Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 4 mei 2010 om 19:15
donderdag 6 mei 2010 om 13:02
Godsamme wat is dit moeilijk.
Vanochtend Bassist weggebracht naar Schiphol. Ik loop naar het panoramaterras, ik zie zijn vliegtuig staan, kan niet missen. Ik sta daar maar te huilen, als een idioot aan het hek. Opeens voel ik mijn telefoon afgaan, Bassist belt. Hij zegt: ik zit in het vliegtuig, zwaai eens naar me want volgens mij zie ik je staan. Ik zwaai en hij zegt: ja je bent het, ik kan je zien. Ik mis je Bassist. Hij belooft me vanavond te bellen.
Klote. Die kloterige rotafstand.
Vanochtend Bassist weggebracht naar Schiphol. Ik loop naar het panoramaterras, ik zie zijn vliegtuig staan, kan niet missen. Ik sta daar maar te huilen, als een idioot aan het hek. Opeens voel ik mijn telefoon afgaan, Bassist belt. Hij zegt: ik zit in het vliegtuig, zwaai eens naar me want volgens mij zie ik je staan. Ik zwaai en hij zegt: ja je bent het, ik kan je zien. Ik mis je Bassist. Hij belooft me vanavond te bellen.
Klote. Die kloterige rotafstand.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
donderdag 6 mei 2010 om 15:02
quote:Spijker schreef op 06 mei 2010 @ 13:02:
Godsamme wat is dit moeilijk.
Vanochtend Bassist weggebracht naar Schiphol. Ik loop naar het panoramaterras, ik zie zijn vliegtuig staan, kan niet missen. Ik sta daar maar te huilen, als een idioot aan het hek. Opeens voel ik mijn telefoon afgaan, Bassist belt. Hij zegt: ik zit in het vliegtuig, zwaai eens naar me want volgens mij zie ik je staan. Ik zwaai en hij zegt: ja je bent het, ik kan je zien. Ik mis je Bassist. Hij belooft me vanavond te bellen.
Klote. Die kloterige rotafstand. Maar volgens mij gaan jullie elkaar binnenkort vast weer zien!
Godsamme wat is dit moeilijk.
Vanochtend Bassist weggebracht naar Schiphol. Ik loop naar het panoramaterras, ik zie zijn vliegtuig staan, kan niet missen. Ik sta daar maar te huilen, als een idioot aan het hek. Opeens voel ik mijn telefoon afgaan, Bassist belt. Hij zegt: ik zit in het vliegtuig, zwaai eens naar me want volgens mij zie ik je staan. Ik zwaai en hij zegt: ja je bent het, ik kan je zien. Ik mis je Bassist. Hij belooft me vanavond te bellen.
Klote. Die kloterige rotafstand. Maar volgens mij gaan jullie elkaar binnenkort vast weer zien!
vrijdag 7 mei 2010 om 09:54
Ik ben niet in mn normale doen vandaag. Ik ben zo onzeker over alles. Ik weet totaal niet wat ik wil, hoe het moet, wat nu dan. Ik ben verdrietig, voel me klote, wankel. Heb geen zin in mn normale leven en ben tegelijkertijd soort van bijna boos op mezelf dat ik me zo voel. Voel me opeens heel afhankelijk en dat wil ik helemaal niet.
Ik weet niet wat ik moet, voel als reactie bijna een soort verzet. Ik snap niet dat dit alles zo veel in me losmaakt en ik weet totaal niet wat ik er mee aan moet. Maar even niets denk ik.
Ik weet het echt totaal niet meer.
Ik weet niet wat ik moet, voel als reactie bijna een soort verzet. Ik snap niet dat dit alles zo veel in me losmaakt en ik weet totaal niet wat ik er mee aan moet. Maar even niets denk ik.
Ik weet het echt totaal niet meer.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 12:15
Vragen en twijfels!!!
Ik ben te snel dat ik te vroeg te heftige dingen doe. Ik ken mezelf, ik kan halsoverkop ergens induiken. Ik ben bang dat ik te vroeg mn leven op z'n kop gooi.
Hij is terughoudender dan ik, niet in gevoelens maar in praktische beslissingen nemen. (hoewel hij wel alles op alles heeft gezet om afgelopen week hier te zijn, terwijl hem dat echt veel moeite kostte)
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.
Ergens voelt het alsof dit al héél lang duurt, omdat ik hem 9 maanden geleden heb ontmoet. Maar natuurlijk begon het eigenlijk als soort vakantie-one-night-stand. Pas vanaf ergens midden januari is hij echt weg bij zijn ex en hebben we naar elkaar uitgesproken wat we voelen.
Als ik nu terugkijk: iedere keer dat we elkaar zien groeien we een stukje naar elkaar toe. Dus misschien moeten we het helemaal niet forceren nu, maar gewoon nog een jaar zo doorgaan en elkaar ademruimte geven en ons eens rustig bezinnen op 'kunnen wij dit?'
Ik ben te snel dat ik te vroeg te heftige dingen doe. Ik ken mezelf, ik kan halsoverkop ergens induiken. Ik ben bang dat ik te vroeg mn leven op z'n kop gooi.
Hij is terughoudender dan ik, niet in gevoelens maar in praktische beslissingen nemen. (hoewel hij wel alles op alles heeft gezet om afgelopen week hier te zijn, terwijl hem dat echt veel moeite kostte)
Maar ik zie mezelf al bijna domme dingen doen. Ik moet, kan, moet echt niet ten koste van alles daarheen gaan. Als ik heel eerlijk kijk: nog deze zomer voor een langere periode vertrekken kán ik niet. Ik ga echt in de problemen komen als ik dat toch doe.
Op een of andere manier alleen heeft het idee zich in mijn hoofd vastgezet dat we nu-nú-NU langere tijd samen door moeten brengen omdat 'het anders nooit iets kan worden'.
Na gesprekken met Bassist denk ik: misschien is het niet zo alles of niets. Ík ben alles of niets, maar misschien moet ik eens een stapje terugdoen en niet zo hysterische grote stappen willen nemen altijd.
Ergens voelt het alsof dit al héél lang duurt, omdat ik hem 9 maanden geleden heb ontmoet. Maar natuurlijk begon het eigenlijk als soort vakantie-one-night-stand. Pas vanaf ergens midden januari is hij echt weg bij zijn ex en hebben we naar elkaar uitgesproken wat we voelen.
Als ik nu terugkijk: iedere keer dat we elkaar zien groeien we een stukje naar elkaar toe. Dus misschien moeten we het helemaal niet forceren nu, maar gewoon nog een jaar zo doorgaan en elkaar ademruimte geven en ons eens rustig bezinnen op 'kunnen wij dit?'
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 13:45
Nog weer dichter naar elkaar gegroeid. Fijne week gehad. Vragen en twijfels. En weet je? De tijd lost die vragen en twijfels op. Bassist heeft gelijk. Het hoeft niet allemaal NU. Het mag tijd kosten, jullie mogen tijd némen. Het komt goed, dat blijkt. Ondanks dat het tijd kost.
Geniet van je gevoel voor hem, geniet van het contact dat je met hem hebt maar geef niet alles op. Hij loopt niet weg. Jij loopt niet weg. Wat is de haast?
Geniet van je gevoel voor hem, geniet van het contact dat je met hem hebt maar geef niet alles op. Hij loopt niet weg. Jij loopt niet weg. Wat is de haast?
vrijdag 7 mei 2010 om 13:52
Ik weet niet wat de haast is. De onzekerheid. Het missen. Dat geeft me denk ik die haast.
Ik wil er nú heen en elkaar aan kunnen raken want zodra we dat doen wéten we dat het goed zit. Maar als we weer uit elkaar zijn is alles weer lastig en moeilijk. Denken we opeens weer: hoe dan? Ik zoek naar bevestiging die niemand me kan geven denk ik.
Ik wil er nú heen en elkaar aan kunnen raken want zodra we dat doen wéten we dat het goed zit. Maar als we weer uit elkaar zijn is alles weer lastig en moeilijk. Denken we opeens weer: hoe dan? Ik zoek naar bevestiging die niemand me kan geven denk ik.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 13:56
Spijker
Ik heb het topic wat doorgelezen. Leuk al dat gezwijmel hier, maar ik begrijp zelf nooit zo goed dat iemand het op zoekt om een relatie aan te gaan met een ander die in een ver buitenland woont. Als je in een ander land komt te wonen via je studie of werk en je ontmoet dan iemand, leert elkaar kennen, kan er niet meer omheen en bouwt iets op, dat begrijp ik. Maar een enkele ontmoeting (one night stand) waarvoor je je leven zo op zijn kop gooit. Maanden van smachten en puzzelen wanneer je elkaar weer kunt zien. Ik vind het altijd wat masochistisch. Dit zeg ik niet zomaar. Ik ken iemand die elke keer weer in dat soort moeilijke, hemel-en-aarde-moet-bewogen-worden relaties belandt. Een lange-afstand-relatie die zo weinig basis heeft speelt zich namelijk vooral in je eigen hoofd af. Er is nog niets, alles zit in je hoofd. Je kent elkaar nog niet, alles is je eigen beeldvorming door die paar telefoongesprekken en heen en weer mailen. Dat bouw je dan op door vluchtige korte ontmoetingen die eindigen met een verdrietig afscheid op een of ander vliegveld en je verward achterlaten.
Zeker als je ooit denkt aan het krijgen van kinderen. Relaties gaan namelijk ook uit, en dan wil je weer naar je eigen land. Met jullie kinderen. Maar hij wil de kinderen ook en wil dat ze in zijn land opgroeien en jij wil dat ze in jouw land opgroeien, wat er uiteindelijk op neerkomt dat een van de ouders aan het kortste eind trekt en zonder zijn/haar kinderen leeft en de kinderen dus zonder die ouder.
Ik begrijp heel goed dat mensen verliefd worden en besluiten om er samen voor te gaan, waarvoor zij gaat emigreren of hij besluit om hier te komen. Maar ik begrijp in dit soort one night stand scenario's niet zo goed waar dat dan op gebaseerd is.
Je hoeft hierop niet te reageren en jezelf niet te verdedigen. Gezien jouw laatste post hierboven dacht ik, ik schrijf het gewoon. Misschien heb je er wat aan om de boel te ordenen in je hoofd.
Ik heb het topic wat doorgelezen. Leuk al dat gezwijmel hier, maar ik begrijp zelf nooit zo goed dat iemand het op zoekt om een relatie aan te gaan met een ander die in een ver buitenland woont. Als je in een ander land komt te wonen via je studie of werk en je ontmoet dan iemand, leert elkaar kennen, kan er niet meer omheen en bouwt iets op, dat begrijp ik. Maar een enkele ontmoeting (one night stand) waarvoor je je leven zo op zijn kop gooit. Maanden van smachten en puzzelen wanneer je elkaar weer kunt zien. Ik vind het altijd wat masochistisch. Dit zeg ik niet zomaar. Ik ken iemand die elke keer weer in dat soort moeilijke, hemel-en-aarde-moet-bewogen-worden relaties belandt. Een lange-afstand-relatie die zo weinig basis heeft speelt zich namelijk vooral in je eigen hoofd af. Er is nog niets, alles zit in je hoofd. Je kent elkaar nog niet, alles is je eigen beeldvorming door die paar telefoongesprekken en heen en weer mailen. Dat bouw je dan op door vluchtige korte ontmoetingen die eindigen met een verdrietig afscheid op een of ander vliegveld en je verward achterlaten.
Zeker als je ooit denkt aan het krijgen van kinderen. Relaties gaan namelijk ook uit, en dan wil je weer naar je eigen land. Met jullie kinderen. Maar hij wil de kinderen ook en wil dat ze in zijn land opgroeien en jij wil dat ze in jouw land opgroeien, wat er uiteindelijk op neerkomt dat een van de ouders aan het kortste eind trekt en zonder zijn/haar kinderen leeft en de kinderen dus zonder die ouder.
Ik begrijp heel goed dat mensen verliefd worden en besluiten om er samen voor te gaan, waarvoor zij gaat emigreren of hij besluit om hier te komen. Maar ik begrijp in dit soort one night stand scenario's niet zo goed waar dat dan op gebaseerd is.
Je hoeft hierop niet te reageren en jezelf niet te verdedigen. Gezien jouw laatste post hierboven dacht ik, ik schrijf het gewoon. Misschien heb je er wat aan om de boel te ordenen in je hoofd.
vrijdag 7 mei 2010 om 13:58
Ik zie dat de dames in het LDR topic daar al héél zinnige dingen over zeggen. En zij kunnen het weten tenslotte
Heel erg eens met 'je mag voelen wat je voelt' en leg je er maar even bij neer. Het is toch ook logisch dat je Bassist nu voor 200% mist? Dat mag echt wel even. Het praktische volgt wel weer. Dat vind zijn weg. Niet in een middag, niet in een avond maar er komt een weg. Daar ben ik wel van overtuigd.
Heel erg eens met 'je mag voelen wat je voelt' en leg je er maar even bij neer. Het is toch ook logisch dat je Bassist nu voor 200% mist? Dat mag echt wel even. Het praktische volgt wel weer. Dat vind zijn weg. Niet in een middag, niet in een avond maar er komt een weg. Daar ben ik wel van overtuigd.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:16
Iwannalive, ik heb het bepaald niet bewust opgezocht. Pas na 3 ontmoetingen, die alledrie redelijk toevallig waren, stonden we op ons kop. Daarna hebben we geprobeerd er niet voor te gaan, door een tijd geen contact te hebben. Maar dat was het ook niet.
Ik ben het, zoals je zal begrijpen, niet met je eens dat er niets is en dat het voornamelijk in mijn hoofd zit.
Echt, als het niet zo heftig was wandelde ik er van weg. En dat geldt volgens mij ook voor hem.
Ik ben het, zoals je zal begrijpen, niet met je eens dat er niets is en dat het voornamelijk in mijn hoofd zit.
Echt, als het niet zo heftig was wandelde ik er van weg. En dat geldt volgens mij ook voor hem.
I only get one shot at life - so I shoot to kill