Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 4 juni 2010 om 09:14
vrijdag 4 juni 2010 om 09:49
Hij is vreemd gegaan. Maar dat is meer gevolg dan oorzaak. Hij zit financieel helemaal aan de grond, het is een ingewikkeld belasting-verhaal dat ik hier voor zijn privacy niet neer zal zetten.
Hij voelt daardoor dat hij me niets kan bieden.
Maar er speelt veel meer. Hij klinkt momenteel als een puinhoop. Hij huilt en drinkt volgens mij alleen maar, sinds maandag is het helemaal fout. Zijn werk heeft hem eergisteren naar huis gestuurd, omdat het niet ging. (Hem kennende zal hij wel snel weer aan het werk gaan.)
Al sinds ik hem een jaar geleden leerde kennen speelt er vanalles in zijn leven, hij voelde dit als een soort keerpunt. Hij is totaal niet waar hij wilde zijn in zijn leven, voelt dat hij nauwelijks iets heeft opgebouwd. Wat hij wel had was behoorlijk wat spaargeld, ook omdat hij geen pensioen heeft straks door het soort werk dat hij doet. Nu is al dat spaargeld weg, en hij gaat een half jaar de schuldsanering in, en dan nog 5 jaar staat het genoteerd, dus geen creditcard, geen hypotheek, enz. Wat hij zag als keerpunt, lijkt nu een heel ander soort keerpunt te zijn. Hij droomde van een eigen zaak en een eigen huis, nu hij eindelijk na veel reizen had besloten in welke stad hij wil blijven wonen. Dat alles wordt nu in ieder geval de komende 5 jaar onmogelijk.
Daarnaast is zijn moeder nog steeds ernstig ziek, wat regelmatig stress geeft (hoewel het gelukkig nu wat beter met haar gaat).
Daarnaast komt hij uit een hele destructieve relatie, met zijn gekke ex. En dat is voor hem nog steeds niet helemaal afgesloten. Niet dat hij contact met haar heeft of haar terug wil, maar hij kan niet begrijpen dat die relatie zo uit de hand heeft kunnen lopen.
Door al deze dingen gecombineerd voelt hij zich alsof hij nu geen relatie wil. Geen relatie in het algemeen. dat was iets wat hij zich een jaar geleden besefte toen het eindelijk uit ging met zijn gekke ex. En toen was is daar. En we konden niet om elkaar heen. Het begon als een flirt en het moest helemaal niet uitgroeien tot iets groters, dat was zowel van zijn als van mijn kant de insteek. Maar de aantrekkingskracht en de passie tussen ons is zo gigantisch, waardoor er toch echt meer ontstond dan een one night stand.
Maar het ging vanaf begin af aan al met horten en stoten door al die dingen die bij hem spelen. Hij wil eigenlijk in het geheel geen relatie, omdat dat nu voor hem te moeilijk is. Dan is een relatie met iemand die op 6000km afstand zit natuurlijk nog moeilijker dan een relatie met iemand dichtbij.
Hier hebben we de hele tijd omheen gedraaid, geen relatie maar wat is het dan tussen ons? Ik dacht: we zien het wel, we laten het gewoon groeien en dan komt het wel.
Maar hij denkt momenteel (afgelopen jaar) dus ook heel veel over de toekomst. En vraagt zich de dingen af die natuurlijk spelen door de afstand: hoe bouwen we dit op? Hoe geven we het vorm, met die oceaan ertussen? Hoe echt is iets dat alleen maar uit weekjes hier en daar bestaat? Wie gaat er zijn leven opgeven voor wie en hoe en wanneer dan?
Dit was de hete brij waarom we heen draaien.
En toen knalde alles maandag uit elkaar. Failliet verklaard. Waardoor hij het helemaal niet meer zag, hoe het tussen ons zou kunnen. We hadden plannen dat ik daarheen zou gaan in de zomer en hij hierheen in de herfst, maar hij kan nu natuurlijk helemaal het land niet uit. Hij voelt zich te min voor mij, hij voelt dat hij mij niets kan bieden. En hij voelt dat hij zich op zichzelf moet richten, en geen relatie wil. En de afstand is te ingewikkeld voor hem. En het is te snel na zijn vorige heftige relatie (die is sinds januari echt uit, maar in april speelden er nog dingen, het zijn heftige naschokken steeds weer).
Maar ik ben veel te verliefd om te kunnen zeggen: ik laat je los en ik kom alleen een week met je doorbrengen in de zomer. Ik ben veel te verliefd om te zeggen: we houden contact als vrienden.
Als hij zegt dat hij nu echt geen relatie aankan, dan kan contact voor mij niet meer.
Doe ik hier goed aan of maak ik een gigantische fout? Maakt hij een gigantische fout? Geen idee.
Alle advies en meningen van jullie hierover echt welkom.
Maar door al deze dingen samen stopt het dus hier. Ik heb gisteren en eergisteren ook nog met twee goede vrienden van hem gesproken die ik heb leren kennen. Zij zeggen allebei exact hetzelfde: hij is zo gek op jou, dat hij jou leerde kennen heeft hem zo gelukkig gemaakt. Maar het is een verkeerd moment in zijn leven, hij zit ontzettend in de knoei.
Kortom, zij zeggen ook dat hij er goed aan doet nu te kiezen voor geen relatie, in zijn eentje zijn leven weer in het gareel krijgen. De financiële troep verwerken. Zijn vorige relatietroep verwerken. Opkrabbelen.
Mijn lieve vrolijke Bassist zit in een diep dal, maar ik kan op geen enkele manier helpen hem daaruit te halen. Kennelijk maak ik het alleen maar ingewikkelder. Meer voor hem om over te piekeren, meer onzekerheid, meer stress.
Is hij een slappe lamlul dat hij hiervoor kiest? Misschien. Of misschien is hij eerlijk.
Maar dit is niet iets waar we over kunnen praten, dit is niet iets dat we op een of andere manier op kunnen lossen.
Hij wil geen relatie. Ik wil niet door zonder uitzicht op een relatie, zonder toekomstplannen maken en elkaar beter leren kennen. Want daarvoor ben ik veel en veel te verliefd. Hij zou niet weten hoe we een relatie zouden kunnen hebben, ik zou niet weten hoe we geen relatie zouden kunnen hebben.
Ik denk dat hij soort van contact wil houden omdat we elkaar zo vreselijk gaan missen. Maar ik denk dat het missen alleen maar hartverscheurender wordt door wel contact.
Hij voelt daardoor dat hij me niets kan bieden.
Maar er speelt veel meer. Hij klinkt momenteel als een puinhoop. Hij huilt en drinkt volgens mij alleen maar, sinds maandag is het helemaal fout. Zijn werk heeft hem eergisteren naar huis gestuurd, omdat het niet ging. (Hem kennende zal hij wel snel weer aan het werk gaan.)
Al sinds ik hem een jaar geleden leerde kennen speelt er vanalles in zijn leven, hij voelde dit als een soort keerpunt. Hij is totaal niet waar hij wilde zijn in zijn leven, voelt dat hij nauwelijks iets heeft opgebouwd. Wat hij wel had was behoorlijk wat spaargeld, ook omdat hij geen pensioen heeft straks door het soort werk dat hij doet. Nu is al dat spaargeld weg, en hij gaat een half jaar de schuldsanering in, en dan nog 5 jaar staat het genoteerd, dus geen creditcard, geen hypotheek, enz. Wat hij zag als keerpunt, lijkt nu een heel ander soort keerpunt te zijn. Hij droomde van een eigen zaak en een eigen huis, nu hij eindelijk na veel reizen had besloten in welke stad hij wil blijven wonen. Dat alles wordt nu in ieder geval de komende 5 jaar onmogelijk.
Daarnaast is zijn moeder nog steeds ernstig ziek, wat regelmatig stress geeft (hoewel het gelukkig nu wat beter met haar gaat).
Daarnaast komt hij uit een hele destructieve relatie, met zijn gekke ex. En dat is voor hem nog steeds niet helemaal afgesloten. Niet dat hij contact met haar heeft of haar terug wil, maar hij kan niet begrijpen dat die relatie zo uit de hand heeft kunnen lopen.
Door al deze dingen gecombineerd voelt hij zich alsof hij nu geen relatie wil. Geen relatie in het algemeen. dat was iets wat hij zich een jaar geleden besefte toen het eindelijk uit ging met zijn gekke ex. En toen was is daar. En we konden niet om elkaar heen. Het begon als een flirt en het moest helemaal niet uitgroeien tot iets groters, dat was zowel van zijn als van mijn kant de insteek. Maar de aantrekkingskracht en de passie tussen ons is zo gigantisch, waardoor er toch echt meer ontstond dan een one night stand.
Maar het ging vanaf begin af aan al met horten en stoten door al die dingen die bij hem spelen. Hij wil eigenlijk in het geheel geen relatie, omdat dat nu voor hem te moeilijk is. Dan is een relatie met iemand die op 6000km afstand zit natuurlijk nog moeilijker dan een relatie met iemand dichtbij.
Hier hebben we de hele tijd omheen gedraaid, geen relatie maar wat is het dan tussen ons? Ik dacht: we zien het wel, we laten het gewoon groeien en dan komt het wel.
Maar hij denkt momenteel (afgelopen jaar) dus ook heel veel over de toekomst. En vraagt zich de dingen af die natuurlijk spelen door de afstand: hoe bouwen we dit op? Hoe geven we het vorm, met die oceaan ertussen? Hoe echt is iets dat alleen maar uit weekjes hier en daar bestaat? Wie gaat er zijn leven opgeven voor wie en hoe en wanneer dan?
Dit was de hete brij waarom we heen draaien.
En toen knalde alles maandag uit elkaar. Failliet verklaard. Waardoor hij het helemaal niet meer zag, hoe het tussen ons zou kunnen. We hadden plannen dat ik daarheen zou gaan in de zomer en hij hierheen in de herfst, maar hij kan nu natuurlijk helemaal het land niet uit. Hij voelt zich te min voor mij, hij voelt dat hij mij niets kan bieden. En hij voelt dat hij zich op zichzelf moet richten, en geen relatie wil. En de afstand is te ingewikkeld voor hem. En het is te snel na zijn vorige heftige relatie (die is sinds januari echt uit, maar in april speelden er nog dingen, het zijn heftige naschokken steeds weer).
Maar ik ben veel te verliefd om te kunnen zeggen: ik laat je los en ik kom alleen een week met je doorbrengen in de zomer. Ik ben veel te verliefd om te zeggen: we houden contact als vrienden.
Als hij zegt dat hij nu echt geen relatie aankan, dan kan contact voor mij niet meer.
Doe ik hier goed aan of maak ik een gigantische fout? Maakt hij een gigantische fout? Geen idee.
Alle advies en meningen van jullie hierover echt welkom.
Maar door al deze dingen samen stopt het dus hier. Ik heb gisteren en eergisteren ook nog met twee goede vrienden van hem gesproken die ik heb leren kennen. Zij zeggen allebei exact hetzelfde: hij is zo gek op jou, dat hij jou leerde kennen heeft hem zo gelukkig gemaakt. Maar het is een verkeerd moment in zijn leven, hij zit ontzettend in de knoei.
Kortom, zij zeggen ook dat hij er goed aan doet nu te kiezen voor geen relatie, in zijn eentje zijn leven weer in het gareel krijgen. De financiële troep verwerken. Zijn vorige relatietroep verwerken. Opkrabbelen.
Mijn lieve vrolijke Bassist zit in een diep dal, maar ik kan op geen enkele manier helpen hem daaruit te halen. Kennelijk maak ik het alleen maar ingewikkelder. Meer voor hem om over te piekeren, meer onzekerheid, meer stress.
Is hij een slappe lamlul dat hij hiervoor kiest? Misschien. Of misschien is hij eerlijk.
Maar dit is niet iets waar we over kunnen praten, dit is niet iets dat we op een of andere manier op kunnen lossen.
Hij wil geen relatie. Ik wil niet door zonder uitzicht op een relatie, zonder toekomstplannen maken en elkaar beter leren kennen. Want daarvoor ben ik veel en veel te verliefd. Hij zou niet weten hoe we een relatie zouden kunnen hebben, ik zou niet weten hoe we geen relatie zouden kunnen hebben.
Ik denk dat hij soort van contact wil houden omdat we elkaar zo vreselijk gaan missen. Maar ik denk dat het missen alleen maar hartverscheurender wordt door wel contact.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 4 juni 2010 om 10:29
vrijdag 4 juni 2010 om 10:45
Lieve Spijker,
Ik kan er helaas niet heel veel zinvols over zeggen...behalve concluderen dat het een ontzettende klote situatie is waarin alle omstandigheden lijken tegen te zitten. Volgens mij is het belangrijk dat je vooral van jezelf blijft uitgaan. Dat hij geen relatie wil dat kan je eigenlijk alleen maar zien als een gegeven. De vraag is dan dus vooral, wat wil jij nu je weet dat het er niet in zit? En eigenlijk geef je het antwoord op die vraag zelf al. Ik voel bijna de pijn bij je, het is moeilijk en het zal ongetwijfeld een van de meest moeilijke beslissingen zijn die je ooit genomen hebt. Maar gun jezelf ook de kans om door te gaan. Doe jezelf niet langer en meer pijn dan nodig is. Je zei ooit tegen mij 'lees je eigen motto nog eens', ik wil nu tegen jou zeggen 'lees mijn motto nog eens'. Voor ingewikkelde problemen bestaan geen eenvoudige oplossingen. En dus denk ik dat het bijna onmogelijk is om antwoord te geven op jouw vraag. De enige die daar echt over kan beslissen ben je zelf. En hoe moeilijk ook en hoeveel pijn het ook doet, het gaat over...echt waar dat wil ik je beloven.
Ik kan er helaas niet heel veel zinvols over zeggen...behalve concluderen dat het een ontzettende klote situatie is waarin alle omstandigheden lijken tegen te zitten. Volgens mij is het belangrijk dat je vooral van jezelf blijft uitgaan. Dat hij geen relatie wil dat kan je eigenlijk alleen maar zien als een gegeven. De vraag is dan dus vooral, wat wil jij nu je weet dat het er niet in zit? En eigenlijk geef je het antwoord op die vraag zelf al. Ik voel bijna de pijn bij je, het is moeilijk en het zal ongetwijfeld een van de meest moeilijke beslissingen zijn die je ooit genomen hebt. Maar gun jezelf ook de kans om door te gaan. Doe jezelf niet langer en meer pijn dan nodig is. Je zei ooit tegen mij 'lees je eigen motto nog eens', ik wil nu tegen jou zeggen 'lees mijn motto nog eens'. Voor ingewikkelde problemen bestaan geen eenvoudige oplossingen. En dus denk ik dat het bijna onmogelijk is om antwoord te geven op jouw vraag. De enige die daar echt over kan beslissen ben je zelf. En hoe moeilijk ook en hoeveel pijn het ook doet, het gaat over...echt waar dat wil ik je beloven.
vrijdag 4 juni 2010 om 17:24
Ik lees toch iets heel anders in jouw tekst Spijk dan een: ik wil geen relatie met je. Ik lees een: ik zou heel graag wel een relatie met je willen maar ik weet niet hoe dit nu praktisch moet. Ik lees dat hij je wat de bieden wil hebben en zich nu te min voelt, ik lees dat hij het niet trekt om je zo lang niet te zien en daarom niet weet hoe hij het leven met je kan opbouwen wat hij wil.
Wat ik eigenlijk zie zijn twee mensen die heel veel van elkaar houden maar nu gewoon verdomd veel pech met de omstandigheden hebben. Dan kan je twee dingen doen:
1. Doen alsof je niet van elkaar houdt, de relatie beeindigen en altijd je afvragen: what if?
2. Naar elkaar uitspreken dat je van elkaar houdt en samen verder wil alleen het samen verder gaan wat op de langere baan te schuiven.
Laten jullie je relatie sneuvelen door de omstandigheden of is de relatie juist het enige waar jullie wel invloed op hebben los van omstandigheden en wat dus overeind blijft staan?
Het is een rotsituatie want hoe moet dit in godsnaam praktisch. Het enige waar ik op kan komen is dat jij na je studie daarheen emigreert of dat je elkaar tijdelijk loslaat en afspreekt elkaar over 2 jaar ofzo weer te zien om te kijken of het dan in andere omstandigheden wel praktisch lukt.
Ik vind het echt heel kut voor je!
Wat ik eigenlijk zie zijn twee mensen die heel veel van elkaar houden maar nu gewoon verdomd veel pech met de omstandigheden hebben. Dan kan je twee dingen doen:
1. Doen alsof je niet van elkaar houdt, de relatie beeindigen en altijd je afvragen: what if?
2. Naar elkaar uitspreken dat je van elkaar houdt en samen verder wil alleen het samen verder gaan wat op de langere baan te schuiven.
Laten jullie je relatie sneuvelen door de omstandigheden of is de relatie juist het enige waar jullie wel invloed op hebben los van omstandigheden en wat dus overeind blijft staan?
Het is een rotsituatie want hoe moet dit in godsnaam praktisch. Het enige waar ik op kan komen is dat jij na je studie daarheen emigreert of dat je elkaar tijdelijk loslaat en afspreekt elkaar over 2 jaar ofzo weer te zien om te kijken of het dan in andere omstandigheden wel praktisch lukt.
Ik vind het echt heel kut voor je!
vrijdag 4 juni 2010 om 20:33
ohh Spijk toch. Ik weet niet zo goed wat ik tegen je moet zeggen. Wat Zwieber zegt klinkt goed. Ik denk ook dat hij wel een relatie zou willen. Tenminste, wat ik eruit kan halen he, jij weet waarschijnlijk beter wat hij echt wilt of bedoelt. Maar stel dat jij daar woonde, was het dan nu ook over geweest? Waarschijnlijk niet he. Dus hij wil wel. Denk ik. Nou ja ik weet het niet zo goed. Mijn romantische ik zegt dat je daarheen moet gaan. Je kon toch een paar vakken daar doen? Zodat je een paar maanden daarheen kon gaan? Zou dat nog een optie zijn of kan dat niet meer? En ik denk wel dat als het echt over is nu dat je dan beter geen contact kunt hebben. Dat is gewoon te pijnlijk. Ohh meisje ik heb zo met je te doen!
vrijdag 4 juni 2010 om 22:13
Zwieber heeft het prachtig opgeschreven. Dat is exact wat ik ook uit het verhaal haal. En wat is een half jaar schuldsanering? Ja, ik realiseer me heel goed dat het zwaar is, vreselijk zwaar maar het is 6 maanden, dat is toch te overzien? Er zijn genoeg mensen in NL die ook 5 jaar een BKR-registratie hebben maar word je gelukkiger in een koophuis of met een credit card? Ik dacht het niet maar kan me natuurlijk vergissen. Bassist is volgens mij een harde werker, een knokker, maar het zit hem nu even tegen en hij weet even geen uitweg. Dan is dit in zijn ogen misschien de beste oplossing, de beste oplossing die jou niet mee zal slepen in zijn verdriet en zorgen. Mijn eerste idee toen ik je stuk las? Waar kan ik geld storten voor een ticket? Ik meen het, ben ooit binnen 5 uur vertrokken naar Azie om naar mijn lief te gaan die het niet meer zag zitten. De beste beslissing ooit, drie maanden later waren we getrouwd en inmiddels 10 jaar samen. Het was zwaar, soms dacht ik het niet meer te trekken maar elke keer als ik hem zie weet ik het het allemaal waard was, hij is de man met wie ik oud wil en zal worden. Spijker, doe wat je hart je ingeeft dan kan je er geen spijt van krijgen volgens mij.
zaterdag 5 juni 2010 om 00:19
Spijker, het lijkt, misschien door hoe je het opgeschreven hebt, alsof je het vreemdgaan niet zo belangrijk vindt. En dat hoeft natuurlijk ook niet, ik weet niet wat jullie afspraken daarover zijn. Ik zou nu wel heel, heel diep nadenken of je moeite en tijd wilt stoppen in iemand die zo reageert als het moeilijk is, als het tegenzit. Door weg te rennen, door destructieve dingen te doen (drinken, vreemdgaan), door niet met jou te communiceren maar ervandoor te gaan. Hij heeft dat al eerder gedaan in jullie relatie (toen opeens terug naar zijn ex), en toen kwam hij een paar maanden later opeens weer opduiken. Misschien doet hij nu wel weer zoiets. Misschien hoop je daar nog wel op. Ik kan het me heel goed voorstellen. Maar als buitenstaander, met meer afstand, zeg ik: het hoeft niet zo Spijker, niet zo moeilijk. De liefde kan ook gewoon prettig en makkelijk zijn. Veel prettiger en makkelijker dan je nu hebt.
Sterkte, nogmaals. En een knuffel. Want het is zwaar K.U.T.
Sterkte, nogmaals. En een knuffel. Want het is zwaar K.U.T.
zaterdag 5 juni 2010 om 01:26
Ik weet niets, dus ik doe nu niets. Ik stap niet overhaast op een vliegtuig. Ik kap niet alles af. Ik weet het namelijk niet.
Alles bij elkaar voor hem: hij kan en wil nu geen relatie.
Als ik heel objectief naar de dingen kijk, objectiever en realistischer dan ik ooit heb gedaan: het is ook wel heel moeilijk en misschien wel onmogelijk.
Misschien kan niet alles als je maar gek genoeg op elkaar bent. Dat als de liefde maar hevig genoeg is, dat problemen dan opgelost zullen worden. Zo werkt het in films, en in boeken. Maar dit is echt, geen verhaal.
Ik ben niet rijk, ik ben student, ik kan hem niet zo heel vaak opzoeken. Hij kan de komende tijd het land niet uit. Gaan we elkaar dan twee jaar lang twee keer per jaar zien om vervolgens op die basis te emigreren? Is dat realistisch?
En dan schrijf ik emigreren op alsof dat net zo makkelijk is als een broodje halen bij de bakker. Dat je naar een land zou willen, wil nog niet zeggen dat ze je ook toelaten.
Oftewel: we gaan hoogstwaarschijnlijk nergens naar toe.
Maar wat was het godallejezus fijn en bijzonder om meegemaakt te hebben.
En ik mis hem zo.
Alles bij elkaar voor hem: hij kan en wil nu geen relatie.
Als ik heel objectief naar de dingen kijk, objectiever en realistischer dan ik ooit heb gedaan: het is ook wel heel moeilijk en misschien wel onmogelijk.
Misschien kan niet alles als je maar gek genoeg op elkaar bent. Dat als de liefde maar hevig genoeg is, dat problemen dan opgelost zullen worden. Zo werkt het in films, en in boeken. Maar dit is echt, geen verhaal.
Ik ben niet rijk, ik ben student, ik kan hem niet zo heel vaak opzoeken. Hij kan de komende tijd het land niet uit. Gaan we elkaar dan twee jaar lang twee keer per jaar zien om vervolgens op die basis te emigreren? Is dat realistisch?
En dan schrijf ik emigreren op alsof dat net zo makkelijk is als een broodje halen bij de bakker. Dat je naar een land zou willen, wil nog niet zeggen dat ze je ook toelaten.
Oftewel: we gaan hoogstwaarschijnlijk nergens naar toe.
Maar wat was het godallejezus fijn en bijzonder om meegemaakt te hebben.
En ik mis hem zo.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 5 juni 2010 om 08:56
Spijker
En nu de schop onder je bevallige billen. Sorry, maar ik ga hier niet met jou in zak en as zitten en huillie doen .Ga je nu de weg van de minste weerstand kiezen? Ga je nu opgeven? Ga je nu alle denkbare scenario's bedenken en in de veronderstelling zijn dat je maar enige invloed op je toekomst hebt? Ik kan alle denkbare duo's uit de geschiedenis opnoemen, die vochten voor hun liefde en zich niet zomaar uit het veld lieten slaat door tegenslag. Spijker, je bent jong, gezond, sterk en je weet wat je wilt. Vecht dan daar ook voor. Totdat jij óf bassist de stekker eruit trekt, zijn jullie het aan elkaar verplicht om te strijden voor jullie liefde.
En nu de schop onder je bevallige billen. Sorry, maar ik ga hier niet met jou in zak en as zitten en huillie doen .Ga je nu de weg van de minste weerstand kiezen? Ga je nu opgeven? Ga je nu alle denkbare scenario's bedenken en in de veronderstelling zijn dat je maar enige invloed op je toekomst hebt? Ik kan alle denkbare duo's uit de geschiedenis opnoemen, die vochten voor hun liefde en zich niet zomaar uit het veld lieten slaat door tegenslag. Spijker, je bent jong, gezond, sterk en je weet wat je wilt. Vecht dan daar ook voor. Totdat jij óf bassist de stekker eruit trekt, zijn jullie het aan elkaar verplicht om te strijden voor jullie liefde.
zaterdag 5 juni 2010 om 09:38
zaterdag 5 juni 2010 om 10:26
Paloma, prachtig idee, en ik (en de rest, Spijker waarschijnlijk het meest) wil er graag in geloven. Dat liefde alles overwint. Maar wees eens concreet dan. Want je over 'er voor vechten' en te 'strijden'. Hoe zie je dat concreet voor je? Wat voor tips heb je voor hoe nu verder?
Spijker, meis, nogmaals een hele dikke . Je hebt al een prachtig verhaal in de pocket en ik weet zeker dat het, op welke manier dan ook (of dat met of zonder Bassist is) een happy end heeft.
Spijker, meis, nogmaals een hele dikke . Je hebt al een prachtig verhaal in de pocket en ik weet zeker dat het, op welke manier dan ook (of dat met of zonder Bassist is) een happy end heeft.
zaterdag 5 juni 2010 om 10:35
Evenaar je bent the best!
Paloma, dat naïeve beeld had ik ook altijd in mijn hoofd en ik heb me gisteren bedacht dat dat misschien niet waar is. We groeien natuurlijk allemaal op in een wereld van films en verhalen waarin dat wel zo is: love will conquer everything en als de hartstocht maar groot genoeg is zal er een oplossing komen voor alle problemen. Desnoods deus ex machina.
Maar... Misschien is dat gewoon niet waar.
Ik ben behoorlijk naïef en dat wil ik ook blijven. Zonder naïviteit had ik Bassist nooit ontmoet, had ik er vanalles achter gezocht of me onveilig gevoeld en was ik die eerste avond nooit met hem in een taxi gestapt. Ik ben altijd in de overtuiging dat ik alles kan als ik maar hard genoeg wil. Maar... Misschien is dat soms gewoon niet waar. Geldproblemen, regels en wetten, tijd die verstrijkt. Dit zijn allemaal heel concrete dingen die je misschien niet kan oplossen door maar hard genoeg te smachten.
Natuurlijk, als het mijn verhaal was schreef ik nu dat ik in wanhoop met mn laatste geld een staatslot kocht waarop dan de jackpot viel, dat ik dan met hem deelde zodat hij uit de shit was, ik geld in overvloed had om heen en weer te reizen, alle concrete problemen uit de weg waren en we konden beginnen met elkaar te leren kennen.
Maar het is geen verhaaltje.
Paloma, dat naïeve beeld had ik ook altijd in mijn hoofd en ik heb me gisteren bedacht dat dat misschien niet waar is. We groeien natuurlijk allemaal op in een wereld van films en verhalen waarin dat wel zo is: love will conquer everything en als de hartstocht maar groot genoeg is zal er een oplossing komen voor alle problemen. Desnoods deus ex machina.
Maar... Misschien is dat gewoon niet waar.
Ik ben behoorlijk naïef en dat wil ik ook blijven. Zonder naïviteit had ik Bassist nooit ontmoet, had ik er vanalles achter gezocht of me onveilig gevoeld en was ik die eerste avond nooit met hem in een taxi gestapt. Ik ben altijd in de overtuiging dat ik alles kan als ik maar hard genoeg wil. Maar... Misschien is dat soms gewoon niet waar. Geldproblemen, regels en wetten, tijd die verstrijkt. Dit zijn allemaal heel concrete dingen die je misschien niet kan oplossen door maar hard genoeg te smachten.
Natuurlijk, als het mijn verhaal was schreef ik nu dat ik in wanhoop met mn laatste geld een staatslot kocht waarop dan de jackpot viel, dat ik dan met hem deelde zodat hij uit de shit was, ik geld in overvloed had om heen en weer te reizen, alle concrete problemen uit de weg waren en we konden beginnen met elkaar te leren kennen.
Maar het is geen verhaaltje.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 5 juni 2010 om 10:41
Ik denk dat het prima is dat je reeel bent over de mogelijkheden. Maar wat ik nu zie is dat je denkt in onmogelijkheden. Misschien is het tijd gewoon concreet op te schrijven voor jezelf welke scenario's allemaal mogelijk zijn over een periode van zeg 5 jaar. Van emigreren tot niets doen. Pas als je dat helder hebt (en dus niet alleen de dingen die niet kunnen) kan je een goede afweging maken.
Bovendien, wat ik nu zie is dat jullie al bij voorbaat de handdoek in de ring gooien omdat het lastig is/lijkt. Maar waarom proberen jullie het niet gewoon? En mocht het dan inderdaad niet lukken dan kan je leven in de wetenschap dat jullie het geprobeerd hebben maar het gewoon niet ging. Helaas. Maar dan heb je het geprobeerd en ben je tenminste van het wat als gevoel af.
Bovendien, wat ik nu zie is dat jullie al bij voorbaat de handdoek in de ring gooien omdat het lastig is/lijkt. Maar waarom proberen jullie het niet gewoon? En mocht het dan inderdaad niet lukken dan kan je leven in de wetenschap dat jullie het geprobeerd hebben maar het gewoon niet ging. Helaas. Maar dan heb je het geprobeerd en ben je tenminste van het wat als gevoel af.