan gaat de koek gewoon op.

MartineSofie schreef: ↑

20-08-2017 16:30

Nog een laatste maal over die foto's.
De reactie mbt de foto's kwam er enkel maar nadat iemand in een post had gezegd dat ik een plaats moest maken waar stiefzoon zijn moeder kon herdenken en de herinnering levend kon houden. Ik heb alleen geantwoord dat die plaats er is. Ik heb NOOIT, noch tegen man, noch tegen stiefkind, noch tegen mijn eigen dochter of tegen iemand anders een opmerking gegeven over die foto's. Ik begrijp dat die 'heilig' zijn, net zoals de slaapkamer die man met zijn vrouw gedeeld heeft. Ondanks dat dit de grootste kamer is, vind ik het niet meer dan normaal dat die kamer nu niet gebruikt wordt en dat mijn dochter in de kleinste logeerkamer ligt. Ik kom daar ook nooit, want dat is de plaats voor mijn vriend en zijn vrouw (en ook stiefzoon). Het steekt af en toe dat er zo weinig ruimte wordt gemaakt voor mij en mijn dochter, maar dat zet ik aan de kant. We hebben bv een mooie foto van ons vier op reis, ik wilde die vergroten en ophangen, stiefzoon wilde dit niet, dus is hij er niet gekomen. Geen discussies, hij is er gewoon niet gekomen.

Ik ga nu iets heel gemeen zeggen, maar zijn moeder was al jaren dood en begraven voor ik in beeld kwam. Hoe vreselijk ik de situatie ook vind, ik heb hier geen schuld aan. Ik ben verliefd geworden op een man met een verleden en een kind en ik probeer hier het beste van de maken. Natuurlijk maak ik hierbij ook fouten. Ik vind het verschrikkelijk dat die jongen moet opgroeien zonder moeder. Ik ben ook mama en ik ben geen onmens. Als mijn dochter vrolijk terugkomt van haar vader, dan ben ik altijd gelukkig dat we in een goede verstandhouding kunnen omgaan met elkaar en met de situatie en dat mijn dochter nog haar beide ouders heeft. Ik begrijp dat dit heel moeilijke momenten zijn voor stiefzoon. Opmerkingen zoals die lasagne, neem ik erbij. IK heb daar niets over gezegd en ik zal ook nooit iets negatiefs vertellen over zijn moeder.

Vind je dit nou zelf niet heel vreemd dat iemand die je niet kent je erop attent moet maken dat stiefzoon recht heeft op een plekje waar foto's van zijn overleden moeder hangen/staan? Had je dit echt niet zelf kunnen bedenken dan?
Ik probeer mijn ogen droog te houden maar het lukt niet....echt!
Wat zou ik die jongen graag een knuffel geven!!!
Ook nog dit:
dat je hem voor straf geen avondknuffel geeft? Arm, arm kind.
ALs ik het goed begrepen heb is die jongen 13. Net 1 jaartje ouder dan mijn oudste kleinkind dus. Wel, mijn hart bloedt TO!

dumbledot schreef: ↑

20-08-2017 16:08

Dat is het met kinderen he: ze hoeven je ook niks terug te geven. Jij wilde een kind en dus dien je het te geven wat nodig is, jij wilde samenwonen met een man met een kind en ook hem dien je dus te geven wat nodig is. Hij is jou niets verplicht, hij heeft niet voor jou gekozen.
Laat het kind met rust, misschien dat hij dan nog naar je opwarmt.

En ja, ik denk dat uit elkaar gaan het beste is voor alle partijen. Voed allebei je kind op, en geen het dan nog eens een kans. Dan kun je al die jaren daarna nog samen zijn als je wil.

Precies dit. Je verwacht van alles alsof je er recht op hebt. Maar dit kind heeft nergens om gevraagd en moet dealen met een totaal veranderde thuissituatie. Jij bent volwassen, jij kunt je eigen keuzes maken of desnoods je biezen pakken. Hij niet. En dat kan heel naar voelen.

Probeer je relatie met hem even los te zien van het hele verhaal eromheen, van de overleden moeder, jouw rol als stiefmoeder, de 'makkelijke' vader etc. Dit is een mens en met dat mens deel je een huis. Hoe zorg je ervoor dat je met begrip en respect samen kan leven met dat mens? En een mooi uitgangspunt is dat hoe meer je daarbij geeft, hoe meer je ontvangt.

JessyMay schreef: ↑

20-08-2017 15:47

Maar wat wil je nou? Je frustratie is zo dubbel en oneerlijk. Wil je echt dat vader foto's van zijn moeder weg haalt of wil je dat stiefzoon zich veilig, geliefd en begrepen genoeg voelt om met jou over zijn overleden moeder te praten? Ik neem aan dat je snapt dat beide niet samengaat.

Misschien gaat het op zich niet eens over die foto's, maar meer over dat TO geen ruimte krijgt voor gezamenlijke foto's. Dat er voor haar geen ruimte lijkt te zijn. Je voelt je op de laatste plek staan, ook doordat je vriend zo'n tijd heeft gewacht met te willen samenwonen. En dat is geheel tegen je karakter in. Want je bent (denk ik) een regeltante, wil graag de touwtjes in handen hebben, en dat lukt nu niet. En dat is frustrerend en pijnlijk voor je. Ik denk dat je karakter én deze situatie elkaar behoorlijk tegenwerken.

TO, als je er een nachtje over slaapt, de reacties waar je niets mee kan, negeert. En dan nog eens de reacties bekijkt waar je wel wat mee kan. Laat je verdediging even varen, kom achter die muur vandaan en probeer eens eerlijk en oprecht naar sommige reacties te kijken. Ik snap dat het als stiefmoeder niet makkelijk is.

Moemoe64 schreef: ↑

20-08-2017 16:42

Vind je dit nou zelf niet heel vreemd dat iemand die je niet kent je erop attent moet maken dat stiefzoon recht heeft op een plekje waar foto's van zijn overleden moeder hangen/staan? Had je dit echt niet zelf kunnen bedenken dan?
Ik probeer mijn ogen droog te houden maar het lukt niet....echt!
Wat zou ik die jongen graag een knuffel geven!!!
Ook nog dit:
dat je hem voor straf geen avondknuffel geeft? Arm, arm kind.
ALs ik het goed begrepen heb is die jongen 13. Net 1 jaartje ouder dan mijn oudste kleinkind dus. Wel, mijn hart bloedt TO!

Denk dat 'n jongen van 13 niet echt op 'n knuffel zit te wachten. Althans ikzelf moest er niets van hebben als tantes of ooms zoiets probeerden: brrrr!

MartineSofie schreef: ↑

20-08-2017 16:45

Er heeft mij niemand erop attent moeten maken, die foto's hebben er altijd gehangen, nog van voor ik in beeld was. Ik heb daar nooit een probleem van gemaakt. Iemand heeft dit hier als reactie gegeven en ik heb gezegd dat zulk plekje er is.
Dat van die avondknuffel komt niet van mij, maar van iemand anders.
Stiefzoon is vijftien.

Volgens mij maak je er wel zelf een probleem van, want je klaagde hier dat er geen plek maar aan de muur was voor foto's van jou en je dochter.

redbulletje schreef: ↑

20-08-2017 16:49

Denk dat 'n jongen van 13 niet echt op 'n knuffel zit te wachten. Althans ikzelf moest er niets van hebben als tantes of ooms zoiets probeerden: brrrr!

Dat jij het niets vond wil niet zeggen dat dat voor iedereen geldt.
Mijn zoon van 18 en dochter van 15 komen iedere avond uit zichzelf een knuffel en een zoen halen voordat ze naar bed gaan.

En daarbij, de andere kinderen wel een knuffel geven en die ene bewust niet, dat kan toch niet

Het wel/niet knuffelen komt trouwens niet bij to vandaan.

iceteapeach schreef: ↑

20-08-2017 16:19

En v.w.b. vrienden over de vloer: het is hier, misschien op 2 avonden in de week na (zeker nu het nog vakantie is), zoete inval van zoon's vrienden, soms zijn ze met 2, soms met 6. Gezellig juist. Zoon voelt het wel aan dus als hij een 5e keer in de week bij ons thuis wil afspreken, dan vraagt hij het even want inderdaad, ik heb er niet altíjd zin in. Verschil is wel dat hij dan op zolder zit. Maar ik zeg ook weleens nee. En soms vind ik 3 paar extra schoenen in de bijkeuken, zijn er een aantal blijven slapen. Of zoon staat 's avonds laat nog roerei te maken/gooit de frietpan aan omdat ze weer eens (permanente) trek hebben. Of ik maak de volgende dag (want ochtend is het dan allang niet meer) 'ontbijt'.

Zijn eigen kamer opruimen? Heb ik nooit strijd om gemaakt, ik woon er niet, ik leef er niet, ik eet er niet. Deur dicht en zijn domein. Net als de zolder, houdt hij zelf bij. En dit komt voort uit het feit dat mijn moeder daar wel een enorm punt van maakte en ik met zoon de middenweg heb gekozen. Afspraak is vuile was in de wasmand of minstens in de badkamer, zaterdag's bed afhalen. Doet hij het niet, was ik niet. Oke, ook geen probleem want dan wast zoon zelf wel inmiddels. En natuurlijk herinner ik hem eraan, joh, haal ff de stofzuiger door je kamer, als ik de schone was er neerleg. Hij stofzuigt meestal uit eigen beweging zijn eigen kamer en 1x in de maand deden we samen (inmiddels doet 'ie het zelf), een 'dieptereiniging', dus hoekjes, bureau van de kant af, matras en lattenbodem van het bed om daaronder te zuigen etc.

Zoon heeft hier ook niet echt vaste taken maar als ik iets vraag, doet hij het of ik geef aan wanneer ik graag wil dat hij iets uiterlijk gedaan moet hebben. Ik hou zelf nl. geen vast stramien aan verder qua huishouden alleen weet zoon inmiddels ook wel dat áls ik vraag om mij ff een handje te helpen, ik dat niet voor joker vraag.

Ik vind het belangrijker dat hij zich fijn voelt, bij mij terecht kan, te allen tijde met wat dan ook, een veilige thuishaven heeft waar ook zijn vrienden welkom zijn.

TO, jouw dochter weet niet beter, v.w.b. die basisregels plus jij bent in een huishouden gekomen waar al best een tijd geen volgende/tweede relatie (denk ik?), inclusief nog een kind erbij, aanwezig is geweest. Had jij het idee misschien om de boel over te nemen?

Ik ben inmiddels ruim 16 jaar met zoon alleen en eerlijk gezegd, stel dat er een man zou zijn die komt 'bepalen' wat er in mijn huis(houden) moet veranderen, ik daar ook niet toe genegen zou zijn en mijn doorgaans gemoedelijke zoon daar ook niet van gediend zou zijn, en terecht.

Vandaar mijn eerdere vraag, hebben jullie dit vooraf wel goed doorgesproken, ook t.a.v. de kinderen? Ga je onvrede over hoe het loopt niet op zijn zoon afreageren, zoon merkt je gedrag heus wel, maar bespreek het met je vriend, en dan niet verwijtend. Komen jullie er niet uit, dan rest maar 1 optie, relatie verbreken.

Ik snap je vriend nl. ook best, jij moet en zal dingen, zoals jij met je dochter hebt gedaan en doet, ook bij hen door de strot duwen, dat werkt niet, dat merk je al en dus loopt je ergernis alleen maar verder op.

Ik las in een eerdere reactie de tip om je eens te verdiepen in rouwproces, ook hoe dat werkt bij kinderen, vind ik een goeie. Ik wil daar dit nog aan toevoegen: bij een scheiding heeft tenminste 1 van de 2 ouders die keus gemaakt, bij een overlijden veelal niet. Indien er een omgangsregeling is/co-ouderschap, gaat kind nog tenminste naar de andere ouder. In een gezin waar überhaupt nog 'maar' 1 ouder is overgebleven, geldt dat niet. Dat kind, in dit geval jouw 'stiefzoon', kan geen kant op en dan treft hij ook nog eens een 'stiefmoeder' die ongeveer 'haar wil is wet' gaat opleggen.

Wat vind je nu belangrijker, dat je stiefzoon alles doet wat jij wil dat er gebeurt of wil je een, tot op zekere hoogte, harmonieus, samengesteld gezin vormen? Indien het laatste, opnieuw om de tafel met je vriend en anders de conclusie trekken dat deze manier van samenwonen niet werkt.

Heeft niets met het topic te maken maar wat een ontzettend leuke moeder ben je

redbulletje schreef: ↑

20-08-2017 16:49

Denk dat 'n jongen van 13 niet echt op 'n knuffel zit te wachten. Althans ikzelf moest er niets van hebben als tantes of ooms zoiets probeerden: brrrr!

Intussen las ik dat stiefzoon 15 is maar ik dacht 13.
Met een knuffel bedoel ik niet echt 'knuffelen' zoals je met een jonger kind doet, maar gewoon een aai over z'n hoofd (doe ik bij kleinzoon van 12 ook nog steeds), een welgemeende 'slaap lekker', nog even een grapje ofzo.....
gewoon bij het slapengaan enkele minuutjes aandacht geven. Deed ik bij mijn eigen kinderen ook hoor!

Reactie weggehaald. Te persoonlijk en TO reageert er toch niet op.

Ik lees je post van 16:30 uur en echt, ga daar weg.
Zo wil je toch niet leven?

Ergens snap ik TO denk ik ook wel, het lijkt me ook erg vervelend voor haar om altijd op de laatste plek te moeten staan en zichzelf voor haar gevoel altijd maar weg te moeten cijferen en alles maar goed te vinden. Dat gaat haar ook opbreken en op een gegeven moment heb je daar genoeg van en dat kan leiden tot onredelijke actie/reacties aan de zijde van TO waar ook weer op wordt gereageerd uiteraard. Zij wil ook haar plek, maar wat zij wil gaat ze daar niet vinden. Dit zal echt niet veranderen, de situatie is zoals die is. Ik zou of relatie voortzetten en apart wonen of nog beter een nieuwe man zoeken waar ze wel op de eerste plek staat en waarbij ze wel een centrale plek in kan nemen in zijn bestaan (dat is bij haar huidige vriend nu niet en dat is ook geheel begrijpelijk).

Yasinaa schreef: ↑

20-08-2017 17:28

Ergens snap ik TO denk ik ook wel, het lijkt me ook erg vervelend voor haar om altijd op de laatste plek te moeten staan en zichzelf voor haar gevoel altijd maar weg te moeten cijferen en alles maar goed te vinden. Dat gaat haar ook opbreken en op een gegeven moment heb je daar genoeg van en dat kan leiden tot onredelijke actie/reacties aan de zijde van TO waar ook weer op wordt gereageerd uiteraard. Zij wil ook haar plek, maar wat zij wil gaat ze daar niet vinden. Dit zal echt niet veranderen, de situatie is zoals die is. Ik zou of relatie voortzetten en apart wonen of nog beter een nieuwe man zoeken waar ze wel op de eerste plek staat en waarbij ze wel een centrale plek in kan nemen in zijn bestaan (dat is bij haar huidige vriend nu niet en dat is ook geheel begrijpelijk).

Maar dat doet ze zelf door persé samen te willen wonen. Waarom is ze niet gewoon met haar dochter apart blijven wonen? Als die stiefzoon idd al 15 is kan die inmiddels ook gerust 'ns alleen thuisblijven zodat TO met haar vriend bij haar thuis kan slapen. Dan had ze gewoon haar eigen domein gehad en geen gezeik met die wederzijdse territoriumdrang van zowel haarzelf als van die stiefzoon.

Je zegt dat je het fijn vindt om te zien dat je dochter blij bij haar vader vandaan komt. En hoe fijn dat voor haar is. Denk je eens in: in een samengesteld gezin: het ene kind groeit op met vader en moeder, al dan niet gescheiden. Het andere kind groeit 'slechts' op met alleen vader. Geen keuze. En dan ook nog noemen dat je het begrijpt. Je begrijpt het echt helemaal niet! Je kunt je met geen mogelijkheid verplaatsen in hem.

En ik tip je nog een keer, verdiep je in rouw bij kinderen. Dat hij zijn moeder niet gekend heeft en zij al lang dood/begraven was voor jij in beeld kwam, doet er echt geen bal toe.

En verder: Ik snap wel dat hij het niet met jou over zijn moeder wil hebben. Je krijgt wat je geeft hè? Je komt weinig empathisch over. Ik zou ook de ruimte niet hebben gevoeld om bij jou mijn hart uit te storten als puber.

En dan denk je ook nog aan een kind van jullie samen. Dan zou hij dus 2 kinderen hebben, waarvan er één opgroeien zal met vader en moeder in één huis en het andere kind met alleen zijn eigen vader en een stiefmoeder die hem maar niet lijkt te willen begrijpen. Ik snap wel dat jouw partner geen tweede kind zou willen.