Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 14:31
Iwannallive, onder 'normale' omstandigheden zijn er ook relaties die voortvloeien uit een ONS. Het verschil is dat je dan misschien in dezelfde stad woont, maar sosm is het gevoel precies hetzelfde.
Verder wat Spijker zegt, als het gevoel niet zo groot was, was ik er ook nooit van zijn lang zal ze leven aan begonnen. Sterker nog, heb het wel eens meegemaakt hoor, een ONs met iemand die ver weg woonde. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht het voort te zetten tot iets serieus, kwm niet eens in me op.
Nu is het anders. The heart wants what the heart wants, zal ik maar zeggen. verder worden mensen steeds mobieler en strijken overal op de wereld neer. In mijn leven wel in ieder geval. Ik lieg niet als ik zeg dat mijn 10 beste vrienden/vriendinnen die ik de afgelopen 5 jaar heb gemaakt op 4 verschillende werelddelen wonen. Als je je eenmaal in een bepaald wereldje begeeft, verhuis je gewoon vaak. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk kan zijn, maar jou post komt een beetje over als "waarom zou je het jezelf moeilijk maken". Nou ja, dan ken ik nog veel ongelukkigere situaties. Mensen die een relatie aangaan met iemand die al getrouwd is ofzo. Of met iemand die een ernstig misdrijf heeft begaan.
Verder wat Spijker zegt, als het gevoel niet zo groot was, was ik er ook nooit van zijn lang zal ze leven aan begonnen. Sterker nog, heb het wel eens meegemaakt hoor, een ONs met iemand die ver weg woonde. Geen haar op mijn hoofd die er aan dacht het voort te zetten tot iets serieus, kwm niet eens in me op.
Nu is het anders. The heart wants what the heart wants, zal ik maar zeggen. verder worden mensen steeds mobieler en strijken overal op de wereld neer. In mijn leven wel in ieder geval. Ik lieg niet als ik zeg dat mijn 10 beste vrienden/vriendinnen die ik de afgelopen 5 jaar heb gemaakt op 4 verschillende werelddelen wonen. Als je je eenmaal in een bepaald wereldje begeeft, verhuis je gewoon vaak. Dat wil niet zeggen dat het niet moeilijk kan zijn, maar jou post komt een beetje over als "waarom zou je het jezelf moeilijk maken". Nou ja, dan ken ik nog veel ongelukkigere situaties. Mensen die een relatie aangaan met iemand die al getrouwd is ofzo. Of met iemand die een ernstig misdrijf heeft begaan.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:34
Nou ja ik snap je vraag wel hoor. Dat is als je goed leest precies waarom ik ooit dit topic opende: wat ben ik nou aan het doen, waarom zou ik het mezelf zo moeilijk maken?
Dat is ook een vraag die Bassist en ik ons toch wel regelmatig stellen. Maar wat moeten we dan, wat is het alternatief? Telefoonnummers wissen en doen alsof de ander niet bestaat?
Dat is precies waarom ik dit topic opende, waarom ik momenteel zo veel aan internet (en dan dit forum met name) heb: hoe moet dit? Kan dit? Wil ik dit? Welke consequenties heeft dit?
En ik weet dat niemand de antwoorden heeft maar soms helpt het alleen al om de vraag te kunnen stellen.
Dat is ook een vraag die Bassist en ik ons toch wel regelmatig stellen. Maar wat moeten we dan, wat is het alternatief? Telefoonnummers wissen en doen alsof de ander niet bestaat?
Dat is precies waarom ik dit topic opende, waarom ik momenteel zo veel aan internet (en dan dit forum met name) heb: hoe moet dit? Kan dit? Wil ik dit? Welke consequenties heeft dit?
En ik weet dat niemand de antwoorden heeft maar soms helpt het alleen al om de vraag te kunnen stellen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 14:44
Hoe is even irrelevant. Ik denk dat je nu je even moet richten op de vaststelling dat jullie allebei serieus verder willen. Is deze vaststelling er al? Zo ja, dan pas komt de vraag: waar (ned of aus) en hoe is dat in te passen met werk en studie, op welke termijn gaat het gebeuren. Stel dat jullie nu besluiten serieus verder te willen en dat hij naar australie zal emigreren. Dan ben je denk ik sowieso op zijn minst een jaar verder voordat je dat allemaal geregeld hebt. Dus op zich gaat het al rustig aan.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:49
vrijdag 7 mei 2010 om 14:52
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 14:16:
Iwannalive, ik heb het bepaald niet bewust opgezocht. Pas na 3 ontmoetingen, die alledrie redelijk toevallig waren, stonden we op ons kop. Daarna hebben we geprobeerd er niet voor te gaan, door een tijd geen contact te hebben. Maar dat was het ook niet.
Ik ben het, zoals je zal begrijpen, niet met je eens dat er niets is en dat het voornamelijk in mijn hoofd zit.
Echt, als het niet zo heftig was wandelde ik er van weg. En dat geldt volgens mij ook voor hem.
Dat zeggen vrouwen die met een getrouwde man eindigen ook altijd. Verliefd worden zoek je niet op. Wat je ermee doet is toch een keuze...
Jouw quote "and everything 's bitter like sweet things should be" is ook masochistisch maar dat is vast als grap, toch in een grap schuilt vaak weer een waarheid, dus wel iets om over na te denken misschien?
Het verbaast me gewoon dat iemand vrijwillig voor zo een enorme lijdensweg kiest, zeker als je schrijft dat je eigenlijk niet zo bent en het niet bij je past en je nu na zijn vertrek zo van slag bent. Het kan ook zijn dat het toch wel bij je past, dat je iemand bent van uitersten en sterk impulsief. Maar dat weet ik natuurlijk niet. Hoe dan ook ik hoop dat het gauw goedkomt en allemaal weer wat relaxter wordt voor je.
Iwannalive, ik heb het bepaald niet bewust opgezocht. Pas na 3 ontmoetingen, die alledrie redelijk toevallig waren, stonden we op ons kop. Daarna hebben we geprobeerd er niet voor te gaan, door een tijd geen contact te hebben. Maar dat was het ook niet.
Ik ben het, zoals je zal begrijpen, niet met je eens dat er niets is en dat het voornamelijk in mijn hoofd zit.
Echt, als het niet zo heftig was wandelde ik er van weg. En dat geldt volgens mij ook voor hem.
Dat zeggen vrouwen die met een getrouwde man eindigen ook altijd. Verliefd worden zoek je niet op. Wat je ermee doet is toch een keuze...
Jouw quote "and everything 's bitter like sweet things should be" is ook masochistisch maar dat is vast als grap, toch in een grap schuilt vaak weer een waarheid, dus wel iets om over na te denken misschien?
Het verbaast me gewoon dat iemand vrijwillig voor zo een enorme lijdensweg kiest, zeker als je schrijft dat je eigenlijk niet zo bent en het niet bij je past en je nu na zijn vertrek zo van slag bent. Het kan ook zijn dat het toch wel bij je past, dat je iemand bent van uitersten en sterk impulsief. Maar dat weet ik natuurlijk niet. Hoe dan ook ik hoop dat het gauw goedkomt en allemaal weer wat relaxter wordt voor je.
vrijdag 7 mei 2010 om 14:53
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 14:49:
Vraag je dat aan mij Zwieber? Of aan Heejhallo?
Als je het aan mij vraagt: nee die vaststelling is er niet. De enige zekerheden zijn: we zijn zó goed samen dat we elkaar terug moeten zien. Meer weten we nog niet.Aan jou. Dan lijkt me de eerste taak om te werken aan de vaststelling of jullie wel serieus verder willen, voordat je je druk gaat maken om hoe dat dan eventueel zou moeten.
Vraag je dat aan mij Zwieber? Of aan Heejhallo?
Als je het aan mij vraagt: nee die vaststelling is er niet. De enige zekerheden zijn: we zijn zó goed samen dat we elkaar terug moeten zien. Meer weten we nog niet.Aan jou. Dan lijkt me de eerste taak om te werken aan de vaststelling of jullie wel serieus verder willen, voordat je je druk gaat maken om hoe dat dan eventueel zou moeten.
vrijdag 7 mei 2010 om 15:02
Aha, omdat je schreef over aus Zwieb was ik even in de war, want mijn Bassist zit de andere kant op. Maar maakt niet uit.
Klinkt leuk als je dat zegt, maar hoe kan je zoiets vaststellen? Volgens mij alleen door elkaar steeds iets beter te leren kennen. Je gaat toch niet na 5 dates al beslissen hoe serieus iets is? Normaliter groeit dat gewoon een beetje.
Dat het gevoel serieus is, is wel duidelijk voor ons allebei, anders zouden we al die moeite niet doen. Maar het blijft lastig om echt iets uit te spreken of vast te stellen als: ik ga voor je en we zijn een stel. Want hoe kan je een stel zijn met een oceaan er tussen?
En eerlijk gezegd: soms zwijmelt iedereen in dit topic heel hard met me mee, maar voor mij voelt het heel pril nog. vandaar denk ik ook al die onzekerheid.
Hoewel we wel weer echt een stuk dichter bij elkaar gekomen zijn de afgelopen week. Het was intiemer en vertrouwder dan de vorige keer.
Klinkt leuk als je dat zegt, maar hoe kan je zoiets vaststellen? Volgens mij alleen door elkaar steeds iets beter te leren kennen. Je gaat toch niet na 5 dates al beslissen hoe serieus iets is? Normaliter groeit dat gewoon een beetje.
Dat het gevoel serieus is, is wel duidelijk voor ons allebei, anders zouden we al die moeite niet doen. Maar het blijft lastig om echt iets uit te spreken of vast te stellen als: ik ga voor je en we zijn een stel. Want hoe kan je een stel zijn met een oceaan er tussen?
En eerlijk gezegd: soms zwijmelt iedereen in dit topic heel hard met me mee, maar voor mij voelt het heel pril nog. vandaar denk ik ook al die onzekerheid.
Hoewel we wel weer echt een stuk dichter bij elkaar gekomen zijn de afgelopen week. Het was intiemer en vertrouwder dan de vorige keer.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 15:04
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 15:02:
Aha, omdat je schreef over aus Zwieb was ik even in de war, want mijn Bassist zit de andere kant op. Maar maakt niet uit.
Klinkt leuk als je dat zegt, maar hoe kan je zoiets vaststellen? Volgens mij alleen door elkaar steeds iets beter te leren kennen. Je gaat toch niet na 5 dates al beslissen hoe serieus iets is? Normaliter groeit dat gewoon een beetje.
Dat het gevoel serieus is, is wel duidelijk voor ons allebei, anders zouden we al die moeite niet doen. Maar het blijft lastig om echt iets uit te spreken of vast te stellen als: ik ga voor je en we zijn een stel. Want hoe kan je een stel zijn met een oceaan er tussen?
En eerlijk gezegd: soms zwijmelt iedereen in dit topic heel hard met me mee, maar voor mij voelt het heel pril nog. vandaar denk ik ook al die onzekerheid.
Hoewel we wel weer echt een stuk dichter bij elkaar gekomen zijn de afgelopen week. Het was intiemer en vertrouwder dan de vorige keer.Echt waar? Ik was er heilig van overtuigd dat jouw bassist in australie zat!
Aha, omdat je schreef over aus Zwieb was ik even in de war, want mijn Bassist zit de andere kant op. Maar maakt niet uit.
Klinkt leuk als je dat zegt, maar hoe kan je zoiets vaststellen? Volgens mij alleen door elkaar steeds iets beter te leren kennen. Je gaat toch niet na 5 dates al beslissen hoe serieus iets is? Normaliter groeit dat gewoon een beetje.
Dat het gevoel serieus is, is wel duidelijk voor ons allebei, anders zouden we al die moeite niet doen. Maar het blijft lastig om echt iets uit te spreken of vast te stellen als: ik ga voor je en we zijn een stel. Want hoe kan je een stel zijn met een oceaan er tussen?
En eerlijk gezegd: soms zwijmelt iedereen in dit topic heel hard met me mee, maar voor mij voelt het heel pril nog. vandaar denk ik ook al die onzekerheid.
Hoewel we wel weer echt een stuk dichter bij elkaar gekomen zijn de afgelopen week. Het was intiemer en vertrouwder dan de vorige keer.Echt waar? Ik was er heilig van overtuigd dat jouw bassist in australie zat!
vrijdag 7 mei 2010 om 15:14
vrijdag 7 mei 2010 om 15:19
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 15:14:
Sorry Zwieb!
De eerste tijd dat ik over hem schreef hield ik het altijd in het midden waar hij woonde. Maar toen ik opschreef dat ik daar was tijdens de olympische spelen dacht ik dat ik mezelf al wel behoorlijk blootgegeven had Over dat soort dingen lees ik altijd heen joh. Nog los van het feit dat ik een de olympische spelen geen match zijn. Maar het lijkt me wel duidelijk wat de oplossing is van het probleem: met zijn tweeen naar australie emigreren!
Sorry Zwieb!
De eerste tijd dat ik over hem schreef hield ik het altijd in het midden waar hij woonde. Maar toen ik opschreef dat ik daar was tijdens de olympische spelen dacht ik dat ik mezelf al wel behoorlijk blootgegeven had Over dat soort dingen lees ik altijd heen joh. Nog los van het feit dat ik een de olympische spelen geen match zijn. Maar het lijkt me wel duidelijk wat de oplossing is van het probleem: met zijn tweeen naar australie emigreren!
vrijdag 7 mei 2010 om 15:25
quote:Iwannalive schreef op 07 mei 2010 @ 14:52:
[...]
Dat zeggen vrouwen die met een getrouwde man eindigen ook altijd. Verliefd worden zoek je niet op. Wat je ermee doet is toch een keuze...
Vind ik geen vergelijking. Met een getrouwde man ga je geen one night stand aan. In principe. Zou ik iig nooit doen.
Met een vrijgezelle vent in het buitenland wel. Waarom niet? Dat het je dan volledig het hoofd op hol brengt verwacht je zelf toch ook niet.
Als je 30 bent (ongeveer) en kennelijk in je leven nog niet Dé Liefde bent tegengekomen, vervolgens kom je hem wel tegen maar woont hij heul ver weg.... Dan vind ik het niet raar dat je er alles aan doet om te kijken of het mogelijk is iets op te bouwen.
Spijker, ik zat even in LDR te lezen en tussen alle twijfels viel één ding me op: dat je zeker weet dat je je studie wilt afmaken, op tijd. Misschien moet je je daar ook echt op focussen, proberen alle examens weer te halen, etc.
Klinkt heel makkelijk uiteraard. Maar als t tussen jou en hem echt 'meant to be' is, heeft het misschien minder haast dat je nu zou denken.
(tegelijk weet ik niet of ik geloof in 'meant to be'... ik zou me ook geen raad weten in jouw situatie denk ik)
[...]
Dat zeggen vrouwen die met een getrouwde man eindigen ook altijd. Verliefd worden zoek je niet op. Wat je ermee doet is toch een keuze...
Vind ik geen vergelijking. Met een getrouwde man ga je geen one night stand aan. In principe. Zou ik iig nooit doen.
Met een vrijgezelle vent in het buitenland wel. Waarom niet? Dat het je dan volledig het hoofd op hol brengt verwacht je zelf toch ook niet.
Als je 30 bent (ongeveer) en kennelijk in je leven nog niet Dé Liefde bent tegengekomen, vervolgens kom je hem wel tegen maar woont hij heul ver weg.... Dan vind ik het niet raar dat je er alles aan doet om te kijken of het mogelijk is iets op te bouwen.
Spijker, ik zat even in LDR te lezen en tussen alle twijfels viel één ding me op: dat je zeker weet dat je je studie wilt afmaken, op tijd. Misschien moet je je daar ook echt op focussen, proberen alle examens weer te halen, etc.
Klinkt heel makkelijk uiteraard. Maar als t tussen jou en hem echt 'meant to be' is, heeft het misschien minder haast dat je nu zou denken.
(tegelijk weet ik niet of ik geloof in 'meant to be'... ik zou me ook geen raad weten in jouw situatie denk ik)
vrijdag 7 mei 2010 om 17:48
quote:Spijker schreef op 07 mei 2010 @ 15:02:
A
Klinkt leuk als je dat zegt, maar hoe kan je zoiets vaststellen? Volgens mij alleen door elkaar steeds iets beter te leren kennen. Je gaat toch niet na 5 dates al beslissen hoe serieus iets is? Normaliter groeit dat gewoon een beetje.
Dat het gevoel serieus is, is wel duidelijk voor ons allebei, anders zouden we al die moeite niet doen. Maar het blijft lastig om echt iets uit te spreken of vast te stellen als: ik ga voor je en we zijn een stel. Want hoe kan je een stel zijn met een oceaan er tussen?
Hoezo vijf dates? Hoe vaak hebben jullie al gemaild, gebeld en geskyped de afgelopen paar maanden? Het is geen date die jij vijd keer ontmoet hebt. Jij kent hem inmiddels al veel langer en dat dategebeuren ligt achter jullie.
A
Klinkt leuk als je dat zegt, maar hoe kan je zoiets vaststellen? Volgens mij alleen door elkaar steeds iets beter te leren kennen. Je gaat toch niet na 5 dates al beslissen hoe serieus iets is? Normaliter groeit dat gewoon een beetje.
Dat het gevoel serieus is, is wel duidelijk voor ons allebei, anders zouden we al die moeite niet doen. Maar het blijft lastig om echt iets uit te spreken of vast te stellen als: ik ga voor je en we zijn een stel. Want hoe kan je een stel zijn met een oceaan er tussen?
Hoezo vijf dates? Hoe vaak hebben jullie al gemaild, gebeld en geskyped de afgelopen paar maanden? Het is geen date die jij vijd keer ontmoet hebt. Jij kent hem inmiddels al veel langer en dat dategebeuren ligt achter jullie.
vrijdag 7 mei 2010 om 18:48
Es, aan de ene kant heb je gelijk. Maar vergeet niet dat hij pas in januari definitief uit elkaar is gegaan met zijn ex. Dus februari heb ik hem voor het eerst voor hém opgezocht, en niet als toevallige scharrel. En afgelopen week is hij voor het eerst voor mij hierheen gekomen, en nu begint het echt relatieachtig te voelen.
Mijn gevoel is heftig, maar het is echt best wel nog pril als je alles bij elkaar bekijkt hoor.
Mijn gevoel is heftig, maar het is echt best wel nog pril als je alles bij elkaar bekijkt hoor.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 7 mei 2010 om 19:11
Zit half half hier te lezen en op het andere topic.
Ik ben nu 27 en heb weinig echte relatie-ervaring. Meestal zie ik in de 'voorfase' al in dat het niks wordt en als ik er wel voor ga, is het vanaf de andere kant soms niet genoeg of verkeerde timing etc.
Maar twee keer heb ik in t buitenland iemand ontmoet en heb ik mijn gevoelens serieus genomen.
Eerste keer ben ik heel verliefd geworden op iemand in land K. Wilde in eerste instantie snel weer terug maar er ging van alles mis in mijn leven, waardoor we elkaar pas de zomer er na weer gezien hebben. Toen werd duidelijk dat het verleden van deze jongen te heftig was en dat ik dat niet zou kunnen 'goedmaken'.
Maar... ik heb het geprobeerd en daar ben ik blij om. Pas toen ik wist dat het niet kon lukken tussen ons heb ik t contact afgekapt.
Met tweede vriendje-op-afstand (land S) heb ik lang getwijfeld of ik genoeg voor hem voelde. Nadat hij mij bezocht had in Nederland wist ik dat ik meer voor hem was gaan voelen en het wilde proberen samen. Na mijn bezoek aan hem maakte hij het uit... jammer... maar: Ik heb het geprobeerd. Ik heb het echt geprobeerd. Kan mezelf later nooit verwijten dat ik X uit S heb laten lopen.
Het lijkt me moeilijk als je iets heel heftigs voelt maar het geen kans geeft. Volgens mij kan dat je 60 jaar later nog dwars zitten (voor de memories-kijkers onder ons...)
Ik ben nu 27 en heb weinig echte relatie-ervaring. Meestal zie ik in de 'voorfase' al in dat het niks wordt en als ik er wel voor ga, is het vanaf de andere kant soms niet genoeg of verkeerde timing etc.
Maar twee keer heb ik in t buitenland iemand ontmoet en heb ik mijn gevoelens serieus genomen.
Eerste keer ben ik heel verliefd geworden op iemand in land K. Wilde in eerste instantie snel weer terug maar er ging van alles mis in mijn leven, waardoor we elkaar pas de zomer er na weer gezien hebben. Toen werd duidelijk dat het verleden van deze jongen te heftig was en dat ik dat niet zou kunnen 'goedmaken'.
Maar... ik heb het geprobeerd en daar ben ik blij om. Pas toen ik wist dat het niet kon lukken tussen ons heb ik t contact afgekapt.
Met tweede vriendje-op-afstand (land S) heb ik lang getwijfeld of ik genoeg voor hem voelde. Nadat hij mij bezocht had in Nederland wist ik dat ik meer voor hem was gaan voelen en het wilde proberen samen. Na mijn bezoek aan hem maakte hij het uit... jammer... maar: Ik heb het geprobeerd. Ik heb het echt geprobeerd. Kan mezelf later nooit verwijten dat ik X uit S heb laten lopen.
Het lijkt me moeilijk als je iets heel heftigs voelt maar het geen kans geeft. Volgens mij kan dat je 60 jaar later nog dwars zitten (voor de memories-kijkers onder ons...)
zaterdag 8 mei 2010 om 00:41
De LDR tussen Spike en de Bassist ís volgens mij ook heel mooi.
Het is alleen nu héél vers dat ze weer afscheid van hem heeft moeten nemen. Dat is naar! Dan zit je logischerwijs wat dieper in je emoties, en dat is toch ook heel mooi eigenlijk?
Liefde op afstand, op welke manier dan ook, heeft een ongrijpbaar vreselijke component... Maar dat maakt de liefde niet minder mooi in mijn ogen.
Het is alleen nu héél vers dat ze weer afscheid van hem heeft moeten nemen. Dat is naar! Dan zit je logischerwijs wat dieper in je emoties, en dat is toch ook heel mooi eigenlijk?
Liefde op afstand, op welke manier dan ook, heeft een ongrijpbaar vreselijke component... Maar dat maakt de liefde niet minder mooi in mijn ogen.
zaterdag 8 mei 2010 om 01:19
thnx KK. Ik denk inderdaad dat de dagen dat je net de ander op het vliegtuig hebt gezet net dat tikje extra moeilijk en dramatisch zijn. Die dagen erna, dat er nog maar twee dagen voorbij zijn en je elkaar al 4x gebeld hebt, zijn ook niet de meest nuchtere dagen.
Missen is echt een fysiek gevoel.
Missen is echt een fysiek gevoel.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 8 mei 2010 om 14:00
Hey spijker, dat is niet de afpraak, niet gaan prive mailen met anderen, dan mis ik alles ;-(
Ik geniet zo van je -liefde-overwint-alles-verhaal.
Type door, type door, type door!
Heeft ie al gebeld? (Misschien mis ik iets omdat er nu op 2 topics geschreven wordt.)
geniet nog lekker na en ik duim voor je dat het een long-happy-end heeft
Ik geniet zo van je -liefde-overwint-alles-verhaal.
Type door, type door, type door!
Heeft ie al gebeld? (Misschien mis ik iets omdat er nu op 2 topics geschreven wordt.)
geniet nog lekker na en ik duim voor je dat het een long-happy-end heeft