Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

Een week lang heb ik me uit de naad gewerkt om alles opgeknapt, geschilderd en opgeruimd te hebben voor hij hier komt. Niet omdat het voor hem geschilderd moet zijn, maar omdat het al tijden moet gebeuren en ik alleen deze vakantie de tijd had. Nu is mijn vakantie opeens gehalveerd doordat Bassist naar Nederland komt en ik wil perse met hem andere dingen doen dan verven en klussen. Dus ben ik iedere dag om 7 uur begonnen om ’s avonds om 12 uur in bed te storten en heb ik spierpijn in mn hele lijf. Hij heeft nog door de telefoon gevraagd of hij oude kleren mee zal nemen om me te helpen bij dit project, maar ik ben koppig en krijg het precies af. De dag voor hij hier is fiets ik naar de markt en haal fruit en bloemen. Terwijl ik ze thuis in de vaas schik en overal neerzet, werkt hij 6000km verderop zijn laatste halve werkdag. Als ik ’s avonds een lang bad neem en mijn haren verf en benen scheer, checkt hij zijn tas in en loopt naar de gate. Terwijl ik in slaap val weet ik dat hij onderweg is, dat hij morgen naast me ligt. De hele nacht terwijl ik slaap komt hij dichterbij, vliegt het vliegtuig hem naar me toe.

Natuurlijk ben ik veel te vroeg wakker en omdat ik geen rust kan vinden neem ik twee treinen te vroeg. Op Schiphol haal ik een grote cappuccino en dwing mezelf er rustig mee aan een tafeltje te gaan zitten. Het heeft totaal geen zin al bij de gate te gaan staan, hij landt pas over 20 minuten. Ik roer de hete koffie en drink. Schiphol bruist en suist om me heen en ik sta in het middelpunt van de orkaan. Twee donkere, gebruinde mannen gaan schuin tegenover me zitten, ik zie ze goedkeurend kijken. Ik zal niet bescheiden blijven, ik zie er dan ook vrij stunning uit in mn zomerjurkje met mn rode pumps eronder. Ik lijk een vrouw die beheerst haar koffie proeft, maar niemand om me heen weet dat mn hart racet. Dat de mysterieuze mona-lisa-lach ook bestaat uit nerveuze kaken en zachtjes bijten op mijn lip. Dat ik als in een musical zomaar in dans en zang zou kunnen uitbarsten. Of misschien weten ze het wel, misschien valt het van mijn gezicht en hele houding af te lezen: ik wacht op iemand. Ik zit hier zo opgedoft zo vroeg in de ochtend want ik kom iemand ophalen. Hij komt namelijk hierheen. Voor mij. En ik wacht nu op hem. Misschien weten de mannen dat en kijken ze daarom goedkeurend. Misschien weet het oudere echtpaar het dat in het voorbijgaan naar me lacht. Misschien staat het op mijn hoofd geschreven.

Ik zie op het bord dat hij landt. Dat hij bij de gate is. En dan zegt het bord niets meer en moet ik gewoon wachten. Er zijn twee deuren een eindje van elkaar die ik allebei in de gaten moet houden, omdat ik niet weet uit welke hij komt. Ik fixeer ze met mijn blik, alsof het echt zou kunnen dat hij in een moment van onoplettendheid langs me lopen zal.

Opeens zie ik hem, als de deur voor een ander open gaat zie ik hem daar al achter staan. Het is de deur die het verste van me weg is, dus ik loop er naar toe. Ik loop langs de mensen met de bordjes die allemaal wachten op alle veteranen die ook met dit vliegtuig komen. Ik zie dat hij de mensen scant en mij nog niet gezien heeft. Ik loop achter een grote man langs, ben bijna bij hem, en dan ziet hij mij ook. In drie grote passen zijn we bij elkaar. Spijk! Bassist, daar ben je dan! Hij laat zijn tas vallen en slaat zijn armen om me heen, ik omhels hem. Hij houdt me vast, drukt me tegen zich aan. Wat voelt dit goed. Wat voelt dit onbeschrijfelijk goed. Ik wil hem vasthouden, maar ook naar hem kijken, ik wil iets zeggen, en hem zoenen, ik wil alles tegelijk. Hij maakt zich van me los, neemt mijn gezicht in zijn handen. Hij kust me en hij zegt: wat ben je prachtig. We staan daar maar stom te grijzen, we staan een beetje in de weg maar ik geloof niet dat iemand zich er aan stoort. Ik kijk alleen maar, ik kan niet geloven dat hij hier echt is. Alsof ik ergens nog dacht dat hij misschien niet in het vliegtuig zou zitten. Ik lach, kijk weg, kijk hem weer aan. We omhelzen weer, zoenen. Beginnen allebei tegelijk met iets te zeggen, houden allebei tegelijk ons mond. Hij pakt zijn tas op en zegt: laten we even naar buiten gaan voor we de trein nemen, kan dat hier ergens? Hij grijpt mijn hand en mijn vingers verstrengelen zich door de zijne.

Hij grijpt mijn hand.

Toen hij me de vorige keer naar het vliegveld bracht hielden we voor het eerst elkaars hand vast en nu pakt hij mijn hand. We gaan door waar we gebleven waren. We zijn duizenden kilometers van waar we eerst waren maar we hebben elkaar teruggevonden en we weten nog waar we de laatste keer afscheid moesten nemen. Ik knijp in zijn hand. Hij laat zijn tas weer vallen, tilt me op en zwaait me rond.

We zitten buiten op een bloembak vol rode tulpen. Hij rookt een sigaret, vertelt over de vlucht. De zon breekt door, het wordt een warme dag. Ik kijk naar hem en ik hoor zijn stem maar ik luister niet echt. Ik kan niet verstaan wat hij zegt want er is een operakoor in mijn hoofd bezig met een jubelende aria: dat hij hier is, dat hij echt hier is.

Bassist ontdekt de eerste stukjes Nederland vanuit de trein. Is dat Amsterdam? Tja, hm, het is Zuid WTC, niet echt representatief voor de rest nog. Goh, waarom is hier zoveel water, waar komt dat vandaan? Verwonderd kijk ik ook naar buiten maar ik heb geen idee, iemand hier een mening over het water bij Duivendrecht? De NS mevrouw roept in 3 talen om dat er zakkenrollers in de trein zijn en hij pakt zijn tas toch maar weer van het bovenrek, ondanks dat ik hem verzeker dat het wel los loopt. Hij kijkt naar buiten, ik kijk naar hem. Hij kijkt naar mij en dan kijk ik snel naar buiten. Wat is het raar om weer samen te zijn, wat is het fijn dat hij hier is.

Als we van het station naar mijn huis lopen vraagt hij of het goed is dat hij de komende week als een toerist een hele massa foto’s gaat maken. Hij wil namelijk niets vergeten. En dus maakt hij een foto als we mijn straat inlopen. Hij maakt een foto van mijn auto die daar staat. Hij maakt drie foto’s van mijn voortuin terwijl ik de deur open maak. En dan opeens staat Bassist bij mij in de kamer. Hij loopt door mijn huis, zet zijn tas neer op mijn bank, aait mijn honden. Dit is het dan, dit is wat je geschilderd hebt, dit is de tuin waar je over verteld hebt, dit zijn nou de puppies. We gaan naar buiten en schuiven de stoelen in de zon. Ik stel voor om koffie te maken en hij vraag of het heel raar is als hij naast koffie ook wel een biertje wil? Voor zijn gevoel is het 3 uur ’s nachts, zo ongeveer. Dus maak ik koffie en pak ik bier, terwijl hij foto’s neemt. Een foto van mijn tuin. Een foto van het plastic speelbeest waar de hond mee aan komt zetten. Een foto van mij in de keuken bezig met de melk.

Ik haal het ontbijt (en bier) naar buiten en we zitten onwennig tegenover elkaar. Hij stuntelt met de kaasschaaf, ik kom niet uit mijn woorden. We moeten even wennen, dit is toch anders praten dan met een telefoon ertussen. Het voelt alsof we dingen moeten zeggen maar eigenlijk alleen maar willen kijken. Ik ben zo blij om hem te zien, en hij kan zijn ogen niet van me afhouden.

We gaan de honden uitlaten, en als we weer thuiskomen gaan we even liggen. Want hij heeft door het tijdsverschil de nacht overgeslagen en het plan is om de hele komende nacht te gaan dansen. Maar eigenlijk is dat niet waar, dat zijn alleen maar smoesjes. We willen even op bed liggen omdat we elkaar willen zoenen. Omdat we elkaar willen bespringen. Omdat ik niet kan wachten om zijn naakte huid tegen de mijne te voelen en zijn handen op mijn lijf. We liggen samen op het bed waar ik vanochtend alleen in wakker werd terwijl ik aan hem dacht, en we zoenen langzaam. Langzaam en intens. Dit is wat zwoel heet, dit is wat hitsig is. We liggen aangekleed naast elkaar, dicht tegen elkaar aan, en alles wat we doen is zoenen. Zoenen en elkaar aankijken, elkaar bekijken. Elkaar kussen. En dan weer kijken. Ik heb geen idee van tijd die verstrijkt, ik voel alleen zijn lippen. Ik proef zijn mond. Ik ruik zijn geur en wat ruikt hij lekker. Hij ruikt naar hem. We zoenen en zoenen en daarna rukken we elkaar de kleren van het lijf en bedrijven de liefde.

Als hij daarna even in slaap valt kleed ik me aan en ga de trap af. Ik schenk water in een glas en terwijl ik in de keuken sta te drinken blijf ik maar denken: ik kan niet geloven dat hij hier is. Hoe vaak ga ik dat nog denken? Ik kan gewoon niet geloven dat hij hier is. Ik voel de koude tegels onder mijn blote voeten, ik voel de koelte van het glas in mijn hand, ik sta te gloeien. En ik kan nog steeds niet geloven dat hij hier is.

Begin van de avond breng ik de honden naar mijn ouders zodat we uitgebreid kunnen gaan stappen en morgen uitslapen en met Koninginnedag de stad in, en hij staat er op om mee te gaan. En zo zit hij nog diezelfde avond opeens bij mijn ouders op de bank. Hij zit wat ongemakkelijk en ik heb medelijden, totdat mijn vader een opmerking maakt over motoren, en hij vertelt wat hij thuis aan het opknappen is. Ze raken samen enthousiast en verdwijnen naar de schuur, omdat mijn pa hem absoluut iets moet laten zien.

Dit is raar.

Dit.

Is.

Raar.

Dingen kunnen zo raar gaan. Ik raakte verzeild in een wereldstad en met een avond niets te doen en een handje geld over dook ik daar de dansvloer op. Tegen het einde van de avond spreekt een man mij aan. In een impuls ga ik met hem mee naar een afterparty en we belanden samen wijn drinkend in bad. Nog zonder elkaar maar gezoend te hebben nemen we afscheid zodra het licht wordt en zeggen elkaar: misschien zie ik je nog eens. Een paar weken later plannen we een twee nachtelijke one night stand. We neuken de sterren van de hemel en genieten gulzig, in de veronderstelling dat we elkaar daarna nooit meer zullen zien. Een maand daarna gebeurt wat eigenlijk niet kon: we zijn weer in dezelfde stad en zien elkaar terug. En er verandert iets, ik blijk zonder dat ik wist dat ik hem gemist had, verdacht blij hem terug te zien. We nemen afscheid met de belofte dat we dit nog eens over zullen doen. Daarna ontstaat er puinhoop, er duikt een gekke ex op, hij probeert die relatie met haar te redden. We bellen ons een vermogen maar we komen er niet uit. We nemen afstand, bellen niet meer, ik schrijf een topic vol maar ondanks dat ik hem graag terug zou zien gooi ik mijn plannen daarheen te gaan in een hoek. Weer weken later gaat opeens de telefoon omdat hij me niet vergeten kan. En dan boek ik het ticket wel. Daarna besluit hij dat hij mijn land en leven wil leren kennen en nu staat hij bij mijn pa in de garage.

Dit is raar.

Maar wel heel heerlijk.

quote:PrinsesOpDeErwt schreef op 08 mei 2010 @ 20:23:

Ohhh, zie dit topic nu pas. Spijker, wat mooi! Je hebt het toch niet echt net ontdekt en helemaal gelezen?!

Ik ben vroeg opgestaan vandaag, neem een hete douche, graai een omslagjurkje en een vest uit de stapel schone was. Ik laat de honden uit en de straat is stil en leeg. De honden rennen samen het park in en opeens schiet ik vol. Opeens voelt het alsof er iets niet klopt aan hoe ik daar sta. Alsof ik iets heel elementairs vergeten ben, alsof ik me ben vergeten aan te kleden of alsof ik geen schoenen draag. Opeens lijk ik er volkomen niet op mijn plaats. Ik voel me opeens zo klein, of de wereld voelt ineens zo groot. Ik voel me zo onafgebakend, alsof ik zelf ook niet weet waar ik ophou en de buitenwereld begint. Ik mis je handen om mijn middel om dat aan te geven. Ik wou dat je nu achter me kwam staan en je armen om me heen sloeg.

Dit missen is zo fysiek, het is alsof een deel van mij er niet is. Het is als liefdesverdriet, maar dan zoeter. Het is alsof ik tegen iedereen zou willen zeggen: dit is niet alles. Er is nog een deel van mij maar dat zie je nu niet, want dat is wat we samen delen. En als jij daar bent en ik hier waar gaat dat deel dan heen? Ik weet het niet, maar ik voel me onaf, uitgehold, dus ik weet zeker dat er iets mist. Ik mis niet alleen jou maar ik mis ook mij zoals ik ben bij jou, ik mis mij zoals jij mij laat zijn.

Ik voel me zo klein.

Kennelijk voelt hij op hetzelfde moment soms hetzelfde als ik. Want opeens gaat net mijn telefoon, en het is Bassist. Eerst schrik ik, want het is nacht bij hem nu, is alles goed?

Alles is goed, maar ik kon niet slapen en ik wilde graag je stem even horen. Waar ben je nu, wat doe je nu? Ik wou dat ik iets van je mee had genomen dat naar jou ruikt.

Ik sta met die stomme telefoon en het voelt zo machteloos. Ik wil een miljoen dingen zeggen maar ik kom niet uit mijn woorden. Ik vind het ook fijn om jouw stem te horen.

Zelfs als het gevoel zo simpel is kunnen de dingen soms zo lastig zijn.

Ik geniet zeker van het smachten. Ik heb het volgens mij al vaker opgeschreven; al gaat dit nergens heen dit gevoel gooit me volledig overhoop. Ik wist niet eens dat dat kon en ik vind het heel bijzonder om mee te maken.



Maar op sommige momenten is het missen zo hevig.