Smachten op afstand

Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.



Dus wat te doen?!



Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.



Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)



Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.

Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...



Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!

2 x?

Woohoo, net Bassist aan de telefoon om me succes te wensen met mn tentamen straks en me te vragen of ik tijd heb hem te bellen als ik klaar ben.

Vind ik zó lief, dat hij onthoudt door alle tijdzones heen wanneer ik voor een toets op moet draven! Had ik al eens gezegd dat het gewoon een heel erg leuke man is?



Nou eerst maar eens naar dat tentamen. Ik hoest en nies en heb overal spierpijn van de griep, maar misschien kan ik er nog wat van maken.

Wat muziek voor Bassist is, zijn woorden voor mij. Ik vertel graag verhalen, maar er is een verhaal dat hij ook graag vertelt. Het verhaal van de nacht dat we elkaar ontmoetten. Hij vertelt het niet in een keer, eerder al heb ik een ander gedeelte ervan gehoord. Heb ik eigenlijk dat deel gehoord dat eraan vooraf ging, en ik dacht dat ik het voor de rest wist omdat ik er zelf bij was. Maar er zit nog een deel tussen, en dat vertelt hij me deze week dat hij hier is een aantal keer.

Het is zaterdagavond en Bassist gaat de stad in. Wat ervoor gebeurde zal ik toch kort herhalen. De destructieve relatie met zijn ex loopt op een eind. Nadat hij terug kwam van een paar dagen kamperen blijkt dat zij vreemd is gegaan. Ze ziet er bovendien het probleem niet van in, ze wil een open relatie, wil met anderen kunnen flirten en meer. Misschien leuk als ze hem dat van te voren had gevraagd of gezegd, maar dit meisje maakt nogal vreemde keuzes. Ze is met een ander naar bed geweest en hij heeft het maar te accepteren. Hij accepteert het niet, hij is boos en gekwetst, hij is zichzelf kwijt. Hij gaat de stad in en beseft dat hij niet eens iemand weet om te bellen om een biertje mee te drinken en hierover te praten. Hij woont nu zo’n jaar in deze stad maar leerde eigenlijk haar kennen, en terugkijkend lijkt het wel alsof zij verhinderde dat hij er buiten haar echt vrienden zou maken. Ze is jaloers, ze vraagt al zijn aandacht, zij lijkt te bepalen wat er gebeurt. Hij heeft er genoeg van.

Hij gaat naar een club waar hij in ieder geval de dj kent, bestelt wat aan de bar. Hij draait zich om en neemt een slok terwijl hij naar de dansvloer kijkt. Hij zegt, dat het zo was dat er midden op de dansvloer ineens iemand was die opviel in de menigte. Hij zegt, dat er een spot gericht stond op het meisje dat daar stond te dansen. Dat haar lichtgekleurde jurkje daarom nog meer opviel. Dat hij haar zag dansen in die lichtvlek, naar haar haren keek, en haar bewegingen. Ik onderbreek hem steeds op dit punt in het verhaal. Ik zeg dat ik me geen spot herinnerde, hij beweert dat dat kwam omdat ik mijn ogen dicht had. Ik zeg dat alleen in films de personages geïntroduceerd worden met spotlight en in het centrum van de massa, dat ik in werkelijkheid misschien aan de zijkant stond en hij achter me langs liep en me daarom zag. Maar hij houdt vol dat zijn versie is hoe het ging. Dat het hem daarom juist opviel. Dat ik zijn leven binnenkwam, binnendanste, als in een film. Dat ik daar opeens stond, en hij me zag, alsof hij niet om me heen kon. Dat hij daarom niet eens nadacht, maar op me afstapte. Toen hij bijna bij me was, net wilde bedenken wat hij eigenlijk ging zeggen, draaide ik me om. Ik draaide me om naar de man aan de andere kant van me, die me aansprak. Bassist liep door, liep langs me. Keek om, zag me met een man praten. Hij liep verder, liep naar buiten en bleef een paar minuten buiten staan om een sigaret te roken.

Hij had toen naar huis kunnen gaan, de avond liep bijna op zijn einde, de club ging bijna dicht. Het filmische uit ons verhaal is niet alleen de (misschien door hem bedachte) spotlight. Het is dat er zo veel manieren zijn waarop we elkaar niet hadden leren kennen. Als ik daar niet heen was gegaan, want ik kende de stad niet en het was geen bekende club. Ik kwam er terecht omdat ik tijdens mijn ontbijt die ochtend toevallig met iemand aan de praat raakte die me aanraadde daarheen te gaan. Als hij niet had besloten uit te gaan, hij kwam net terug van kamperen, was moe. Hij ging alleen wat drinken omdat hij gefrustreerd was over de situatie met zijn ex en geen zin had om thuis te zitten en zich zielig te voelen. Als ik daar niet net had staan dansen. Als hij daar niet net had staan drinken. Als hij nu had besloten niet terug naar binnen gegaan. Als ik in de tussentijd had besloten weg te gaan. Maar het toeval is dat alles samen kwam. Hij maakt de sigaret uit en gaat terug naar binnen.

Dit is hoe het begint.

Hij gaat terug naar binnen en ziet mij daar weer staan.

De man die me net aansprak is verdwenen.

Dit is hoe het begint.

Hij loopt naar me toe en raakt mijn schouder aan, ik draai me om. Hij zegt hallo, lacht, heeft niet van te voren bedacht wat hij wil gaan zeggen. Hij ziet het biertje dat ik drink, hij maakt er een opmerking over. Over hoe het mogelijk is dat ik uit alle soorten bier het allerslechtste heb weten te kiezen. Ik moet lachen, ik zeg dat ik hier niet vandaan kom, dat het inderdaad niet te drinken is. Hij biedt me aan iets anders voor me te bestellen. Hij vraagt waar ik vandaan kom.

Hij gaat wat drinken halen maar de bar is al gesloten. Hij zegt dat hij een afterparty weet die langer doorgaat, en als me dat leuk lijkt of ik dan meega.

Dit is hoe het begint.

Ik zeg ja. Ik zou niet zomaar in de taxi moeten stappen met iemand die ik niet ken om mee te gaan naar een plaats waarvan ik niet weet waar die is. Dat zegt hij ook als we naast elkaar in de taxi zitten: dat je zomaar meegaat, je bent toch niet gek? Gek of gevaarlijk? Ik zeg dat ik niet gek ben maar ook niet bang. Dat hij naast een redelijke karateka zit en dat als hij me lastig valt, ik zijn neus zal breken. Hij kijkt me ontstelt aan, moet dan hard lachen. Perfect, dan zal ik je maar niet lastig vallen.

Dit is hoe het begint. We gaan terug naar zijn huis. Na nog een aantal uren dansen ga ik mee naar zijn huis. Bij de deur schop ik mijn schoenen uit alsof ik nooit anders heb gedaan. Hij woont klein, heeft geen bank, ik ga op zijn bed liggen. Hij maakt een fles wijn open, start de computer op en komt naast me liggen. We liggen op bed wijn te drinken, muziek te luisteren, elkaar te overtreffen met bands opzoeken op youtube die je echt zou moeten horen.

Als ik naar de wc ga zie ik dat hij een bad heeft en ik vraag of ik er in mag. Hij zegt: natuurlijk. Alsof dat natuurlijk is. Ik laat het bad vollopen met gloeiheet water. Ik kleed me uit in zijn badkamer, ik laat me in het schuimbad zakken. Hij vraagt aan de andere kant van de deur: Spijker, zal ik je misschien een glas wijn komen brengen in je bad. Ik zeg dat me dat heerlijk lijkt. Hij komt binnen met een glas. Naakt. Hij stapt bij me in bad. Hier onderbreekt hij het verhaal. Hij vraagt hoe ik deze badscene verklaar wanneer ik beweer dat spotlights alleen in films voorkomen. Want dat dit nog veel onwaarschijnlijker is. Dat het echt alleen in films voorkomt dat je een paar uur later zomaar met een vreemde in bad zit. Zonder dat er nog iets is gebeurd. Zonder dat er gezoend is, of gevoosd. Dat je tegenover elkaar in bad zit, met muziek vanuit te kamer. Dat je tenen elkaar onder water raken, terwijl je elkaar nog nooit aangeraakt hebt. Dat het hem niet vaak is gebeurd, dat hij opeens een glas wijn deelt met een naakte vrouw in bad. Hier moet ik toegeven dat het een onwaarschijnlijk verhaal is, meer iets voor in een film. Maar toch is het echt zo gebeurd.

Na het bad liggen we naakt op onze buiken op bed, de stoom slaat van ons af. Hij legt zijn hand op mijn rug, ik voel dat ik zomaar in slaap zou kunnen vallen. Buiten wordt het licht, het wordt tijd om te gaan. We kleden ons aan en hij loopt met me mee naar de hoek van de straat. Hij staat er op een taxi voor me te bellen maar de ochtend is al zo mooi. Het wordt licht, het wordt warm, mijn voeten die de hele nacht gedanst hebben willen nog wel even lopen. Dus legt hij me uit hoe ik moet lopen.

Ik kijk hem aan, we zien elkaar voor het eerst in daglicht. Tot ziens. Hij slaat zijn armen om me heen, we omhelzen elkaar, hij houdt me voor het eerst even vast. Voor het eerst ben ik dicht genoeg bij hem om te ruiken hoe hij ruikt. De zon komt op, en met natte haren van het badderen staan we daar, op de hoek van de straat. Ik zeg hem gedag en loop weg. De stad wordt al wakker, hier en daar schuiven gordijnen open. Ik voel me licht in mijn hoofd, en zwaar in mijn voeten. Ik ben moe en uitgeput, op een heerlijke manier. Ik loop, en ik snap nog niet wat er net gebeurd is. Voor ik naar rechts moet draai ik me om. Helemaal verderop op de straathoek staat hij nog, me na te kijken. Ik zwaai. Hij lijkt even te twijfelen, zwaait terug. Ik ga naar rechts, en weg ben ik.

Sorry, een heel lang en ook nog eens oud verhaal. Maar ik wilde het nog een keer vertellen, omdat wij het elkaar de hele tijd verteld hebben. Omdat dit toch is hoe het begon.

Hoe apart toch dat ik hiermee weg kom. Niet erg viva-forum achtig he dames Normaal bestaat hier een soort allergie tegen lange posts, en al helemaal tegen posts zonder vraag of dagboekachtige fragmenten!

Nog meer meelezers



Gisterenavond ging het bellen weer eens mis, ik zat net met wat vrienden wat te drinken toen hij belde dus ik vroeg of het goed was als ik over een half uurtje terug zou bellen. Ja prima. Maar bel ik een half uur later zegt hij: ik moet nu naar mn werk.

Tja, zeg dan niet dat later bellen prima is!

Dus zou ik vanochtend mn wekker vroeg zetten om hem te kunnen spreken na zijn werk. Maar ik word wakker en merk dat mn stem volledig verdwenen is. Wat hees gepiep, meer geluid maak ik niet. Dus stuur ik maar een smsje: sorry, wekker gezet maar mn stem is weg, ik bel je later (voor jou morgen).



Maar een paar minuten later gaat toch mn telefoon:

'hee Spijk, met Bassist'

'...'

'ja, je zei al dat je geen stem had'

'piep, schuur, kraak, geen stem!'

'haha, je hebt echt geen stem, maar ik wou je toch zo graag even horen'

'...'

'ja, dat klinkt wel sexy hoor'

'piep, hoest, niet liegen'

'nee, je hebt inderdaad wel eens beter geklonken'

'....'

'weet je, ik bel je later wel, want het is een beetje lastig bellen als je geen stem hebt'





Briljante conclusie lieve Bassist, bellen is lastig zo zonder geluid.

Maar toch lief.

Lief dat hij even mn stem wil horen, ook als ik die niet heb.

Veel dingen zijn hetzelfde. Veel dingen zijn anders. Of we nou daar uitgaan of hier, we dansen op dezelfde muziek. In de winkels hangt dezelfde mode, mensen voeren dezelfde soort gesprekken. Maar als we boodschappen gaan doen valt hij van de ene verbazing in de andere. Natuurlijk gaan we kaas kopen, wat is Nederland zonder kaas? Dus we gaan naar de markt, waar je alles mag proeven en ze meer keus hebben dan je je voor kan stellen. Ik zeg dat hij maar moet wijzen wat hij wil hebben, en dat hij behoorlijk wat kaas mee terug moet nemen. Hij remt me wat af, ik snap daar niets van. Hij houdt zo van smaken, heeft het vaker gehad over Nederlandse producten, dus waarom nu terughoudend? Uiteindelijk kies ik 5 soorten kaas voor hem uit, in halve pondjes want hij moet het ook nog allemaal meesjouwen. We rekenen tegen de tien euro af. Wat? Hij wil wel drie keer op het bonnetje kijken: hebben we tien euro betaald? Opeens snap ik zijn terughoudendheid, de prijzen liggen bij hem zo anders, hij dacht dat ik voor een klein vermogen aan kaas aan het inkopen was.

Hetzelfde gebeurt bij de wijn. Sowieso dat de wijn gewoon in de supermarkt staat doet hem grijzen. Wijn in de supermarkt, gewoon in het schap naast de yoghurt en melk, en het kost een schijntje; het moet niet gekker worden in dit losgeslagen europa. Kratje bier erbij en weer zijn verbazing over de prijzen. Hij besluit dat als hij in Nederland zou wonen, hij het eerste jaar niets anders zou doen dan kaas eten en bier drinken. Ik denk dat ik dan toch maar liever zijn kant op emigreer.

Sommige dingen zijn hetzelfde, hij kan daar koken dus dat kan hij overal. Daarom duikt hij mijn keuken in. Maar sommige dingen zijn kennelijk ook weer heel anders, want om te beginnen blaast hij zowat mijn huis de lucht in. Hij loopt naar het gasfornuis, zet het gas open, en gaat dan rustig in een laatje staan zoeken naar de lucifers. Ik duik richting gasfornuis en draai het gas weer dicht. Wat doe jij nou? Hoezo wat doe ik nou, heb je geen waakvlam dan? Een waakvlam op een gasfornuis?! Bedoel je dat ik net gewoon vol het gas openzette en dat er dan gewoon gas uitkomt? Ja Bassist, wat dacht je dan dat je deed? Goed, om te onthouden voor hem voor als hij hier is: Nederlandse gasfornuizen kennen géén waakvlam, je moet echt meteen het gas aansteken anders loop je de kans dat Nederlandse mensen ramen open gaan gooien, mopperend op stomme buitenlanders die zowat de boel opblazen.

Aan de andere kant doe ik soms ook dingen waarbij hij met zijn mond open staat. Nu ben ik niet de beste chauffeur, maar zo compleet chaotisch en losgeslagen als hij doet voorkomen dat ik rij is ook weer overdreven. Als we ergens moeten parkeren zie ik aan de overkant van de weg een plekje. De straat is leeg dus ik rij over de weg naar de andere kant, hups twee wielen de stoel op en parkeer. Naast me komt Bassist zowat niet meer bij. Ik kijk hem verwonderd aan, in mijn opinie heb ik niets vreemds gedaan. Kennelijk is het in zijn ogen volstrekt illegaal om met twee wielen op de stoep te parkeren, en je mag ook alleen gaan staan met de rijrichting mee. Als hij de volgende dag achter het stuur zit heeft hij al voorpret voordat we er zijn, die ik pas snap als hij grijnzend met twee wielen de stoep op rijdt. Hij knikt zichzelf goedkeurend toe. Ik denk dat ik eerst maar eens hun verkeersregels moet doornemen voor ik me daar in een auto de weg op waag.

Wij zijn hetzelfde, daar en hier. En we zijn anders. Dingen tussen ons zijn anders. Het lijkt alsof we, vooral tegen het midden van de week, naar elkaar toe groeien. Als we op straat lopen slaat hij een arm om me heen, zijn hand in mijn taille. Mijn hand in de kontzak van zijn broek. Als ik buiten zit en hij loopt achter me langs blijft hij even staan, legt zijn hand in mijn nek, vingers door mijn haar. We zoenen elkaar middenin de stad. Hij legt zijn hand op mijn wang, vinger net achter mijn oor in dat kuiltje dat daar zit, kijkt me aan en zegt dat hij mijn gezicht zo gaat missen. We zijn anders, we zijn dichter bij elkaar dan eerst. Hij zegt op een ochtend dat het fijn is dat ik niet meer drie meter de lucht in vlieg als hij me zomaar aanraakt. Het is waar, het aanraken begint vertrouwd te voelen. En veilig. Mijn vingers strengelen zich door de zijne alsof dat logisch is, in plaats van nieuw en eng. Als ik ‘s nachts half wakker word voel ik zijn lijf naast me en tegen me aan, sla een arm om hem heen, voel zijn handen over mijn lijf glijden terwijl hij half doorslaapt. Alsof het normaal is dat we naast elkaar liggen.

We zijn opeens dichter bij elkaar en dat is fijn. Maar ook moeilijk. Op de een na laatste dag wil hij een foto van me maken, maar hij doet iets fout met de camera. Oh, roept hij als hij naar me toe loopt, ik zie al wat er mis ging, ik heb geen foto gemaakt maar aan filmpje. Hij kijkt het terug, je ziet mij staan wachten tot hij de foto maakt, ik kijk hem aan, dan kijk ik opzij, dan draait de camera naar de grond en zie je straatstenen. Het is maar een paar seconden. Ach, zegt hij, ik vind het eigenlijk wel fijn je op film te hebben. Ik zou een filmpje van je moeten maken dat je iets tegen me zegt, en dan kan ik daarnaar kijken af en toe als ik terug ben. Wat wil je dat ik zeg dan? Hij kijkt op van zijn camera, kijkt me aan. Opeens schieten we allebei vol. Het was helemaal niet bedoeld als diepe opmerking, het is zo’n raar moment, met een foto die fout gaat. Wat wil je dat ik zeg? Wat een domme vraag, natuurlijk alle dingen die we nu tegen elkaar zeggen en die zo veel moeilijker zijn door de telefoon. Omdat we ze niet echt zeggen met woorden, maar met hoe we samen zijn. Midden op het plein houden we elkaar vast en sta ik dapper mijn tranen weg te slikken.

Oh, ik zit overigens te hopen dat Bassist mn verjaardag volgende week niet vergeet. Denken jullie dat het voldoende is dat ik er 5x op gehint heb?