Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
vrijdag 19 november 2010 om 10:34
Zo herkenbaar muisje. Ik heb het een aantal posts geleden al geschreven dat ik hier ook over twijfel. Of zijn gevoelens die hij voor mij heeft niet gebaseerd zijn op schuld. Op het zich verantwoordelijk voelen voor mijn verdriet.
Ik heb dit al eens aan hem gevraagd en ben van plan het zaterdag weer te vragen. Ik weet dat hij zich ook schuldig voelt. Dat hoort erbij als je een relatie verbreekt. Degene die er een einde aan maakt heeft altijd schuldgevoel. Maar daarnaast kunnen ook nog de gevoelens van liefde zitten voor jou. Misschien wat verstopt omdat er toch een angst is voor herhaling of dat het toch niet goed gaat aflopen.
Misschien kun jij het je ex ook gewoon vragen, of hij zich schuldig voelt. En laat hem weten dat hij daarmee kan stoppen. Jij hebt er niets aan en hij al helemaal niet. Je bent geen slachtoffer en wil ook niet zo behandeld worden toch?
Concert gisteren ging best goed. Het was gezellig. Ik miste hem maar was niet verdrietig. Ik heb een bepaalde rust dat het wel goed komt. Of dat het goed komt tussen ons dat weet ik niet maar goed komt het. Met mij.
Ik heb dit al eens aan hem gevraagd en ben van plan het zaterdag weer te vragen. Ik weet dat hij zich ook schuldig voelt. Dat hoort erbij als je een relatie verbreekt. Degene die er een einde aan maakt heeft altijd schuldgevoel. Maar daarnaast kunnen ook nog de gevoelens van liefde zitten voor jou. Misschien wat verstopt omdat er toch een angst is voor herhaling of dat het toch niet goed gaat aflopen.
Misschien kun jij het je ex ook gewoon vragen, of hij zich schuldig voelt. En laat hem weten dat hij daarmee kan stoppen. Jij hebt er niets aan en hij al helemaal niet. Je bent geen slachtoffer en wil ook niet zo behandeld worden toch?
Concert gisteren ging best goed. Het was gezellig. Ik miste hem maar was niet verdrietig. Ik heb een bepaalde rust dat het wel goed komt. Of dat het goed komt tussen ons dat weet ik niet maar goed komt het. Met mij.
vrijdag 19 november 2010 om 13:24
Hm, ja. Ik denk dat hij nog wel om me geeft, maar me ergens ook irritant vindt (ik vind mezelf irritant, misschien is dat het), omdat ik het toch steeds niet kan laten om over het onderwerp te beginnen..Ik ben ongeduldig!! En dat moet ik juist niet zijn, het heeft tijd en ruimte nodig..maar ik zit me alleen maar op te vreten...
Ragazza en Mootje; fijn om te merken dat jullie wat sterker worden! Bij mij is het met vlagen ook aanwezig..maar ook heel vaak niet.
Ragazza en Mootje; fijn om te merken dat jullie wat sterker worden! Bij mij is het met vlagen ook aanwezig..maar ook heel vaak niet.
vrijdag 19 november 2010 om 15:37
Oooh ik heb even een ik mis hem, wil bij hem zijn, hem voelen, aanraken, met hem praten en gewoon bij hem zijn momentje!!!
Pffff, wil hem graag smsen, maar wil dat ook weer niet, vandaar dat ik jullie er maar weer mee lastig val
Want ja, ik weet dat mn ex nog om me geeft, en ik weet ook dat hij niets met me zal beginnen uit schuldgevoel, want toen het net uit was, was ik erg wanhopig en heeft hij me ook gezegd: als ik weer wat met je wil beginnen/proberen, wil ik dat doen omdat ik het wil en denk dat het kan en het goed voelt.. En doe ik dat niet om nu de pijn weg te nemen die je nu hebt..
Begin dingen steeds helderder te zien, want als ik bij hem was, werd ik emotioneel, omdat het dan zo gezellig was en dan des te meer besefte dat het 'over' is.. Dus begon ik keihard met janken en deed hij mee.. Waarom wist hij niet altijd.. Ging bij hem ook vanzelf. en ook huilde hij omdat hij niet wou dat ik zo'n pijn had.. Kan ik nu pas snappen denk ik..
Maargoed, ik wil ook niet dat mn ex me irritant ga vinden, of te opdringeren, te wanhopig.. Dus daarom wil ik hem nog gewoon niet even smsen, maar zit ik heel hard te hopen (oke, soms te fantaseren) dat hij mij gewoon smst!
Ik weet dat ik het te snel weer wil.. En dat gaat ook mn valkuil worden als het eventueel echt weer wat gaat worden..
Oppassen dat je niet te snel in het oude ritme valt, maar het rustig weer opbouwt, date, leuk hebt! Pff, ik wil niet geduldig zijn, ik wil het nu!
Oh ik wil hem terug!
Ook al weet ik dat ik me zonder hem ook red en ook wel plezier kan hebben, ik wil dat gewoon met hem!!!
Pffff, wil hem graag smsen, maar wil dat ook weer niet, vandaar dat ik jullie er maar weer mee lastig val
Want ja, ik weet dat mn ex nog om me geeft, en ik weet ook dat hij niets met me zal beginnen uit schuldgevoel, want toen het net uit was, was ik erg wanhopig en heeft hij me ook gezegd: als ik weer wat met je wil beginnen/proberen, wil ik dat doen omdat ik het wil en denk dat het kan en het goed voelt.. En doe ik dat niet om nu de pijn weg te nemen die je nu hebt..
Begin dingen steeds helderder te zien, want als ik bij hem was, werd ik emotioneel, omdat het dan zo gezellig was en dan des te meer besefte dat het 'over' is.. Dus begon ik keihard met janken en deed hij mee.. Waarom wist hij niet altijd.. Ging bij hem ook vanzelf. en ook huilde hij omdat hij niet wou dat ik zo'n pijn had.. Kan ik nu pas snappen denk ik..
Maargoed, ik wil ook niet dat mn ex me irritant ga vinden, of te opdringeren, te wanhopig.. Dus daarom wil ik hem nog gewoon niet even smsen, maar zit ik heel hard te hopen (oke, soms te fantaseren) dat hij mij gewoon smst!
Ik weet dat ik het te snel weer wil.. En dat gaat ook mn valkuil worden als het eventueel echt weer wat gaat worden..
Oppassen dat je niet te snel in het oude ritme valt, maar het rustig weer opbouwt, date, leuk hebt! Pff, ik wil niet geduldig zijn, ik wil het nu!
Oh ik wil hem terug!
Ook al weet ik dat ik me zonder hem ook red en ook wel plezier kan hebben, ik wil dat gewoon met hem!!!
-
vrijdag 19 november 2010 om 16:14
Mootje, ik begrijp je!!! Ik zit zelf nu op het moment: iemand moet vol voor je willen gaan anders wordt het toch niks! Misschien een schrale troost? Jouw ex zegt wel goeie dingen..en houdt echt rekening met je.
Ik zit nou weer te denken: ik heb nooit het gevoel gehad dat hij 100 procent voor mij ging, al die 5 jaar niet. Maar dat kan toch nooit zo zijn eigenlijk? Dan hou je het toch geen 5 jaar vol..? Hij had het over zo'n zelfde soort gevoel: dat hij nooit iets goed kon doen, dat gevoel gaf ik hem. Is dit nou een enorme miscommunicatie of moet ik mijn gevoel vertrouwen? Meestal zit ik wel goed met mijn intuitie..maar nu weet ik het echt helemaal niet meer, het kan ook gewoon onzekerheid zijn geweest van mijn kant. Ik weet het niet meer...
Ik zit nou weer te denken: ik heb nooit het gevoel gehad dat hij 100 procent voor mij ging, al die 5 jaar niet. Maar dat kan toch nooit zo zijn eigenlijk? Dan hou je het toch geen 5 jaar vol..? Hij had het over zo'n zelfde soort gevoel: dat hij nooit iets goed kon doen, dat gevoel gaf ik hem. Is dit nou een enorme miscommunicatie of moet ik mijn gevoel vertrouwen? Meestal zit ik wel goed met mijn intuitie..maar nu weet ik het echt helemaal niet meer, het kan ook gewoon onzekerheid zijn geweest van mijn kant. Ik weet het niet meer...
vrijdag 19 november 2010 om 20:41
Och Mootje, wat zit jij in een spagaat tussen al je gevoelens.
Geduld is moeilijk. Je mist hem en dat zorgt ervoor dat je niet WILT wachten.
Voel je niet bezwaard dat je soms zelf ook twijfelt. Dat hoort bij het leven. Als je altijd alles zeker wist, was je waarschijnlijk een enorme bitch!
Gebruik je twijfel om hem te kunnen begrijpen. Het hoeft ook helemaal niets met jullie gevoelens voor elkaar te maken te hebben.
Een beslissing die over de verre toekomst gaat, is nu eenmaal een enorme stap. Denk je nou eens in dat je volgende week voorgoed naar Australie gaat emigreren. Zou je dan nergens aan twijfelen? Zelfs als je daar een schitterend huis hebt, al je lieve vrienden en kennissen binnen handbereik, de baan van je leven, en je ware liefde... zou je dan niet twijfelen, al is het maar omdat je toch niet precies weet wat je te wachten staat?
Die twijfel is gezond, houdt je scherp en zorgt dat je niet apatisch meedrijft met wat er gaat gebeuren. Je bent voorbereid op verandering en houdt rekening met mogelijke scenario's. Dat is hartstikke goed.
En natuurlijk red jij het zonder je (ex)vriend. En hij zonder jou. Maar daar gaat de keuze om samen verder te gaan ook niet over.
En die keuze gaat ook helemaal niet over of je met een ander wel of niet gelukkig zou kunnen worden. Want ook dat kan.
Maar ook de relatie met een ander is onderhevig aan verandering en groei. Je zult ook dan moeten werken. En nu het in deze relatie is misgelopen, lijkt het zoveel makkelijker om hier een punt achter te zetten en lekker verliefd te worden op een ander.
Tuurlijk, in het begin is het rozegeur en maneschijn. Heerlijk, die roze wolk! Maar ook in die nieuwe relatie zul je vanaf het begin af aan het goed moeten aanpakken, anders komt ook echt na verloop van tijd de klad erin!
Dus staat je niet blind op het ideaal van 'probleemloos opnieuw beginnen'. Hoevaak wil je dat in je leven gaan doen? Iedere drie jaar? Op een gegeven moment is het toch echt een kwestie van doorzetten en ervoor gaan.
En of dat met je huidige (ex)vriend is, is een beslissing die jullie alleen maar samen kunnen nemen.
Sterkte meid!
Geduld is moeilijk. Je mist hem en dat zorgt ervoor dat je niet WILT wachten.
Voel je niet bezwaard dat je soms zelf ook twijfelt. Dat hoort bij het leven. Als je altijd alles zeker wist, was je waarschijnlijk een enorme bitch!
Gebruik je twijfel om hem te kunnen begrijpen. Het hoeft ook helemaal niets met jullie gevoelens voor elkaar te maken te hebben.
Een beslissing die over de verre toekomst gaat, is nu eenmaal een enorme stap. Denk je nou eens in dat je volgende week voorgoed naar Australie gaat emigreren. Zou je dan nergens aan twijfelen? Zelfs als je daar een schitterend huis hebt, al je lieve vrienden en kennissen binnen handbereik, de baan van je leven, en je ware liefde... zou je dan niet twijfelen, al is het maar omdat je toch niet precies weet wat je te wachten staat?
Die twijfel is gezond, houdt je scherp en zorgt dat je niet apatisch meedrijft met wat er gaat gebeuren. Je bent voorbereid op verandering en houdt rekening met mogelijke scenario's. Dat is hartstikke goed.
En natuurlijk red jij het zonder je (ex)vriend. En hij zonder jou. Maar daar gaat de keuze om samen verder te gaan ook niet over.
En die keuze gaat ook helemaal niet over of je met een ander wel of niet gelukkig zou kunnen worden. Want ook dat kan.
Maar ook de relatie met een ander is onderhevig aan verandering en groei. Je zult ook dan moeten werken. En nu het in deze relatie is misgelopen, lijkt het zoveel makkelijker om hier een punt achter te zetten en lekker verliefd te worden op een ander.
Tuurlijk, in het begin is het rozegeur en maneschijn. Heerlijk, die roze wolk! Maar ook in die nieuwe relatie zul je vanaf het begin af aan het goed moeten aanpakken, anders komt ook echt na verloop van tijd de klad erin!
Dus staat je niet blind op het ideaal van 'probleemloos opnieuw beginnen'. Hoevaak wil je dat in je leven gaan doen? Iedere drie jaar? Op een gegeven moment is het toch echt een kwestie van doorzetten en ervoor gaan.
En of dat met je huidige (ex)vriend is, is een beslissing die jullie alleen maar samen kunnen nemen.
Sterkte meid!
vrijdag 19 november 2010 om 20:47
quote:muisje23 schreef op 19 november 2010 @ 16:14:
Ik zit nou weer te denken: ik heb nooit het gevoel gehad dat hij 100 procent voor mij ging, al die 5 jaar niet. Maar dat kan toch nooit zo zijn eigenlijk? Dan hou je het toch geen 5 jaar vol..? Hij had het over zo'n zelfde soort gevoel: dat hij nooit iets goed kon doen, dat gevoel gaf ik hem. Is dit nou een enorme miscommunicatie of moet ik mijn gevoel vertrouwen? Meestal zit ik wel goed met mijn intuitie..maar nu weet ik het echt helemaal niet meer, het kan ook gewoon onzekerheid zijn geweest van mijn kant. Ik weet het niet meer...
Lieve Muis,
Ik denk dat je gevoel weleens juist zou kunnen zijn. Dat hij nooit voor de volle 100% voor jou is gegaan. En jij waarschijnlijk zelfs ook niet voor hem. En of je dat 5 jaar volhoudt? Jawel hoor. Soms ook wel langer.
Weet je waarom? Omdat je vaak helemaal niet weet HOE je er voor de volle 100% voor moet gaan. Je doet je stinkende best voor je relatie (al dan niet bewust of krampachtig). Maar zoals ik al eerder uitlegde: je kunt je vreselijk inzetten om A te doen,.. als A bij hem geen effect heeft, kun je echt beter je aandacht richten op het doen van B.
Dus jij vond vast dat jij je inzette voor je relatie. En hij vond dat wellicht ook. (niet altijd, jullie zijn beiden niet feilloos). Maar van elkaar vond je dat waarschijnlijk niet, omdat je dus niet bezig was met de top5 van de ander, maar eerder met die van jezelf (persoonlijke beleving/perceptie).
En juist dan krijg je dat je elkaar het gevoel geeft niets goed te kunnen doen. Jij mist wat bij hem, hij doet zn best, maar op het verkeerde. Jij merkt dus geen resultaat en hij raakt gefrustreerd omdat zijn pogingen geen effect sorteren.
(let op, dit kan ook onbewust zo gegaan zijn).
Je wordt kriegelig, geirriteerd, moe... je vraagt je af waar je je best nog voor doet, want het heeft toch geen zin, je gaat met je eigen plan trekken en ga zo maar door. En dat is het begin van het einde.... tot.... je het doorbreekt!
Blijf geloven, Muis!
Ik zit nou weer te denken: ik heb nooit het gevoel gehad dat hij 100 procent voor mij ging, al die 5 jaar niet. Maar dat kan toch nooit zo zijn eigenlijk? Dan hou je het toch geen 5 jaar vol..? Hij had het over zo'n zelfde soort gevoel: dat hij nooit iets goed kon doen, dat gevoel gaf ik hem. Is dit nou een enorme miscommunicatie of moet ik mijn gevoel vertrouwen? Meestal zit ik wel goed met mijn intuitie..maar nu weet ik het echt helemaal niet meer, het kan ook gewoon onzekerheid zijn geweest van mijn kant. Ik weet het niet meer...
Lieve Muis,
Ik denk dat je gevoel weleens juist zou kunnen zijn. Dat hij nooit voor de volle 100% voor jou is gegaan. En jij waarschijnlijk zelfs ook niet voor hem. En of je dat 5 jaar volhoudt? Jawel hoor. Soms ook wel langer.
Weet je waarom? Omdat je vaak helemaal niet weet HOE je er voor de volle 100% voor moet gaan. Je doet je stinkende best voor je relatie (al dan niet bewust of krampachtig). Maar zoals ik al eerder uitlegde: je kunt je vreselijk inzetten om A te doen,.. als A bij hem geen effect heeft, kun je echt beter je aandacht richten op het doen van B.
Dus jij vond vast dat jij je inzette voor je relatie. En hij vond dat wellicht ook. (niet altijd, jullie zijn beiden niet feilloos). Maar van elkaar vond je dat waarschijnlijk niet, omdat je dus niet bezig was met de top5 van de ander, maar eerder met die van jezelf (persoonlijke beleving/perceptie).
En juist dan krijg je dat je elkaar het gevoel geeft niets goed te kunnen doen. Jij mist wat bij hem, hij doet zn best, maar op het verkeerde. Jij merkt dus geen resultaat en hij raakt gefrustreerd omdat zijn pogingen geen effect sorteren.
(let op, dit kan ook onbewust zo gegaan zijn).
Je wordt kriegelig, geirriteerd, moe... je vraagt je af waar je je best nog voor doet, want het heeft toch geen zin, je gaat met je eigen plan trekken en ga zo maar door. En dat is het begin van het einde.... tot.... je het doorbreekt!
Blijf geloven, Muis!
vrijdag 19 november 2010 om 21:57
Mn gevoel gaat inderdaad van links naar rechts en weer terug..
Ene moment denk ik, misschien ben ik wel beter af zonder hem.. Maar vervolgens mis ik hem weer zo hard, dat ik denk dat ik alleen maar slechter af ben zonder hem.. En dan helemaal zoals nu, op zo'n 'loze' vrijdagavond, hoop ik zo hard dat hij smst! Wat hij natuurlijk niet doet..
Denk dat vooral hij er een moeite mee heeft om een beslissing te nemen die ook doorgaat in de verre toekomst.. Elke x stapt hij na 1,5 jaar uit een relatie (naar eigen zeggen elke x met andere redenen), terwijl het bij zn vrienden die hem al ontzettend lang kennen, ook opvalt..
Stukje onzekerheid van zijn kant (wat nergens voor nodig is).
En twijfel is ook logisch, maar moet je op een gegeven moment er niet gewoon is voor gaan (en ja tuurlijk hoop ik dat ik degene ben bij wie hij zn twijfel aan de kant gooit).
Ofewel, wijze woorden Amy, ik ga er over nadenken, op een positieve manier! Thnx!
Zou ik die ex van me is gewoon een linkje naar dit topic sturen, misschien kan hij er wat van leren
Ene moment denk ik, misschien ben ik wel beter af zonder hem.. Maar vervolgens mis ik hem weer zo hard, dat ik denk dat ik alleen maar slechter af ben zonder hem.. En dan helemaal zoals nu, op zo'n 'loze' vrijdagavond, hoop ik zo hard dat hij smst! Wat hij natuurlijk niet doet..
Denk dat vooral hij er een moeite mee heeft om een beslissing te nemen die ook doorgaat in de verre toekomst.. Elke x stapt hij na 1,5 jaar uit een relatie (naar eigen zeggen elke x met andere redenen), terwijl het bij zn vrienden die hem al ontzettend lang kennen, ook opvalt..
Stukje onzekerheid van zijn kant (wat nergens voor nodig is).
En twijfel is ook logisch, maar moet je op een gegeven moment er niet gewoon is voor gaan (en ja tuurlijk hoop ik dat ik degene ben bij wie hij zn twijfel aan de kant gooit).
Ofewel, wijze woorden Amy, ik ga er over nadenken, op een positieve manier! Thnx!
Zou ik die ex van me is gewoon een linkje naar dit topic sturen, misschien kan hij er wat van leren
-
zondag 21 november 2010 om 13:51
Muisje, Mootje, Amy...hoe is het ?
Ik ben echt een lazy sunday aan het houden. Heb een heel druk weekend gehad met 2 concerten en 1 festival dus ben een beetje duf. Maar het goede nieuws is dat ik een heel lekker weekend heb gehad zonder ex! Een mooie overwinning al zeg ik het zelf.
We zouden dit weekend koffie drinken samen maar bij hem kwam er een werkafspraak tussendoor en tja...dat gaat voor. Achteraf gezien vind ik het helemaal niet zo erg want het is goed om te ontdekken dat ik het leuk kan hebben en ook heb zonder hem.
We gaan morgen lunchen. Ik ben benieuwd wat het met me doet om hem weer te zien.
Ben ook benieuwd hoe het met jullie gaat. Muisje: vandaag je beldag toch?
Ik ben echt een lazy sunday aan het houden. Heb een heel druk weekend gehad met 2 concerten en 1 festival dus ben een beetje duf. Maar het goede nieuws is dat ik een heel lekker weekend heb gehad zonder ex! Een mooie overwinning al zeg ik het zelf.
We zouden dit weekend koffie drinken samen maar bij hem kwam er een werkafspraak tussendoor en tja...dat gaat voor. Achteraf gezien vind ik het helemaal niet zo erg want het is goed om te ontdekken dat ik het leuk kan hebben en ook heb zonder hem.
We gaan morgen lunchen. Ik ben benieuwd wat het met me doet om hem weer te zien.
Ben ook benieuwd hoe het met jullie gaat. Muisje: vandaag je beldag toch?
zondag 21 november 2010 om 17:16
Hee Ragazza! Fijn dat je zo'n goed weekend gehad hebt!
Ik heb het jammer genoeg een stuk moeilijker dan jij nog...zal toch ook wel komen doordat ik huis en haard kwijt ben en nu echt in een soort tussenperiode van alles zit.. Ik heb ook wel een lekker weekend gehad, maar blijf toch steeds denken; liever met hem! En dat ondanks zijn actie! Ik vind het moeilijk om mezelf nog leuk te vinden, klinkt heel zwaar en het slaat nergens op echt (weet ik rationeel gezien ook, heb leuke vrienden, leuke opleiding bijna af, leuke familie etc etc) maar toch!!! Maar volgens mij heeft dat niet zozeer met hem te maken, maar meer gewoon met alles bij elkaar.
Maar goed, beldag inderdaad. Weet niet of hij gaat bellen...we zullen zien. Ik heb in ieder geval besloten zelf niet te bellen, weet niet of ik dat volhou, maar ik vind wel: hij is degene die ruimte nodig heeft en het verbroken heeft, dus dit soort initiatieven liggen meer bij hem. Of niet?? Hij heeft iig vorige week gebeld, zal ik dan nu bellen als hij het niet doet?? Weet ook niet wat we dan moeten bespreken, ook dat zullen we zien. Geen idee dus! Zal jullie op de hoogte houden!
Ik heb het jammer genoeg een stuk moeilijker dan jij nog...zal toch ook wel komen doordat ik huis en haard kwijt ben en nu echt in een soort tussenperiode van alles zit.. Ik heb ook wel een lekker weekend gehad, maar blijf toch steeds denken; liever met hem! En dat ondanks zijn actie! Ik vind het moeilijk om mezelf nog leuk te vinden, klinkt heel zwaar en het slaat nergens op echt (weet ik rationeel gezien ook, heb leuke vrienden, leuke opleiding bijna af, leuke familie etc etc) maar toch!!! Maar volgens mij heeft dat niet zozeer met hem te maken, maar meer gewoon met alles bij elkaar.
Maar goed, beldag inderdaad. Weet niet of hij gaat bellen...we zullen zien. Ik heb in ieder geval besloten zelf niet te bellen, weet niet of ik dat volhou, maar ik vind wel: hij is degene die ruimte nodig heeft en het verbroken heeft, dus dit soort initiatieven liggen meer bij hem. Of niet?? Hij heeft iig vorige week gebeld, zal ik dan nu bellen als hij het niet doet?? Weet ook niet wat we dan moeten bespreken, ook dat zullen we zien. Geen idee dus! Zal jullie op de hoogte houden!
zondag 21 november 2010 om 22:30
Update voor de geinteresseerden: belmoment was fijn, beetje over ons gekletst. Begin mezelf wel steeds meer te realiseren dat er op dit moment vooral ook veel praktische bezwaren zijn; verschillen in toekomstwensen ed..woonplaats bijvoorbeeld. En hij merkt dat hij zijn vrijheid fijn vindt zei hij; heeft ie heel erg gemist (ik ook eigenlijk). Op een of andere manier wisten we elkaar goed kort te houden, heel slecht...
Maar: hij stuurt me net wel dat hij voor het eerst weer met een fijn gevoel aan me denkt, na lange tijd. Dus dat is toch mooi
Hoe is het bij jullie?
Maar: hij stuurt me net wel dat hij voor het eerst weer met een fijn gevoel aan me denkt, na lange tijd. Dus dat is toch mooi
Hoe is het bij jullie?
zondag 21 november 2010 om 22:36
Dat klinkt helemaal niet verkeerd Muisje. Zo te horen groeien jullie al weer iets naar elkaar toe. En die praktische bezwaren...tja...daar kom je heus wel uit mocht je besluiten het weer te gaan proberen.
Ik net ook mijn ex gesproken. Hij belde om iets af te spreken voor morgen. Even luchtig gekletst over hoe het weekend was, niets zwaars. Merk dat ik een stuk relaxter naar hem toe ben. Het lijkt wel alsof ik wat meer afstand al heb genomen. Nou, maar even zien hoe het morgen loopt.
Muisje: hebben jullie deze week de overdracht? Of volgende week?
Ik net ook mijn ex gesproken. Hij belde om iets af te spreken voor morgen. Even luchtig gekletst over hoe het weekend was, niets zwaars. Merk dat ik een stuk relaxter naar hem toe ben. Het lijkt wel alsof ik wat meer afstand al heb genomen. Nou, maar even zien hoe het morgen loopt.
Muisje: hebben jullie deze week de overdracht? Of volgende week?
maandag 22 november 2010 om 00:09
maandag 22 november 2010 om 10:36
Dames! Ik ben er ook weer.. Het leek wel of dit weekend het contact met ex centraal staat ofniet.. Want ook ik ben hem tegen gekomen, en in plaats van dat het nu duidelijker wordt.. Is het weer een grote warboel in mn hoofd, help!
Even een (korte) update:
Vrijdag had ik gewoon een ik mis hem, wil bij hem zijn enz.enz. dag, maar hier niets mee gedaan. Zaterdag hem in de eerste instantie niet gezien/gesproken op de sportclub. 's avonds met vriendinnetjes thuis wat gedronken en toen de kroeg ingegaan..
En opeens, tegen een uurtje of 1 kwam meneer ook de kroeg binnen, bestelde wat te drinken en kwam bijna gelijk bij mij en mn vriendinnen staan.. (die hij overigens ok gewoon goed kent). Hij is de hele avond ook niet meer weggegaan.. Na sluitingstijd beide blijven hangen in de kroeg, totdat we 'eruitgeveegd' werden.. Buiten nog wat staan hangen, ik was nog met een vriendinnetje aan het praten, en opeens was hij weg! Wat ik best vreemd vond, want hij leek om me heen te blijven draaien.. Maar ok, nog geen 5 minuten daarna kreeg ik opeens een sms.. Wat er min of meer op leek dat hij mij vroeg nog wat te komen drinken, maar ik was ondertussen ook al thuis.. Tijdje over en weer gesmst.. Ik heb hem ook gesmst met de vraag van ja, dan kom ik wat drinken, en dan? Tja, vage reacties.. richting kom je langs, na wat drinken blijven 'slapen'..
Uiteindelijk niet gedaan hoor.. Heb hem snachts nog wel gesmst dat ik me afvroeg of de gezelligheid in de kroeg en de smsjes over en weer ook nog wat betekenden..
Smst hij terug, ja tuurlijk betekend het nog wat.. Dat hij me nog steeds leuk, lekker en opwindend vind, maar dat ik er verder niets achter moet gaan zoeken... Heb ik teruggesmst of dat dan niet genoeg is, en waarom hij dan wel zo doet..
Zijn antwoord: 'ja weet ik ook niet.. Omdat het vertrouwd voelt.. '
Wat moet ik hier nu weer mee? Het voelt voor mij meer als vertrouwd, kreeg tijdens het praten met hem weer dat speciale gevoel, een goed gevoel! En hij smste dat hij er ook een goed gevoel aan over hield..
Oooh ik vind het echt te verwarrend.. Heb hem dat ook gezegd.. Dat hoe hij doet, en smst (oke is dan misschien wel snachts en na een paar drankjes, maar hij was niet dronken!), en dan de volgende dag zegt spijt te hebben van zn smsjes, dat hij niet wou dat de avond al afgelopen was, omdat het zo gezellig was! Maar daar verder niets mee bedoeld..
Want hoe hij doet, en achteraf reageerd, is een wereld van verschil! Hij smste nog wel: In de relatie die jij met mij wilt, kan ik jou niet datgene geven wat bij zo'n relatie hoort, dus dit is nu gewoon het beste. (of ik snapte wat hij bedoeld)..
Verder niet op in gegaan, maar twijfel of ik daar nu nog na moet vragen, want ik ik snap dus niet wat hij er mee bedoeld..
Want het lijkt in alles of we nog tot elkaar aangetrokken zijn, het voelt nog goed, is gezellig, de lichamelijke aantrekkingskracht is er nog zeer veel (wat ik ook niet onbelangrijk vind).. Maar toch spreekt hij zichzelf tegen! Pff..
Heb wel weer gezegd dat hij moet nadenken, ook over waarom hij me dan wel weer smst (met naar mijn idee dubbele bedoelingen), hij zal het doen en van hem mag ik niet nadenken want dat helpt toch niet..
Gevraagd of we nu wel of geen contact houden, omdat het contact dit weekend zo gezellig was!
Hij heeft het liever zo als het nu ging, want als we elkaar dan tegen komen is het ook gezellig! (klopt ook wel), maar dat ik hem wel altijd mag smsen als er wat is..
Oh wat wil en denkt hij nu? Of ben ik nu gewoon zo naief dat ik niet geloof wwat hij zegt, omdat hij zo anders doet!
En moet nu het sms contact maar weer stoppen of toch nog dieper ingaan op wat hij wil en zegt en over dat hij mij niet kan geven en blablabla, want tja, ik blijf weer met 10000x onzekerheid, twijfel en vragen zitten..
Sorry, de update is erg lang! Maar anders zouden jullie het misschien niet snappen! Als jullie mijn update lezen, wat zouden jullie dan denken/doen? want ik weet het niet meer..
Even een (korte) update:
Vrijdag had ik gewoon een ik mis hem, wil bij hem zijn enz.enz. dag, maar hier niets mee gedaan. Zaterdag hem in de eerste instantie niet gezien/gesproken op de sportclub. 's avonds met vriendinnetjes thuis wat gedronken en toen de kroeg ingegaan..
En opeens, tegen een uurtje of 1 kwam meneer ook de kroeg binnen, bestelde wat te drinken en kwam bijna gelijk bij mij en mn vriendinnen staan.. (die hij overigens ok gewoon goed kent). Hij is de hele avond ook niet meer weggegaan.. Na sluitingstijd beide blijven hangen in de kroeg, totdat we 'eruitgeveegd' werden.. Buiten nog wat staan hangen, ik was nog met een vriendinnetje aan het praten, en opeens was hij weg! Wat ik best vreemd vond, want hij leek om me heen te blijven draaien.. Maar ok, nog geen 5 minuten daarna kreeg ik opeens een sms.. Wat er min of meer op leek dat hij mij vroeg nog wat te komen drinken, maar ik was ondertussen ook al thuis.. Tijdje over en weer gesmst.. Ik heb hem ook gesmst met de vraag van ja, dan kom ik wat drinken, en dan? Tja, vage reacties.. richting kom je langs, na wat drinken blijven 'slapen'..
Uiteindelijk niet gedaan hoor.. Heb hem snachts nog wel gesmst dat ik me afvroeg of de gezelligheid in de kroeg en de smsjes over en weer ook nog wat betekenden..
Smst hij terug, ja tuurlijk betekend het nog wat.. Dat hij me nog steeds leuk, lekker en opwindend vind, maar dat ik er verder niets achter moet gaan zoeken... Heb ik teruggesmst of dat dan niet genoeg is, en waarom hij dan wel zo doet..
Zijn antwoord: 'ja weet ik ook niet.. Omdat het vertrouwd voelt.. '
Wat moet ik hier nu weer mee? Het voelt voor mij meer als vertrouwd, kreeg tijdens het praten met hem weer dat speciale gevoel, een goed gevoel! En hij smste dat hij er ook een goed gevoel aan over hield..
Oooh ik vind het echt te verwarrend.. Heb hem dat ook gezegd.. Dat hoe hij doet, en smst (oke is dan misschien wel snachts en na een paar drankjes, maar hij was niet dronken!), en dan de volgende dag zegt spijt te hebben van zn smsjes, dat hij niet wou dat de avond al afgelopen was, omdat het zo gezellig was! Maar daar verder niets mee bedoeld..
Want hoe hij doet, en achteraf reageerd, is een wereld van verschil! Hij smste nog wel: In de relatie die jij met mij wilt, kan ik jou niet datgene geven wat bij zo'n relatie hoort, dus dit is nu gewoon het beste. (of ik snapte wat hij bedoeld)..
Verder niet op in gegaan, maar twijfel of ik daar nu nog na moet vragen, want ik ik snap dus niet wat hij er mee bedoeld..
Want het lijkt in alles of we nog tot elkaar aangetrokken zijn, het voelt nog goed, is gezellig, de lichamelijke aantrekkingskracht is er nog zeer veel (wat ik ook niet onbelangrijk vind).. Maar toch spreekt hij zichzelf tegen! Pff..
Heb wel weer gezegd dat hij moet nadenken, ook over waarom hij me dan wel weer smst (met naar mijn idee dubbele bedoelingen), hij zal het doen en van hem mag ik niet nadenken want dat helpt toch niet..
Gevraagd of we nu wel of geen contact houden, omdat het contact dit weekend zo gezellig was!
Hij heeft het liever zo als het nu ging, want als we elkaar dan tegen komen is het ook gezellig! (klopt ook wel), maar dat ik hem wel altijd mag smsen als er wat is..
Oh wat wil en denkt hij nu? Of ben ik nu gewoon zo naief dat ik niet geloof wwat hij zegt, omdat hij zo anders doet!
En moet nu het sms contact maar weer stoppen of toch nog dieper ingaan op wat hij wil en zegt en over dat hij mij niet kan geven en blablabla, want tja, ik blijf weer met 10000x onzekerheid, twijfel en vragen zitten..
Sorry, de update is erg lang! Maar anders zouden jullie het misschien niet snappen! Als jullie mijn update lezen, wat zouden jullie dan denken/doen? want ik weet het niet meer..
-
maandag 22 november 2010 om 10:43
Ragazza, succes straks met je lunch! Ben ook benieuwd wat het met je doet als je hem spreekt! (als dat net zo gaat als bij mij, wens ik je succes
Maar goed teken iig dat je ook zonder hem een leuk weekend hebt gehad, straal dat naar hem uit!
En laat weten hoe je lunch was he!!
En muisje, pff het blijft lastig he! Maar je belmoment was iig goed dus! En hij denkt positief aan je! Hou die gedachte vast he! Heb jij hem uiteindelijk gebeld of jij hem? En nu, pas volgende week weer je belmoment of tussendoor nog contact?
En jullie hebben 5 jaar een relatie gehad toch? Weet niet hoe oud jullie zijn (of misschien is dat hier al een x gezegd), maar logisch dat je even geniet van je vrijheid.. Hij en jij ook, hoeven even met niemand rekening te houden! Misschien gewoon het weer proberen, rustig aan, niet samenwonen, want tja heeft toch impact..
Maar ken het gevoel ja, het enge gevoel..
Van, straks wil hij mij weer, maar ben ik er klaar mee! Want dat wil ik eigenlijk niet.. Maar toch is dat een goed teken, dat we dat soms denken.. We kunnen iig ons zelf goed redden (ook al doen we dat liever samen), nya brr.. enge gedachte iig
Gevoelens zijn ***, of nouja het iig niet weet wat je nou precies voelt/moet voelen..
Maar goed teken iig dat je ook zonder hem een leuk weekend hebt gehad, straal dat naar hem uit!
En laat weten hoe je lunch was he!!
En muisje, pff het blijft lastig he! Maar je belmoment was iig goed dus! En hij denkt positief aan je! Hou die gedachte vast he! Heb jij hem uiteindelijk gebeld of jij hem? En nu, pas volgende week weer je belmoment of tussendoor nog contact?
En jullie hebben 5 jaar een relatie gehad toch? Weet niet hoe oud jullie zijn (of misschien is dat hier al een x gezegd), maar logisch dat je even geniet van je vrijheid.. Hij en jij ook, hoeven even met niemand rekening te houden! Misschien gewoon het weer proberen, rustig aan, niet samenwonen, want tja heeft toch impact..
Maar ken het gevoel ja, het enge gevoel..
Van, straks wil hij mij weer, maar ben ik er klaar mee! Want dat wil ik eigenlijk niet.. Maar toch is dat een goed teken, dat we dat soms denken.. We kunnen iig ons zelf goed redden (ook al doen we dat liever samen), nya brr.. enge gedachte iig
Gevoelens zijn ***, of nouja het iig niet weet wat je nou precies voelt/moet voelen..
-
maandag 22 november 2010 om 10:44
@Muisje: tja...dat zou best eens kunnen, dat het bij mij een beetje over begint te gaan. Of dat ik ga accepteren dat het uit is. Ik kijk wel even wat er gebeurt als ik hem vandaag zie. Wat jij zegt over dat wel/niet gevoel daar begon het bij mij ook mee. Wie weet jij ook je twijfels over wel/niet opnieuw beginnen
@Mootje: wat verwarrend allemaal zeg dat je ex zulke verschillende signalen afgeeft. Ik moet eerlijk zeggen dat het klinkt alsof hij jou wel wil maar liever niet de vastigheid van een relatie. Tja...dan moet hij kiezen want het is niet eerlijk om je aan te trekken en af te stoten terwijl hij weet hoe jij erin zit. Het is misschien nog wat vroeg maar denk er eens aan om hem straks te confronteren met een keuze. Even geen contact zodat hij kan kijken of hij jou mist ja of nee en vandaar bepalen hoe jullie het contact onderhouden. Dit is echt slopend. Een dikke knuffel voor nu.
@Mootje: wat verwarrend allemaal zeg dat je ex zulke verschillende signalen afgeeft. Ik moet eerlijk zeggen dat het klinkt alsof hij jou wel wil maar liever niet de vastigheid van een relatie. Tja...dan moet hij kiezen want het is niet eerlijk om je aan te trekken en af te stoten terwijl hij weet hoe jij erin zit. Het is misschien nog wat vroeg maar denk er eens aan om hem straks te confronteren met een keuze. Even geen contact zodat hij kan kijken of hij jou mist ja of nee en vandaar bepalen hoe jullie het contact onderhouden. Dit is echt slopend. Een dikke knuffel voor nu.
maandag 22 november 2010 om 11:52
Ragazza, ik dacht het ook hoor, dat ik het ergens begon te accepteren dat het over was (te snappen, dat dan weer niet).. Maar de zaterdagnacht bracht alles weer in de war.. Ga proberen het gevoel van afgelopen week weer een beetje weer te vinden.. Merk bij mezelf dat het weekend altijd weer zorgt voor een dipmoment..
Maar denk dat je gelijk hebt over mn ex.. En dan niet zozeer over de vastigheid van een relatie, denk nml dat hij heel graag een relatie wil.. Maar toch een soort van bindingsangst heeft, de angst voor, is dit het voor altijd, blablabla..
Ik denk dat ik het nu ook weer even laat rusten, even geen contact, even zien hoe de komende weken/weekenden gaan, om dan toch maar is een gesprek met hem aan te gaan.. Want als hij niet aan mij twijfelt, maar aan de relatie op zich, kan ik hem daar misschien bij helpen (niet helpen in de zin van overtuigen, want dat wil ik niet meer, maar meer helpen in de zin van relatieveren of wat dan ook).. Want zo geeft hij mij elke x weer hoop, maar stoot hij me ook weer ontzettend af.. en is inderdaad erg vermoeiend.. Thnx voor je woorden en je knuffel!!!
Maar denk dat je gelijk hebt over mn ex.. En dan niet zozeer over de vastigheid van een relatie, denk nml dat hij heel graag een relatie wil.. Maar toch een soort van bindingsangst heeft, de angst voor, is dit het voor altijd, blablabla..
Ik denk dat ik het nu ook weer even laat rusten, even geen contact, even zien hoe de komende weken/weekenden gaan, om dan toch maar is een gesprek met hem aan te gaan.. Want als hij niet aan mij twijfelt, maar aan de relatie op zich, kan ik hem daar misschien bij helpen (niet helpen in de zin van overtuigen, want dat wil ik niet meer, maar meer helpen in de zin van relatieveren of wat dan ook).. Want zo geeft hij mij elke x weer hoop, maar stoot hij me ook weer ontzettend af.. en is inderdaad erg vermoeiend.. Thnx voor je woorden en je knuffel!!!
-
maandag 22 november 2010 om 13:03
Hallo dames,
Ik hoop dat ik mee mag doen in jullie onderwerp, want ik voel me momenteel erg verbonden met jullie.
Ook mijn vriend heeft donderdagavond de relatie min of meer verbroken. Wij zijn bijna 4 jaar bij elkaar en wonen 3 jaar samen.
Nu is onze relatie al een behoorlijke tijd heel moeizaam. Maandagavond heeft mijn vriend het initiatief genomen tot een gesprek (wat zelden gebeurt, wat dat betreft is het een oester) en laten weten dat hij onze relatie zoals het nu gaat niet meer wilt.
Ik heb dit erg op mezelf betrokken want de laatste tijd ben ik me er steeds meer van bewust geworden dat ik enorm kritisch op mezelf, maar ook op hem ben, dat alles op mijn manier moet gaan en dat ik constant aan hem trek. Hij vroeg zich af of hij in deze relatie wel aan mijn verwachtingen kon voldoen.
We hebben hierover gesproken en ik heb hem vertelt dat ik hier de laatste tijd ook erg mee bezig ben en hier zelf ook last van te hebben gekregen en dat ik dit keer positief ben over verandering en dat ik het erg waardeer dat hij met zijn zorgen naar me toe is gekomen.
En donderdagavond heeft hij toch besloten dat hij “het niet meer kan”. Hij zegt lichamelijk last te hebben van de spanningen die er tussen ons speelt, hij ziet op om naar huis te gaan en heeft een band in zijn maag.
Ik ben natuurlijk enorm geschrokken en heb gesproken als brugman om hem ervan te overtuigen niet zomaar op te geven, dat ik dit keer echt denk te kunnen veranderingen etc etc… Hij had de knoop doorgehakt en ging tijdelijk bij zijn ouders inwonen. Ik heb gevraagd of we niet een tussenoplossing konden vinden, nl. tijdelijk afstand van elkaar nemen en kijken of we dan weer tot onszelf kunnen komen. Hij had niet gedacht dat ik hiervoor open zou staan (we zijn wel eens eerder op dit punt geweest en toen was het voor mij alles of niets samenwonen of uit elkaar) maar hij heeft niet echt uitsluitsel gegeven hierover. Eigenlijk heb ik dus geen idee waar we nu staan.
We hebben gehuild en geknuffeld en vrijdag zou hij zijn kleren bij elkaar pakken. En inderdaad, toen ik vrijdagavond thuis kwam had hij zijn kleding opgehaald. Ik heb hem een sms gestuurd dat ik zag dat hij wat spulletjes had opgehaald en of het goed was of ik hem vanavond zou bellen. Hier heb ik geen reactie op gekregen en heb niet gebeld.
Inmiddels zie ik in dat er “iets” rigoreus moet gebeuren bij ons, want als we zo door zouden blijven gaan, zou er nooit iets verandert zijn. Ik zie dus inmiddels in dat het tijdelijk uit elkaar gaan dus heel goed voor ons is en ik hoop dat we ons op die manier op onszelf kunnen richten, onze problemen kunnen aanpakken (want hij en ik hebben allebei issues die elkaar ook alleen maar versterken… killing!) maar ik hoop nog steeds dat het goed tussen ons komt.
Ik had mezelf voorgenomen om pas zondagavond even te bellen, maar kon het zaterdagavond niet laten en heb heel laat gesmst met de vraag of hij nog wakker was. Hier heb ik weer helemaal niks op gehoord. Ik merk dat ik mezelf helemaal gek maak met mijn gedachten en voor hem ga denken: misschien heeft hij zijn telefoon op het werk laten liggen, misschien is zijn batterij op…. Want ik vind het zo vreemd dat hij helemaal niks meer van zich heeft laten horen.
Maar goed, gisteravond heb ik dan toch gebeld en ik kreeg zijn voicemail die ik heb ingesproken en heb gezegd dat ik me afvroeg hoe het met hem ging, dat ik even benieuwd naar hem was en geen idee had of hij misschien geen contact met me wilde maar hem succes wilden wensen voor zijn belangrijke afspraak morgen en of het goed was of ik hem daar morgen over belde.
Vanochtend vroeg kwam er eindelijk een reactie: dat hij mij morgenavond na zijn afspraak zou bellen.
Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden, ik kon niet meer stoppen!
Fijn dat ik hier even van me af kan schrijven, want het zit me behoorlijk hoog.
Ik hoop dat ik mee mag doen in jullie onderwerp, want ik voel me momenteel erg verbonden met jullie.
Ook mijn vriend heeft donderdagavond de relatie min of meer verbroken. Wij zijn bijna 4 jaar bij elkaar en wonen 3 jaar samen.
Nu is onze relatie al een behoorlijke tijd heel moeizaam. Maandagavond heeft mijn vriend het initiatief genomen tot een gesprek (wat zelden gebeurt, wat dat betreft is het een oester) en laten weten dat hij onze relatie zoals het nu gaat niet meer wilt.
Ik heb dit erg op mezelf betrokken want de laatste tijd ben ik me er steeds meer van bewust geworden dat ik enorm kritisch op mezelf, maar ook op hem ben, dat alles op mijn manier moet gaan en dat ik constant aan hem trek. Hij vroeg zich af of hij in deze relatie wel aan mijn verwachtingen kon voldoen.
We hebben hierover gesproken en ik heb hem vertelt dat ik hier de laatste tijd ook erg mee bezig ben en hier zelf ook last van te hebben gekregen en dat ik dit keer positief ben over verandering en dat ik het erg waardeer dat hij met zijn zorgen naar me toe is gekomen.
En donderdagavond heeft hij toch besloten dat hij “het niet meer kan”. Hij zegt lichamelijk last te hebben van de spanningen die er tussen ons speelt, hij ziet op om naar huis te gaan en heeft een band in zijn maag.
Ik ben natuurlijk enorm geschrokken en heb gesproken als brugman om hem ervan te overtuigen niet zomaar op te geven, dat ik dit keer echt denk te kunnen veranderingen etc etc… Hij had de knoop doorgehakt en ging tijdelijk bij zijn ouders inwonen. Ik heb gevraagd of we niet een tussenoplossing konden vinden, nl. tijdelijk afstand van elkaar nemen en kijken of we dan weer tot onszelf kunnen komen. Hij had niet gedacht dat ik hiervoor open zou staan (we zijn wel eens eerder op dit punt geweest en toen was het voor mij alles of niets samenwonen of uit elkaar) maar hij heeft niet echt uitsluitsel gegeven hierover. Eigenlijk heb ik dus geen idee waar we nu staan.
We hebben gehuild en geknuffeld en vrijdag zou hij zijn kleren bij elkaar pakken. En inderdaad, toen ik vrijdagavond thuis kwam had hij zijn kleding opgehaald. Ik heb hem een sms gestuurd dat ik zag dat hij wat spulletjes had opgehaald en of het goed was of ik hem vanavond zou bellen. Hier heb ik geen reactie op gekregen en heb niet gebeld.
Inmiddels zie ik in dat er “iets” rigoreus moet gebeuren bij ons, want als we zo door zouden blijven gaan, zou er nooit iets verandert zijn. Ik zie dus inmiddels in dat het tijdelijk uit elkaar gaan dus heel goed voor ons is en ik hoop dat we ons op die manier op onszelf kunnen richten, onze problemen kunnen aanpakken (want hij en ik hebben allebei issues die elkaar ook alleen maar versterken… killing!) maar ik hoop nog steeds dat het goed tussen ons komt.
Ik had mezelf voorgenomen om pas zondagavond even te bellen, maar kon het zaterdagavond niet laten en heb heel laat gesmst met de vraag of hij nog wakker was. Hier heb ik weer helemaal niks op gehoord. Ik merk dat ik mezelf helemaal gek maak met mijn gedachten en voor hem ga denken: misschien heeft hij zijn telefoon op het werk laten liggen, misschien is zijn batterij op…. Want ik vind het zo vreemd dat hij helemaal niks meer van zich heeft laten horen.
Maar goed, gisteravond heb ik dan toch gebeld en ik kreeg zijn voicemail die ik heb ingesproken en heb gezegd dat ik me afvroeg hoe het met hem ging, dat ik even benieuwd naar hem was en geen idee had of hij misschien geen contact met me wilde maar hem succes wilden wensen voor zijn belangrijke afspraak morgen en of het goed was of ik hem daar morgen over belde.
Vanochtend vroeg kwam er eindelijk een reactie: dat hij mij morgenavond na zijn afspraak zou bellen.
Sorry dat het zo'n lang verhaal is geworden, ik kon niet meer stoppen!
Fijn dat ik hier even van me af kan schrijven, want het zit me behoorlijk hoog.
maandag 22 november 2010 om 13:05
Inmiddels weet ik heel goed te beredeneren dat hij alle touwtjes in handen heeft en ik me er alleen maar bij neer kan leggen. Ik ben me heel erg bewust aan het worden van mijn grootste valkuil en hoe dat onze relatie (en eigenlijk mijn leven en mezelf!) heeft beïnvloed tot dit punt. Eigenlijk ben ik heel positief ergens want ik zie dit echt als een nieuw begin en heb zo lang met mezelf geworsteld en nu zie ik eindelijk een punt om te beginnen. Alleen heel heel jammer dat het mijn relatie heeft moeten kosten. Ik hoop maar dat het nog niet te laat is.
Feit is dat als ik heel eerlijk ben, ik de afgelopen tijd ook niet gelukkig was in onze relatie. Mijn vriend heeft zich ontzettend voor mij afgesloten en ookal zou ik nu mijn problemen helemaal te lijf gaan… als hij dat niet verandert, als hij niet zijn problemen te lijf gaat… dan werkt de relatie nog niet.
Maar goed, ik heb geen invloed op hem, alleen op mezelf en het is heel wat voor mij om dat te realiseren. Ergens voelt het als een bevrijding.
Een van mijn grootste angsten was ook om alleen te zijn. En nu ik “alleen” ben heb ik het gevoel dat ik het wel ga redden. (hoewel ik nog steeds heel verdrietig ben en soms alleen maar denk: kom bij me terug! Het komt wel goed!)
Met of zonder hem: ik moet aan mezelf denken en dat heb ik eigenlijk heel lang niet gedaan. (dat is zo gegroeid omdat we samen in een relatief korte tijd behoorlijk heftige dingen hebben meegemaakt). En het voelt goed.
En ik ben er ook heilig van overtuigd dat dat mijn beste “troef” is naar mijn ex (?) vriend toe: laten zien dat ik zonder hem er ook voor ga.
Ik zeg dit nu wel zo heel stoer maar mijn gevoel gaat alle kanten op hoor. Zo ben ik ook best zenuwachtig voor zijn belletje vanavond. Wat nou als hij zegt dat hij er over na heeft gedacht en helemaal geen contact meer met me wil? Dan kan ik niet anders dan me erbij neerleggen helaas.
Ik wil het gesprek vanavond luchtig houden en afhankelijk van hoe het gesprek gaat voorstellen om hem en mezelf even de ruimte te geven. Dat ik het altijd leuk vind om wat van hem te horen en dat hij altijd kan bellen, maar dat ik dat even van hem laat afhangen.
Ik hou mijn hart vast en ben erg bang dat hij dit keer definitief de knoop doorhakt. Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat hij me echt niet meer wilt. Bah, wat is dit kut!
Ragazza: ik ben ook erg benieuwd hoe jouw lunch is gegaan.
Feit is dat als ik heel eerlijk ben, ik de afgelopen tijd ook niet gelukkig was in onze relatie. Mijn vriend heeft zich ontzettend voor mij afgesloten en ookal zou ik nu mijn problemen helemaal te lijf gaan… als hij dat niet verandert, als hij niet zijn problemen te lijf gaat… dan werkt de relatie nog niet.
Maar goed, ik heb geen invloed op hem, alleen op mezelf en het is heel wat voor mij om dat te realiseren. Ergens voelt het als een bevrijding.
Een van mijn grootste angsten was ook om alleen te zijn. En nu ik “alleen” ben heb ik het gevoel dat ik het wel ga redden. (hoewel ik nog steeds heel verdrietig ben en soms alleen maar denk: kom bij me terug! Het komt wel goed!)
Met of zonder hem: ik moet aan mezelf denken en dat heb ik eigenlijk heel lang niet gedaan. (dat is zo gegroeid omdat we samen in een relatief korte tijd behoorlijk heftige dingen hebben meegemaakt). En het voelt goed.
En ik ben er ook heilig van overtuigd dat dat mijn beste “troef” is naar mijn ex (?) vriend toe: laten zien dat ik zonder hem er ook voor ga.
Ik zeg dit nu wel zo heel stoer maar mijn gevoel gaat alle kanten op hoor. Zo ben ik ook best zenuwachtig voor zijn belletje vanavond. Wat nou als hij zegt dat hij er over na heeft gedacht en helemaal geen contact meer met me wil? Dan kan ik niet anders dan me erbij neerleggen helaas.
Ik wil het gesprek vanavond luchtig houden en afhankelijk van hoe het gesprek gaat voorstellen om hem en mezelf even de ruimte te geven. Dat ik het altijd leuk vind om wat van hem te horen en dat hij altijd kan bellen, maar dat ik dat even van hem laat afhangen.
Ik hou mijn hart vast en ben erg bang dat hij dit keer definitief de knoop doorhakt. Aan de andere kant kan ik me niet voorstellen dat hij me echt niet meer wilt. Bah, wat is dit kut!
Ragazza: ik ben ook erg benieuwd hoe jouw lunch is gegaan.
maandag 22 november 2010 om 13:17
Mootje... mailtjes met een zatte kop op de zaterdagnacht zijn denk ik niet de betrouwbaarste berichtjes!
Ongetwijfeld voelde hij zich lekker losjes, voelt ie zich nog wel tot je aangetrokken (leuk en lekker) en had hij wel zin om met je te zijn. Verstandig dat je het niet gedaan hebt. Het was waarschijnlijk niet geworden wat jij er van zou willen.
Begrijp niet niet verkeerd... sex is ook lekker en leuk natuurlijk. Als je dat wil, moet je t gewoon doen. Maar als je nu probeert uit te vogelen waar je ten op zichte van elkaar staat, is sex een misleidende factoor. Hij heeft wat hij wil (ik denk dat sex bij hem vrij hoog in zn top 5 staat) en kan verder lekker zn gang gaan.
Ongetwijfeld voelde hij zich lekker losjes, voelt ie zich nog wel tot je aangetrokken (leuk en lekker) en had hij wel zin om met je te zijn. Verstandig dat je het niet gedaan hebt. Het was waarschijnlijk niet geworden wat jij er van zou willen.
Begrijp niet niet verkeerd... sex is ook lekker en leuk natuurlijk. Als je dat wil, moet je t gewoon doen. Maar als je nu probeert uit te vogelen waar je ten op zichte van elkaar staat, is sex een misleidende factoor. Hij heeft wat hij wil (ik denk dat sex bij hem vrij hoog in zn top 5 staat) en kan verder lekker zn gang gaan.
maandag 22 november 2010 om 13:23
Aan jullie allemaal: ik zie dat jullie allemaal af en toe bang zijn dat jullie straks niet meer willen in deze relatie.
Het klinkt misschien een beetje simpel, maar als hij niet meer wil, en jullie niet meer, dan heb je op zich natuurlijk geen probleem meer. Dus zo erg is dat helemaal niet.
En als je samen aan het opbouwen gaat, dan groei je weer naar elkaar toe, en dan heb je geen behoefte meer om uit elkaar te gaan. Dan ga je het samen fijn hebben.
Ik denk dus dat het zaak is om wel snel weer aan het opbouwen te gaan. Is je (ex) daar niet aan toe? Geef hem dan aan dat het echt niet gelijk is tot de dood jullie scheid. Jullie slaan samen een weg in om te kijken of en hoe jullie bij elkaar kunnen horen.
Komen jullie er achter dat jullie hele verschillende behoeftes hebben en elkaars emotionele behoeftes niet kunnen bevredigen (want: doe geen dingen die jou of de ander ongelukkig maken), dan houdt het op. Kun je ook beter maar snel weten.
Aan de slag gaan geeft op zich al snel duidelijkheid. Even wat oud zeer uitspreken. Daarna op een rijtje zetten wat jij wil en wat hij wil. En je hoeft daarvoor niet gelijk weer samen te wonen. Dus hou de basis zoals deze nu is, en kijk waar je samen uitkomt.
Het klinkt misschien een beetje simpel, maar als hij niet meer wil, en jullie niet meer, dan heb je op zich natuurlijk geen probleem meer. Dus zo erg is dat helemaal niet.
En als je samen aan het opbouwen gaat, dan groei je weer naar elkaar toe, en dan heb je geen behoefte meer om uit elkaar te gaan. Dan ga je het samen fijn hebben.
Ik denk dus dat het zaak is om wel snel weer aan het opbouwen te gaan. Is je (ex) daar niet aan toe? Geef hem dan aan dat het echt niet gelijk is tot de dood jullie scheid. Jullie slaan samen een weg in om te kijken of en hoe jullie bij elkaar kunnen horen.
Komen jullie er achter dat jullie hele verschillende behoeftes hebben en elkaars emotionele behoeftes niet kunnen bevredigen (want: doe geen dingen die jou of de ander ongelukkig maken), dan houdt het op. Kun je ook beter maar snel weten.
Aan de slag gaan geeft op zich al snel duidelijkheid. Even wat oud zeer uitspreken. Daarna op een rijtje zetten wat jij wil en wat hij wil. En je hoeft daarvoor niet gelijk weer samen te wonen. Dus hou de basis zoals deze nu is, en kijk waar je samen uitkomt.
maandag 22 november 2010 om 13:32
Brugge... he bah, wat zal jij je rot voelen nu zeg. Wat heftig ineens allemaal!
Toch zitten in dit verhaal wel een paar positieve punten hoor! Je vriend trekt het niet, en heeft de moeite genomen dit aan jou te laten weten. Jij ziet in dat jij verbeterpunten hebt en bent bereid hieraan te werken. Dit is een onwijze wake-up call! Super. Nu is de kans om verandering te weeg te brengen. Geen stilzwijgende verlening... maar ineens een moment van bewustwording en tijd voor ommekeer!
Je zult misschien mijn gekleurde tekstjes ook al wel gelezen hebben. Ik geloof er heilig in dat dit de manier is om dingen te veranderen. Het zou heel fijn zijn als je vriend dit samen met jou zou willen doen. Hij kan je feedback geven op jouw verbeterpunten, zodat je weet of je vooruitgang boekt. En andersom natuurlijk, want zelfs jouw vriend is niet perfect.
Maar ik ga je wel op je kop geven om 1 ding... nee, de macht ligt niet bij je vriend, en je bent niet afhankelijk van zijn keuze.
Jij maakt je eigen keuzes. Wil je met hem door en er je best voor doen? Zeg dat tegen hem, en vraag of hij mee wil doen. Bespreek daarna hoe jullie dit kunnen doen.
Tip: splits die vragen en antwoorden ook.
Als jij vraagt: wil je er nog aan werken, en hij zegt: dat lukt toch niet, dan heb je dus geen antwoord op de vraag of hij zou willen dat het weer goedkomt.
Dus: willen we hetzelfde eindresultaat? Ja, dan gaan we nu kijken of we er gaan komen. En dat zal misschien best wel een moeilijke weg zijn, maar we gaan tenminste dezelfde kant op!
Tot slot: probeer hem niet te stalken met berichtjes en belletjes. Geef hem even ruimte en maak productieve afspraken. Hij belt vanavond. Praat met hem, zeg nogmaals dat je blij bent voor de wake-up call. Dat je met hem eens bent dat er wat moet veranderen, en dat je er graag met hem voor wil gaan.
Sterkte!
Toch zitten in dit verhaal wel een paar positieve punten hoor! Je vriend trekt het niet, en heeft de moeite genomen dit aan jou te laten weten. Jij ziet in dat jij verbeterpunten hebt en bent bereid hieraan te werken. Dit is een onwijze wake-up call! Super. Nu is de kans om verandering te weeg te brengen. Geen stilzwijgende verlening... maar ineens een moment van bewustwording en tijd voor ommekeer!
Je zult misschien mijn gekleurde tekstjes ook al wel gelezen hebben. Ik geloof er heilig in dat dit de manier is om dingen te veranderen. Het zou heel fijn zijn als je vriend dit samen met jou zou willen doen. Hij kan je feedback geven op jouw verbeterpunten, zodat je weet of je vooruitgang boekt. En andersom natuurlijk, want zelfs jouw vriend is niet perfect.
Maar ik ga je wel op je kop geven om 1 ding... nee, de macht ligt niet bij je vriend, en je bent niet afhankelijk van zijn keuze.
Jij maakt je eigen keuzes. Wil je met hem door en er je best voor doen? Zeg dat tegen hem, en vraag of hij mee wil doen. Bespreek daarna hoe jullie dit kunnen doen.
Tip: splits die vragen en antwoorden ook.
Als jij vraagt: wil je er nog aan werken, en hij zegt: dat lukt toch niet, dan heb je dus geen antwoord op de vraag of hij zou willen dat het weer goedkomt.
Dus: willen we hetzelfde eindresultaat? Ja, dan gaan we nu kijken of we er gaan komen. En dat zal misschien best wel een moeilijke weg zijn, maar we gaan tenminste dezelfde kant op!
Tot slot: probeer hem niet te stalken met berichtjes en belletjes. Geef hem even ruimte en maak productieve afspraken. Hij belt vanavond. Praat met hem, zeg nogmaals dat je blij bent voor de wake-up call. Dat je met hem eens bent dat er wat moet veranderen, en dat je er graag met hem voor wil gaan.
Sterkte!
maandag 22 november 2010 om 14:11
Beste Amy,
Bedankt dat je de moeite hebt genomen mijn lange (en waarschijnlijk onsamenhangende) verhaal te lezen en bedankt voor je opbeurende reactie hierop.
Je hebt gelijk: het is ook echt een wake-up call. En daar ben ik ook echt blij mee en daarom voel ik me ondanks het verdriet ook soms positief en zelfs opgelucht.
Je moet weten dat ik nogal ben doorgeslagen als controlfreak. Hier ligt natuurlijk het e.e.a. aan ten grondslag zoals in mijn geval angst. Wat voor mij heel moeilijk is, is om me bij zaken neer te leggen en te accepteren dat ik geen controle heb.
Ik zal zeker tegen mijn vriend zeggen dat ik nog open sta voor ons, maar als hij zegt geen enkel contact meer met me te willen en dat het voor hem over & uit is... dan is er voor mij niet veel aan te doen toch? (en dit is voor mij dus al heel wat!!!)
Daar komt bij: ALS het al weer goed komt, denk ik dat het nog een lange lange weg wordt... (zoals bij jou). Voorheen zou ik in complete paniek raken van deze gedachte (omdat ik er geen controle over heb) maar ik zie het nu vrij duidelijk.
Ik zou zelf nooit mijn relatie beeindigt hebben (uit angst) maar nu hij dat wel min of meer heeft gedaan voel ik ook opluchting en zie ik pas in hoe gespannen we hebben geleefd.
Ik denk dat ik nu eerst aan mezelf moet werken voordat een relatie (ook een andere) uberhaupt gaat slagen. Ik ben zo doorgeslagen in mijn georganiseer dat ik nergens anders meer aan kan denken en mezelf kwijt ben geraakt. Daar ga ik eerst eens naar op zoek. Ook moet ik echt eens van de angst af om alleen te zijn. Ik weet verstandelijk ook wel dat ik het ga redden, maar dat is niet wat mijn gevoel zegt. En een relatie daarop baseren kan natuurlijk niet.
En ik sluit ook niet uit dat als ik met mezelf aan de gang ben gegaan ik een relatie met mijn ex-vriend niet meer zie zitten. Mijn vriend is namelijk extreem gesloten en heeft erg veel moeite om bij zijn gevoel te komen en als hij dit niet kan of wil veranderen gaat het toch ook niet lukken.
M.a.w. we moeten echt samen aan de slag. (nu is mijn vriend toevallig vandaag begonnen bij een organisatie die hem hierbij willen gaan helpen, op zijn eigen initiatief dus dat is heel positief)
En je hebt gelijk, ik moet hem leren loslaten en niet constant bellen/sms-en etc. Niet alleen voor hem, maar ik merk dat ik er zelf ook gestressed van raak, constant mijn telefoon check en op die manier met hem bezig blijf.
Ik ben erg benieuws hoe ons telefoongesprek vanavond zal gaan...
Bedankt dat je de moeite hebt genomen mijn lange (en waarschijnlijk onsamenhangende) verhaal te lezen en bedankt voor je opbeurende reactie hierop.
Je hebt gelijk: het is ook echt een wake-up call. En daar ben ik ook echt blij mee en daarom voel ik me ondanks het verdriet ook soms positief en zelfs opgelucht.
Je moet weten dat ik nogal ben doorgeslagen als controlfreak. Hier ligt natuurlijk het e.e.a. aan ten grondslag zoals in mijn geval angst. Wat voor mij heel moeilijk is, is om me bij zaken neer te leggen en te accepteren dat ik geen controle heb.
Ik zal zeker tegen mijn vriend zeggen dat ik nog open sta voor ons, maar als hij zegt geen enkel contact meer met me te willen en dat het voor hem over & uit is... dan is er voor mij niet veel aan te doen toch? (en dit is voor mij dus al heel wat!!!)
Daar komt bij: ALS het al weer goed komt, denk ik dat het nog een lange lange weg wordt... (zoals bij jou). Voorheen zou ik in complete paniek raken van deze gedachte (omdat ik er geen controle over heb) maar ik zie het nu vrij duidelijk.
Ik zou zelf nooit mijn relatie beeindigt hebben (uit angst) maar nu hij dat wel min of meer heeft gedaan voel ik ook opluchting en zie ik pas in hoe gespannen we hebben geleefd.
Ik denk dat ik nu eerst aan mezelf moet werken voordat een relatie (ook een andere) uberhaupt gaat slagen. Ik ben zo doorgeslagen in mijn georganiseer dat ik nergens anders meer aan kan denken en mezelf kwijt ben geraakt. Daar ga ik eerst eens naar op zoek. Ook moet ik echt eens van de angst af om alleen te zijn. Ik weet verstandelijk ook wel dat ik het ga redden, maar dat is niet wat mijn gevoel zegt. En een relatie daarop baseren kan natuurlijk niet.
En ik sluit ook niet uit dat als ik met mezelf aan de gang ben gegaan ik een relatie met mijn ex-vriend niet meer zie zitten. Mijn vriend is namelijk extreem gesloten en heeft erg veel moeite om bij zijn gevoel te komen en als hij dit niet kan of wil veranderen gaat het toch ook niet lukken.
M.a.w. we moeten echt samen aan de slag. (nu is mijn vriend toevallig vandaag begonnen bij een organisatie die hem hierbij willen gaan helpen, op zijn eigen initiatief dus dat is heel positief)
En je hebt gelijk, ik moet hem leren loslaten en niet constant bellen/sms-en etc. Niet alleen voor hem, maar ik merk dat ik er zelf ook gestressed van raak, constant mijn telefoon check en op die manier met hem bezig blijf.
Ik ben erg benieuws hoe ons telefoongesprek vanavond zal gaan...
