Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 23 maart 2010 om 23:25
Puur om het gevoel, niet zozeer om de teksten:
http://www.youtube.com/watch?v=cdNFwglvGTk
of
http://www.youtube.com/watch?v=swPt9HBRXuE
of
http://www.youtube.com/watch?v=Zx3m4e45bTo
http://www.youtube.com/watch?v=cdNFwglvGTk
of
http://www.youtube.com/watch?v=swPt9HBRXuE
of
http://www.youtube.com/watch?v=Zx3m4e45bTo
woensdag 24 maart 2010 om 13:47
donderdag 25 maart 2010 om 12:21
Dacht je nou echt dat er hier geen jubelend bericht zou staan bij concrete plannen? Plannen zijn nog altijd in het vrij-vragen-en-ticket-zoeken-stadium.
Tip voor iedereen die denkt over een afstandsmachtaffaire: zoek een man uit een land waar ze en fatsoenlijk aantal doorbetaalde vakantiedagen krijgen...
Tip voor iedereen die denkt over een afstandsmachtaffaire: zoek een man uit een land waar ze en fatsoenlijk aantal doorbetaalde vakantiedagen krijgen...
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 25 maart 2010 om 12:49
He shit...
Nouja, ik was een ruime week afwezig ivm vakantie dus had daardoor misschien een jubelbericht gemist (heb niet alles bijgelezen).
Las weer even in het andere topic. Je schreef daar over 'geloven in plannen'. Dat vond ik wel mooi. Ik ben nooit zo goed geweest in plannen, ook omdat er altijd dingen meespeelden.
Gezondheidsklachten speelden vanaf mijn 15e, plus een 'niet weten wat te willen'. Ik heb nooit een helder toekomstbeeld gehad van: zo wil ik het. Huisje boompje beestje ofzo.
Vanaf mijn 23e ben ik nog meer ziek geweest en ben ik twee keer verliefd geweest op iemand uit buitenland. Dat maakt dat ik nog voorzichtiger ben met plannen.
Maargoed, het kan ook doorslaan. Zolang ik niet DE liefde heb gevonden blijf ik denken: wat als de man van mijn leven aan de andere kant van de wereld woont? Of zelfs in Maastricht (ook een eind reizen hier vandaan). Huis kopen zou ik nog niet willen. Bijvoorbeeld.
Naja, anyway, ik werd aan het denken gezet door het wel / niet geloven in plannen.
Vriendin van me is pas getrouwd, weet dat ze kinderen wil, is netjes afgestudeerd, ze zijn op zoek naar een koophuis. Ze kan zich mijn wispelturigheid niet zo goed voorstellen. Ze raakt nu haar baan kwijt en daar zat ze heel erg mee. (Dan denk ik haast: je hebt toch goede papieren? En een vent die voorlopig nog werk heeft, momenteel geen hoge vaste lasten... je vindt echt wel weer wat).
Weet niet of jij bijv. een jaar geleden ook nog een 'planner' was of dat je altijd al wat losser daarin gestaan hebt.
Nouja, ik was een ruime week afwezig ivm vakantie dus had daardoor misschien een jubelbericht gemist (heb niet alles bijgelezen).
Las weer even in het andere topic. Je schreef daar over 'geloven in plannen'. Dat vond ik wel mooi. Ik ben nooit zo goed geweest in plannen, ook omdat er altijd dingen meespeelden.
Gezondheidsklachten speelden vanaf mijn 15e, plus een 'niet weten wat te willen'. Ik heb nooit een helder toekomstbeeld gehad van: zo wil ik het. Huisje boompje beestje ofzo.
Vanaf mijn 23e ben ik nog meer ziek geweest en ben ik twee keer verliefd geweest op iemand uit buitenland. Dat maakt dat ik nog voorzichtiger ben met plannen.
Maargoed, het kan ook doorslaan. Zolang ik niet DE liefde heb gevonden blijf ik denken: wat als de man van mijn leven aan de andere kant van de wereld woont? Of zelfs in Maastricht (ook een eind reizen hier vandaan). Huis kopen zou ik nog niet willen. Bijvoorbeeld.
Naja, anyway, ik werd aan het denken gezet door het wel / niet geloven in plannen.
Vriendin van me is pas getrouwd, weet dat ze kinderen wil, is netjes afgestudeerd, ze zijn op zoek naar een koophuis. Ze kan zich mijn wispelturigheid niet zo goed voorstellen. Ze raakt nu haar baan kwijt en daar zat ze heel erg mee. (Dan denk ik haast: je hebt toch goede papieren? En een vent die voorlopig nog werk heeft, momenteel geen hoge vaste lasten... je vindt echt wel weer wat).
Weet niet of jij bijv. een jaar geleden ook nog een 'planner' was of dat je altijd al wat losser daarin gestaan hebt.
donderdag 25 maart 2010 om 12:55
Ik heb altijd geprobeerd te plannen, maar mn plannen lijken wel altijd weer overboord te gaan. Als ik namelijk moet kiezen tussen 'stick to the plan' en 'ga voor het aantrekkerlijker onbekende' dan doe ik kennelijk altijd het laatste.
Ik heb nu wel een beetje een plan. Ik doe nu een opleiding en ik ben vast-vast-vastbesloten die te voltooien. Dat mag wel eens, want ik ben al heel vaak aan iets begonnen en weer gestopt.
Maar ik ben ook behoorlijk ziek geweest, van mn 14e tot mn 18e. Daarna ben ik in het leven gedoken alsof ik alles in te halen had en haast had. Het ene grootse plan ingewisseld voor het andere grootse plan, mezelf daarmee ook in ingewikkelde situaties manoeuvrerend. Maar als ik terug kijk denk ik: ik had ook waarschijnlijk niet anders gekund.
Wat je vooral niet tegen mij moet zeggen is: onmogelijk. Dan komt er een soort pitbull naar boven die zoekt naar manieren waarop onmogelijk wel kan.
Zoals nu het vage daarheengaplan. Ik weet nog niet zeker hoe en wat, maar ik ga vast stapje voor stapje dingen voorbereiden. Want misschien ga ik wel. Ik zal in ieder geval zorgen voor de mogelijkheid!
Ik heb nu wel een beetje een plan. Ik doe nu een opleiding en ik ben vast-vast-vastbesloten die te voltooien. Dat mag wel eens, want ik ben al heel vaak aan iets begonnen en weer gestopt.
Maar ik ben ook behoorlijk ziek geweest, van mn 14e tot mn 18e. Daarna ben ik in het leven gedoken alsof ik alles in te halen had en haast had. Het ene grootse plan ingewisseld voor het andere grootse plan, mezelf daarmee ook in ingewikkelde situaties manoeuvrerend. Maar als ik terug kijk denk ik: ik had ook waarschijnlijk niet anders gekund.
Wat je vooral niet tegen mij moet zeggen is: onmogelijk. Dan komt er een soort pitbull naar boven die zoekt naar manieren waarop onmogelijk wel kan.
Zoals nu het vage daarheengaplan. Ik weet nog niet zeker hoe en wat, maar ik ga vast stapje voor stapje dingen voorbereiden. Want misschien ga ik wel. Ik zal in ieder geval zorgen voor de mogelijkheid!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 25 maart 2010 om 13:04
Tjee wat herkenbaar.
Ook hier: niet afgestudeerd. Voordat ik ziek werd had ik al niet de goede opleiding gevonden: één keer een echte switch, en verder binnen mijn studies al een paar keer van richting veranderd. Ik zie dat ook als een soort bewust studeren hoor. Ik snap niet dat sommigen op hun 18e ergens aan beginnen, met veel tegenzin dat afmaken en op hun 22e denken: Oh eigenlijk was het niet wat ik wilde, maar nu is mijn stufi op en ga ik er toch maar een baan in zoeken.
Nou ja - niet snappen - het zou mij niet zo snel gebeuren denk ik.
Na mijn ziekte was het even niet haalbaar om verder te studeren. Financieel niet en emotioneel niet.
Ik heb ook het idee gehad dat ik vooral alles uit het leven moest halen, op een gegeven moment. Ik zou net beginnen met mijn studie (de 1e ) en toen overleed de moeder van een vriend. Ze viel gewoon op de grond en was dood, bij wijze van spreken. En dat was op dezelfde dag dat de Twin Towers een aanslag hadden. (ik weet nog hoe ik in tranen was vanwege die moeder, met voor me de beelden van het vliegtuig).
Toen gebeurde er iets, ik dacht, ik moet NU leven. Niet na mijn studie, of als al mijn gezondheidsklachten over zijn. Gewoon NU.
Op zich is het goed dat ik dat geleerd heb, maar ik sloeg er toen soms wat in door.
Hoe lang duurt je opleiding nog? Goed dat je m wilt afmaken. Ik zal de laatste zijn die zegt dat je zonder opleiding nergens aan de bak komt. Maar een diploma of titel, daar kun je de rest van je leven iets aan hebben.
Goed als je serieus rekening houdt met het plan daar (ooit) heen te gaan. Je wilt toch niet op je 80e oud en ongelukkig eindigen en denken: Had ik in 2010 dat met de bassist maar serieus genomen?
(ehm ik kijk wel eens Memories )
Ook hier: niet afgestudeerd. Voordat ik ziek werd had ik al niet de goede opleiding gevonden: één keer een echte switch, en verder binnen mijn studies al een paar keer van richting veranderd. Ik zie dat ook als een soort bewust studeren hoor. Ik snap niet dat sommigen op hun 18e ergens aan beginnen, met veel tegenzin dat afmaken en op hun 22e denken: Oh eigenlijk was het niet wat ik wilde, maar nu is mijn stufi op en ga ik er toch maar een baan in zoeken.
Nou ja - niet snappen - het zou mij niet zo snel gebeuren denk ik.
Na mijn ziekte was het even niet haalbaar om verder te studeren. Financieel niet en emotioneel niet.
Ik heb ook het idee gehad dat ik vooral alles uit het leven moest halen, op een gegeven moment. Ik zou net beginnen met mijn studie (de 1e ) en toen overleed de moeder van een vriend. Ze viel gewoon op de grond en was dood, bij wijze van spreken. En dat was op dezelfde dag dat de Twin Towers een aanslag hadden. (ik weet nog hoe ik in tranen was vanwege die moeder, met voor me de beelden van het vliegtuig).
Toen gebeurde er iets, ik dacht, ik moet NU leven. Niet na mijn studie, of als al mijn gezondheidsklachten over zijn. Gewoon NU.
Op zich is het goed dat ik dat geleerd heb, maar ik sloeg er toen soms wat in door.
Hoe lang duurt je opleiding nog? Goed dat je m wilt afmaken. Ik zal de laatste zijn die zegt dat je zonder opleiding nergens aan de bak komt. Maar een diploma of titel, daar kun je de rest van je leven iets aan hebben.
Goed als je serieus rekening houdt met het plan daar (ooit) heen te gaan. Je wilt toch niet op je 80e oud en ongelukkig eindigen en denken: Had ik in 2010 dat met de bassist maar serieus genomen?
(ehm ik kijk wel eens Memories )
donderdag 25 maart 2010 om 13:12
quote:Moonlight82 schreef op 25 maart 2010 @ 13:04:
Toen gebeurde er iets, ik dacht, ik moet NU leven. Niet na mijn studie, of als al mijn gezondheidsklachten over zijn. Gewoon NU.
Op zich is het goed dat ik dat geleerd heb, maar ik sloeg er toen soms wat in door.
Herkenbaar! Inclusief doorslaan en soms achteraf spijt.
Ik ben nu ongeveer op de helft van mn studie. Doordat ik al punten aan andere faculteiten heb gehaald, krijg ik misschien vrijstelling van mn keuzeruimte. Die aanvraag loopt nu.
Als die aanvraag is goedgekeurd betekent dat dat ik over de helft ben. En betekent dat ook dat ik volgens jaar opeens een half jaar tijd heb - tijd om te doen wat ik wil.
Toen gebeurde er iets, ik dacht, ik moet NU leven. Niet na mijn studie, of als al mijn gezondheidsklachten over zijn. Gewoon NU.
Op zich is het goed dat ik dat geleerd heb, maar ik sloeg er toen soms wat in door.
Herkenbaar! Inclusief doorslaan en soms achteraf spijt.
Ik ben nu ongeveer op de helft van mn studie. Doordat ik al punten aan andere faculteiten heb gehaald, krijg ik misschien vrijstelling van mn keuzeruimte. Die aanvraag loopt nu.
Als die aanvraag is goedgekeurd betekent dat dat ik over de helft ben. En betekent dat ook dat ik volgens jaar opeens een half jaar tijd heb - tijd om te doen wat ik wil.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 25 maart 2010 om 13:42
En die tijd is tijdens je studie? Voor de afronding bedoel ik?
Ik speel nu met de gedachte ook weer te gaan studeren. Het idee is nog vaag, maar het is voor het eerst sinds jaren dat ik eraan durf te denken.
Ik zal als ik er aan toe ben, op Viva ook wel een topic openen, over hoe haalbaar het allemaal is.
Ik kan leren ook gewoon leuk vinden. Mijn ervaringen met studeren zijn zowel positief als negatief (ik houd niet van eindeloos gedoe met PGO-groepjes, bah. Houd ook niet van aanwezigheidsplicht, veel deadlines (in de zin van 3 x per week een opdracht), etc)
Leren an sich vind ik leuk. Meestal.
Ik weet nu waar ik op moet letten, denk ik.
Anyway, dan wordt het wel tijd dat ik een planner word, want last-minutewerk is niet altijd goed voor me
Ik speel nu met de gedachte ook weer te gaan studeren. Het idee is nog vaag, maar het is voor het eerst sinds jaren dat ik eraan durf te denken.
Ik zal als ik er aan toe ben, op Viva ook wel een topic openen, over hoe haalbaar het allemaal is.
Ik kan leren ook gewoon leuk vinden. Mijn ervaringen met studeren zijn zowel positief als negatief (ik houd niet van eindeloos gedoe met PGO-groepjes, bah. Houd ook niet van aanwezigheidsplicht, veel deadlines (in de zin van 3 x per week een opdracht), etc)
Leren an sich vind ik leuk. Meestal.
Ik weet nu waar ik op moet letten, denk ik.
Anyway, dan wordt het wel tijd dat ik een planner word, want last-minutewerk is niet altijd goed voor me
donderdag 25 maart 2010 om 13:54
quote:kjong schreef op 25 maart 2010 @ 13:51:
De gekke ex heeft zich in jou vastgebeten omdat zij ook heus wel ziet wat jij met/bij hem doet.
Dat.... zou op een rare manier een fijne gedachte zijn.
Maar ik ben bang dat ze zich gewoon in mij heeft vastgebeten omdat ze gek is. En omdat ze hem soort van achter de hand wilde houden.
Moonlight, ja die periode is dan middenin mijn studie. Ik zou aan die studie beginnen als ik jou was. Eigenlijk is 4 jaar ontzettend te overzien en helemaal niet zo lang. Ik zie dit nu als investering in mezelf. Ook als kaartje naar een volgende stap in mn leven, want ik wil een échte baan. En daarvoor heb ik een papiertje nodig.
De gekke ex heeft zich in jou vastgebeten omdat zij ook heus wel ziet wat jij met/bij hem doet.
Dat.... zou op een rare manier een fijne gedachte zijn.
Maar ik ben bang dat ze zich gewoon in mij heeft vastgebeten omdat ze gek is. En omdat ze hem soort van achter de hand wilde houden.
Moonlight, ja die periode is dan middenin mijn studie. Ik zou aan die studie beginnen als ik jou was. Eigenlijk is 4 jaar ontzettend te overzien en helemaal niet zo lang. Ik zie dit nu als investering in mezelf. Ook als kaartje naar een volgende stap in mn leven, want ik wil een échte baan. En daarvoor heb ik een papiertje nodig.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 25 maart 2010 om 15:12
Spijker, dit klinkt lekker makkelijk
Studie kost wel een berg geld natuurlijk. Mijn IBG-geld is op, sterker: ik heb nog een schuld openstaan.
Tot nu toe dacht ik dat het te zwaar zou worden. Bij mij is manisch depressiviteit vastgesteld en afgelopen jaren had ik het druk genoeg met mijn moodswings. Ik merk dat ik - als ik veel te doen heb - de gewone basis-dagelijkse-dingen laat versloffen. Goed eten, opruimen, schoonmaken, regelzaken. Slaap dan ook meteen slecht, etc. Afgelopen jaren zijn heel heftig geweest, soms.
Maar... het gaat niet om het verleden, het gaat om de toekomst. Ik heb veel geleerd. En misschien gaat studeren me makkelijker af als ik me puur focus op studeren. Niet op populair zijn bij studiegenoten, bier drinken bij de studentenvereniging, commissies doen voor allerlei dingen / clubjes / verenigingen etc. Geloof me, ik heb genoeg ervaring inmiddels op dat gebied... mijn social skills zijn wel ontwikkeld ondertussen.
Misschien kan ik iets combineren met werk, ook. Moet ik allemaal nog uitzoeken.
Het kan zijn dat ik je tzt een aantal vragen stel, over beginnen met een studie als je voorbij de 25 bent. (Dat ben je toch?) Als je dat goed vindt.
Maar nu even niet. Het plan is nog zo vers, ik moet niet te hard van stapel lopen.
Binnenkort krijg ik ook een psychologische test van de GGZ om beetje in kaart te brengen waar mijn sterke en zwakke punten liggen. (Zoals ik me nu voel denk ik dat ik best goed scoor, maar das wel fijn om op papier te hebben. In mindere tijden voel ik me soms zo down dat ik er zelf niet meer in geloof).
Anyway, leuk uitstapje in dit topic. Leidt jou wellicht wat af van het smachten
Studie kost wel een berg geld natuurlijk. Mijn IBG-geld is op, sterker: ik heb nog een schuld openstaan.
Tot nu toe dacht ik dat het te zwaar zou worden. Bij mij is manisch depressiviteit vastgesteld en afgelopen jaren had ik het druk genoeg met mijn moodswings. Ik merk dat ik - als ik veel te doen heb - de gewone basis-dagelijkse-dingen laat versloffen. Goed eten, opruimen, schoonmaken, regelzaken. Slaap dan ook meteen slecht, etc. Afgelopen jaren zijn heel heftig geweest, soms.
Maar... het gaat niet om het verleden, het gaat om de toekomst. Ik heb veel geleerd. En misschien gaat studeren me makkelijker af als ik me puur focus op studeren. Niet op populair zijn bij studiegenoten, bier drinken bij de studentenvereniging, commissies doen voor allerlei dingen / clubjes / verenigingen etc. Geloof me, ik heb genoeg ervaring inmiddels op dat gebied... mijn social skills zijn wel ontwikkeld ondertussen.
Misschien kan ik iets combineren met werk, ook. Moet ik allemaal nog uitzoeken.
Het kan zijn dat ik je tzt een aantal vragen stel, over beginnen met een studie als je voorbij de 25 bent. (Dat ben je toch?) Als je dat goed vindt.
Maar nu even niet. Het plan is nog zo vers, ik moet niet te hard van stapel lopen.
Binnenkort krijg ik ook een psychologische test van de GGZ om beetje in kaart te brengen waar mijn sterke en zwakke punten liggen. (Zoals ik me nu voel denk ik dat ik best goed scoor, maar das wel fijn om op papier te hebben. In mindere tijden voel ik me soms zo down dat ik er zelf niet meer in geloof).
Anyway, leuk uitstapje in dit topic. Leidt jou wellicht wat af van het smachten
donderdag 25 maart 2010 om 15:29
Studie kost geld en ik heb ook geen stufi meer. Toen ik weer begon kon ik nog een stukje lenen, dat heb ik wel zo veel mogelijk gedaan. Daarom schreef ik ook: ik zie dit echt wel als investering die zich ook moet terugbetalen.
Ik werk 3 dagen naast mn studie en dat is vaak best zwaar.
Een van de concessies die ik doe is dat mn cijfers matiger zijn. Ik haal nu zesjes en zevens en geen achten en negens meer. Maar ik doe het toch maar mooi.
Vraag wat je wilt hoor! Denk je aan een bepaalde studie?
Ik werk 3 dagen naast mn studie en dat is vaak best zwaar.
Een van de concessies die ik doe is dat mn cijfers matiger zijn. Ik haal nu zesjes en zevens en geen achten en negens meer. Maar ik doe het toch maar mooi.
Vraag wat je wilt hoor! Denk je aan een bepaalde studie?
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 25 maart 2010 om 15:53
Okee, fijn dat ik vragen kan stellen.
Ik doe dit even niet vandaag en even niet hier, verder, denk ik. Kan me voorstellen dat dit topic veel meelezers heeft (alle succesvolle lovestories hebben dat volgens mij ) en ik ben nogal zuinig op mijn anonimiteit.
Als ik een topic open laat ik het je weten, okee?
Ik doe dit even niet vandaag en even niet hier, verder, denk ik. Kan me voorstellen dat dit topic veel meelezers heeft (alle succesvolle lovestories hebben dat volgens mij ) en ik ben nogal zuinig op mijn anonimiteit.
Als ik een topic open laat ik het je weten, okee?
donderdag 25 maart 2010 om 16:22
donderdag 25 maart 2010 om 18:29
En nou ook mn eigen topic nog even met dit nieuws spammen
Ik maak net de post open... en IK HEB M!
De vrijstelling. De officiële erkenning dat ik al eens eerder gestudeerd heb en dat dat ook ergens op sloeg. Het papiertje dat zegt dat ik daarmee mijn keuzeruimte mag invullen.
Het zat vandaag op de post.
Voor wie m nog niet snapt: ik heb zojuist een gratis half jaar vrij van school gekregen. Moet je nagaan wat ik in dat halve jaar allemaal zou kunnen doen. Waar ik in dat halve jaar zou kunnen wonen...
Ik maak net de post open... en IK HEB M!
De vrijstelling. De officiële erkenning dat ik al eens eerder gestudeerd heb en dat dat ook ergens op sloeg. Het papiertje dat zegt dat ik daarmee mijn keuzeruimte mag invullen.
Het zat vandaag op de post.
Voor wie m nog niet snapt: ik heb zojuist een gratis half jaar vrij van school gekregen. Moet je nagaan wat ik in dat halve jaar allemaal zou kunnen doen. Waar ik in dat halve jaar zou kunnen wonen...
I only get one shot at life - so I shoot to kill