Relaties
alle pijlers
Samenwonen?
vrijdag 24 mei 2019 om 19:23
Sinds zes maanden ken ik een vrouw (38) met twee kinderen (twee meiden van 5 en 3) en het klikt op heel veel vlakken tussen ons. Zelf (37) heb ik ook twee kinderen (twee meiden van 5 en 3). We wonen een half uur van elkaar af. Zij zit momenteel thuis, had een goede baan, maar kon niet meer reizen dus is in overeenstemming met haar werkgever in de WW beland. Zij heeft de kinderen 50% studeert momenteel weer voor papieren voor een eigen bedrijf of gaat toch weer werken (WW termijn loopt einde van de zomer af). Zij woont in een huis van familie en betaald hier alleen verbruikskosten. Ik heb een goede baan en 50% de kinderen, maar zit nog in het formele proces van uit elkaar gaan met mijn ex partner (en ik heb een goede band met haar). Ik woon in het ouderlijk huis met de kinderen. Voor mij werkt het nu als we elkaar zien als we de kinderen niet hebben, samen leuke dingen, maar ook over serieuze dingen praten. Af- en toe wat met zijn zessen doen.
Momenteel wil zij graag snel samenwonen, maar ik zie hier toch wel tegen op. Vier kinderen vind ik behoorlijk druk en voor mijn gevoel hebben de kinderen en ik nog tijd nodig. Tevens ben ik bang, dat mijn dochters voor hun plaatsje moeten vechten, terwijl ze nog maar kort eraan gewend zijn dat ik en mijn ex uit elkaar wonen (september).
Nu zitten we natuurlijk nog in de ‘roze wolk’, maar ligt het nu aan mij dat ik op dit moment geen concrete stappen tot formeel samenwonen wil zetten? Ik ben ook heel benieuwd hoe zij is als ze weer (32 uur?) moet werken, voor de kinderen moet zorgen. Wellicht heeft ze ook druk, omdat ze in het huis van familie woont, al zegt ze van niet.
Ik vraag mij af of ik nu zo star ben? Heb ik bindingsangst? Zij zegt dat als het gevoel goed is, dat je op je gevoel af moet gaan. Maar rationeel weet ik dat 3/5 van de relaties met wederzijds kinderen zullen sneuvelen. Mijn gevoel zegt als het goed zit kunnen we ook over een langer tijdsbestek dit besluit nemen.
Momenteel wil zij graag snel samenwonen, maar ik zie hier toch wel tegen op. Vier kinderen vind ik behoorlijk druk en voor mijn gevoel hebben de kinderen en ik nog tijd nodig. Tevens ben ik bang, dat mijn dochters voor hun plaatsje moeten vechten, terwijl ze nog maar kort eraan gewend zijn dat ik en mijn ex uit elkaar wonen (september).
Nu zitten we natuurlijk nog in de ‘roze wolk’, maar ligt het nu aan mij dat ik op dit moment geen concrete stappen tot formeel samenwonen wil zetten? Ik ben ook heel benieuwd hoe zij is als ze weer (32 uur?) moet werken, voor de kinderen moet zorgen. Wellicht heeft ze ook druk, omdat ze in het huis van familie woont, al zegt ze van niet.
Ik vraag mij af of ik nu zo star ben? Heb ik bindingsangst? Zij zegt dat als het gevoel goed is, dat je op je gevoel af moet gaan. Maar rationeel weet ik dat 3/5 van de relaties met wederzijds kinderen zullen sneuvelen. Mijn gevoel zegt als het goed zit kunnen we ook over een langer tijdsbestek dit besluit nemen.
donderdag 28 november 2019 om 20:00
Haha, een simpele analyse, maar wat een eyeopener. Als ik het zo bekijk, vraag ik mij echt af in wat voor tunnel ik zit.Doreia* schreef: ↑28-11-2019 18:13Op 24 mei opende je dit topic. Toen had je sinds zes maanden een relatie met haar.
Op 22 juli heb je het uitgemaakt.
Vandaag is het 28 november en ze zit nog altijd precies daar waar ze zat in december 2018, 24 mei 2019 en 22 juli 2019.
Ze is geen spát veranderd. Er is helemaal niets in haar leven anders.
Wáárom zou je dan het opnieuw willen proberen? Dat is ontzettend raar. Want ze is nog steeds hetzelfde. En zal ook niet veranderen hoor.
Zet haar uit je hoofd. Je hebt het 8 maanden leuk gehad samen. Maar dat was het. Jullie passen niet bij elkaar. Schop onder je kont en op zoek naar een ander. Vorig jaar om deze tijd kende je haar nog helemaal niet. Net als je volgende vriendin.
1. Bescherming van mijn kinderen, ze vinden het zo fijn met mij de dagen dat ze bij mij zijn. Ik geniet er zelf ook van en ben dan een rustige vader die alle tijd heeft om met de kinderen mee te kijken, denken en doen. Met vier kinderen in een huis is het nu te druk, kinderen vechten om hun plekje/aandacht. Ik heb altijd net zoveel om haar kinderen gegeven, dus ik moet dan mijn aandacht over vier kinderen verdelen.
2. Arbeidsethos. Is haar reserve op en/of gaat ze heel weinig werken, dan zitten ze eenmaal in huis. Ik ga en kan echt niet een vrouw met twee kinderen de deur wijzen, die dan in principe nergens heen kunnen. Hoe zou ze zijn als ze ook moet werken en ook 50% co-ouderschap heeft?
3. Roze wolk is nog niet over. Waarom over één nacht ijs gaan met zoveel kinderen.
lacasa wijzigde dit bericht op 28-11-2019 20:23
41.83% gewijzigd
donderdag 28 november 2019 om 23:42
Ze heeft inderdaad weinig toegegeven. Vakanties, uitjes, restaurants, het ging vaak zoals zij het wilde. Nu vond ik dit niet heel erg, maar bij serieuze zaken zoals dit, dan bleef ik wel bij mijn standpunten of zocht een middenweg. Voor samenwonen was niets bespreekbaar, alleen z.s.m. met zijn zessen wonen.Julus schreef: ↑28-11-2019 18:03Oei dat is wel een alarmbel dat over zomaar stoppen met een baan en er uit gewerkt worden. Ze komt over als een pittig/lastig persoon. En dan nog de relatie die ze beeindigde omdat haar partner een keer niet deed wat ze wilde. Zeer bepalend type dus.
Mijn gedachte nu is: kan het zo zijn dat zij koste wat kost wil winnen, gelijk wil krijgen? Jij wilde niet verder, dat vindt ze lastig dus blijft ze proberen totdat jij toegeeft? Ze heeft ook geen enkele keer toegegeven mbt haar wensen toch?
Ik geef je gelijk dat je dit niet moet willen. Dit wordt een continue strijd, veel discussies. Met grote kans dat ze je zo aan de kant gooit.
vrijdag 29 november 2019 om 04:06
En over dat eigen bedrijfje: daar had ze allang meer tijd in kunnen stoppen hè? Ik heb vorig jaar m’n baan op gezegd om een eigen bedrijf te starten (zonder ww), maar heb daarvoor zeker het eerste half jaar echt 60 uur per week gewerkt. Veel aan acquisitie gedaan, veel opdrachten aangenomen, veel netwerkborrels afgestruind, etc.. Het feit dat zij vooral koffie drinkt met vriendinnen, laat zien dat ze het niet echt serieus neemt.
Bovendien zegt ze wel dat jij haar “aankan”, maar het klinkt wel als iemand die opstapt wanneer het woord “nee” valt. Zowel in relaties als in banen. Dus was ze nu zegt zo leuk aan je te vinden, kan haar straks ineens totaal niet meer bevallen.
Ik vind het heel goed dat je je kinderen voorop zet. En ik zou dit verder ook niet idealiseren, wees blij dat je hen en jezelf een hoop drama hebt bespaard.
Bovendien zegt ze wel dat jij haar “aankan”, maar het klinkt wel als iemand die opstapt wanneer het woord “nee” valt. Zowel in relaties als in banen. Dus was ze nu zegt zo leuk aan je te vinden, kan haar straks ineens totaal niet meer bevallen.
Ik vind het heel goed dat je je kinderen voorop zet. En ik zou dit verder ook niet idealiseren, wees blij dat je hen en jezelf een hoop drama hebt bespaard.
vrijdag 29 november 2019 om 06:50
Daar moet je maar zin in hebben, een relatie waar je steeds op je strepen moet staan en je grenzen bewaken 'of ze loopt over je heen'.
vrijdag 29 november 2019 om 06:57
LaCasa ik lees je in het single topic maar ik wist niet dat het hier nog zo druk was. Je bent er nog te veel mee bezig, zoek afleiding, concentreer je op andere dingen, date.
Je voedt het hier, het is zo een beetje als 'alle contact verbreken, social media niet checken...' om te kunnen beginnen aan het verwerken moet je volledige afstand nemen. Je houdt het hier levend, je voedt je gevoel hier. Stop er mee en zoek afleiding. Alles is gezegd wat moet gezegd worden, hier blijven palaveren zorgt er enkel voor dat je niet verwerkt en met haar bezig blijft.
Je voedt het hier, het is zo een beetje als 'alle contact verbreken, social media niet checken...' om te kunnen beginnen aan het verwerken moet je volledige afstand nemen. Je houdt het hier levend, je voedt je gevoel hier. Stop er mee en zoek afleiding. Alles is gezegd wat moet gezegd worden, hier blijven palaveren zorgt er enkel voor dat je niet verwerkt en met haar bezig blijft.
vrijdag 29 november 2019 om 07:53
Dat gaat vaak gewoon natuurlijk. Je krijgt dan een balans. En natuurlijk heb je wel eens ruzie, maar dat is alleen maar goed als je op een goede manier ruzie maakt.Attraverso schreef: ↑29-11-2019 06:50Daar moet je maar zin in hebben, een relatie waar je steeds op je strepen moet staan en je grenzen bewaken 'of ze loopt over je heen'.
vrijdag 29 november 2019 om 08:46
Ik denk dat je wel met haar moet gaan samenwonen, dat stop dit gezwelg omdat je er dan achter komt dat het allemaal niet zo mooi is als je moet zorgen voor een vrouw met een kinderen die zelf geen vinger uitsteekt om voor zichzelf te kunnen zorgen.LaCasa schreef: ↑27-11-2019 16:24Zwaar weekend en afgelopen dagen gehad, ook al was het leuk met familie en vrienden.
Ook wel wat stappen verder gekomen door vooral te waarderen dat ik uiteindelijk op belangrijke zaken dicht bij mijzelf ben gebleven. Ik ben in de relatie veel te ver over mijn grenzen gegaan. Waarschijnlijk was ik bang de liefde te verliezen, maar liefde zonder respect voor mijn grenzen is geen echte liefde. Ik ben beticht van in mijn eigen patroon denken, in angst leven, niet mijn gevoel volgen, in mijn comfort te blijven en misschien was dat ook wel zo. Maar wie was de persoon die mij daarvan betichtte? Iemand die in het huis van familie woont, geen inkomen heeft en een slecht arbeidsethos heeft. Kortom de grootste risico’s waren voor mij. Eenmaal inwonend ga je een vrouw met twee kinderen niet zo snel op straat zetten. Achteraf ben ik blij dat ik mijn stabiele omgeving niet omver heb laten trekken in zo’n korte termijn. Op de eerste plaats voor mijn kinderen. Ik weet nu in ieder geval wat ik wel wil en dat is niet iemand die haar zin wil doordrukken. Wat ik mij ook realiseer is, dat stel ze had wel een inkomen, dan had ik er misschien wel mee in gestemd, omdat ik de roze bril op had, het uiteindelijke probleem was er dan niet minder om geweest.
En toch mis ik haar nog iedere dag, op veel andere vlakken pasten we zo goed bij elkaar, maar op één van de belangrijkste niet. Verder nog steeds alles geblokkeerd. Wat kan liefde ook pijn doen.
Jij mist haar niet maar het beeld wat je van haar hebt en de sex.
Echt ga samenwonen en kom ons over een half jaar vertellen hoe verliefd je nog bent op haar.
vrijdag 29 november 2019 om 22:00
Attraverso schreef: ↑29-11-2019 06:57LaCasa ik lees je in het single topic maar ik wist niet dat het hier nog zo druk was. Je bent er nog te veel mee bezig, zoek afleiding, concentreer je op andere dingen, date.
Je voedt het hier, het is zo een beetje als 'alle contact verbreken, social media niet checken...' om te kunnen beginnen aan het verwerken moet je volledige afstand nemen. Je houdt het hier levend, je voedt je gevoel hier. Stop er mee en zoek afleiding. Alles is gezegd wat moet gezegd worden, hier blijven palaveren zorgt er enkel voor dat je niet verwerkt en met haar bezig blijft.
Wel is het een boodschap tegen dovemansoren: Lacasa wil niet loslaten denk ik. Anders had hij dat al lang gedaan namelijk.
Maar het betekent wel iets als hij van iedereen dezelfde boodschap krijgt, toch LaCasa?
Waarom zit je vast?
vrijdag 29 november 2019 om 23:02
Als je had gezegd dat je het niet wil vanwege je kinderen dan had ik dat helemaal begrepen, ik vind het al absurd om je kinderen aan een vriendin voor te stellen na een half jaar dus laat staan samenwonen.
Maar wat ik grappig vind is dat je elke keer terugkomt op haar arbeidsethos. Ze heeft haar papieren, haar geld, haar bedrijf en ze weet in alles wat ze wil. Misschien kan je haar niet vergeten omdat ze ook zo anders bent dan jij en dat vindt je aantrekkelijk.
Ja, ze is impulsief, makkelijk, nonchalant maar ook ondernemend, onstuimig, assertief met een duidelijke eigen wil en mening en zich niet geremd voelt door sociale regels over tijd en geld. Je weet dus nooit waar je aan toe bent maar het is wel levendig, spannend en dynamisch, misschien is dat ook wat je meer in je eigen leven wil.
Maar het is ook een risico, ze heeft geen moeite met het niet afmaken banen, relaties, als ze de financieel de vrijheid krijgt om te doen wat ze wil dan pakt ze die en jij vindt dat allemaal een teken van normvervaging en verwerpelijk. En dit is precies waarom een relatie nooit gaat lukken tussen jullie, jij zit heel erg vast in je eigen normen,geen one night stands (kan niet, geen seks zonder liefde), geen ontslag nemen of ontslagen worden enz. Jouw normen geven je veiligheid en structuur, het idee dat je dat allemaal zou moeten loslaten maakt je angstig.
Eigenlijk heb je een heel duidelijke keuze gemaakt, ze zou je leven onrustig, onveilig en risicovol maken en daar heb je geen zin in.
Maar wat ik grappig vind is dat je elke keer terugkomt op haar arbeidsethos. Ze heeft haar papieren, haar geld, haar bedrijf en ze weet in alles wat ze wil. Misschien kan je haar niet vergeten omdat ze ook zo anders bent dan jij en dat vindt je aantrekkelijk.
Ja, ze is impulsief, makkelijk, nonchalant maar ook ondernemend, onstuimig, assertief met een duidelijke eigen wil en mening en zich niet geremd voelt door sociale regels over tijd en geld. Je weet dus nooit waar je aan toe bent maar het is wel levendig, spannend en dynamisch, misschien is dat ook wat je meer in je eigen leven wil.
Maar het is ook een risico, ze heeft geen moeite met het niet afmaken banen, relaties, als ze de financieel de vrijheid krijgt om te doen wat ze wil dan pakt ze die en jij vindt dat allemaal een teken van normvervaging en verwerpelijk. En dit is precies waarom een relatie nooit gaat lukken tussen jullie, jij zit heel erg vast in je eigen normen,geen one night stands (kan niet, geen seks zonder liefde), geen ontslag nemen of ontslagen worden enz. Jouw normen geven je veiligheid en structuur, het idee dat je dat allemaal zou moeten loslaten maakt je angstig.
Eigenlijk heb je een heel duidelijke keuze gemaakt, ze zou je leven onrustig, onveilig en risicovol maken en daar heb je geen zin in.
zaterdag 30 november 2019 om 06:22
Dit zou heel goed kunnen. En volgens mij werkt dit ook andersom, waarom zij mij interessant blijft vinden. Zij heeft meerdere malen aangeven dat ze mij juist waardeert om het georganiseerde leven, de discipline, alles geregeld, stabiliteit. Nu is het wel zo dat ik ook avontuurlijk en impulsief dingen (vakanties, ervaringen op doen) kan doen, maar die doe ik alleen als de basis op orde is (zeker omdat er kinderen zijn). Ze heeft ook aangegeven te verlangen naar rust en stabiliteit. En inderdaad daar zit naast het verhaal van zo snel samenwonen ook angst: Ik kan niet maar zo alles opgeven met alle risico’s van dien, zeker niet met de kinderen.Geronimo2 schreef: ↑29-11-2019 23:02Als je had gezegd dat je het niet wil vanwege je kinderen dan had ik dat helemaal begrepen, ik vind het al absurd om je kinderen aan een vriendin voor te stellen na een half jaar dus laat staan samenwonen.
Maar wat ik grappig vind is dat je elke keer terugkomt op haar arbeidsethos. Ze heeft haar papieren, haar geld, haar bedrijf en ze weet in alles wat ze wil. Misschien kan je haar niet vergeten omdat ze ook zo anders bent dan jij en dat vindt je aantrekkelijk.
Ja, ze is impulsief, makkelijk, nonchalant maar ook ondernemend, onstuimig, assertief met een duidelijke eigen wil en mening en zich niet geremd voelt door sociale regels over tijd en geld. Je weet dus nooit waar je aan toe bent maar het is wel levendig, spannend en dynamisch, misschien is dat ook wat je meer in je eigen leven wil.
Maar het is ook een risico, ze heeft geen moeite met het niet afmaken banen, relaties, als ze de financieel de vrijheid krijgt om te doen wat ze wil dan pakt ze die en jij vindt dat allemaal een teken van normvervaging en verwerpelijk. En dit is precies waarom een relatie nooit gaat lukken tussen jullie, jij zit heel erg vast in je eigen normen,geen one night stands (kan niet, geen seks zonder liefde), geen ontslag nemen of ontslagen worden enz. Jouw normen geven je veiligheid en structuur, het idee dat je dat allemaal zou moeten loslaten maakt je angstig.
Eigenlijk heb je een heel duidelijke keuze gemaakt, ze zou je leven onrustig, onveilig en risicovol maken en daar heb je geen zin in.
zaterdag 30 november 2019 om 08:24
Zie je dat dan niet? Ze kan zelf niet zorgen voor rust en stabiliteit (en financiële zekerheid) en daarom wil ze gaan samenwonen, met jou. Jij en je kinderen gaan moeten inleveren en zij gaat er op vooruit.LaCasa schreef: ↑30-11-2019 06:22Dit zou heel goed kunnen. En volgens mij werkt dit ook andersom, waarom zij mij interessant blijft vinden. Zij heeft meerdere malen aangeven dat ze mij juist waardeert om het georganiseerde leven, de discipline, alles geregeld, stabiliteit. Nu is het wel zo dat ik ook avontuurlijk en impulsief dingen (vakanties, ervaringen op doen) kan doen, maar die doe ik alleen als de basis op orde is (zeker omdat er kinderen zijn). Ze heeft ook aangegeven te verlangen naar rust en stabiliteit. En inderdaad daar zit naast het verhaal van zo snel samenwonen ook angst: Ik kan niet maar zo alles opgeven met alle risico’s van dien, zeker niet met de kinderen.
Maar zoals al gezegd, het heeft geen zin. Je wil niet loslaten. Ga dan samen wonen. Sterkte!
zaterdag 30 november 2019 om 11:53
Klinkt vooral alsof ze het een fijne uitgangssituatie vindt om te kunnen doen wat zij wil zonder al te veel rekening te hoeven houden met de ander. Als die rust en stabiliteit zich tegen haar keren (m.a.w. ze haar zin niet krijgt), vindt ze het waarschijnlijk inderdaad niet zo leuk meer.
zaterdag 30 november 2019 om 13:22
Ze waardeert de eigenschappen, maar ook weer niet inderdaad, omdat ze nu niet in de ‘veilige zone’ zit met haar kinderen. Ik bescherm die ‘veilige zone’, omdat ik eerst vertrouwen wil hebben dat zij goed voor zichzelf en haar kinderen kan zorgen. Ik zeg niet dat ze meteen een top baan of een top bedrijf moet hebben. Maar een beetje stabiliteit vragen, mag toch wel? En dat vindt je ook niet in een maand (solliciteren, proeftijd). Ik vind bijvoorbeeld nog een jaar wachten helemaal niet zo gek. En natuurlijk wil je uiteindelijk de stap zetten naar samenwonen en maakt de geldverdeling niet zo veel meer uit (gewoon de basis vastleggen in een samenlevingscontract bijvoorbeeld) omdat je na een tijd vertrouwen en balans hebt gevonden.
Maar zoals bovenstaande bericht ook al uiteenzet, gaat dit een wisselwerking blijven. Wat is het volgende probleem m.b.t. een grote beslissing. Kortom plezier was er, maar perspectief zien we niet hetzelfde voor de toekomst.
Ik moet loslaten, zelfs na deze maanden geen contact. Lukt dit niet, misschien maar naar de huisarts.
Maar zoals bovenstaande bericht ook al uiteenzet, gaat dit een wisselwerking blijven. Wat is het volgende probleem m.b.t. een grote beslissing. Kortom plezier was er, maar perspectief zien we niet hetzelfde voor de toekomst.
Ik moet loslaten, zelfs na deze maanden geen contact. Lukt dit niet, misschien maar naar de huisarts.
zaterdag 30 november 2019 om 13:33
Dat moeite hebben met haar loslaten, gaat dat wel om haar? Of is het het idee van het hebben van een relatie en toekomstperspectief dat je nu moet laten gaan? Dat zijn twee verschillende dingen. Geen relatie hebben en niet weten wanneer zich weer een leuke partner aandient. Nu moet je het rooien met je kinderen, bent single. Geen idee hoe het verder loopt, hoe lang je alleen blijft. Dat kan best soms angstig voelen misschien?
zaterdag 30 november 2019 om 13:34
Ik heb net je topic gelezen en de weg naar de huisarts is opmerkelijk. Je bent ruim een jaar gescheiden van de moeder van je 2 kinderen en een nieuwe korte verbroken relatie laat je niet los. Je kan rationeel heel duidelijk analyseren waarom zij niet bij jou past maar blijft haar ook romantiseren.
Ik denk dat je nog contact met haar hebt en daarom niet loskomt. Mijn advies is daarom om alle contact te verbreken, je deze maand te richten op je kinderen en andere familieleden en plezier te maken met vrienden.
Ik denk dat je nog contact met haar hebt en daarom niet loskomt. Mijn advies is daarom om alle contact te verbreken, je deze maand te richten op je kinderen en andere familieleden en plezier te maken met vrienden.
zondag 1 december 2019 om 08:46
Dat denk ik ook.Vosje822 schreef: ↑30-11-2019 13:34Ik heb net je topic gelezen en de weg naar de huisarts is opmerkelijk. Je bent ruim een jaar gescheiden van de moeder van je 2 kinderen en een nieuwe korte verbroken relatie laat je niet los. Je kan rationeel heel duidelijk analyseren waarom zij niet bij jou past maar blijft haar ook romantiseren.
Ik denk dat je nog contact met haar hebt en daarom niet loskomt. Mijn advies is daarom om alle contact te verbreken, je deze maand te richten op je kinderen en andere familieleden en plezier te maken met vrienden.
Hoe kan je als volwassen vent zo blijven doorgaan met analyseren en scenario's bedenken. Ik vind het echt een beetje ziekelijk TO. Als je liefdesverdriet had vanwege je ex begrijp ik het. Maar een neukertje (want veel meer is zij niet geweest) blijft al maaaaanden in je hoofd spoken. Erg bizar. Ik zou inderdaad maar eens naar de huisarts gaan. En wat ballen kweken en je op je kinderen richten.
Het leven is te kort om te lang op de verkeerde plek te blijven.
zondag 1 december 2019 om 10:20
Zo mag jij het zien. Voor mij was het wel echt een relatie. Het gevoel was zo goed en daarom heb ik misschien de situatie over geanalyseerd en echt getwijfeld of het aan mij lag. Als buitenstaander is dat makkelijker oordelen. Maar ik blijf bij mijn besluit voor de kinderen. Zo snel samenwonen, met zes personen is niet goed.
zondag 1 december 2019 om 19:04
https://www.youtube.com/watch?v=IYKpp60828M
Jessie, you always do this,
everytime I get back on my feet.
But tell me all about our little trailer by the sea
Jessie you can always sell any dream to me.
Jessie, you always do this,
everytime I get back on my feet.
But tell me all about our little trailer by the sea
Jessie you can always sell any dream to me.
