Scheiden na 1,5 maand?

Onder je niveau getrouwd? Serieus?

Waarom ben je dan getrouwd? Neem aan dat je dit al eerder wist.

En dit komt er na anderhalve maand!huwelijk pas uit. Wist je dat niet in die 4 jaar ervoor?

Je hebt dat huis toch bekeken voordat je het kocht? Je wist toch dat je nieuwbakken man passief is?

Jeetje deze relatie is alleen maar JIJ JIJ JIJ of niet?

Tja, dat had je ook wel wat eerder kunnen bedenken. Maar ga lekker scheiden joh, goed voor de statistieken.

Ik vind "onder mijn niveau getrouwd'' een beetje vreemd.. Het lijkt me dat het niet pas na het huwelijk uitgekomen is wat voor carriere deze meneer heeft?

.

Je woonde al 3 jaar samen en anderhalve maand na je huwelijk ben je 'onder je niveau getrouwd'.



Hilarisch!

Misschien maar goed dat je maar een 2 kamer appartement hebt. Moet er niet aan denken om in deze situatie een "babietje" neer te zetten.

Maar om je vraag even serieus te beantwoorden: wat wil je zelf, is er nog liefde? Want als de basis er nog is dan zijn de problemen om aan te werken. maar als ik jouw toon zo hoor is er weinig liefde meer over.

Dan zou ik zeggen: wegwezen, je wordt echt niet gelukkiger a;s je het langer laat doorslepen en ja, je droom opgeven is altijd moeilijk. Maar je droom is het eigenlijk nu ook niet

quote:kimkardashian schreef op 08 november 2011 @ 13:19:

Beste dames, ik hoop dat jullie mij van advies kunnen voorzien. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet.

Ik ben 1,5 maand geleden getrouwd met de man waar ik al 4 jaar bij ben, we wonen 3 jaar samen. Eerst in een huurwoning, 2 jaar geleden heeft hij een huis voor ons gekocht.



Als jij hem in carrière voorbij schiet, waarom moet hij dan het huis betalen?



Eén van de problemen is, ik haat het huis waarin we wonen. De opkomende wijk bleek een achterstandswijk. Het opknapappartmentje bleek verborgen gebreken te hebben, de VvE (waarin ik zelf bestuurslid ben geworden) traag als dikke poep, er wordt continu ingebroken. De verbouwing duurde te lang, was te duur, en nog steeds niet af maar mijn man doet niks meer om de woning te verbeteren. Ik kan eindeloos uit wijden over alle problemen die we omtrent het kopen/verhuizing/verbouwing/onderhoud het huis hebben gehad, maar de conclusie is dat een grote aanslag op ons geluk heeft gehad.



Wat doe jij er aan om het huis te verbeteren?



Daarnaast baal ik dat ik hem zijn zin heb gegeven (hij kocht immers het huis) om een 2 kamerwoning te kopen. We hebben geen plek voor het babietje dat ik graag wilde. We kunnen niet van ons huis af, dan blijven we met een te grote restschuld zitten.



Ik neem aan dat je ook wel voordat jullie het huis kochten wisten dat er misschien gezinsuitbreiding aan zat te komen? En daarbij, het kind dat JIJ graag wilde. Wil hij dat ook zo graag?





Ook heb ik mijn man betrapt op het uitgeven van ons spaargeld aan zijn rijlessen. Hij bespaarde op een annuleringsverzekering op onze huwelijksreis wat uitkwam toen mijn oma overleed.

Hij is passief, lui, rookt te veel, maakt mijn zinnen af als ik aan het woord, allemaal kleine zaken die gecombineerd met de grote zaken ervoor zorgen dat ik soms erg weinig respect voor mijn man heb. Als hij weer een oeps-moment heeft beantwoord ik dat met een panische woedeaanval omdat ik zo mijn buik vol van hem en zijn gezeik heb. Ondertussen is zijn zelfvertrouwen minimaal omdat ik steeds op hem zeik.



Je klinkt echt als een tiran als het niet gaat zoals jij het wil. En ik geloof niet dat hij opeens zo is veranderd, dat kon je dan toch van tevoren al weten?





We zijn samen sinds ik student was en ik ben hem qua carriere, social circle voorbij aan het schieten, wat hem ook erg onzeker maakt. En ik heb het gevoel dat ik onder mijn niveau getrouwd ben.



En wat zou dat moeten uitmaken? Ben jij nu te goed voor he omdat je een extra papiertje hebt?





Ik heb nu de mogelijkheid om in het appartement van mijn stiefmoeder te zitten. Ik kan bij mijn man weg zonder dakloos te raken of Amsterdam uit te moeten. Ik heb eerder dit jaar al een week bij mijn moeder gezeten omdat ik zijn passiviteit niet trok. Evengoed zijn we net getrouwd en ik merk steeds meer dat ik misschien mijn moeder en trouwens te hard hebben laten meebesluiten. Ik kom zelf uit een verscheurd gezin en heb altijd gedroomd van mijn eigen familie.



Waarom?



Sorry voor het epistel, maar was is jullie advies? Moeten we in therapie, moeten we accepteren dat ons relatie niet meer levensvatbaar is? Zijn we het aan elkaar verplicht om door te gaan? Of kunnen we een Kim Kardashian doen en binnen 2 maanden ons verlies nemen en scheiden?

Ik lees nu de eerste 4 reacties. Ik moet zeggen dat ik het met hun eens ben. Alleen dit weet je zelf ook wel het is geen raad en geen antwoord op je vraag. .



We zijn samen sinds ik student was en ik ben hem qua carriere, social circle voorbij aan het schieten, wat hem ook erg onzeker maakt. En ik heb het gevoel dat ik onder mijn niveau getrouwd ben.



Dit vind ik trouwens wel een rotstukje en idd dit wist je anderhalf maand geleden ook. Ik zou denk ik er voor kiezen van hem af te gaan. Vooral omdat je recent achter dingen ben gekomen. (dat van jullie spaargeld en die annuleringsverzekering) Je moet je alleen wel goed beseffen dat dat niet makkelijk word. Jullie hebben samen een huis ?!? Jullie zijn getrouwd. Misschien hebben jullie schulden oid. Ik zal als ik jou was goed naar alle opties kijken. Misschien een rust periode ?!? Maar dat liegen zit me wel dwars van hem. Dat krijg je er niet zo makkelijk uit denk ik zomaar. Heel veel succes iniedergeval. Groetjes

Ik vind het ook vreemd dat je ondanks alle ergernissen toch getrouwd bent (want daar had je voor je huwelijk ook al last van, anders was je niet naar je moeder gegaan).



En waarom heeft hij in zijn eentje een huis voor jullie gekocht, als jij een betere carriere hebt dan hij?



Wat bedoel je dat je je moeder teveel hebt mee laten beslissen?



Bovenstaande vragen zijn niet bedoeld als aanval, maar ik vraag het me oprecht af. Het lijkt me absoluut een rotsituatie en ik snap dat je even niet meer weet wat je moet doen . Therapie zou denk ik best kunnen helpen in jullie geval. Dan kun jij leren om met je ergernissen om te gaan en kan hij zijn zelfvertrouwen weer opbouwen.

Als je dan gaat scheiden kun je het beter nu doen. Volgend jaar zijn de prijzen daarvoor 3 keer zo hoog als nu.



En verder.. What were you thinking? Hier heb je niet over nagedacht vóór je het ja woord gaf?

Sorry hoor, maar jouw man is beter af zonder jou. Wat een ontzettende egotripperij!!



6 weken geleden had je ook kunnen bedenken dat dit het niet was. Triest.

quote:giraffe80 schreef op 08 november 2011 @ 13:29:

Ik vind het ook vreemd dat je ondanks alle ergernissen toch getrouwd bent (want daar had je voor je huwelijk ook al last van, anders was je niet naar je moeder gegaan).



En waarom heeft hij in zijn eentje een huis voor jullie gekocht, als jij een betere carriere hebt dan hij?



Wat bedoel je dat je je moeder teveel hebt mee laten beslissen?



Bovenstaande vragen zijn niet bedoeld als aanval, maar ik vraag het me oprecht af. Het lijkt me absoluut een rotsituatie en ik snap dat je even niet meer weet wat je moet doen . Therapie zou denk ik best kunnen helpen in jullie geval. Dan kun jij leren om met je ergernissen om te gaan en kan hij zijn zelfvertrouwen weer opbouwen.Ik ben het bovenstaande reactie wel eens !!!

Wat bind jullie nog? Ga lekker uit mekaar, nu er nog geen kinderen zijn. En denk beter na voor je nog een keer in het huwelijksbootje stapt.

Sorry maar onder je niveau trouwen ? Omdat jij op een ander niveau zit qua werk e.d. ? Lekker boeiend het gaat toch erom of jullie van elkaar houden.



Maar ik heb het idee dat je alleen maar aan jezelf denkt

Ik vind je nick wel briljant in dit topic.



Verder ben ik het eens met anderen, dat je dit al eerder had kunnen bedenken. Vooral dat stukje van onder je niveau getrouwd zijn, dat is niet iets van de laatste weken, lijkt me.

Ga weg. Deze man is beter af zonder jou.

quote:kaetje schreef op 08 november 2011 @ 13:37:

Ga weg. Deze man is beter af zonder jou.

Kun je je voorstellen dat je man zich ook weleens aan jou ergert? Omdat je je misschien duidelijk te goed voor hem voelt en alle negativiteit in jullie huwelijk op hem afschuift? Of mag hij in zijn handjes knijpen dat hij zo'n meid als jij heeft weten te strikken?

Wat bedoel je dan met onder je niveau getrouwd zijn? Daar zijn niet zoveel interpretaties van mogelijk hoor.

quote:kimkardashian schreef op 08 november 2011 @ 13:19:



Of kunnen we een Kim Kardashian doen en binnen 2 maanden ons verlies nemen en scheiden?



Wat een verontrustende gedachte dat er zo licht wordt gedacht over een verbintenis.



Je hele verhaal druipt van zelfmedelijden. Je wilde niet trouwen, je wilde gewoon een leuke dag. Een eigen familie, gezin blablabla.



Ik ben tegenwoordig niet gauw geïrriteerd, maar bij jouw stukje tekst hoef ik geen moeite te doen.



Wat is jouw verantwoordelijkheid in dit hele verhaal? En praten jullie überhaupt wel met elkaar?