Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

Tulpen en oranje kleren. Euro’s, fietsen en schilderijen van Rembrandt. Jij en ik, in de stad, in de zon, in een park met een fles wijn of op een terras met een biertje. Een hoe? Bier-tje. Beer-tjuh. Jahoor, moet lukken zo. We hebben het over Nederland, over dat je hierheen komt. Dat ik je van het vliegveld zal halen, dat ik een avond moet werken, dat je meewil om me te zien doen wat ik doe. Of het koud is hier, hoeveel dat in dollars is. Hoe lang je moet vliegen. Dat we elkaar terug gaan zien. Dat we elkaar terug gaan zien. Dat ik je kom halen op het vliegveld en dat je me gaat zoenen. En vasthouden.

Hij is zo onwerkelijk voor me opeens, alsof ik nog steeds niet helemaal zeker ben dat hij wel op dat vliegtuig stapt. Ik heb er zo’n zin in, ben tegelijk ook onzeker. Iedere keer dat hij zegt dat hij zin heeft om me te zien flitst er door mijn hoofd ‘ik hoop dat je me nog mooi vindt’. Ik hoop dat de klik er nog is, de chemie. Ik hoop dat wij nog wij zijn.

Dan bel je me op een avond en vraagt hoe het gaat en ik hoor meteen in je stem dat er iets is. Ik antwoord niet eens, hoezo hoe het met mij gaat, wat is er met jou aan de hand? Het is niet goed, begint hij. Gekke ex had gebeld, steeds maar weer, voor zijn verjaardag en hij had niet opgenomen. Maar gisterenavond – of avond, nacht eigenlijk al – stond ze opeens voor de deur. En hij had haar binnen gelaten.



Hier stopt voor mij even alles. Ik sta midden in de kamer stil. Nee. Stil. Hou je mond. Godver nee Bassist dit meen je niet dit zeg je niet dit wil ik niet horen dit kan niet. Alles schiet door mijn hoofd en ik heb een piep in mijn oren, alsof er in me een alarm afgaat. Opeens is het weer december en ik bel je en je zegt dat je naar haar terug gaat, dat er iets gebeurd is tussen jullie, dat jullie het nog eens gaan proberen en dat je hoopt dat je daarmee niet de grootste fout van je leven maakt. Stil. Zwijg. Rewind. Stop.

Ik zie mezelf opeens in de weerspiegeling van het raam. Maar het is geen december, buiten ligt geen sneeuw. Ik hoor zijn stem maar ik kan hem niet verstaan door al het lawaai in mijn gedachten.



Sorry, zeg ik in de telefoon, die ik kramachtig vastklem alsof ik hem daar dwars doorheen vast zou kunnen pakken. Sorry zeg dat nog eens, ik versta het niet.

Hij liet haar binnen, zegt hij, en ze kregen vreselijke ruzie.



Ruzie.



Ruzie. Ruzie. Ruzie. Conflict. Drama. Ruzie. Geen seks. Geen ‘er is iets tussen ons gebeurd’. Geen ‘we gaan het nog eens proberen’. Ruzie hadden ze.

Hoe kon ik eigenlijk dat andere denken, ik weet toch dat hij echt niet, echt nooit meer? Ben ik dan zo onzeker?



Oh, gelukkig het was maar ruzie. Maar waarom klinkt hij dan zo bedrukt, zo bedroeft? Dan vertelt hij het hele verhaal. Zij staat aan de deur en ze heeft gedronken, of drugs gebruikt, of wie weet wat ze gedaan heeft maar nuchter is ze niet. Hij laat haar binnen en ze begint een pleidooi, over hen samen en dat ze het wel redden als ze in relatietherapie gaan. Dat ze een kans moeten krijgen, het nog een keer moeten proberen. Hij probeert haar weg te sturen, zij gaat niet. Ze wil een kans, een laatste keer. Waarom nou niet, dat moet toch kunnen. We komen er wel uit, we gaan het proberen. Waarom niet, waarom niet? Haar stem wordt bozer, het moet, het moet! Waarom niet?

Omdat hij naar Nederland gaat.

Ze snapt meteen. Nederland is geen neutrale term meer, ze weet dat hij niet komt voor de tulpen, niet komt voor de Nachtwacht. Ze weet dat hij mij op komt zoeken.

Ze gilt, ze zet het op een krijsen. Ze gilt en schreeuwt. Hij pakt haar vast: ben je gek, hou op! Dit is een woedeaanval zoals de woedeaanval waardoor hij de vorige keer uit zijn huis is gezet. Omdat ze er een handje van heeft midden in de nacht een scene te schoppen die uren duurt, waardoor buren wakker worden en gaan klagen bij huurbazen. Als het gaat zoals de vorige keer gaat ze straks met dingen gooien. Hij pakt haar vast aan haar arm, trekt haar mee het trapje op naar de deur. Ze wil niet, ze gilt en worstelt en schreeuwt. Hij doet de deur open, houdt haar arm vast en duwt haar naar buiten.

Buiten draait ze zich om. Stil. Ze voelt aan haar arm. Ze kijkt hem aan en zegt: ik ga aan iedereen vertellen wat er is gebeurd, wat je hebt gedaan en dat je dat al vaker hebt gedaan. Ik ga het nu iedereen laten weten, nu het weer is gebeurd.

Nu wat weer is gebeurd?

Dat je me mishandelt. En er komt vast een blauwe plek op mijn arm, dat is bewijs. Bewijs dat je me mishandelt. Ik heb Spijker voordat ik hierheen kwam ook een mailtje gestuurd met allemaal dingen over jou dus zij hoeft je nu ook niet meer. En nu zal ik vertellen aan mijn familie en mijn vrienden dat je me mishandelt.



Ik hou de telefoon nu heel anders vast. Net kon ik even niet horen, nu kan ik niet praten. Mijn mond is letterlijk open gevallen en ik probeer te bevatten wat hij net allemaal zegt. Ik kan het gewoon niet begrijpen, dat iemand dat doet, dat ze zo ver gaat.

Gaat ze aangifte doen denk je? Hij weet het niet, ze is zo onvoorspelbaar. Aangifte misschien niet, maar ze had er al wel mensen over gebeld. En als een vrouw zoiets zegt over een man, wie zouden de meeste mensen dan geloven? Zelfs als het onwaarschijnlijk is, zelfs als iedereen weet hoe de situatie ongeveer is. Dan nog blijft er altijd iets hangen aan een man waarvan gezegd wordt dat hij haar sloeg.



Hij twijfelt of hij zelf eerst aangifte moet doen, of dat het juist dom is om de autoriteiten er bij te halen, of dat het op de spits zal drijven. Hij weet niet wat hij moet. Hij verwijt zichzelf dat hij haar hardhandig de deur uit heeft gezet. Hij weet niet of de buren hebben geklaagd dit keer. Hij neemt het nog voor haar op ook: ze is echt geen slecht mens, ze doet alleen rare dingen de laatste tijd. En dan durft hij me te vragen: wat heeft ze jou over mij gemaild?

Maar ze heeft me niets gemaild. Ze bluft maar wat, ik heb nog nooit een berichtje van haar ontvangen.

Ik voel me zo wezenloos, zo vreselijk op afstand opeens. Je kan al niet veel voor iemand doen in een situatie zoals dit. Het is nooit verstandig je te mengen in de relatie tussen exen. Maar het enige dat je dan nog voor iemand kan doen, is er voor diegene zijn. En zelfs dat kan ik niet. Ik kan iets zeggen door de telefoon, als het me al lukt een beetje fatsoenlijk uit mn woorden te komen. Ik kan niet bij hem zijn, ik kan niet zeggen: blijf waar je bent ik stap nu in de auto ik ben er zo. Want ik ben er niet zo. Al wil ik nog zo hard, ik kan er niet heen. En wat voelt dat machteloos.

Wat lief Sylleke!

voor jou altijd BAM. En bedankt voor de lieve opmerking over mn schrijfsel.

Nee hij is nog niet hier, hij komt morgenochtendvroeg aan! Ik was de laatste week alleen zo knaldruk dat er weinig van hier schrijven terecht kwam.



Ik ga net voor het eerst in 5 dagen even rustig zitten met een kopje thee in de zon. En opeens denk ik: oh. Oh jee. Ohallejezusgodsammeteringohneetochallemachtig. En verdomme. Wat moet die Bassist eigenlijk hier? In dit rare kleine landje. Bij mij. Ik hoop maar dat hij het wel naar zijn zin heeft straks.

O tyfus, wat ben ik eigenlijk aan het doen?

Cold feet? Wat is daar de overtreffende trap van? En dat dan dubbel graag! man ik ben opeens zo bloednerveus. Echt, ik snap even niet meer wat hij hier komt doen.

Naar mijn leven kijken.

Ja maar... ehm. Daar is niet zo veel aan hoor. Pffffff, nerveus.

Waar we de vorige keer afscheid namen, waar hij moest blijven staan,is hij nu doorgelopen. Hij is de lange loopband naar de gates opgestapt en hij heeft gewacht totdat hij aan boord mocht. Hij heeft me tussendoor nog drie keer gebeld, over dit, over dat. Over dat we elkaar weer bijna zien.

Over 10 minuten stijgt zijn vliegtuig op. Ik ga naar bed en ondertussen vliegt hij naar me toe.



Ik heb een vage kriebel, achterin mijn lichaam, die steeds sterker wordt. Alsof ik iets wil roepen maar ik weet niet wat.

Morgenochtend ga ik hem van het vliegveld halen, het is zo raar zo wezensvreemd, zo idioot, zo onwerkelijk.

Ik heb geen idee hoe het zal zijn om elkaar terug te zien. Ik hoop zo dat het net zo is als de vorige keren.