Relaties
alle pijlers
Schoonfamilie
zaterdag 11 januari 2020 om 15:34
Hey allemaal,
Ik heb een hele lieve vriend waar ik hartstikke blij mee ben. Nu is er alleen een bobbel op de weg in onze relatie, zijn familie. Nou goed, er is helemaal niets mis met zijn familie. Het zijn hartstikke lieve mensen. Alleen het is meer dat zij niet goed begrijpen wanneer ze teveel zijn of wanneer ze weer fijn naar hun eigen huis mogen vertrekken.
Mijn vriend en ik wonen samen in een klein appartement waar we geen extra slaapkamer hebben. Dit betekent dus dat wanneer er iemand langskomt ze op de bank in de woonkamer moeten logeren. Nu vind ik dit voor 1 of 2 nachtjes echt prima! Maar ze blijven ook vaak 4 nachten slapen. Dit trek ik erg slecht. Ik voel mij dan gast in mijn eigen huis. Het is ook nooit duidelijk hoelang zijn familie blijft. Als ik daar dan naar vraag naar mijn vriend krijg ik te horen dat hij daar ook nooit een antwoord op krijgt van zijn familie en dat het gewoon zo werkt in zijn familie. Als ik zeg dat ik het iets te veel vind worden tegen hem, dan krijgt hij het gevoel alsof zijn familie niet welkom is.
We zijn van plan om over een aantal maanden te beginnen met het starten van een gezin. Alleen zie ik het nu al gebeuren dat zij dan na de geboorte een week bij ons gaan logeren. Dit wil ik absoluut niet. Dit snapt mijn vriend trouwens wel. Toch ben ik er bang voor en ook ben ik er bang voor dat mijn vriend ze dan niet de deur kan wijzen.
Daarnaast praten hij en zijn moeder constant Perzisch met elkaar, een taal die ik niet begrijp. Zijn moeder kan gewoon Nederlands. Als ik daar iets over zeg tegen mijn vriend dan krijg ik te horen dat hij al zijn hele leven Perzisch spreekt met zijn moeder, dus waarom nu niet? (Mijn vriend komt oorspronkelijk uit Afghanistan maar woont al in Nederland sinds hij 3 is).
De gesprekken die ik met hem heb over deze problemen lopen vaak uit op ruzie en onbegrip. We praten allebei tegen een muur aan, omdat het lastig is om elkaar hier in te begrijpen.
Heeft iemand tips voor mij? Zijn er vrouwen die het zelfde 'probleem' hebben? Of stel ik mij aan..?
Heel erg bedankt voor het lezen.
Ik heb een hele lieve vriend waar ik hartstikke blij mee ben. Nu is er alleen een bobbel op de weg in onze relatie, zijn familie. Nou goed, er is helemaal niets mis met zijn familie. Het zijn hartstikke lieve mensen. Alleen het is meer dat zij niet goed begrijpen wanneer ze teveel zijn of wanneer ze weer fijn naar hun eigen huis mogen vertrekken.
Mijn vriend en ik wonen samen in een klein appartement waar we geen extra slaapkamer hebben. Dit betekent dus dat wanneer er iemand langskomt ze op de bank in de woonkamer moeten logeren. Nu vind ik dit voor 1 of 2 nachtjes echt prima! Maar ze blijven ook vaak 4 nachten slapen. Dit trek ik erg slecht. Ik voel mij dan gast in mijn eigen huis. Het is ook nooit duidelijk hoelang zijn familie blijft. Als ik daar dan naar vraag naar mijn vriend krijg ik te horen dat hij daar ook nooit een antwoord op krijgt van zijn familie en dat het gewoon zo werkt in zijn familie. Als ik zeg dat ik het iets te veel vind worden tegen hem, dan krijgt hij het gevoel alsof zijn familie niet welkom is.
We zijn van plan om over een aantal maanden te beginnen met het starten van een gezin. Alleen zie ik het nu al gebeuren dat zij dan na de geboorte een week bij ons gaan logeren. Dit wil ik absoluut niet. Dit snapt mijn vriend trouwens wel. Toch ben ik er bang voor en ook ben ik er bang voor dat mijn vriend ze dan niet de deur kan wijzen.
Daarnaast praten hij en zijn moeder constant Perzisch met elkaar, een taal die ik niet begrijp. Zijn moeder kan gewoon Nederlands. Als ik daar iets over zeg tegen mijn vriend dan krijg ik te horen dat hij al zijn hele leven Perzisch spreekt met zijn moeder, dus waarom nu niet? (Mijn vriend komt oorspronkelijk uit Afghanistan maar woont al in Nederland sinds hij 3 is).
De gesprekken die ik met hem heb over deze problemen lopen vaak uit op ruzie en onbegrip. We praten allebei tegen een muur aan, omdat het lastig is om elkaar hier in te begrijpen.
Heeft iemand tips voor mij? Zijn er vrouwen die het zelfde 'probleem' hebben? Of stel ik mij aan..?
Heel erg bedankt voor het lezen.
dinsdag 14 januari 2020 om 22:48
Mee eens, denk niet dat als je 'Afghaans' met 'Friezen' had vervangen, de reacties hier heel anders geweest zouden zijn.vivaratje schreef: ↑14-01-2020 22:38Ze is zo feministisch en openminded dat jij niet met haar durft te praten over jou problemen. Zijn vader dito. Zoals ik je OP lees zijn het egoïstische mensen die te pas en te onpas komen aanwapperen. En dat heeft er niks mee te maken uit welk land of cultuur ze komen. Was het familie uit apekuttenveen geweest had me het ook tegengestaan. Maar ik wens je veel succes met deze vriend
Ik ben zelf allochtoon, als dat voor TO echt wat uitmaakt om te weten en ook ik vind het dus vreemd dat jouw vriend wanneer jij jouw probleem aankaart het afwimpelt met 'Ik doe altijd al zo, Ik praat altijd al Perzisch met ze, Zo zijn wij nu eenmaal altijd al' en zo voort.
Tuurlijk, alles komt van twee kanten, als jullie écht kinderen willen gaan nemen en jij samen met deze schoonfamilie een hechte familie wilt worden: dan zou het zeer gepast zijn dat jij een klein beetje moeite gaat doen om langzamerhand wat woorden Perzisch te leren. Al is het maar een klein beetje, slechts enkele woorden. Gewoon op leuke wijze, dan kan je 'hallo' zeggen of 'doei' in hun taal. Dat soort dingetjes. Merken zij ook dat jij ook het leuk wilt hebben en interesse hebt in hun taal.
Echter. Dat zij in dit stadium dan lekker Perzisch door blijven praten, wetende dat jij dat onprettig vindt, is sowieso niet fatsoenlijk.
Dat jij hier met jouw vriend niet goed uitkomt, is ook geen goed teken. Dat je hier niet comfortabel met deze schoonfamilie over kan hebben, is ook geen goed teken. Etc. Dat zijn dan dingen waar je wel wellicht beter over moet gaan nadenken.
dinsdag 14 januari 2020 om 23:03
Mijn man is ook van buitenlands komaf, maar heeft geen familie in de buurt. Wel herken ik de logeerpartijen van vrienden en verdere familie. Gelukkig is dat bij ons -toen we kinderen kregen, haha- vanzelf afgelopen. Of man heeft achter de schermen wat geregeld, kan ook. De meeste cultuurgenoten die in NL wonen begrijpen heel goed dat dingen hier anders gaan en houden ook rekening met mij. Is natuurlijk wel een iets anders verhaal dan wanneer het over schoonouders zou gaan. Die zie ik mijn man ook niet snel wegsturen (terwijl hij echt wel Nederlands-direct kan zijn)
Wat betreft de taal, daar heb ik totaal geen moeite mee zelf. Ik vind het fijn voor hem dat hij zich weer eens in zijn moedertaal kan uiten. Zou ik ook fijn vinden als ik buiten NL woon. Ik word persoonlijk een beetje moe van “hun moeten zich aanpassen, niet wij”. De beste man (mijn man in dit geval) past zich de hele dag al aan. Op zijn werk, in het openbaar leven, op de school vd kinderen, aan mij. Mag hij dan af en toe, in zijn eigen huis, nog even iets van zijn roots binnen halen? Van mij wel. En ik vind het nog leuk ook.
Maar terug naar de taal. Als er bij ons visite is die geen / gebrekkig Nederlands spreek, blijf ik er uit beleefdheid even bijzitten, maar ga ik al snel iets anders doen. Kunnen zij lekker hun eigen taal praten, hoef ik er niet als buitenstaander bij te zitten. Wat mij hielp, was mijn eigen plan te trekken, zonder rekening te houden met onverwachte gasten. Zijn visite, zijn verantwoordelijkheid. En ik had al snel een kamertje ingericht waarin ik me terug kan trekken. Dat werkt bij ons prima.
Wat betreft de taal, daar heb ik totaal geen moeite mee zelf. Ik vind het fijn voor hem dat hij zich weer eens in zijn moedertaal kan uiten. Zou ik ook fijn vinden als ik buiten NL woon. Ik word persoonlijk een beetje moe van “hun moeten zich aanpassen, niet wij”. De beste man (mijn man in dit geval) past zich de hele dag al aan. Op zijn werk, in het openbaar leven, op de school vd kinderen, aan mij. Mag hij dan af en toe, in zijn eigen huis, nog even iets van zijn roots binnen halen? Van mij wel. En ik vind het nog leuk ook.
Maar terug naar de taal. Als er bij ons visite is die geen / gebrekkig Nederlands spreek, blijf ik er uit beleefdheid even bijzitten, maar ga ik al snel iets anders doen. Kunnen zij lekker hun eigen taal praten, hoef ik er niet als buitenstaander bij te zitten. Wat mij hielp, was mijn eigen plan te trekken, zonder rekening te houden met onverwachte gasten. Zijn visite, zijn verantwoordelijkheid. En ik had al snel een kamertje ingericht waarin ik me terug kan trekken. Dat werkt bij ons prima.
dinsdag 14 januari 2020 om 23:55
dinsdag 14 januari 2020 om 23:58
Iemand moet thuis met zijn ouders zijn eigen taal kunnen spreken. Dat is echt wat anders dan een gemeenschappelijke taal spreken voor willekeurig bezoek.
Ik kom ook uit een tweetalig gezin waar de Nederlandse ouder de taal van de anderstalige ouder niet spreekt, ook spreekt die familie wel Nederlands. Het spreken van de eigen taal in familieverband kun je iemand echt niet ontzeggen. Verhalen over mensen die vrienden over de vloer hebben waarvoor ze een andere taal spreken zijn in mijn optiek niet vergelijkbaar.
Ik kom ook uit een tweetalig gezin waar de Nederlandse ouder de taal van de anderstalige ouder niet spreekt, ook spreekt die familie wel Nederlands. Het spreken van de eigen taal in familieverband kun je iemand echt niet ontzeggen. Verhalen over mensen die vrienden over de vloer hebben waarvoor ze een andere taal spreken zijn in mijn optiek niet vergelijkbaar.