Relaties
alle pijlers
Problemen met stiefzoon
zondag 20 augustus 2017 om 09:01
Ik ben een vrouw van boven de dertig. Ik heb een dochtertje uit een eerdere relatie (van negen jaar).
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
Ik heb sinds vijf jaar een relatie met een man, die een zoon heeft uit een eerder huwelijk. Zijn vrouw is gestorven toen hun zoon enkele maanden oud was. Hierna zijn vader en zoon negen jaar alleen geweest. Ik ben de eerste relatie die hij aanging na zijn huwelijk.
Al vanaf dag één is het zijn zoon die onze relatie bepaalt. We zagen elkaar enkel maar op ritme van de zoon. Het heeft twee jaar geduurd voor ik het eerst mocht blijven eten, omdat mijn vriend zijn zoon niet wilde bruuskeren voor hij zeker was van ons. De eerste maal blijven slapen heeft nog een jaar langer geduurd. Eerst was dat iets die mij in hem aantrok, hij was een erg lieve en zorgzame man en vader. Nu vind ik dat hij doorslaat in dat overbeschermende. Ik heb veel toegevingen gedaan voor deze relatie. Sinds één jaar wonen we samen en ik ben ook degene die verhuist is om zijn zoon tegemoet te komen. Mijn vriend blijft de man waarbij ik een toekomst zie, misschien een huwelijk en nog een tweede kindje, maar dat ziet mijn vriend niet zitten omdat dit nog te veel moeilijke gevoelens zou oproepen bij zijn zoon. Ik moet als het ware mijn leven en dat van mijn kind on hold zetten voor zijn zoon en dat valt mij heel zwaar.
Zijn zoon heeft geen opvoeding gehad. Hij doet gewoon waar hij zin in heeft. Vaste taken in huis krijgt hij niet, maar doet hij enkel wanneer het hem goed uitkomt. Mijn dochter is jonger dan hem, maar doet gewoon meer. Ik vind dat zoon ook vaste taken moet krijgen, dubbel zoveel als dochter, want hij is hier altijd, dochter maar de helft van de tijd. Dat is niet bespreekbaar met mijn vriend.
Hij houdt nooit rekening met anderen. We hadden frietjes uit de frituur gehaald. Hij was klaar met eten, dus begon hij maar de tafel op te ruimen (voor één keer doet hij dat wel), terwijl mijn dochter nog aan het eten was. Hij zegt welterusten tegen zijn vader, maar loopt mij straal voorbij. Hij heeft een goede vriend die wat verderop woont en deze vriend zit al drie maanden elke avond bij ons thuis, maar dan ook elke avond. Hij eet uit onze koelkast of koekjeskast. Ze zitten de hele avond te lachen en praten, zodat er van rustig tv-kijken of eens gezellig met vriend samen zijn niets in huis komt. Ik vind dat vriend daar regels moet voor maken, bv max 2x/week mag hij binnen, anders moeten ze maar buitenshuis afspreken, maar mijn vriend durft dat niet te zeggen.
Ik heb ook de indruk dat hij zijn vader manipuleert om zijn zin te krijgen. Ik ken zoon nu vijf jaar en pas recent moet hij heel vaak terug huilen omdat hij zijn moeder mist (en dat dan vooral op momenten dat het voor hem goed uitkomt). Hij zegt geregeld dat zijn moeder beter was dan ik (hij zegt bijvoorbeeld dat ze veel beter lasagne kon maken dan ik, terwijl hij nooit haar lasagne geproefd heeft). Ze halen heel vaak herinneringen op aan haar, terwijl ik erbij zit. Dat klinkt misschien gemeen, maar hij heeft haar niet eens gekend, maar zo krijgt hij wel altijd zijn vader aan zijn kant.
Deze zomer zijn we voor het eerst met zijn vieren op reis gegaan. Hij was de hele vakantie negatief, vroeger was het beter, vroeger was het leuker, vroeger deden ze meer. Hij heeft meerdere malen gevraagd om nog eens alleen met zijn vader op reis te gaan. Ik heb mij niet geamuseerd, mijn dochtertje deels.
Ik ben het zo beu dat hij tussen mij en mijn vriend staat, dat elke toegeving vanuit mij (en mijn dochters) kant moet komen. Ik heb zoveel geduld en liefde voor dat kind gehad. Ik hou ontzettend veel van mijn vriend, maar ik kijk al uit naar de dag dat zoon volwassen is, zodat onze relatie eindelijk echt kan beginnen.
Ik weet niet goed wat ik verder moet doen. ik loop tegen veel dingen aan, waarover ik met niemand kan praten (zelfs - of zeker - niet tegen vriend) en ik hoop hier ervaringen te kunnen delen.
zondag 20 augustus 2017 om 13:57
Ik vind je star en onsympathiek overkomen. Het lijkt alsof je je totaal niet kunt inleven in je stiefzoon, zo weinig begrip spreekt er uit je posts.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 12:46De regels blijven op hun plaats. Als hij ze naar behoren uitvoert, zal hij van mij geen last meer hebben.
Nee. Wat ik van hem verwacht is de absolute basis. Zelfs al heb je een huishoudster, je laat geen kleren rondslingeren op de vloer. De slaventijd ligt lang achter ons.
Je blijft maar hameren op de regels die er moeten gelden.
Als ik je stiefzoon was zou ik je ook weg willen hebben. Ik hoop dat je dochter over een paar jaar tien keer zo hard gaat puberen.
zondag 20 augustus 2017 om 14:23
.redbulletje schreef: ↑20-08-2017 14:16... dat etterbakkie van 'm nog niet helemaal uitgekotst hebt.
RB, ik ken je houding tov kinderen, maar dit vind ik ook voor jou te ver gaan. Een puber anoniem uitschelden
zondag 20 augustus 2017 om 14:24
Zit je in het leger en moet hij gedrild worden? Zo klink je nl. Ik heb je daar meermalen op proberen te wijzen, maar daar ga je niet op in.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 12:46De regels blijven op hun plaats. Als hij ze naar behoren uitvoert, zal hij van mij geen last meer hebben.
Nee, ik heb daar niet over geklaagd. Ik zeg dit enkel hier.
Hij krijgt alle ruimte en tijd die hij nodig heeft om zijn moeder te rouwen.
Nee. Wat ik van hem verwacht is de absolute basis. Zelfs al heb je een huishoudster, je laat geen kleren rondslingeren op de vloer. De slaventijd ligt lang achter ons.
Ik begrijp je op sommige punten heus wel, ik zou mij ook doodergeren aan rotzooi. Maar hoe jij reageert, lijkt mij niet de beste optie. Maar goed, als jij er verder niet dieper op in gaat dan 'zo wil ik het en dit is wat ik verwacht. Tja, succes ermee.
Je kan twee dingen doen, je echt openstellen voor de opmerkingen hier en naar jezelf kijken, of gewoon blijven doen wat je nu doet. Je laat de dingen niet binnenkomen. Maar in dat laatste geval zal er niets veranderen.
zondag 20 augustus 2017 om 14:29
Hij is waarschijnlijk gewoon verwend door die vader omdat ie het verlies van moeder wilde compenseren. Kan dat kind wellicht idd niet al te veel aan doen, maar daardoor wordt het wel 'n complicatie in geval van 'n relatie waarbij ook nog 'ns samengewoond moet worden.
zondag 20 augustus 2017 om 14:34
Hoezitdit schreef: ↑20-08-2017 14:24Zit je in het leger en moet hij gedrild worden? Zo klink je nl. Ik heb je daar meermalen op proberen te wijzen, maar daar ga je niet op in.
Ik begrijp je op sommige punten heus wel, ik zou mij ook doodergeren aan rotzooi. Maar hoe jij reageert, lijkt mij niet de beste optie. Maar goed, als jij er verder niet dieper op in gaat dan 'zo wil ik het en dit is wat ik verwacht. Tja, succes ermee.
Je kan twee dingen doen, je echt openstellen voor de opmerkingen hier en naar jezelf kijken, of gewoon blijven doen wat je nu doet. Je laat de dingen niet binnenkomen. Maar in dat laatste geval zal er niets veranderen.
Ja, ik ben zo. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En nu? 50 sessies therapie om mezelf te veranderen?
zondag 20 augustus 2017 om 14:38
Nee dat zal jou niet meer helpen, vermoed ik. Verdwijn alsjeblieft uit het leven van dat joch.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:34Ja, ik ben zo. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En nu? 50 sessies therapie om mezelf te veranderen?
zondag 20 augustus 2017 om 14:41
Ik lees gewoon typisch puber gedrag. Voor sommige kinderen is de puber tijd gewoon erg lastig. Laat staan als je moeder is overleden, en je met een bijna vreemde in huis moet wonen. Hij moet al die emoties en gevoelens nog uitvogelen. Zijn moeder moet een plek krijgen in zijn leven, wat ook best lastig is aangezien hij haar eigenlijk helemaal niet kent. Probeer je in te lezen over pubers, probeer je in te lezen over kinderen die één van hun ouders hebben verloren. Ga met iemand praten die je advies kan geven over hoe om te gaan met deze situatie. Ga met je partner het gesprek aan zonder frustraties. En alles wat echt niet klopt, en niet alleen te wijten is aan de pubertijd dat moet je echt bij je partner zoeken. Je stiefzoon is niet gewoon een vervelend kind. En je partner zal vast niet alles perfect aan pakken, maar dat doen ouders in normale situaties ook niet.
zondag 20 augustus 2017 om 14:41
Dit!redbulletje schreef: ↑20-08-2017 14:29Hij is waarschijnlijk gewoon verwend door die vader omdat ie het verlies van moeder wilde compenseren. Kan dat kind wellicht idd niet al te veel aan doen, maar daardoor wordt het wel 'n complicatie in geval van 'n relatie waarbij ook nog 'ns samengewoond moet worden.
Ik mis in dit verhaal hoe jouw vriend er precies in staat. Ik zou als ik jou was eieren voor mijn geld kiezen en samen met jouw dochter lekker apart gaan wonen. Is beter voor iedereen want vriend en jij zitten totaal niet op 1 lijn zoals ik het lees en hij wil zijn zoon niet afvallen, zeker nu hij nooit zijn moeder heeft gekend. Bovendien hebben jouw vriend en zijn zoon lang met zn 2 en gewoond. Toch snap ik jou ook dat het vervelend voelt om op jouw tenen te moeten lopen. Laat het lekker ga apart wonen en neem zeker niet nog een kind met jouw vriend. Dat wordt een groot drama.
zondag 20 augustus 2017 om 14:43
Wauw.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:34Ja, ik ben zo. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En nu? 50 sessies therapie om mezelf te veranderen?
Veel succes verder. Alle goedbedoelde adviezen hier zijn duidelijk niet aan je besteed.
zondag 20 augustus 2017 om 14:43
Dus jij zou 50 sessies therapie nodig hebben want je bent niet zomaar te veranderen, terwijl puber stiefzoon maar van de één of de andere dag moet veranderen om jou een fijn gevoel te geven?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:34Ja, ik ben zo. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En nu? 50 sessies therapie om mezelf te veranderen?
zondag 20 augustus 2017 om 14:48
Je dochter heb je dus blijkbaar wel kunnen drillen, zij weet niet anders. Dat gaat je bij stiefzoon niet lukken, die is dat niet gewend. Zoals je uit de hoek komt hier lijkt je wel een verwend kind. Jouw zin willen doordrijven. En therapie gaat voor jou niet meer helpen. Maar als jij hiermee door gaat zie ik op termijn wel jouw vriend en stiefzoon therapie nodig hebben!
ririanneke wijzigde dit bericht op 20-08-2017 14:50
0.94% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 14:49
Wow ja, zo'n 'liefdesbeeb' zou het drama compleet maken! Hopelijk is die man verstandiger en heeft ie zich laten helpen. Zou wel enorm kut voor die zoon zijn dat ie 'n nieuw kind wel 2 ouders zou kunnen geven. Bovendien is deze relatie toch al gedoemd te mislukken, tenminste wat samen onder één dak wonen betreft. Als TO d'r rammelende eierstokken onder controle houdt en weer apart gaat wonen kunnen ze de relatie wellicht al lattend in stand houden tot de kinders 't huis uit zijn.
zondag 20 augustus 2017 om 14:50
Normaal gezien ben ik een redelijk nuchter persoon, maar bij deze zin heb ik mijn tranen niet kunnen bedwingen. Ik zit dit hier dus te typen met m'n ogen vol tranen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 09:48Dus jullie pubers moeten niets doen thuis? Je kunt toch niets ervan verwachten, want het zijn nu eenmaal pubers?
Stiefzoon heeft véél foto's van moeder, wat voor mij ook niet leuk is om te moeten leven in een ruimte, waar de vorige relatie nog zo duidelijk aanwezig is. Dochtertje heeft ook foto's van haar vader, maar die staan op haar kamer om daar vriend niet mee lastig te vallen. Dat mag ik natuurlijk niet van stiefzoon vragen.
Stiefzoon heeft geen interesses, behalve hangen.
Iets leuks doen samen, zit er ook niet in want stiefzoon "heeft niet om mijn aanwezigheid gevraagd". We doen geregeld iets met zijn vieren, zoals bv nu op reis, maar "vroeger was het altijd leuker".
Pfffffffffffffffffffff.
Ook even dit TO: ik ben zelf zo'n 35j geleden een relatie aangegaan met een weduwnaar.
Zijn dochtertje was 2j toen haar mama overleed en ze was 3j toen ik mijn man leerde kennen.
Toen dochtertje 5j was zijn wij gaan samenwonen.
Ik heb nooit eisen aan dat meisje gesteld; ik vond het ZO heel erg dat ze geen moeder meer had.
Wij hebben samen ( zijn dochter en ik) de foto's van haar overleden mama een mooi plekje gegeven IN de huiskamer en ook enkele foto's op haar slaapkamertje.
ELke dag nam ik ruim de tijd om met haar over haar moeder te praten want dat vond ik heel belangrijk!
Ik heb stiefdochtertje altijd getroost en gekoesterd want ze had dat broodnodig.
Intussen in ze een ruim volwassen vrouw met zelf een huishouden en kinderen, MAAR wij hebben een heel hechte band met elkaar. Een blijvende band en ZO kan het dus ook.
WIj bellen minstens 2X/ week, we chatten, kortom: voor mij is ze mijn eigen kind. EN omgekeerd. Ik ben voor haar 'mamaaatje' want zo noemt ze mij. En haar echte mama blijft ze mama noemen. Terecht!
Intussen is ze al jaaaaaaaaaren de deur uit, maar de foto's van haar eigen lieve mama hangen hier nog steeds aan de muur.
zondag 20 augustus 2017 om 14:54
Uit de ot: zoon staat tussen mij en vriend in. Mijns inziens plaats jij jezelf tussen vriend en zoon in.
Probeer te onthouden dat jij volwassen bent en maak er geen strijd van. Het leven van vriend en zoon is anders gelopen dan gepland door het overlijden van zijn vrouw/moeder. Hiervan zou je de impact toch in moeten kunnen schatten?
Hang aub geen oordeel aan het soms zichtbare verdriet van stiefzoon, jij kijkt met een gekleurde bril hier naar en zou je hiervan bewust moeten zijn. Het is kwetsend om dit af te doen als manipuleren. Stiefzoon geeft je waarschijnlijk terecht geen inzage in zijn gevoel. Hoe kan je dit dan zo benoemen ? Je weet namelijk niet hoe hij zich voelt
Als (stief)ouder geef je heel veel en krijg je dit vaak niet volledig terug. Vooral in de pubertijd, dat is het ouderschap helaas. Neemt niet weg dat het iets prachtigs is om kinderen op te mogen voeden en te zien op groeien(en daar later herinneringen aan op te halen).maak het een fijne periode, ook voor jezelf en laat dit niet overschaduwen door gedoe over bijv een rondslingerende sok. Een paar keer blote voeten in de winter in schoenen lost dit automatisch op. Tis de discussie toch niet waard?
Zet die negatieve dwingende bril af en handel zonder oordeel maar met de intentie om kinderen goed op weg te helpen / een thuis te bieden waar vrienden welkom zijn.
Probeer te onthouden dat jij volwassen bent en maak er geen strijd van. Het leven van vriend en zoon is anders gelopen dan gepland door het overlijden van zijn vrouw/moeder. Hiervan zou je de impact toch in moeten kunnen schatten?
Hang aub geen oordeel aan het soms zichtbare verdriet van stiefzoon, jij kijkt met een gekleurde bril hier naar en zou je hiervan bewust moeten zijn. Het is kwetsend om dit af te doen als manipuleren. Stiefzoon geeft je waarschijnlijk terecht geen inzage in zijn gevoel. Hoe kan je dit dan zo benoemen ? Je weet namelijk niet hoe hij zich voelt
Als (stief)ouder geef je heel veel en krijg je dit vaak niet volledig terug. Vooral in de pubertijd, dat is het ouderschap helaas. Neemt niet weg dat het iets prachtigs is om kinderen op te mogen voeden en te zien op groeien(en daar later herinneringen aan op te halen).maak het een fijne periode, ook voor jezelf en laat dit niet overschaduwen door gedoe over bijv een rondslingerende sok. Een paar keer blote voeten in de winter in schoenen lost dit automatisch op. Tis de discussie toch niet waard?
Zet die negatieve dwingende bril af en handel zonder oordeel maar met de intentie om kinderen goed op weg te helpen / een thuis te bieden waar vrienden welkom zijn.
anoniem_348090 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 14:58
0.04% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 14:55
Ik ben ook bang dat je aan 50 sessies nog niet genoeg gaat hebben.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:34Ja, ik ben zo. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
En nu? 50 sessies therapie om mezelf te veranderen?
Sympathie en empathie zijn namelijk heel lastig aan te leren. Zeker aan iemand die de regel "Mijn wil is wet" hanteert.
zondag 20 augustus 2017 om 14:57
Moemoe64 schreef: ↑20-08-2017 14:50Normaal gezien ben ik een redelijk nuchter persoon, maar bij deze zin heb ik mijn tranen niet kunnen bedwingen. Ik zit dit hier dus te typen met m'n ogen vol tranen.
Ook even dit TO: ik ben zelf zo'n 35j geleden een relatie aangegaan met een weduwnaar.
Intussen is ze al jaaaaaaaaaren de deur uit, maar de foto's van haar eigen lieve mama hangen hier nog steeds aan de muur.
Dan ben je duidelijk een veel betere vrouw dan ik.
Hangen er ook foto's van jou en dochter aan de muur?
anoniem_353145 wijzigde dit bericht op 20-08-2017 14:57
0.18% gewijzigd
zondag 20 augustus 2017 om 14:57
Je bént toch ook z'n moeder niet? Mijn god, weer zo'n trutje die in een relatie is gestapt zonder eerst na te denken. Je jankt over het feit dat er foto's van z'n moeder in huis aanwezig zijn. Heb je ooit even nagedacht, even je hersens gebruikt voordat je ging samenwonen?MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 13:23Wat moet ik dan doen?
Terug alleen gaan wonen en mijn dochter opnieuw weghalen van wat ze kent en opnieuw door een scheiding jagen, is dat dan een goed alternatief? Bovendien staan we nog altijd achter de beslissing om samen te wonen.
Poetshulp inhuren? Ik heb geen moeite met het huishouden, ik heb moeite met het gebrek aan respect van stiefzoon. Ik heb er moeite mee dat hij zo weinig rekening met anderen houdt. De regels losser maken? Oké dan, hij moet zelf maar zorg leren dragen voor zijn zaken.
Lief zijn voor hem? Als ik vraag wat hij aan het doen is (bv als hij lacht met iets op de computer), dan antwoord hij dat het mijn zaken niet zijn. Als ik vraag of het leuk was op school, dan zegt hij "toch veel leuker dan hier", als ik vroeg wat hij deze zomer wilde doen, dan heeft hij geantwoord "niets".
Ik mag nooit mee om bv zijn rapport op te halen, want ik ben zijn moeder niet. Maar als er iets te doen is op school, wordt er wel verwacht dat ik inspring. Dat ik hem mee sponsor en steun. Ik heb daar geen probleem mee, ik mopper er niet over. Het is wel ontzettend frustrerend dat ik héél veel aan hem geef en nooit iets terug kan verwachten.
En je hebt het over je dochter, dat je haar opnieuw weg moet halen en opnieuw door een scheiding jagen. Meen je dat nou?? Je wilt voor jezelf niet weg, dat heeft niets met je dochter te maken. Ga dan ook alsjeblieft niet zielig doen over de rug van je dochter.
zondag 20 augustus 2017 om 15:01
Wat doe jij raar zeg. Jij bent toch volwassen? Dan kun je je er prima overheen zetten dat er foto's van de overleden vrouw van je vriend aan de muur hangen. Zo niet, dan ook niet piepen dat er niet naar je geluisterd wordt. Daar maak je het helemaal zelf naar. Alleen wel jammer dat het ten koste gaat van kinderen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:57Dan ben je duidelijk een veel betere vrouw dan ik.
Hangen er ook foto's van jou en dochter aan de muur?
zondag 20 augustus 2017 om 15:02
To, begin alsjeblieft niet aan een kind van jullie samen.
Niet vanwege het gevoel dat je daarmee je stiefzoon geeft, want dat zal je waarschijnlijk niet boeien.
Maar dan vanwege het feit dat een nieuw kind jullie relatie naar alle waarschijnlijkheid heel snel om zeep gaat helpen.
Nu lijkt me dat voor stiefzoon wel reden voor een feestje, maar voor een nieuw kind zou dat sneu zijn.
Begin er dus gewoon niet aan!
Niet vanwege het gevoel dat je daarmee je stiefzoon geeft, want dat zal je waarschijnlijk niet boeien.
Maar dan vanwege het feit dat een nieuw kind jullie relatie naar alle waarschijnlijkheid heel snel om zeep gaat helpen.
Nu lijkt me dat voor stiefzoon wel reden voor een feestje, maar voor een nieuw kind zou dat sneu zijn.
Begin er dus gewoon niet aan!
zondag 20 augustus 2017 om 15:02
Ik ben geen moeder. Dat maakt dat ik eigenlijk niet zoveel verstand heb van moeder zijn. Ik ben wel een puber geweest.
Wat ik lees over zijn gedrag, klinkt mij normaal in de oren, als ik dat vergelijk met mijn broer en mij. Wij moesten ook onze kamer bijhouden en ja, dat was dus ook een puinhoop. Dan leer je vanzelf de was in de wasmand te doen. Uiteraard doe je dat de eerste keren niet; je bent wel gek! Je hebt wel andere dingen te doen zoals .. eh... hangen.
Wat ik lees over jouw houding tov van hem, zijn verdriet over zijn moeder dat klinkt me minder prettig in de oren, om niet te zeggen: gevoelloos.
Ik hoor vooral veel: "ik wil". Maar het draait helemaal niet om jou. Het draait om het welzijn van de kinderen. Op het moment dat je ouder wordt moeten alle beslissingen genomen worden met het oogpunt "wat is goed voor mijn/het kind". Daar hoort niet altijd bij dat jij je zin krijgt. Sterker nog; je staat altijd op de 2e plaats. Deze beslissingen zijn nodig omdat een kind van je afhankelijk is. Het is jouw taak het kind op te voeden tot een stabiele volwassene die zijn of haar eigen boontjes kan doppen.
Soms zal daarbij horen dat je grenzen stelt. Soms ook niet. Soms moet je empatisch zijn. Maar alles moet niet gebeuren vanuit een "ik wil" maar vanuit : wat is goed voor het kind? Is het goed voor het kind om over zijn moeder te praten met zijn vader? tuurlijk. Is het vervelend als hij de nooit geproefde lasagne van zijn moeder lekkerder vind dat die van jou? Uiteraard. Doet dat pijn? Zeker. Maar bedenk dat de pijn van deze jongen nog veel groter is.
Wat ik lees over zijn gedrag, klinkt mij normaal in de oren, als ik dat vergelijk met mijn broer en mij. Wij moesten ook onze kamer bijhouden en ja, dat was dus ook een puinhoop. Dan leer je vanzelf de was in de wasmand te doen. Uiteraard doe je dat de eerste keren niet; je bent wel gek! Je hebt wel andere dingen te doen zoals .. eh... hangen.
Wat ik lees over jouw houding tov van hem, zijn verdriet over zijn moeder dat klinkt me minder prettig in de oren, om niet te zeggen: gevoelloos.
Ik hoor vooral veel: "ik wil". Maar het draait helemaal niet om jou. Het draait om het welzijn van de kinderen. Op het moment dat je ouder wordt moeten alle beslissingen genomen worden met het oogpunt "wat is goed voor mijn/het kind". Daar hoort niet altijd bij dat jij je zin krijgt. Sterker nog; je staat altijd op de 2e plaats. Deze beslissingen zijn nodig omdat een kind van je afhankelijk is. Het is jouw taak het kind op te voeden tot een stabiele volwassene die zijn of haar eigen boontjes kan doppen.
Soms zal daarbij horen dat je grenzen stelt. Soms ook niet. Soms moet je empatisch zijn. Maar alles moet niet gebeuren vanuit een "ik wil" maar vanuit : wat is goed voor het kind? Is het goed voor het kind om over zijn moeder te praten met zijn vader? tuurlijk. Is het vervelend als hij de nooit geproefde lasagne van zijn moeder lekkerder vind dat die van jou? Uiteraard. Doet dat pijn? Zeker. Maar bedenk dat de pijn van deze jongen nog veel groter is.
zondag 20 augustus 2017 om 15:03
De overleden moeder hoort er toch bij? Het lijkt erop dat je een concurrentiestrijd voert die je niet kan winnen. Dat moet je overigens ook niet willen.MartineSofie schreef: ↑20-08-2017 14:57Dan ben je duidelijk een veel betere vrouw dan ik.
Hangen er ook foto's van jou en dochter aan de muur?