Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

Hij belt net. Verklaring: hij was ziek, sliep toen ik de eerste keer belde en toen ik de tweede keer belde. Zegt dat hij wakker werd toen het bij mij midden in de nacht was, maar toen niet wilde bellen en dus een sms had gestuurd om uit te leggen waarom hij niet opnam.

Ik heb echt geen sms gehad.

Hij klinkt ook een beetje ziek. Gaat nu toch werken maar belt vanavond even in zijn pauze.



Godver. Ben ik nou zo'n labiel geval? Godvergodver.

Ik kom net uit de sportschool terug en heb een voicemail. Bassist, was gaan werken maar ze stuurden hem naar huis omdat hij te ziek was. Hij zegt: sorry dat ik je niet belde, sorry dat je die sms niet hebt gehad, ik ga naar huis en bel je later.



Hij was ziek. Ik ben een hysterica.

quote:morrigana schreef op 22 maart 2010 @ 19:50:

[...]





Maar dat wisten we al. Echt?

Ah, Bassist net aan de telefoon en ook nog een tijdsmysterie opgelost, 5 uur verschil nu in plaats van 6 uur omdat zij al zomertijd hebben en wij nog niet.

Toch handig als we afspreken om op een bepaalde tijd te bellen, dat we dan ook weten hoe laat het bij de ander is



Hij had geslapen, klonk alweer iets beter en ging nu wel nog de avond werken. Maar we hebben afgesproken dat ik hem morgen bel als ik wakker wordt. Ik sta vroeg op, hij gaat laat slapen, ideaal. Kunnen we eindelijk even rustig praten.

Heb ook even snel mn visumplannen laten vallen, en dat ik daar morgen nog iets voor moet regelen. Dus hij zei: dan spreken we elkaar dan even en hoop ik dat daardoor je dag goed begint.

Hij klonk lief. En moe. En nu mis ik hem.

Oh ja en hij zei: ik heb je een sms gestuurd en ik wilde je niet 's nachts bellen, had ook niet het idee dat je opeens ongerust zou worden.

Klopt, zou ik normaal ook niet zijn. Ik weet ook niet waar dat ineens vandaan kwam. Normaal zou ik een keer bellen en denken: dan niet er zal wel wat zijn. Maar nu had ik zoveel behoefte hem te spreken, dat ik het nog eens probeerde en nog eens. En toen dacht ik ineens: dát is verdacht, steeds maar niet opnemen. Wat is er aan de hand?



Maar hij lag niet in het ziekenhuis en ook niet in een wilde gangbang met lokale schonen. Het weer is daar weer helemaal omgeslagen van lente naar regenbuien en hij heeft een griepje, voornamelijk zondag en vanochtend en nu ging het weer beter.

Ik vertelde hem dat ik me gewoon afvroeg of er wel iemand aan zou denken mij te bellen als hij ongelukkig zou verongelukken. Hij moest een beetje lachen dat ik me zo druk had gemaakt. Zei dat hij mn nummer wel aan z'n moeder wilde geven maar dat ik me er dan wel op moet voorbereiden dat ze me iedere dag gaat bellen, want dat doet ze kennelijk tegenwoordig ook bij hem.

Zijn moeder is ziek, en wil nu iedere feestdag groots met de gehele familie vieren omdat ze bang is dat het de laatste keer is dat ze die feestdag viert. Ergens wel logisch hoor, maar volgens Bassist belt ze nu al twee weken iedere dag over Pasen.



Maar goed, ik heb gezegd dat hij me voortaan maar gewoon 's nachts uit mn bed moet bellen. En hij zei: goed om te weten.



(en we zijn wel sukkels ook, dat we allebei ook niet eens wisten dat ons tijdsverschil dit weekend veranderd was)

Heejhallo, ben blij dat ik niet de enige dommerik ben dan, met dat tijdsverschil!

Dat van die wintertijd wist ik wel, maar nu had ik gewoon niet opgelet.



Vannacht nog zitten bellen, maar waarom ben ik zo slecht in telefoneren? Ik kom soms nauwelijks uit mn woorden...

Ik heb geen gadgets onder mn rechtermuisknop, maar ik vind het wel een goed idee. Ik ga even uitzoeken hoe ik twee tijden tegelijkertijd op mn laptop kan zien!



Zwieber, wat lief dat je dat over me schrijft!

quote:Tistochwat schreef op 23 maart 2010 @ 20:18:

Hoi!!



Ben nieuw hier..

Wat een mooi verhaal spijker, o zo romantisch!

Ben eig wel heel erg benieuwd naar welk concert je hem meeneemt..



groetjes!

4 mei Paradiso speelt LCD soundsystem, dat was toch wel te googelen? (of had ik geen exacte datum gegeven? nou, dat concert dus)

Ik denk niet dat ik hiermee mn identiteit al te zeer prijsgeef, aangezien het een uitverkocht concert is

Goed nieuws. Gewoon alleen maar Goed Nieuws. Net uitgebreid met Bassist aan de telefoon, en met die nieuwe sim kostte dat geen 40 euro, maar 40 cent. Ongelofelijk. En het was een relaxed gesprek, niet zo'n krampachtig gebeuren zoals gisteren opeens. Gewoon fijn.

Ik belde hem terwijl hij net buiten in de regen liep, bijna thuis was, dus ik zei: laat me je zo even terug bellen. Een kwartiertje later bel ik en hij neemt op: bedankt! Echt, te gek, bedankt.

Want ik had hem een kookboek gestuurd, nederlandse recepten in het engels, en dat pakje had hij net gekregen. Hij blij. Ik blij want hij blij.

En we praten gewoon over onzinnige dingen, zoals hoeveel paar schoenen een mens nodig heeft (we zijn het eens: veel) en hoeveel kleren (we zijn het niet eens, ik vind: net zo veel als schoenen. Hij vindt: 2 spijkerbroeken. Tsjk, mannen)

En we hebben het over wisselkoersen, dat bier hier goedkoper is maar eten duurder, dus dat als hij hier is we meer zullen moeten drinken bij het eten om op dezelfde prijs uit te komen als daar. Onzinnigheid. Onbelangrijk. Gewoon het soort gesprek dat je zou voeren als je samen uit je werk komt en de een zakt neer op de bank terwijl de ander een tas staat uit te pakken.

Ik drink wat, ik loop door de kamer, ik luister naar zijn stem en zijn twee-spijkerbroeken-is-alles-dat-je-nodig-hebt-theorie en ik snap niet waarom ik me zo'n zorgen maakte. En ik snap precies wat ik zo mis. Het is helemaal niet hoogdravend, maar het is wel zo lekker gewoon gewoon. En ik wou dat we wat dichterbij gewoon waren.

Op gegeven moment in het gesprek hebben we het over exen en ik vraag hem naar gekke ex. Hij vertelde dat hij haar deze week nog was tegen gekomen, en dat hij met haar had gepraat. Hij had haar twee dingen gezegd: dat hij weer contact met mij had, en dat hij met iemand aan het daten was. Ze flipte kennelijk wel een beetje, maar niet meer heel erg. En dan meer over het contact-met-mij deel dan over het anderen-daten deel, dus ik denk dat hij gelijk heeft dat hij nog maar even niet zegt dat ik die ander ben.

Ik vraag me echt af: waarom denkt dat meisje dat ik de slechtheid in eigen persoon ben? Ze zegt nu tegen hem: ik kan er nog mee omgaan als je met anderen date, zolang het maar niet Spijker is.

Ik denk eigenlijk dat dit niet waar is, dat zodra 'de ander' concreet iemand is, dat ze uit haar dak zou gaan. Want echt, ik heb haar toch niets gedaan? Hij is niet met mij vreemdgegaan, hij heeft mij niet voor haar verborgen gehouden. Ergens ben ik toch nog de minst grote bedreiging die ze zich voor zou kunnen stellen, aangezien ik 6000km verderop zit? Maar zij heeft zich kennelijk in mij en Bassist vastgebeten, dat dat niet kan, zal en mag gebeuren.

Ik vind het helemaal prima zoals hij dit nu met haar oplost. Ze werkt twee straten van waar hij woont, dus hij gaat haar geheid tegenkomen af en toe en dan is het maar beter als ze langzaamaan wat rustiger wordt.

(maar als ik daarheen ga moet ik misschien maar een metamorfose ondergaan en een andere naam aannemen )



We hangen op en ik voel me beter dan na het laatste gesprek waarin ik zo vaag was. En zeker beter dan na het niet kunnen bereiken daarvoor.

Maar godsamme wat kan je iemand missen zeg.