Relaties
alle pijlers
Relatie redden, hoe?
donderdag 11 november 2010 om 11:22
Mijn vriend en ik zijn abrupt uit elkaar gegaan (zijn keuze) door een gebrek aan communicatie. Die communicatie kwam pas na de breuk weer op gang..Er zijn nogal wat irritaties aan elkaar en het gevoel is daardoor (?) ook bij beiden wel een beetje minder/weg. We woonden samen en zijn nu dus weer volledig op onszelf en alleen.
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
We kunnen de leuke tijden met elkaar alleen niet vergeten en willen elkaar nog een kans geven! Vooral omdat we voor de breuk nooit ook maar iets met elkaar hebben kunnen bespreken en een breuk als deze blijkbaar nodig was..
Maar: hoe pakken we dit nou goed aan? Om teleurstelllingen bij beiden te voorkomen..?
Hoop dat jullie tips hebben!
maandag 28 maart 2011 om 22:13
quote:muisje23 schreef op 28 maart 2011 @ 22:04:
Ja, soms kan ik het zonder echt veel gevoel. Het gekke is dat ik dan alleen maar zie dat hij ongelukkig is. Weet niet of ik dat zelf bedenk...
Maar vind hem er beter uitzien op foto's waar hij niet met mij is. Hij ziet er overal zo moe en verveeld uit vind ik, maar misschien is dat getekend door mijn gedachten.
Maar ik denk dus steeds: het KAN toch niet zo zijn dat hij al ZO lang niet lekker in die relatie zat? (kan natuurlijk wel hoor) Misschien is hij gewoon zo...omdat hij zelf geen initiatief neemt en het dan met 2 personen al snel saai kan worden...ofzo?
ik zie nu voor me dat jij altijd voorop liep en hij achter je aan slenterde als een verveelde puber...
Nee, je ziet het vast fout.
Ik heb nog juist van laatste vakantie hele mooie relaxte foto's. We zien er zo gelukkig uit samen... Amper maand voor de bom barstte. Over paar weken moet ik voor werk terug naar diezelfde stad als onze laatste vakantie samen... Moeilijk...
Mijn moeder heeft al gezegd dat ze meegaat, ter ondersteuning...
Ja, soms kan ik het zonder echt veel gevoel. Het gekke is dat ik dan alleen maar zie dat hij ongelukkig is. Weet niet of ik dat zelf bedenk...
Maar vind hem er beter uitzien op foto's waar hij niet met mij is. Hij ziet er overal zo moe en verveeld uit vind ik, maar misschien is dat getekend door mijn gedachten.
Maar ik denk dus steeds: het KAN toch niet zo zijn dat hij al ZO lang niet lekker in die relatie zat? (kan natuurlijk wel hoor) Misschien is hij gewoon zo...omdat hij zelf geen initiatief neemt en het dan met 2 personen al snel saai kan worden...ofzo?
ik zie nu voor me dat jij altijd voorop liep en hij achter je aan slenterde als een verveelde puber...
Nee, je ziet het vast fout.
Ik heb nog juist van laatste vakantie hele mooie relaxte foto's. We zien er zo gelukkig uit samen... Amper maand voor de bom barstte. Over paar weken moet ik voor werk terug naar diezelfde stad als onze laatste vakantie samen... Moeilijk...
Mijn moeder heeft al gezegd dat ze meegaat, ter ondersteuning...
maandag 28 maart 2011 om 23:04
Lieve moeder heb je Polly..
Haha, verveeld puber. Nou ja, soms denk ik dus wel eens dat het een beetje zo was af en toe. Ik nam iig best vaak de leiding, maar denk dat dat ook wel komt omdat hij het niet deed. Zeker op het laatst niet meer, maar toen was de fut er al uit denk ik.. Nou ja, wat doet het er allemaal ook nog toe. Ik zit nog steeds allemaal fouten bij mezelf te zoeken, terwijl..tja, blijft toch een wisselwerking waarschijnlijk. Bij de een ben je volgzaam, bij de ander neem je de leiding, maar net hoe die ander is.. En ik ben nou eenmaal iemand die niet gauw toegeeft, bij hem iig niet. Las zo'n topic net: vriend wil alles op zijn manier. Ik geef toe, zo was ik ook. Tot vervelens aan toe. Maar ex had toch een mond?! Hij had toch kunnen zeggen: hee, tot hier en niet verder! Ik doe het op mijn manier! Dat heeft hij misschien ook wel eens gedaan en dan werd ik misschien wel boos (*bloos*), maar is het niet in alle relaties af en toe strijden om de macht? (of zeg ik nou iets heel geks..) Ik zie het iig bij vrienden ook wel, stoom afblazen bij elkaar door ruzietjes.. Hoort erbij toch??? Jongens?? Of ben ik echt zo erg?!
@YL: WRAAAAAAK!!!! Geniet ervan! Het is niet ethisch verantwoord, maar wraak kan lekker zijn . Wel nog 1 ding: jij hoeft hem ook niet meer he! Onthou dat! (niet dat ik denk dat je dat echt vergeet, maar even een reality check).
Haha, verveeld puber. Nou ja, soms denk ik dus wel eens dat het een beetje zo was af en toe. Ik nam iig best vaak de leiding, maar denk dat dat ook wel komt omdat hij het niet deed. Zeker op het laatst niet meer, maar toen was de fut er al uit denk ik.. Nou ja, wat doet het er allemaal ook nog toe. Ik zit nog steeds allemaal fouten bij mezelf te zoeken, terwijl..tja, blijft toch een wisselwerking waarschijnlijk. Bij de een ben je volgzaam, bij de ander neem je de leiding, maar net hoe die ander is.. En ik ben nou eenmaal iemand die niet gauw toegeeft, bij hem iig niet. Las zo'n topic net: vriend wil alles op zijn manier. Ik geef toe, zo was ik ook. Tot vervelens aan toe. Maar ex had toch een mond?! Hij had toch kunnen zeggen: hee, tot hier en niet verder! Ik doe het op mijn manier! Dat heeft hij misschien ook wel eens gedaan en dan werd ik misschien wel boos (*bloos*), maar is het niet in alle relaties af en toe strijden om de macht? (of zeg ik nou iets heel geks..) Ik zie het iig bij vrienden ook wel, stoom afblazen bij elkaar door ruzietjes.. Hoort erbij toch??? Jongens?? Of ben ik echt zo erg?!
@YL: WRAAAAAAK!!!! Geniet ervan! Het is niet ethisch verantwoord, maar wraak kan lekker zijn . Wel nog 1 ding: jij hoeft hem ook niet meer he! Onthou dat! (niet dat ik denk dat je dat echt vergeet, maar even een reality check).
maandag 28 maart 2011 om 23:17
Nee, zo erg ben je niet Muis!
Mijn eerste vriend en ikh adden dat ook, ik besloot zo'n beetje alles, en hij huppelde achter me aan. Zo ging dat gewoon, en hij heeft dat nooit erg gevonden. Hij ging wel uiteindelijk vreemd, dus zo goed had ik hem nou ook weer niet 'afgericht' kennelijk. Echt, het heeft geen zin om je nu nog te gaan straffen voor wat al gebeurd is. Je kunt hoogstens proberen bij een eventueel volgende relatie om het ook eens over een andere boeg te gooien.
En, ik weet dat ik hem niet meer zou moeten willen .Dat vind ik al een hele stap.
Mijn eerste vriend en ikh adden dat ook, ik besloot zo'n beetje alles, en hij huppelde achter me aan. Zo ging dat gewoon, en hij heeft dat nooit erg gevonden. Hij ging wel uiteindelijk vreemd, dus zo goed had ik hem nou ook weer niet 'afgericht' kennelijk. Echt, het heeft geen zin om je nu nog te gaan straffen voor wat al gebeurd is. Je kunt hoogstens proberen bij een eventueel volgende relatie om het ook eens over een andere boeg te gooien.
En, ik weet dat ik hem niet meer zou moeten willen .Dat vind ik al een hele stap.
maandag 28 maart 2011 om 23:23
Mijn ouders zijn fantastisch, wonen ook ver van me vandaan, maar zijn er altijd voor me.
Ik denk dat je gelijk hebt dat het per relatie verschillend is hoe je je gedraagt. Weet dat ik ook wel dominant kan zijn als ik ruimte krijg, maar nu kreeg ik de ruimte niet. Overigens hij ook niet. Vond ons eigenlijk wel gelijkwaardig. Nooit ruzie gehad. Behalve een keer op vakantie; links of rechts
Snap ook dus niet waarom hij nu in zijn eentje heeft willen vechten en heeft verloren, terwijl we het met zijn tweeen vast gered hadden. Waarom heeft hij zich zo afgesloten?
Ik denk dat je gelijk hebt dat het per relatie verschillend is hoe je je gedraagt. Weet dat ik ook wel dominant kan zijn als ik ruimte krijg, maar nu kreeg ik de ruimte niet. Overigens hij ook niet. Vond ons eigenlijk wel gelijkwaardig. Nooit ruzie gehad. Behalve een keer op vakantie; links of rechts
Snap ook dus niet waarom hij nu in zijn eentje heeft willen vechten en heeft verloren, terwijl we het met zijn tweeen vast gered hadden. Waarom heeft hij zich zo afgesloten?
dinsdag 29 maart 2011 om 08:21
dubbele gevoelens polly, geef het tijd...
ziekenhuis was pittig maar heb nieuwe medicijnen er bij. vannacht goed geslapen maar veel gedroomd over ex... en word ik toch weer wakker met gevoel van zo erg missen en weten dat het nooit meer wordt zoals het was.. en raak ik beetje in paniek..
en ik hoopte ws dat de medicijnen dit ook meteen weg zouden nemen. weg het verdriet, weg alles, alles weer normaal..
helaas versterkt het vaak is de gevoelens die er waren... moet er doorheen...ben heel erg moe..
heb een erg lange dag voor de boeg maar kom nu al niet vooruit. zo vaak speelt door mijn hoofd hem te bellen maar ik doe het niet. blijf ook nog steeds zijn woorden analyseren: ik moet sterker worden, dan bel ik je in de toekomst.. maakt me onzeker... geen contact is nu iig beter. en ik moet er echt echt helemaal overheen zijn wil ik over het bellen id toekomst een goede beslissing kunnen nemen.. mijn leven oppakken is nu al zo moeilijk. ik doe het allemaal wel maar zo op automatische piloot.. en als ik zie wat voor medicijnen ik slik om mijn hoofd boven water te houden denk ik : omg! daar moet ik ooit ook weer van af...
ziekenhuis was pittig maar heb nieuwe medicijnen er bij. vannacht goed geslapen maar veel gedroomd over ex... en word ik toch weer wakker met gevoel van zo erg missen en weten dat het nooit meer wordt zoals het was.. en raak ik beetje in paniek..
en ik hoopte ws dat de medicijnen dit ook meteen weg zouden nemen. weg het verdriet, weg alles, alles weer normaal..
helaas versterkt het vaak is de gevoelens die er waren... moet er doorheen...ben heel erg moe..
heb een erg lange dag voor de boeg maar kom nu al niet vooruit. zo vaak speelt door mijn hoofd hem te bellen maar ik doe het niet. blijf ook nog steeds zijn woorden analyseren: ik moet sterker worden, dan bel ik je in de toekomst.. maakt me onzeker... geen contact is nu iig beter. en ik moet er echt echt helemaal overheen zijn wil ik over het bellen id toekomst een goede beslissing kunnen nemen.. mijn leven oppakken is nu al zo moeilijk. ik doe het allemaal wel maar zo op automatische piloot.. en als ik zie wat voor medicijnen ik slik om mijn hoofd boven water te houden denk ik : omg! daar moet ik ooit ook weer van af...
dinsdag 29 maart 2011 om 12:18
@Sproet: mantra: het komt goed!!! Pak het nu even zoals het komt, maar het komt goed!!!!
Hier ook weer even een kommer-en-kwel-ochtend. Het gaat eigenlijk niet eens om ex, maar meer over dat ik mezelf zo'n loser vind. En juist die gedachte maakt het moeilijk om vanaf nu wel mijn schouders eronder te zetten. Ik verlam mezelf uit angst ofzo..Ik weet niet wat het is. Denk dat iedereen die gevoelens wel in meer of mindere mate heeft, maar ik heb er gewoon last van in mijn functioneren. Werken gaat altijd prima, maar zo gauw ik iets moet doen wat discipline vereist: helaas pindakaas.
Hier ook weer even een kommer-en-kwel-ochtend. Het gaat eigenlijk niet eens om ex, maar meer over dat ik mezelf zo'n loser vind. En juist die gedachte maakt het moeilijk om vanaf nu wel mijn schouders eronder te zetten. Ik verlam mezelf uit angst ofzo..Ik weet niet wat het is. Denk dat iedereen die gevoelens wel in meer of mindere mate heeft, maar ik heb er gewoon last van in mijn functioneren. Werken gaat altijd prima, maar zo gauw ik iets moet doen wat discipline vereist: helaas pindakaas.
dinsdag 29 maart 2011 om 21:21
Wat een herkenning hier......... ik lees dan ook al een tijdje mee, en ga nu maar eens reageren. Ik merk dat ik het fijn vind om ervaringen en adviezen te lezen.
Ben sinds 5 weken verlaten door manlief, die vorig jaar verliefd werd op iemand anders. Niets verteld en uiteindelijk kwam ik er zelf achter. Hij is even weg geweest en kwam me hangende pootjes terug, wilde het weer proberen, had met haar gebroken en we zouden voor ons huwelijk gaan vechten (zijn 13 jaar getrouwd en al 20 jaar bijelkaar). In relatietherapie, maar na een paar gesprekken kwamen we nog steeds niet nader bij elkaar. Hij wilde weg weg weg en ik wilde dat niet niet niet. Enfin, uiteindelijk is hij toch weg gegaan en na 3 weken kwam hij met de medeling dat hij wilde scheiden........ Voel me zo verdrietig om het feit dat ik zo maar aan de kant wordt gezet, dat ons huwelijk en ik het niet eens waard zijn om te vechten. Alle stadia van verlies heb ik inmiddels een beetje gehad, ongeloof, niet accepteren, boos, kwaad, wraak willen nemen, verdriet, enz enz. Na zoveel weken gaat het wat beter met me, ik begin te wennen aan het alleen zijn en redt me prima, maar ik voel me zo alleen in mijn hart........
Al hoewel de situaties van jullie lang niet altijd gelijk zijn, heb ik veel aan al jullie postings. Ik hoop dat ik wat met jullie mee mag praten......
Muisje: ik verveel me ook een beetje, vandaar toch nu maar eens posten
Ben sinds 5 weken verlaten door manlief, die vorig jaar verliefd werd op iemand anders. Niets verteld en uiteindelijk kwam ik er zelf achter. Hij is even weg geweest en kwam me hangende pootjes terug, wilde het weer proberen, had met haar gebroken en we zouden voor ons huwelijk gaan vechten (zijn 13 jaar getrouwd en al 20 jaar bijelkaar). In relatietherapie, maar na een paar gesprekken kwamen we nog steeds niet nader bij elkaar. Hij wilde weg weg weg en ik wilde dat niet niet niet. Enfin, uiteindelijk is hij toch weg gegaan en na 3 weken kwam hij met de medeling dat hij wilde scheiden........ Voel me zo verdrietig om het feit dat ik zo maar aan de kant wordt gezet, dat ons huwelijk en ik het niet eens waard zijn om te vechten. Alle stadia van verlies heb ik inmiddels een beetje gehad, ongeloof, niet accepteren, boos, kwaad, wraak willen nemen, verdriet, enz enz. Na zoveel weken gaat het wat beter met me, ik begin te wennen aan het alleen zijn en redt me prima, maar ik voel me zo alleen in mijn hart........
Al hoewel de situaties van jullie lang niet altijd gelijk zijn, heb ik veel aan al jullie postings. Ik hoop dat ik wat met jullie mee mag praten......
Muisje: ik verveel me ook een beetje, vandaar toch nu maar eens posten
dinsdag 29 maart 2011 om 21:33
Liliaanl; Heftig. En idd wel herkenbaar, weggaan, toch terugkomen en uiteindelijk toch weer niet willen. Heftig en slopend voor de andere helft he...maar misschien ook gewoon wel kenmerkend bij een breuk, twijfel, angst etc.
Maar je ex is dus pas sinds 5 weken definitief weg? Hebben jullie nog contact? Moet vast nog vanalles geregeld worden of heb je dat dus al achter de rug?
Praat gezellig mee en heel veel sterkte sowieso!
Maar je ex is dus pas sinds 5 weken definitief weg? Hebben jullie nog contact? Moet vast nog vanalles geregeld worden of heb je dat dus al achter de rug?
Praat gezellig mee en heel veel sterkte sowieso!
dinsdag 29 maart 2011 om 22:06
Dank je Muisje.
In de eerste weken had ik veel behoefte aan contact, maar hij niet. Wilde het niet geloven en kon het niet geloven, wilde hem "ompraten" en wilde dat hij weer terug kwam. Maar ik moet het loslaten, hij wil NIET (en ik denk dat ie een fout maakt, maar voor een huwelijk heb je twee mensen nodig die WEL willen......) Ben inmiddels zover dat ik het wat los kan laten, hij is zo niet de man waar ik 100 jaar mee kan worden, hij is bijna een vreemde voor me.
We hebben nog wel contact (tot nu toe 3 keer). Hij moest wat spullen halen en we moesten qua financieen wat regelen. Salarissen op eigen rekeningen en gezamelijke kosten (huis e.d.) van de gezamelijke rekening. Ik wacht nu gewoon af wat er gaat gebeuren en welke stappen hij gaan nemen. Moet verder met mijn leven en dat gaat me lukken (met af en toe een enorme dip en terugval, maar die hebben jullie ook allemaal lees ik......)
Ik heb trouwens heel veel gehad aan de site cambriana.nl. Het gaat met name over een scheiding na langdurige relatie, maar ik denk dat dezelfde gevoelens voorbij komen ook bij kortere relaties.
Muis, het lijkt misschien dat je situatie minder heftig is, maar dat is niet zo denk ik. De duur van de relatie is niet van belang (tenzij het om een paar maanden gaat), de pijn en het verdriet zijn helaas hetzelfde.
Wat je schreef dat jij altijd de leiding nam is ook heel herkenbaar. Zo was het bij ons ook, ik ben de regelateur om maar zo te zeggen en regel altijd alles (ben een enorme control freak) Ben dan ook benieuwd hoe hij een scheiding gaat aanpakken, normaal gesproken regel ik altijd alle adminstratie, afspraken, enz.....
Hoe lang zijn jullie nu definief uit elkaar? Heb je er een beetje vrede mee of ben je nog in de ontkenningsfase?
In de eerste weken had ik veel behoefte aan contact, maar hij niet. Wilde het niet geloven en kon het niet geloven, wilde hem "ompraten" en wilde dat hij weer terug kwam. Maar ik moet het loslaten, hij wil NIET (en ik denk dat ie een fout maakt, maar voor een huwelijk heb je twee mensen nodig die WEL willen......) Ben inmiddels zover dat ik het wat los kan laten, hij is zo niet de man waar ik 100 jaar mee kan worden, hij is bijna een vreemde voor me.
We hebben nog wel contact (tot nu toe 3 keer). Hij moest wat spullen halen en we moesten qua financieen wat regelen. Salarissen op eigen rekeningen en gezamelijke kosten (huis e.d.) van de gezamelijke rekening. Ik wacht nu gewoon af wat er gaat gebeuren en welke stappen hij gaan nemen. Moet verder met mijn leven en dat gaat me lukken (met af en toe een enorme dip en terugval, maar die hebben jullie ook allemaal lees ik......)
Ik heb trouwens heel veel gehad aan de site cambriana.nl. Het gaat met name over een scheiding na langdurige relatie, maar ik denk dat dezelfde gevoelens voorbij komen ook bij kortere relaties.
Muis, het lijkt misschien dat je situatie minder heftig is, maar dat is niet zo denk ik. De duur van de relatie is niet van belang (tenzij het om een paar maanden gaat), de pijn en het verdriet zijn helaas hetzelfde.
Wat je schreef dat jij altijd de leiding nam is ook heel herkenbaar. Zo was het bij ons ook, ik ben de regelateur om maar zo te zeggen en regel altijd alles (ben een enorme control freak) Ben dan ook benieuwd hoe hij een scheiding gaat aanpakken, normaal gesproken regel ik altijd alle adminstratie, afspraken, enz.....
Hoe lang zijn jullie nu definief uit elkaar? Heb je er een beetje vrede mee of ben je nog in de ontkenningsfase?
dinsdag 29 maart 2011 om 22:22
Wat klink jij lekker nuchter. Fijn, als ik je bericht zo lees word ik er al rustig van. Je kunt ook al snel loslaten vind ik zo na vijf weken, knap. Misschien heb je gewoon wat meer levenservaring dan ik .. Of iets meer acceptatievermogen..
Bij mij is het wel definitief ja. Ex heeft heel duidelijk gezegd dat hij het niet meer ziet zitten, ons niet meer samen ziet en tijd en rust nodig heeft. Hij heeft me letterlijk gezegd te hopen dat ik ´m met rust zou laten. Ik had daar heel veel moeite mee en heb hem echt teveel gemaild. Nu ben ik daarmee gestopt, maar schaam mij dat het zo gegaan is, alsof ik geen eigenwaarde heb. Maar goed, dat terzijde, het is definitief. Soms flitst er wel door mijn hoofd dat ik misschien over een tijdje wel weer eens iets van hem hoor, maar dan gewoon uit nieuwsgierigheid. En af en toe dagdroom ik een beetje over een elkaar weer huilend in de armen vallen...maar ik zie het niet gebeuren..
Bij mij is het wel definitief ja. Ex heeft heel duidelijk gezegd dat hij het niet meer ziet zitten, ons niet meer samen ziet en tijd en rust nodig heeft. Hij heeft me letterlijk gezegd te hopen dat ik ´m met rust zou laten. Ik had daar heel veel moeite mee en heb hem echt teveel gemaild. Nu ben ik daarmee gestopt, maar schaam mij dat het zo gegaan is, alsof ik geen eigenwaarde heb. Maar goed, dat terzijde, het is definitief. Soms flitst er wel door mijn hoofd dat ik misschien over een tijdje wel weer eens iets van hem hoor, maar dan gewoon uit nieuwsgierigheid. En af en toe dagdroom ik een beetje over een elkaar weer huilend in de armen vallen...maar ik zie het niet gebeuren..
dinsdag 29 maart 2011 om 22:25
Ow, wacht, ik beantwoord een vraag die je niet stelde.. Juiste antwoord± het is sinds half januari definitief, alhoewel ex toen nog steeds zei dat hij het allemaal niet wist, maar nu gewoon rust nodig had. In februari zei hij het echt niet meer te zien zitten. Tot half januari zei hij aan het proberen te zijn, maar toen ik ´m laatst sprak zei hij wel± het is nu al een half jaar uit bijna, dus je moet het nu los gaan laten. Of in ieder geval iets in die trant..hij kijkt er duidelijk iets anders tegenaan dus.
Sorry, mijn berichten zijn iets minder leesbaar, de tekens op mijn toetsenbord doen vreemd..
Sorry, mijn berichten zijn iets minder leesbaar, de tekens op mijn toetsenbord doen vreemd..
dinsdag 29 maart 2011 om 22:32
Lilliaani (vast verkeerd geschreven) - wat een heftig verhaal. Ik snap echt niet hoe dat kan na zo lang samen. Verliefdheid kan, maar waarom zet je datgene wat je hebt op het spel?
Ben trots op mezelf. Heb nog niets van me laten horen.
Hij is ook trots op zichzelf... Hij is vroeg naar huis gegaan en heeft gesport. Althans dat las ik in de SMS die ik kreeg...
Ben trots op mezelf. Heb nog niets van me laten horen...
Maar ik wil het eigenlijk wel...
Ben trots op mezelf. Heb nog niets van me laten horen.
Hij is ook trots op zichzelf... Hij is vroeg naar huis gegaan en heeft gesport. Althans dat las ik in de SMS die ik kreeg...
Ben trots op mezelf. Heb nog niets van me laten horen...
Maar ik wil het eigenlijk wel...
dinsdag 29 maart 2011 om 22:38
Muisje, je bent geen loser! En ja, je gedachtes gaan alle kanten op. Althans, ik kan op mijn werk best functioneren. Maar verder...
Jij schrijft scriptie toch? Ik promoveer naast mijn werk. Denk ik heel goed te vergelijken. Schrijven gaat echt niet als je gedachtes alle kanten op gaan...
En Sproet, probeer niet te ver naar voren te kijken. Je hebt al moeite genoeg met de dag... En ja, je moet van die pillen af, maar nu heb je ze nodig. Je klinkt wijs genoeg om te beseffen dat je ze niet levenslang moet gebruiken, dus kom je er ook wel weer vanaf. Maar dat hoeft niet nu. Eerst van de dag kunnen genieten...
Werk je trouwens met dieren?
Jij schrijft scriptie toch? Ik promoveer naast mijn werk. Denk ik heel goed te vergelijken. Schrijven gaat echt niet als je gedachtes alle kanten op gaan...
En Sproet, probeer niet te ver naar voren te kijken. Je hebt al moeite genoeg met de dag... En ja, je moet van die pillen af, maar nu heb je ze nodig. Je klinkt wijs genoeg om te beseffen dat je ze niet levenslang moet gebruiken, dus kom je er ook wel weer vanaf. Maar dat hoeft niet nu. Eerst van de dag kunnen genieten...
Werk je trouwens met dieren?
dinsdag 29 maart 2011 om 22:48
Oke, dan is het eigenlijk theoretisch bekeken niet zo netjes dat hij je smst. Maar goed, als je niet reageert zal hij de hint wel begrijpen toch= Laat hem maar voelen wat de gevolgen van zijn keuze zijn!! Laat hem jou maar missen!
Ja, ik schrijf scriptie inderdaad. Of iig dat zou ik moeten doen, maar ik vind het dus ook echt enorm lastig om me te concentreren op denkwerk. Gaat jouw promotie wel nog vlotjes=
Ja, ik schrijf scriptie inderdaad. Of iig dat zou ik moeten doen, maar ik vind het dus ook echt enorm lastig om me te concentreren op denkwerk. Gaat jouw promotie wel nog vlotjes=
dinsdag 29 maart 2011 om 22:54
Levenservaring...... uhhhhh..... ben helaas al veertig, jij waarschijnlijk veel jonger . Maar ook jij gaat het gewoon accepteren, we hebben geen andere keus en zijn het gewoon waard om van te houden en niet om aan te twijfelen!
Dat mailen kan ik me zo goed voorstellen. In de periode dat hij thuis was en we probeerden ons huwelijk te redden heb ik zo aan hem getrokken. Wilde praten en nog meer praten, wilde leuke dingen doen, wilde bij hem zijn, wilde weten wat ie dacht, wat ie voelde, wat hij wilde, enz enz enz. Ik verstikte hem compleet denk ik en als ik terug kijk schaam ik me daar ook wel een beetje voor. Maar ik heb gevochten als een leeuw, ik kan mezelf nooit verwijten dat ik het zomaar heb laten gaan.
En nuchter zeg je......... dat komt nu eindelijk een beetje! Ik ben echt 4 weken een wrak geweest, viel kilo's af, sliep niet en kon alleen maar huilen. Kreeg gelukkig alle medewerking van mijn werk en zit nog in de ziektewet. Ben er nog niet, maar de rust heeft me goed gedaan. Ben veel bij vrienden geweest, heb heel veel gepraat en vind het nu zelfs wel lekker om alleen te zijn. Wandel veel, sport veel en ben veel buiten aan het rommelen om huis. Kortom ik vind mezelf al een beetje weer (zegt ze stoer, om daarna weer een enorme dip te krijgen)
Maar ik mis hem wel heel erg, het samen zijn, het wij-gevoel, eigenlijk het hele leventje dat we samen hadden. Helaas het is voorbij voor nu.
Dagdromen dat het weer goed komt en huilend elkaar in de armen vallen........... Blijft een droom ben ik bang....... maar je weet nooit wat de toekomst brengt!
Jouw vriend en mijn man zijn en waren duidelijk al veel verder in het proces om uit elkaar te gaan. Het besluit was al veel eerder genomen, lang voordat wij ook maar iets in de gaten hadden! Ook dat hebben we maar te accepteren, maar ik wil zo graag dat hij zich minimaal zo slecht voelt als ik en het liefst nog slechter (slecht van mij misschien, maar wraakgevoelens zijn nu ook fijn en wel op zn plaats!)
De psych vond deze gevoelen wel op zn plaats, maar ik mocht er alleen niet veel mee doen, dus ik mocht geen dode katten in zn brievenbus gooien
. Maar ook jij gaat het gewoon accepteren, we hebben geen andere keus en zijn het gewoon waard om van te houden en niet om aan te twijfelen! Dat mailen kan ik me zo goed voorstellen. In de periode dat hij thuis was en we probeerden ons huwelijk te redden heb ik zo aan hem getrokken. Wilde praten en nog meer praten, wilde leuke dingen doen, wilde bij hem zijn, wilde weten wat ie dacht, wat ie voelde, wat hij wilde, enz enz enz. Ik verstikte hem compleet denk ik en als ik terug kijk schaam ik me daar ook wel een beetje voor. Maar ik heb gevochten als een leeuw, ik kan mezelf nooit verwijten dat ik het zomaar heb laten gaan.
En nuchter zeg je......... dat komt nu eindelijk een beetje! Ik ben echt 4 weken een wrak geweest, viel kilo's af, sliep niet en kon alleen maar huilen. Kreeg gelukkig alle medewerking van mijn werk en zit nog in de ziektewet. Ben er nog niet, maar de rust heeft me goed gedaan. Ben veel bij vrienden geweest, heb heel veel gepraat en vind het nu zelfs wel lekker om alleen te zijn. Wandel veel, sport veel en ben veel buiten aan het rommelen om huis. Kortom ik vind mezelf al een beetje weer (zegt ze stoer, om daarna weer een enorme dip te krijgen)
Maar ik mis hem wel heel erg, het samen zijn, het wij-gevoel, eigenlijk het hele leventje dat we samen hadden. Helaas het is voorbij voor nu.
Dagdromen dat het weer goed komt en huilend elkaar in de armen vallen........... Blijft een droom ben ik bang....... maar je weet nooit wat de toekomst brengt!
Jouw vriend en mijn man zijn en waren duidelijk al veel verder in het proces om uit elkaar te gaan. Het besluit was al veel eerder genomen, lang voordat wij ook maar iets in de gaten hadden! Ook dat hebben we maar te accepteren, maar ik wil zo graag dat hij zich minimaal zo slecht voelt als ik en het liefst nog slechter (slecht van mij misschien, maar wraakgevoelens zijn nu ook fijn en wel op zn plaats!)
De psych vond deze gevoelen wel op zn plaats, maar ik mocht er alleen niet veel mee doen, dus ik mocht geen dode katten in zn brievenbus gooien