Relaties
alle pijlers
Samenwonen?
vrijdag 24 mei 2019 om 19:23
Sinds zes maanden ken ik een vrouw (38) met twee kinderen (twee meiden van 5 en 3) en het klikt op heel veel vlakken tussen ons. Zelf (37) heb ik ook twee kinderen (twee meiden van 5 en 3). We wonen een half uur van elkaar af. Zij zit momenteel thuis, had een goede baan, maar kon niet meer reizen dus is in overeenstemming met haar werkgever in de WW beland. Zij heeft de kinderen 50% studeert momenteel weer voor papieren voor een eigen bedrijf of gaat toch weer werken (WW termijn loopt einde van de zomer af). Zij woont in een huis van familie en betaald hier alleen verbruikskosten. Ik heb een goede baan en 50% de kinderen, maar zit nog in het formele proces van uit elkaar gaan met mijn ex partner (en ik heb een goede band met haar). Ik woon in het ouderlijk huis met de kinderen. Voor mij werkt het nu als we elkaar zien als we de kinderen niet hebben, samen leuke dingen, maar ook over serieuze dingen praten. Af- en toe wat met zijn zessen doen.
Momenteel wil zij graag snel samenwonen, maar ik zie hier toch wel tegen op. Vier kinderen vind ik behoorlijk druk en voor mijn gevoel hebben de kinderen en ik nog tijd nodig. Tevens ben ik bang, dat mijn dochters voor hun plaatsje moeten vechten, terwijl ze nog maar kort eraan gewend zijn dat ik en mijn ex uit elkaar wonen (september).
Nu zitten we natuurlijk nog in de ‘roze wolk’, maar ligt het nu aan mij dat ik op dit moment geen concrete stappen tot formeel samenwonen wil zetten? Ik ben ook heel benieuwd hoe zij is als ze weer (32 uur?) moet werken, voor de kinderen moet zorgen. Wellicht heeft ze ook druk, omdat ze in het huis van familie woont, al zegt ze van niet.
Ik vraag mij af of ik nu zo star ben? Heb ik bindingsangst? Zij zegt dat als het gevoel goed is, dat je op je gevoel af moet gaan. Maar rationeel weet ik dat 3/5 van de relaties met wederzijds kinderen zullen sneuvelen. Mijn gevoel zegt als het goed zit kunnen we ook over een langer tijdsbestek dit besluit nemen.
Momenteel wil zij graag snel samenwonen, maar ik zie hier toch wel tegen op. Vier kinderen vind ik behoorlijk druk en voor mijn gevoel hebben de kinderen en ik nog tijd nodig. Tevens ben ik bang, dat mijn dochters voor hun plaatsje moeten vechten, terwijl ze nog maar kort eraan gewend zijn dat ik en mijn ex uit elkaar wonen (september).
Nu zitten we natuurlijk nog in de ‘roze wolk’, maar ligt het nu aan mij dat ik op dit moment geen concrete stappen tot formeel samenwonen wil zetten? Ik ben ook heel benieuwd hoe zij is als ze weer (32 uur?) moet werken, voor de kinderen moet zorgen. Wellicht heeft ze ook druk, omdat ze in het huis van familie woont, al zegt ze van niet.
Ik vraag mij af of ik nu zo star ben? Heb ik bindingsangst? Zij zegt dat als het gevoel goed is, dat je op je gevoel af moet gaan. Maar rationeel weet ik dat 3/5 van de relaties met wederzijds kinderen zullen sneuvelen. Mijn gevoel zegt als het goed zit kunnen we ook over een langer tijdsbestek dit besluit nemen.
woensdag 27 november 2019 om 23:27
Zit je vast....?LaCasa schreef: ↑27-11-2019 16:24Zwaar weekend en afgelopen dagen gehad, ook al was het leuk met familie en vrienden.
Ook wel wat stappen verder gekomen door vooral te waarderen dat ik uiteindelijk op belangrijke zaken dicht bij mijzelf ben gebleven. Ik ben in de relatie veel te ver over mijn grenzen gegaan. Waarschijnlijk was ik bang de liefde te verliezen, maar liefde zonder respect voor mijn grenzen is geen echte liefde. Ik ben beticht van in mijn eigen patroon denken, in angst leven, niet mijn gevoel volgen, in mijn comfort te blijven en misschien was dat ook wel zo. Maar wie was de persoon die mij daarvan betichtte? Iemand die in het huis van familie woont, geen inkomen heeft en een slecht arbeidsethos heeft. Kortom de grootste risico’s waren voor mij. Eenmaal inwonend ga je een vrouw met twee kinderen niet zo snel op straat zetten. Achteraf ben ik blij dat ik mijn stabiele omgeving niet omver heb laten trekken in zo’n korte termijn. Op de eerste plaats voor mijn kinderen. Ik weet nu in ieder geval wat ik wel wil en dat is niet iemand die haar zin wil doordrukken. Wat ik mij ook realiseer is, dat stel ze had wel een inkomen, dan had ik er misschien wel mee in gestemd, omdat ik de roze bril op had, het uiteindelijke probleem was er dan niet minder om geweest.
En toch mis ik haar nog iedere dag, op veel andere vlakken pasten we zo goed bij elkaar, maar op één van de belangrijkste niet. Verder nog steeds alles geblokkeerd. Wat kan liefde ook pijn doen.
Ga gewoon lekker daten en kom los van haar: alhoewel er geen contact is, zit je mi nog wel vast in de gedachtes die je over haar hebt en de emoties die dit oproept en daardoor kom je niet verder.
Ga lekker daten, ookal zou je alleen maar een koffie date doen met iemand, daardoor verleg je even je aandacht. Denk dat het jou goed zal doen!
donderdag 28 november 2019 om 08:08
Er wordt hier wel heel makkelijk gezegd dat zij manipulatief is, profiteur en dat je jaren samen moet zijn voordat je samen kan wonen.
Maar ik lees toch echt genoeg dingen die ergens anders op wijzen. Want mevrouw is gewoon duidelijk wat ze wil. TO geeft aan dat hij er niet teveel tegenin gaat, ‘want ik wil haar niet kwijt’. Ja, dan vind ik het niet zo gek dat zij denkt dat er ruimte is voor wat zij wil en zij die ruimte wil pakken. En wie manipuleert er nu als ie net doet alsof iets bespreekbaar is terwijl ie dat absoluut niet wil, alleen maar vanwege ‘ik wil haar niet kwijt’?
Profiteur? Aldus TO hield ze haar eigen broek op gedurende de 10 maanden en wilde ze ook samenwonend samen de lasten dragen. Kennelijk heeft ze dan genoeg reserves daarvoor. Ze wil ondernemer worden. Is daar ook een opleiding voor aan het volgen. Dus ze zit niet stil. En als je voldoende reserves hebt, prima dat je dan niet iedere baan accepteert, maar eisen stelt.
Ik snap ook wel dat zij wel wil samenwonen. Ik heb het ook een tijdje gedaan, latten, maar het is niets voor mij. Ik ben heel fysiek ingesteld, het is ook mijn primaire liefdestaal. Dus afstand vind ik niet fijn. Even afgezien van de vraag of het slim is om snel samen te gaan wonen, het is dus niet zo dat uit dat samenwonen blijkt dat ze een provider zoekt.
Wat ik begrijp is het een mooie vrouw en wil ze nog steeds TO terug. Zou het haar alleen maar gaan om een portemonnee, dan had ze die vast al gevonden, zat mannen die bij een mooie meid met liefde de portemonnee trekken.
En dan nog dat je jarenlang moet wachten voordat je samen gaat wonen. Dat lijkt mij heel erg een mening. Die hier als vaststaand feit wordt gebracht. Raar. Mijn lijkt het iets om per situatie te bezien. Daar zijn geen vaste normen voor.
Voor TO lijkt mij de grootste les dat hij in een relatie echt gaat staan voor zichzelf, want ik schat in dat zijn gedrag een belangrijke invloed heeft gehad in hoe een en ander is gelopen.
Maar ik lees toch echt genoeg dingen die ergens anders op wijzen. Want mevrouw is gewoon duidelijk wat ze wil. TO geeft aan dat hij er niet teveel tegenin gaat, ‘want ik wil haar niet kwijt’. Ja, dan vind ik het niet zo gek dat zij denkt dat er ruimte is voor wat zij wil en zij die ruimte wil pakken. En wie manipuleert er nu als ie net doet alsof iets bespreekbaar is terwijl ie dat absoluut niet wil, alleen maar vanwege ‘ik wil haar niet kwijt’?
Profiteur? Aldus TO hield ze haar eigen broek op gedurende de 10 maanden en wilde ze ook samenwonend samen de lasten dragen. Kennelijk heeft ze dan genoeg reserves daarvoor. Ze wil ondernemer worden. Is daar ook een opleiding voor aan het volgen. Dus ze zit niet stil. En als je voldoende reserves hebt, prima dat je dan niet iedere baan accepteert, maar eisen stelt.
Ik snap ook wel dat zij wel wil samenwonen. Ik heb het ook een tijdje gedaan, latten, maar het is niets voor mij. Ik ben heel fysiek ingesteld, het is ook mijn primaire liefdestaal. Dus afstand vind ik niet fijn. Even afgezien van de vraag of het slim is om snel samen te gaan wonen, het is dus niet zo dat uit dat samenwonen blijkt dat ze een provider zoekt.
Wat ik begrijp is het een mooie vrouw en wil ze nog steeds TO terug. Zou het haar alleen maar gaan om een portemonnee, dan had ze die vast al gevonden, zat mannen die bij een mooie meid met liefde de portemonnee trekken.
En dan nog dat je jarenlang moet wachten voordat je samen gaat wonen. Dat lijkt mij heel erg een mening. Die hier als vaststaand feit wordt gebracht. Raar. Mijn lijkt het iets om per situatie te bezien. Daar zijn geen vaste normen voor.
Voor TO lijkt mij de grootste les dat hij in een relatie echt gaat staan voor zichzelf, want ik schat in dat zijn gedrag een belangrijke invloed heeft gehad in hoe een en ander is gelopen.
donderdag 28 november 2019 om 09:28
Dat vergeet ik allemaal niet. Dat zij nu gratis woont is leuk voor haar, maar haar kennelijk aangeboden (overigens betaalde ze wel gebruikskosten, althans dat meen ik gelezen te hebben).
Dat zij zijn bezwaren niet serieus nam snap ik heel goed als hij daar niet duidelijk over was ‘omdat hij haar niet kwijt wilde’.
Let wel: ik zeg niet dat het zo is, ik was er niet bij, ik geef alleen maar aan dat dit op basis van wat TO schrijft heel goed een alternatieve mogelijkheid is.
Dus ik snap al die stelligheid niet.
En dat geldt ook voor de stelligheid dat je jaren zou moeten latten. Dat lijkt mij heel persoonlijk.
donderdag 28 november 2019 om 09:58
donderdag 28 november 2019 om 11:08
Ook hier weer een mening vermomd als feit.Pasta-e-Basta schreef: ↑28-11-2019 09:58To, als het haar echt alleen om jou te doen was, dan had ze uiteindelijk wel gezegd: "oke, dan latten we, als ik jou maar niet kwijt ben." Maar zij blíjft hameren op de samenwoon-situatie.
Als je echt zo gek op iemand bent breng je dat geduld op.
Als zij samenwonen belangrijk vindt, dan kan dat voor haar een breekpunt zijn. Zo zijn er wel meer breekpunten. De conclusie is dan ‘we passen niet bij elkaar’. Heel oprecht is dat.
donderdag 28 november 2019 om 11:34
Ja? Serieus? Laat je de liefde van je leven lopen terwijl die alleen wat langer wil wachten dan jij?
donderdag 28 november 2019 om 12:05
Ik zal een en ander verduidelijken: Ik ben heel helder geweest, dat ik best naar samenwonen toe wil werken. Maar wel dat ze zelf een inkomen heeft en niet leeft uit een reserve (wat heel hard gaat als ze wel samenwoon kosten heeft). Zij wilde dit zo snel mogelijk (al na enkele maanden) en dat vond ik niet gezond omwille van de kinderen. De woonruimte van familie zat haar ook niet lekker, ze wil daar zo snel mogelijk weg. De opleiding is al lang klaar, bedrijf staat ook, maar het levert nog niets op. Verder solliciteert ze nog steeds. In het verleden heeft ze ook al een keer bijna haar hele WW uitgezeten. Ik vind dat niet netjes.
Ik vind dat je eerst zo veel mogelijk alle problemen voor stabiliteit op moet lossen alvorens samen te gaan wonen met kinderen. Een samengesteld gezin met vier kinderen kost veel energie, je wilt je dan daar op richten. Daarbij is het volgens mij verstandig de verliefde periode door te zijn en elkaar echt goed te kennen alvorens hier aan te beginnen.
Ik vind dat je eerst zo veel mogelijk alle problemen voor stabiliteit op moet lossen alvorens samen te gaan wonen met kinderen. Een samengesteld gezin met vier kinderen kost veel energie, je wilt je dan daar op richten. Daarbij is het volgens mij verstandig de verliefde periode door te zijn en elkaar echt goed te kennen alvorens hier aan te beginnen.
lacasa wijzigde dit bericht op 28-11-2019 13:35
5.36% gewijzigd
donderdag 28 november 2019 om 12:16
Dit argument kun je ook omdraaien.Pasta-e-Basta schreef: ↑28-11-2019 11:34Ja? Serieus? Laat je de liefde van je leven lopen terwijl die alleen wat langer wil wachten dan jij?
En laten we wel zijn, TO schrijft dat hij 4 kinderen wat te druk vindt en dat hij niet financieel geketend wil zijn. Dat klinkt allemaal niet als 'wat langer willen wachten'.
donderdag 28 november 2019 om 12:21
Jullie normen en waarden botsen. Prima. Dan is uit elkaar gaan ook de beste optie.LaCasa schreef: ↑28-11-2019 12:05Ik zal een en ander verduidelijken:
Ik ben heel helder geweest, dat ik best naar samenwonen toe wil werken. Maar wel dat ze zelf een inkomen heeft. En niet leeft uit een reserve. Zij wilde dit zo snel mogelijk en dat vond ik niet gezond omwille van de kinderen. De woonruimte van familie zat haar ook niet lekker, ze wil daar zo snel mogelijk weg. De opleiding is al lang klaar, bedrijf staat ook, maar het levert nog niets op. Verder solliciteert ze nog steeds. In het verleden heeft ze ook al een keer bijna haar hele WW uitgezeten. Ik vind dat niet netjes.
Ik vind dat je eerst zo veel mogelijk alle problemen voor stabiliteit op moet lossen alvorens samen te gaan wonen met kinderen. Een samengesteld gezin kost veel energie, je wilt je dan daar op richten. Daarbij is het volgens mij verstandig de verliefde periode door te zijn en elkaar echt goed te kennen alvorens hier aan te beginnen.
Maar als je even nadenkt, dan snap je ook dat een onderneming niet direct winst maakt. Daar gaat tijd in zitten en een baan daarnaast leidt gewoon gigantisch af. Dus prima dat jij dat een voorwaarde vindt, maar het is net zo goed prima dat zij gewoon denkt 'ik heb reserve en ik richt mij nu op de onderneming'.
Dus nogmaals: prima beslissing uiteindelijk om uit elkaar te gaan, maar ik vindt het een beetje al te dol om haar af te schilderen als een parasiet die eigenlijk helemaal niet voor jou ging, maar voor jouw geld. Het is zoals ik het lees gewoon twee mensen die een ander pad willen kiezen en geen mogelijkheid vinden voor een alternatief pad waar beiden gelukkig mee zijn. Dat is niet goed, dat is niet slecht, dat is.
donderdag 28 november 2019 om 12:32
Zoals ik het lees krijg ik het gevoel dat zij haar eigen situatie belangrijker vond dan die van de kinderen. En TO koos voor het welzijn van de kinderen. Verschillende idealen, normen en waarden dus.
Dapper en verstandig TO, dat je ondanks de sterke gevoelens, in je keuze bij jezelf bent gebleven.
Je hebt de relatie beëindigd in de verliefde periode, waarin alles intenser voelt en zo zit het ook in je herinnering. Niet zo gek dat je naar dat fijne gevoel terug blijft verlangen.
Dapper en verstandig TO, dat je ondanks de sterke gevoelens, in je keuze bij jezelf bent gebleven.
Je hebt de relatie beëindigd in de verliefde periode, waarin alles intenser voelt en zo zit het ook in je herinnering. Niet zo gek dat je naar dat fijne gevoel terug blijft verlangen.
donderdag 28 november 2019 om 13:24
Het klopt dat de conclusie is dat normen en waarden botsten. Zij beredeneerde dat als zij gelukkig is, dan kan ze de kinderen gelukkig maken. Mij mening is eerst de kinderen gelukkig te maken en dan mezelf. Zeker in de fase nu de kinderen nog zo klein zijn. Haar levensles en motto was ook: Ik volg mijn gevoel en laat mensen hier niet over beslissen.
Het snel samenwonen is één belangrijk punt. Het tweede was de arbeidsethos. De WW uitzitten tot het einde vind ik gewoon niet netjes. En natuurlijk snap ik dat ze banen afwijst, die niet passen. Het bedrijf is ze gestart in een moeilijke markt, dat wist ze (zeker met de papieren die ze al had), ik merkte bijvoorbeeld dat ze meer bezig was met koffiedrinken met 'vriendinnen' die ook een bedrijfje erbij hadden, dan dat ze zich er echt 100% ervoor inzette. Ik ken genoeg ondernemers in mijn omgeving, en ik zie gewoon verschil. De optelsom maakt dat ik het risico te hoog vond om nu mijn veilige omgeving voor de kinderen (en voor mijzelf) op te geven. Ik vind dat dit altijd nog kan als de relatie ook na een jaar nog goed gaat. Zij zit natuurlijk in de spagaat dat ze in een niet lekkere positie zit met wonen. Ik heb er naar gevraagd en ze zei dat ze van familie er nog prima mocht blijven wonen, maar als ik haar goed aankeek dan zag ik gewoon dat dit niet zo was. Ik snap ook wel dat je daar niet lekker zit, maar moet ik in zo'n prille relatie dan maar mijn principes opzij zetten? Ik ben bereid en heb dit aangeboden om met haar een huis te zoeken, dit te verbouwen en in te klussen. Maar dit is natuurlijk lastig te vinden, kost veel geld en dan beland je weer op het punt van arbeidsethos. En zo blijf ik ook in cirkels denken, want de liefde is er.
Als er geen kinderen waren, had ik de stap wel durven maken, maar ik kan nu niet voor alleen mezelf beslissen.
En jullie schrijven verschillende malen dapper dat je bij je keuze bent gebleven, maar ik heb al zo vaak op het randje gestaan weer contact op te nemen. Ik ben er gewoon nog niet. Er is ook een reden dat ik hier lees en schrijf. Soms denk ik, ik ga met haar praten. Maar stel we komen er voor nu uit, wat is dan het volgende waar onze idealen, normen en waarden echt botsen. En wat als de aantrekkingskracht nog steeds zo groot is, dat we even luchtig alles opzij zetten? En daarna alles weer begint.
Het snel samenwonen is één belangrijk punt. Het tweede was de arbeidsethos. De WW uitzitten tot het einde vind ik gewoon niet netjes. En natuurlijk snap ik dat ze banen afwijst, die niet passen. Het bedrijf is ze gestart in een moeilijke markt, dat wist ze (zeker met de papieren die ze al had), ik merkte bijvoorbeeld dat ze meer bezig was met koffiedrinken met 'vriendinnen' die ook een bedrijfje erbij hadden, dan dat ze zich er echt 100% ervoor inzette. Ik ken genoeg ondernemers in mijn omgeving, en ik zie gewoon verschil. De optelsom maakt dat ik het risico te hoog vond om nu mijn veilige omgeving voor de kinderen (en voor mijzelf) op te geven. Ik vind dat dit altijd nog kan als de relatie ook na een jaar nog goed gaat. Zij zit natuurlijk in de spagaat dat ze in een niet lekkere positie zit met wonen. Ik heb er naar gevraagd en ze zei dat ze van familie er nog prima mocht blijven wonen, maar als ik haar goed aankeek dan zag ik gewoon dat dit niet zo was. Ik snap ook wel dat je daar niet lekker zit, maar moet ik in zo'n prille relatie dan maar mijn principes opzij zetten? Ik ben bereid en heb dit aangeboden om met haar een huis te zoeken, dit te verbouwen en in te klussen. Maar dit is natuurlijk lastig te vinden, kost veel geld en dan beland je weer op het punt van arbeidsethos. En zo blijf ik ook in cirkels denken, want de liefde is er.
Als er geen kinderen waren, had ik de stap wel durven maken, maar ik kan nu niet voor alleen mezelf beslissen.
En jullie schrijven verschillende malen dapper dat je bij je keuze bent gebleven, maar ik heb al zo vaak op het randje gestaan weer contact op te nemen. Ik ben er gewoon nog niet. Er is ook een reden dat ik hier lees en schrijf. Soms denk ik, ik ga met haar praten. Maar stel we komen er voor nu uit, wat is dan het volgende waar onze idealen, normen en waarden echt botsen. En wat als de aantrekkingskracht nog steeds zo groot is, dat we even luchtig alles opzij zetten? En daarna alles weer begint.
lacasa wijzigde dit bericht op 28-11-2019 22:33
14.77% gewijzigd
donderdag 28 november 2019 om 14:03
Of je gaat toch praten en legt neer wat jouw voorwaarden zijn. Dat je best wil samenwonen zodra zij inkomsten heeft. Daar dan afspraken over maken ( 50/50 of naar rato) of..vul maar in. En erbij vermelden dat je niet bereid bent om alle kosten te dragen terwijl jullie samenwonen.
En dan kijken of ze bereid is die moeite te doen, aangezien zij zo graag nu wil samenwonen. Laat maar zien dan.
Misschien gaat zo'n gesprek jou dan rust geven? Omdat zij dan op haar beurt kan vertellen hoe zij het ziet. Als je er dan weer niet uitkomt kun je het wellicht echt goed afsluiten. En benoemen dat de liefde er echt zit maar dat praktische bezwaren je tegenhouden.
En dan kijken of ze bereid is die moeite te doen, aangezien zij zo graag nu wil samenwonen. Laat maar zien dan.
Misschien gaat zo'n gesprek jou dan rust geven? Omdat zij dan op haar beurt kan vertellen hoe zij het ziet. Als je er dan weer niet uitkomt kun je het wellicht echt goed afsluiten. En benoemen dat de liefde er echt zit maar dat praktische bezwaren je tegenhouden.
donderdag 28 november 2019 om 15:30
Dan ga je nog steeds van de vooronderstelling uit dat het voor de kinderen beter is als ze (nog) niet gaan samenwonen. Dat lijkt mij situatieafhankelijk en ook heel subjectief.Pasta-e-Basta schreef: ↑28-11-2019 12:32Zoals ik het lees krijg ik het gevoel dat zij haar eigen situatie belangrijker vond dan die van de kinderen. En TO koos voor het welzijn van de kinderen. Verschillende idealen, normen en waarden dus.
Dapper en verstandig TO, dat je ondanks de sterke gevoelens, in je keuze bij jezelf bent gebleven.
Je hebt de relatie beëindigd in de verliefde periode, waarin alles intenser voelt en zo zit het ook in je herinnering. Niet zo gek dat je naar dat fijne gevoel terug blijft verlangen.
donderdag 28 november 2019 om 15:37
Dit heb ik familie en vrienden ook voorgelegd. Zij zeggen maar ook al kom je er nu uit. Het dominante en opdringerige zal blijven en terugkomen met een volgend groot besluit. Ik ben ook bang voor het passionele als we gaan praten, mijn hormoonhuishouding is net weer op orde. Er is ongelooflijk veel aantrekkingskracht, we vinden elkaar gewoon mooi en weten precies hoe we elkaar kunnen verleiden. Wat je niet wilt is een knipperlichtrelatie creëren. Ik moet ook zeggen dat we beide een hele andere achtergrond kennen.Julus schreef: ↑28-11-2019 14:03Of je gaat toch praten en legt neer wat jouw voorwaarden zijn. Dat je best wil samenwonen zodra zij inkomsten heeft. Daar dan afspraken over maken ( 50/50 of naar rato) of..vul maar in. En erbij vermelden dat je niet bereid bent om alle kosten te dragen terwijl jullie samenwonen.
En dan kijken of ze bereid is die moeite te doen, aangezien zij zo graag nu wil samenwonen. Laat maar zien dan.
Misschien gaat zo'n gesprek jou dan rust geven? Omdat zij dan op haar beurt kan vertellen hoe zij het ziet. Als je er dan weer niet uitkomt kun je het wellicht echt goed afsluiten. En benoemen dat de liefde er echt zit maar dat praktische bezwaren je tegenhouden.
Ik denk nog steeds dat het te snel is om samen te wonen. De kinderen zijn allemaal bijna even oud en twee verschillende opvoedingen gehad. Vader en moeder liggen niet helemaal op één lijn en ik heb door het te beëindigen (nu tweemaal al) een behoorlijk gat geslagen in het vertrouwen.
Na hoelang en in wat voor situatie zijn jullie overgegaan van LAT'en naar samenwonen?
lacasa wijzigde dit bericht op 28-11-2019 15:46
22.65% gewijzigd
donderdag 28 november 2019 om 15:38
Het is heel simpel: jij weet een beetje hoe haar klokje tikt. Als jou dat irriteert, nu of in de toekomst, dan moet je het lekker niet doen. Als je bij jezelf kan denken 'zo zou ik het niet doen, maar haar keuze', dan is dat anders.LaCasa schreef: ↑28-11-2019 13:24Het klopt dat de conclusie is dat normen en waarden botsten. Zij beredeneerde dat als zij gelukkig is, dan kan ze de kinderen gelukkig maken. Mij mening is eerst de kinderen gelukkig te maken en dan mezelf. Zeker in de fase nu de kinderen nog zo klein zijn. Haar levensles en motto was ook: Ik volg mijn gevoel en laat mensen hier niet over beslissen.
Het snel samenwonen is één belangrijk punt. Het tweede was de arbeidsethos. De WW uitzitten tot het einde vind ik gewoon niet netjes. En natuurlijk snap ik dat ze banen afwijst, die niet passen. Het bedrijf is ze gestart in een moeilijke markt, dat wist ze (zeker met de papieren die ze al had), ik merkte bijvoorbeeld dat ze meer bezig was met koffiedrinken met 'vriendinnen' die ook een bedrijfje erbij hadden, dan dat ze zich er echt 100% ervoor inzette. Ik ken genoeg ondernemers in mijn omgeving, en ik zie gewoon verschil. De optelsom maakt dat ik het risico te hoog vond om nu mijn veilige omgeving voor de kinderen (en voor mijzelf) op te geven. Ik vind dat dit altijd nog kan als de relatie ook na een jaar nog goed gaat. Zij zit natuurlijk in de spagaat dat ze in een niet lekkere positie zit met wonen. Ik heb er naar gevraagd en ze zei dat ze van familie er nog prima mocht blijven wonen, maar als ik haar goed aankeek dan zag ik gewoon dat dit niet zo was. Ik snap ook wel dat je daar niet lekker zit, maar moet ik in zo'n prille relatie dan maar mijn principes opzij zetten? Ik ben bereid en heb dit aangeboden om met haar een huis te zoeken, dit te verbouwen en in te klussen. Maar dit is natuurlijk lastig te vinden, kost een veel geld en dan beland je weer op het punt van arbeidsethos. En zo blijf ik ook in cirkels denken, want de liefde is er.
Als er geen kinderen waren, had ik de stap wel durven maken, maar ik kan nu niet voor alleen mezelf beslissen.
En jullie schrijven verschillende malen dapper dat je bij je keuze bent gebleven, maar ik heb al zo vaak op het randje gestaan weer contact op te nemen. Ik ben er gewoon nog niet. Er is ook een reden dat ik hier lees en schrijf. Soms denk ik, ik ga met haar praten. Maar stel we komen er voor nu uit, wat is dan het volgende waar onze idealen, normen en waarden echt botsen. En wat als de aantrekkingskracht nog steeds zo groot is, dat we even luchtig alles opzij zetten? En daarna alles weer begint.
Maar goed, die keuze kan alleen jij maken. Dan moet je wel eerlijk zijn tegen jezelf en ook echt een streep zetten onder de gemaakte beslissing. Dus niet over een maand weer gaan fiepen hierover als je voor haar kiest (ook niet in je hoofd), dan wel een streep eronder, klaar en afscheid nemen (ook in je hart).
donderdag 28 november 2019 om 15:40
Dominante vrouwen is niets mis mee. Die hebben vaak een dominante man nodig die tegengas geeft indien nodig. Of ze lopen over je heen.LaCasa schreef: ↑28-11-2019 15:37Dit heb ik familie en vrienden ook voorgelegd. Zij zeggen maar ook al kom je er nu uit. Het dominante en opdringerige zal blijven en terugkomen met een volgend groot besluit. Ik ben ook bang voor het passionele als we gaan praten, mijn hormoonhuishouding is net weer op orde. Er is ongelooflijk veel aantrekkingskracht, we vinden elkaar gewoon mooi en weten precies hoe we elkaar kunnen verleiden. Wat je niet wilt is een knipperlichtrelatie creëren.
Dus ja, ben jij zo'n man?
donderdag 28 november 2019 om 15:52
DS1971 schreef: ↑28-11-2019 15:38Het is heel simpel: jij weet een beetje hoe haar klokje tikt. Als jou dat irriteert, nu of in de toekomst, dan moet je het lekker niet doen. Als je bij jezelf kan denken 'zo zou ik het niet doen, maar haar keuze', dan is dat anders.
Maar goed, die keuze kan alleen jij maken. Dan moet je wel eerlijk zijn tegen jezelf en ook echt een streep zetten onder de gemaakte beslissing. Dus niet over een maand weer gaan fiepen hierover als je voor haar kiest (ook niet in je hoofd), dan wel een streep eronder, klaar en afscheid nemen (ook in je hart).
Hier kan ik het alleen maar mee eens zijn. In het verleden is al gebleken dat ze zo maar banen kan beëindigen om een meningsverschil of er daardoor uit gewerkt wordt (twee keer gebeurd, heeft ze uiteindelijk verteld).
Zij zegt dat ik de eerste man ben die haar op alle vlakken aan kan. Dat is denk ik ook een reden dat ze nog niet afgehaakt is. Haar ex partner deed alles wat ze zei en op het einde blijkbaar één keer niet en toen was ze op hem uitgekeken. Maar ik vraag mij af, heb ik zin om mijn hele verdere leven dit soort dingen te gaan bediscussiëren en voor mijn punten te vechten? Als ik iemand vind met meer dezelfde achtergrond, idealen, normen en waarden dan is de relatie misschien saaier, maar het levert ook enorm veel minder stress op. En juist die vrouwen laat ik gaan voor mijn gevoel, om dat ik de aantrekkingskracht en attractiviteit mis.
lacasa wijzigde dit bericht op 28-11-2019 17:30
39.86% gewijzigd
donderdag 28 november 2019 om 17:06
Als ze zouden gaan samenwonen en uit dat gratis huis is, is ze niet meer financieel onafhankelijk. Ik denk maar zo dat ze niet in haar oude huis terug kan, omdat het aan anderen zal worden verhuurd of bewoond. Er zit nog iets tussen binnen een paar maanden samenwonen en jaren latten.
Maar die 4 kinderen in totaal kunnen wel wennen aan een nieuwe situatie van 3 naar 6 personen in 1 huis en die twee van haar ook wel als ze ineens op straat komen te staan toch?
donderdag 28 november 2019 om 18:03
Oei dat is wel een alarmbel dat over zomaar stoppen met een baan en er uit gewerkt worden. Ze komt over als een pittig/lastig persoon. En dan nog de relatie die ze beeindigde omdat haar partner een keer niet deed wat ze wilde. Zeer bepalend type dus.
Mijn gedachte nu is: kan het zo zijn dat zij koste wat kost wil winnen, gelijk wil krijgen? Jij wilde niet verder, dat vindt ze lastig dus blijft ze proberen totdat jij toegeeft? Ze heeft ook geen enkele keer toegegeven mbt haar wensen toch?
Ik geef je gelijk dat je dit niet moet willen. Dit wordt een continue strijd, veel discussies. Met grote kans dat ze je zo aan de kant gooit.
Mijn gedachte nu is: kan het zo zijn dat zij koste wat kost wil winnen, gelijk wil krijgen? Jij wilde niet verder, dat vindt ze lastig dus blijft ze proberen totdat jij toegeeft? Ze heeft ook geen enkele keer toegegeven mbt haar wensen toch?
Ik geef je gelijk dat je dit niet moet willen. Dit wordt een continue strijd, veel discussies. Met grote kans dat ze je zo aan de kant gooit.
donderdag 28 november 2019 om 18:13
Op 24 mei opende je dit topic. Toen had je sinds zes maanden een relatie met haar.En jullie schrijven verschillende malen dapper dat je bij je keuze bent gebleven, maar ik heb al zo vaak op het randje gestaan weer contact op te nemen. Ik ben er gewoon nog niet. Er is ook een reden dat ik hier lees en schrijf. Soms denk ik, ik ga met haar praten. Maar stel we komen er voor nu uit, wat is dan het volgende waar onze idealen, normen en waarden echt botsen. En wat als de aantrekkingskracht nog steeds zo groot is, dat we even luchtig alles opzij zetten? En daarna alles weer begint.
Op 22 juli heb je het uitgemaakt.
Vandaag is het 28 november en ze zit nog altijd precies daar waar ze zat in december 2018, 24 mei 2019 en 22 juli 2019.
Ze is geen spát veranderd. Er is helemaal niets in haar leven anders.
Wáárom zou je dan het opnieuw willen proberen? Dat is ontzettend raar. Want ze is nog steeds hetzelfde. En zal ook niet veranderen hoor.
Zet haar uit je hoofd. Je hebt het 8 maanden leuk gehad samen. Maar dat was het. Jullie passen niet bij elkaar. Schop onder je kont en op zoek naar een ander. Vorig jaar om deze tijd kende je haar nog helemaal niet. Net als je volgende vriendin.
