Relaties
alle pijlers
"Rustiger aan doen", begin van het einde?
vrijdag 11 december 2009 om 15:21
Na een tijdje om elkaar heen gedraaid te hebben, zijn mijn vriend en ik nu zo'n 1,5 maand samen. Nog niet zo lang dus 
In het begin spatten de vonken er vanaf, waren we allebei voor de buitenwereld onaanspreekbaar en zijn we zelfs, na 3 dagen al, met z'n tweeën er even tussenuit gegaan.
Deze verliefdheid is echt ongekend en hij vertelde mij dat hij ook nog nooit zo verliefd is geweest. We hebben vanaf dag 1 bijna elke nacht samen geslapen, dan bij de 1, dan weer bij de ander.
Ik, die normaalgesproken daar niets van moest hebben, geniet hier echt ontzettend van. Alleen vanmorgen zei hij dat hij vindt dat we bijna samenwonen en dat dát nu ook weer niet de bedoeling is (letterlijk: dat hij dat wel benauwd vond). Hij zei ook dat we best hard van stapel zijn gelopen en dat het verstandiger was om iets rustiger aan te doen.
Hij heeft me meerdere keren verzekerd dat hij me nog steeds leuk vindt maar toch ontkom ik niet aan het gevoel dat dit 'het begin van het einde' is, ook omdat ik in het verleden heel erg ben pijn gedaan en hier nu steeds bang voor ben.
Wat vinden jullie hiervan? Is dit de afbouwing naar het einde toe, of eigenlijk wel gezond om ook even met beide benen op de grond te gaan staan en wat meer je eigen ding weer oppakken?
In het begin spatten de vonken er vanaf, waren we allebei voor de buitenwereld onaanspreekbaar en zijn we zelfs, na 3 dagen al, met z'n tweeën er even tussenuit gegaan.
Deze verliefdheid is echt ongekend en hij vertelde mij dat hij ook nog nooit zo verliefd is geweest. We hebben vanaf dag 1 bijna elke nacht samen geslapen, dan bij de 1, dan weer bij de ander.
Ik, die normaalgesproken daar niets van moest hebben, geniet hier echt ontzettend van. Alleen vanmorgen zei hij dat hij vindt dat we bijna samenwonen en dat dát nu ook weer niet de bedoeling is (letterlijk: dat hij dat wel benauwd vond). Hij zei ook dat we best hard van stapel zijn gelopen en dat het verstandiger was om iets rustiger aan te doen.
Hij heeft me meerdere keren verzekerd dat hij me nog steeds leuk vindt maar toch ontkom ik niet aan het gevoel dat dit 'het begin van het einde' is, ook omdat ik in het verleden heel erg ben pijn gedaan en hier nu steeds bang voor ben.
Wat vinden jullie hiervan? Is dit de afbouwing naar het einde toe, of eigenlijk wel gezond om ook even met beide benen op de grond te gaan staan en wat meer je eigen ding weer oppakken?