Relaties
alle pijlers
Smachten op afstand
zaterdag 24 oktober 2009 om 14:03
Wat ben ik nou toch aan het doen? Ik ben volkomen uit mn doen door een man die ver weg woont. Écht ver weg: denk aan vele duizenden kilometers en een flinke oceaan ertussen. Iemand die ik twee keer kort heb ontmoet, met wie ik een superleuke avond had en de maand daarna een immens intens weekend heb beleefd. En waarvan het nu volkomen onwaarschijnlijk is dat we binnen afzienbare tijd nog eens toevallig in elkaars buurt zullen zijn.
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
Dus wat te doen?!
Ik zit hier maar een beetje te smachten op afstand en ik weet echt niet wat ik daarmee moet. Ik geniet er van hoor, dat wel, ik smacht en lach om mezelf. Dus het is geen drama, wat dat betreft is het alleen maar heerlijk.
Zijn er mensen die dit kennen? Een heftige liefde op afstand, als je iemand leert kennen die ver weg woont en je hebt niet veel tijd gehad om samen door te brengen, hoe doe je dat dan? Ga je moeite doen om diegene weer op te zoeken? (ik schreef zoenen in plaats van zoeken, zeer freudiaans want als ik een wens mocht doen nu was het dicht genoeg bij hem zijn om te zoenen)
Als ik iemand leer kennen is dat in het begin meestal casual aftasten. Je spreekt eens wat af en als het leuk is spreek je nog eens wat af. Beetje bellen, samen wat eten, elkaar leren kennen. Maar hoe doe je zoiets over een oceaan heen? Want het lijkt wel alsof het óf meteen heel serieus moet worden, óf maar beter volledig afgekapt kan worden.
Een beetje bellen is al meteen een euro per minuut, mailen kan natuurlijk wel maar je gaat niet meteen halve epistels schrijven aan iemand die je net een paar dagen kent, opzoeken (ja graag!) en je bent direct een kleine duizend euro verder. Allemaal niet erg casual daten imho...
Oh ik zit hier maar te zuchten, wat te doen wat te doen?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 5 juni 2010 om 10:45
Zwieber, Paloma, hij wil niet! Ik kan iemand niet overtuigen een relatie met mij aan te gaan. Ik kan moeilijk in mn bikini met een reclamebord voor zijn restaurant gaan staan paraderen: "Hollands meisje, hele leuke"
Hij wil nu geen relatie, en dat zegt hij al vanaf het begin. Hij wil zich richten op zijn leven op de rit krijgen, hij wil dat alleen doen, zonder een relatie.
Waarom we dan toch ons relatie achtig gedroegen? Waarom we elkaar zo misten, hebben opgezocht? Waarom hij foto's van alles hier heeft genomen en mn ouders heeft ontmoet en z'n moeder over me verteld? Waarom hij de laatste avond zei: ga jij maar slapen maar laat het licht aan, want ik ga niet slapen, ik ga je de hele nacht vasthouden en naar je kijken zodat ik je niet vergeet?
Waarom al die dingen?
Omdat we kennelijk niet om elkaar heen konden.
Maar hij wil dit nu niet, kan dit nu niet. Misschien: durft dit nu niet.
Dit is niet iets dat ik in mn eentje kan beslissen.
Hij wil nu geen relatie, en dat zegt hij al vanaf het begin. Hij wil zich richten op zijn leven op de rit krijgen, hij wil dat alleen doen, zonder een relatie.
Waarom we dan toch ons relatie achtig gedroegen? Waarom we elkaar zo misten, hebben opgezocht? Waarom hij foto's van alles hier heeft genomen en mn ouders heeft ontmoet en z'n moeder over me verteld? Waarom hij de laatste avond zei: ga jij maar slapen maar laat het licht aan, want ik ga niet slapen, ik ga je de hele nacht vasthouden en naar je kijken zodat ik je niet vergeet?
Waarom al die dingen?
Omdat we kennelijk niet om elkaar heen konden.
Maar hij wil dit nu niet, kan dit nu niet. Misschien: durft dit nu niet.
Dit is niet iets dat ik in mn eentje kan beslissen.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
zaterdag 5 juni 2010 om 11:15
quote:aikidoka schreef op 05 juni 2010 @ 00:19:
Spijker, het lijkt, misschien door hoe je het opgeschreven hebt, alsof je het vreemdgaan niet zo belangrijk vindt. En dat hoeft natuurlijk ook niet, ik weet niet wat jullie afspraken daarover zijn. Ik zou nu wel heel, heel diep nadenken of je moeite en tijd wilt stoppen in iemand die zo reageert als het moeilijk is, als het tegenzit. Door weg te rennen, door destructieve dingen te doen (drinken, vreemdgaan), door niet met jou te communiceren maar ervandoor te gaan. Hij heeft dat al eerder gedaan in jullie relatie (toen opeens terug naar zijn ex), en toen kwam hij een paar maanden later opeens weer opduiken. Misschien doet hij nu wel weer zoiets. Misschien hoop je daar nog wel op. Ik kan het me heel goed voorstellen. Maar als buitenstaander, met meer afstand, zeg ik: het hoeft niet zo Spijker, niet zo moeilijk. De liefde kan ook gewoon prettig en makkelijk zijn. Veel prettiger en makkelijker dan je nu hebt.
Sterkte, nogmaals. En een knuffel. Want het is zwaar K.U.T.Hier ben ik het wel mee eens.
Spijker, het lijkt, misschien door hoe je het opgeschreven hebt, alsof je het vreemdgaan niet zo belangrijk vindt. En dat hoeft natuurlijk ook niet, ik weet niet wat jullie afspraken daarover zijn. Ik zou nu wel heel, heel diep nadenken of je moeite en tijd wilt stoppen in iemand die zo reageert als het moeilijk is, als het tegenzit. Door weg te rennen, door destructieve dingen te doen (drinken, vreemdgaan), door niet met jou te communiceren maar ervandoor te gaan. Hij heeft dat al eerder gedaan in jullie relatie (toen opeens terug naar zijn ex), en toen kwam hij een paar maanden later opeens weer opduiken. Misschien doet hij nu wel weer zoiets. Misschien hoop je daar nog wel op. Ik kan het me heel goed voorstellen. Maar als buitenstaander, met meer afstand, zeg ik: het hoeft niet zo Spijker, niet zo moeilijk. De liefde kan ook gewoon prettig en makkelijk zijn. Veel prettiger en makkelijker dan je nu hebt.
Sterkte, nogmaals. En een knuffel. Want het is zwaar K.U.T.Hier ben ik het wel mee eens.
dinsdag 8 juni 2010 om 10:16
Dank je wel voor alle lieve berichten.
Ik heb vandaag de bloemen die hij me voor mijn verjaardag stuurde weggegooid, ze waren echt op. Ik heb de zes grote rozen eruit gehaald en die met het kaartje en het lint dat bij het boeket zaten samengebonden en opgehangen. Ze zijn nog zo mooi, mooi maar dood. Hoe symbolisch.
Ik heb vandaag de bloemen die hij me voor mijn verjaardag stuurde weggegooid, ze waren echt op. Ik heb de zes grote rozen eruit gehaald en die met het kaartje en het lint dat bij het boeket zaten samengebonden en opgehangen. Ze zijn nog zo mooi, mooi maar dood. Hoe symbolisch.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 8 juni 2010 om 12:00
Spijker, ook hier een meelezer vanaf het eerste uur.
Lief mens wat zal jij een pijn hebben
De allesoverheersende kramp om je hart, van zo iets zo graag willen, iets zo diep voelen, weten dat de ander het ook voelt maar dat het gewoon niet gaat.
Ik huil zelden om forummers maar nu merkte ik dat er een traan over mijn wang liep.
Heel veel liefs, Summer
Lief mens wat zal jij een pijn hebben
De allesoverheersende kramp om je hart, van zo iets zo graag willen, iets zo diep voelen, weten dat de ander het ook voelt maar dat het gewoon niet gaat.
Ik huil zelden om forummers maar nu merkte ik dat er een traan over mijn wang liep.
Heel veel liefs, Summer
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
woensdag 9 juni 2010 om 00:04
Wat kunnen omstandigheden dan toch bepalend zijn. Ik geloofde in jullie. Ik geloofde in het sprookje. Het moest meer zijn dan een sprookje. Dat kan niet anders.
Helaas is er dan ineens de praktische dagelijkse realiteit. En dan vooral die van hem. En als ik er met droge ogen naar kijk ben ik ook nog bang dat ik hem snap. Zeker met zijn ehtiek en zijn (be)leefwereld. Hij kan je niks bieden op materieel gebied. Hij kan zichzelf zelfs niets bieden op dit moment. Wat moet hij dan met een meisje aan de andere kant van de Oceaan waar hij nooit heenkan...
Ik snap zijn keus. Rationeel. Met mijn gevoel blijf ik zeggen: Stom Stom Stom!! Vecht nou voor wat echt is!!
Maar ja, daar heb je zo weinig aan....
Hoe is het nu met je Spijk?
Helaas is er dan ineens de praktische dagelijkse realiteit. En dan vooral die van hem. En als ik er met droge ogen naar kijk ben ik ook nog bang dat ik hem snap. Zeker met zijn ehtiek en zijn (be)leefwereld. Hij kan je niks bieden op materieel gebied. Hij kan zichzelf zelfs niets bieden op dit moment. Wat moet hij dan met een meisje aan de andere kant van de Oceaan waar hij nooit heenkan...
Ik snap zijn keus. Rationeel. Met mijn gevoel blijf ik zeggen: Stom Stom Stom!! Vecht nou voor wat echt is!!
Maar ja, daar heb je zo weinig aan....
Hoe is het nu met je Spijk?
woensdag 9 juni 2010 om 05:43
Het gaat wel, ik heb het gewoon een beetje weggestopt en ik ga gewoon door met de dagelijkse dingen. Veel afleiding van vrienden, dat is heel lief.
Maar ik mis hem zo. En daar kan ik niets mee, daar kan niemand iets mee. Dat moet gewoon langzaam een beetje slijten denk ik. (dus vandaar ook: wakker op vreemde tijden, supermoe, enz)
Ik wou dat de omstandigheden anders waren, maar tja daar verander je niets aan. Ik weet niet eens meer zo goed wat ik moet schrijven omdat ik het de laatste tijd al zo vaak heb verteld.
Soms is het net alsof het niet waar was.
Maar ik mis hem zo. En daar kan ik niets mee, daar kan niemand iets mee. Dat moet gewoon langzaam een beetje slijten denk ik. (dus vandaar ook: wakker op vreemde tijden, supermoe, enz)
Ik wou dat de omstandigheden anders waren, maar tja daar verander je niets aan. Ik weet niet eens meer zo goed wat ik moet schrijven omdat ik het de laatste tijd al zo vaak heb verteld.
Soms is het net alsof het niet waar was.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
vrijdag 11 juni 2010 om 01:04
Spijker, ik vind het ongelooflijk verdrietig voor je. Zwaar k*t, en dat na zo'n fijne week.. ik heb er geen woorden voor.
Toch raakt mij iets anders ook (en houd me ten goede, misschien omdat ik dat zelf meegemaakt heb na 16 liefdevolle jaren met mijn -dacht/denk ik- Grote Liefde):
Ik weet dat mannen vooral in materialistische termen denken als ze zeggen: ik heb niks te bieden om een relatie op te baseren. Okee, hij vond ook dat ie zijn bagage zelf eerst aan moest pakken alvorens een relatie te beginnen en de twijfel er vanaf het begin was, dat dit geen goed moment was, hij er niet klaar voor was om al zo'n liefde als jij tegen te komen.
Maar.. wat belangrijker is dan de financiele en materiele omstandigheden, is dat je samen problemen aanpakt, bespreekt, samen tegenslag overwint. Dat geeft vertrouwen in de liefde en de relatie-in-wording. Eerlijk zijn, delen van je problemen. Tuurlijk is het fijner als je leven en jezelf op ordezijn, alvorens aan een toekomst met iemand te kunnen denken.
In plaats daarvan gebruikt hij die problemen als excuus waarom hij vreemdgaat. En dat vind ik wel een bedreiging voor een relatie, zeker omdat het niet de 1e keer is. Jij begrijpt hem en ik begrijp ook heel veel (ook waarom mijn ex een vriendin kreeg), en veel is ook verklaarbaar. Dat is toch iets anders dan begrijpelijk of excuus. Zeker als dit nog in het begin is, als je zo enorm gek op elkaar bent. En dat nog maar zo kort geleden zo intens samen beleefd en geuit en volop gevoeld hebt..
Ik denk dat hij het vertrouwen in een evt toekomst samen naar verkeerde maatstaven en omstandigheden meet. Dat zou vertrouwen moeten zijn, geloven in elkaar en op elkaar(s) hulp kunnen rekenen als omstandigheden moeilijk zijn. Juist bij tegenslag mag je verwachten dat je steun bij elkaar zoekt, ipv afleiding en iets doen wat je verwijdert van elkaar. Hoe moet dat bij dips in je verdere leven, als allerlei drukte en omstandigheden het leven moeizaam maken?
Ik begrijp wel dat ie zijn leven eerst zelf op orde wil hebben, maar voor die problemen zijn wel oplossingen te vinden. De plannen en dromen voor een eigen zaak moeten helaas wijken, maar zovele anderen kunnen dat (nu) ook ff niet, dan wordt het iets wat het dichtstbij die droom komt (bedrijfsleider van zoiets). Jullie zijn jong en er komen ook weer kansen. Mmisschien kan jij daar ook werk vinden (na afstuderen)? En dan maar geen hypotheek, dan wordt het een paar jaar huren. Dat zijn geen onoverkomelijke zaken voor liefde.
Hij is er niet klaar voor, geeft dat zelf ook aan. En toch zal hij (misschien juist door deze persoonlijke crisis) ontdekken dat het materiele niet bepalend is. Ik zou idd niet nu te snel conclusies trekken, wat iemand zegt midden in crisis. Wel donder je keihard van die roze wolk, als hij bij voorbaat het bijltje erbij neergooit en over een tijdje blijft denken in onmogelijkheden en de omstandigheden blijvend laat bepalen.
Ik zou het even afwachten, maar ondertussen zelf wel goed nadenken en in contact blijven, want juist bij tegenslag leer je iemand beter kennen dan in de weken dat jullie zorgeloos konden zijn en je beste kant van elkaar zagen. Niet naief zijn dus, maar kijken of en hoe hij zich bij elkaar pakt. Het is niet liefde die alles overwint, het moet ook zijn dat je beiden de power hebt om de omstandigheden te lijf te willen en kunnen gaan. Samen.
Wens je veel sterkte en wijsheid hierin, alleen jij en hij kunnen veranderingen tot stand brengen, erin geloven of niet. Maar niet blind geloven, hoe sterk en echt jullie verbondenheid ook voelt. Je moet op elkaar kunnen rekenen, zeker met zo'n afstand ertussen en zeker als het daardoor al moeilijker/ingrijpender stappen nemen is.
Dikke
Toch raakt mij iets anders ook (en houd me ten goede, misschien omdat ik dat zelf meegemaakt heb na 16 liefdevolle jaren met mijn -dacht/denk ik- Grote Liefde):
Ik weet dat mannen vooral in materialistische termen denken als ze zeggen: ik heb niks te bieden om een relatie op te baseren. Okee, hij vond ook dat ie zijn bagage zelf eerst aan moest pakken alvorens een relatie te beginnen en de twijfel er vanaf het begin was, dat dit geen goed moment was, hij er niet klaar voor was om al zo'n liefde als jij tegen te komen.
Maar.. wat belangrijker is dan de financiele en materiele omstandigheden, is dat je samen problemen aanpakt, bespreekt, samen tegenslag overwint. Dat geeft vertrouwen in de liefde en de relatie-in-wording. Eerlijk zijn, delen van je problemen. Tuurlijk is het fijner als je leven en jezelf op ordezijn, alvorens aan een toekomst met iemand te kunnen denken.
In plaats daarvan gebruikt hij die problemen als excuus waarom hij vreemdgaat. En dat vind ik wel een bedreiging voor een relatie, zeker omdat het niet de 1e keer is. Jij begrijpt hem en ik begrijp ook heel veel (ook waarom mijn ex een vriendin kreeg), en veel is ook verklaarbaar. Dat is toch iets anders dan begrijpelijk of excuus. Zeker als dit nog in het begin is, als je zo enorm gek op elkaar bent. En dat nog maar zo kort geleden zo intens samen beleefd en geuit en volop gevoeld hebt..
Ik denk dat hij het vertrouwen in een evt toekomst samen naar verkeerde maatstaven en omstandigheden meet. Dat zou vertrouwen moeten zijn, geloven in elkaar en op elkaar(s) hulp kunnen rekenen als omstandigheden moeilijk zijn. Juist bij tegenslag mag je verwachten dat je steun bij elkaar zoekt, ipv afleiding en iets doen wat je verwijdert van elkaar. Hoe moet dat bij dips in je verdere leven, als allerlei drukte en omstandigheden het leven moeizaam maken?
Ik begrijp wel dat ie zijn leven eerst zelf op orde wil hebben, maar voor die problemen zijn wel oplossingen te vinden. De plannen en dromen voor een eigen zaak moeten helaas wijken, maar zovele anderen kunnen dat (nu) ook ff niet, dan wordt het iets wat het dichtstbij die droom komt (bedrijfsleider van zoiets). Jullie zijn jong en er komen ook weer kansen. Mmisschien kan jij daar ook werk vinden (na afstuderen)? En dan maar geen hypotheek, dan wordt het een paar jaar huren. Dat zijn geen onoverkomelijke zaken voor liefde.
Hij is er niet klaar voor, geeft dat zelf ook aan. En toch zal hij (misschien juist door deze persoonlijke crisis) ontdekken dat het materiele niet bepalend is. Ik zou idd niet nu te snel conclusies trekken, wat iemand zegt midden in crisis. Wel donder je keihard van die roze wolk, als hij bij voorbaat het bijltje erbij neergooit en over een tijdje blijft denken in onmogelijkheden en de omstandigheden blijvend laat bepalen.
Ik zou het even afwachten, maar ondertussen zelf wel goed nadenken en in contact blijven, want juist bij tegenslag leer je iemand beter kennen dan in de weken dat jullie zorgeloos konden zijn en je beste kant van elkaar zagen. Niet naief zijn dus, maar kijken of en hoe hij zich bij elkaar pakt. Het is niet liefde die alles overwint, het moet ook zijn dat je beiden de power hebt om de omstandigheden te lijf te willen en kunnen gaan. Samen.
Wens je veel sterkte en wijsheid hierin, alleen jij en hij kunnen veranderingen tot stand brengen, erin geloven of niet. Maar niet blind geloven, hoe sterk en echt jullie verbondenheid ook voelt. Je moet op elkaar kunnen rekenen, zeker met zo'n afstand ertussen en zeker als het daardoor al moeilijker/ingrijpender stappen nemen is.
Dikke
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 15 juni 2010 om 07:52
Bassist en ik hebben afscheid genomen door de telefoon en daarna geen contact meer met elkaar gehad. Ik denk vaak aan hem, toch wel minstens dagelijks. Ik mis hem, soms ben ik boos.
Gisteren op mijn werk te horen gekregen dat er voor mij ook onzekere tijden gaan komen. Bittere was dat ik dacht: gelukkig hoef ik me geen zorgen te maken of ik dit wel kan combineren met naar Bassist reizen, want dat hoeft niet meer.
Misschien is 6000km gewoon echt te ver, als je allebei op een niet-stabiel punt in je leven zit. De herinneringen zijn heerlijk, het verhaal was prachtig. Sommige dagen, zoals gisteren, zijn even erg moeilijk. Dan wou ik dat ik gewoon weer zorgeloos verliefd was. Het is zo heerlijk gewoon te weten dat iemand bestaat, daar ergens op de wereld, en dat je aan elkaar denkt ook al kan je niet bij elkaar.
Maar ergens is dat niet helemaal weg. Hij blijft bijzonder voor mij, ook al is er momenteel geen mogelijkheid om samen te zijn.
Bedenk ook dat ik niet altijd alles hier opschrijf, of niet exact opschrijf zoals het is. Niet voor alle praktische problemen is altijd een oplossing te vinden, dat is gewoon niet waar.
Gisteren op mijn werk te horen gekregen dat er voor mij ook onzekere tijden gaan komen. Bittere was dat ik dacht: gelukkig hoef ik me geen zorgen te maken of ik dit wel kan combineren met naar Bassist reizen, want dat hoeft niet meer.
Misschien is 6000km gewoon echt te ver, als je allebei op een niet-stabiel punt in je leven zit. De herinneringen zijn heerlijk, het verhaal was prachtig. Sommige dagen, zoals gisteren, zijn even erg moeilijk. Dan wou ik dat ik gewoon weer zorgeloos verliefd was. Het is zo heerlijk gewoon te weten dat iemand bestaat, daar ergens op de wereld, en dat je aan elkaar denkt ook al kan je niet bij elkaar.
Maar ergens is dat niet helemaal weg. Hij blijft bijzonder voor mij, ook al is er momenteel geen mogelijkheid om samen te zijn.
Bedenk ook dat ik niet altijd alles hier opschrijf, of niet exact opschrijf zoals het is. Niet voor alle praktische problemen is altijd een oplossing te vinden, dat is gewoon niet waar.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 15 juni 2010 om 08:36
Ja nou ja... kom. Iets te veel knuffels mensen! Het doet pijn natuurlijk, liefdesverdriet voelt zwaar en pijnlijk. Maar het was niet alsof we een huwelijk en 8 kinderen hadden. Het was een beginnende romance die nergens heen ging. Een superheftige verliefdheid die een klein jaar lang onze levens behoorlijk op z'n kop heeft gezet, maar die hier stopt.
Dus ja het is jammer en ja ik mis het en ja ik moet er van huilen. Maar ik zie het wel in perspectief hoor.
Dus ja het is jammer en ja ik mis het en ja ik moet er van huilen. Maar ik zie het wel in perspectief hoor.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
woensdag 16 juni 2010 om 11:01
Spike, neem je tijd, meissie! Vind het ongelooflijk shit, het leek zo bijzonder mooi, dat het nog bestond.. samen/saamhorig.. echte liefde overwint alles. Denk dat velen met je mee teleurgesteld zijn. Dat helpt jou nu niks, maar ik vind het moedig hoe je ermee omgaat. Ga niet te snel verder nu, wees niet "flink", want zelfs het verdriet hierom kan iets moois zijn (klinkt raar, maar toch is het zo). En dat alleen kan je bevrijden om weer ooit open te staan met je hele hart en ziel, al moet je daar nu nog niet aan denken..
Het is ook niet weg, en dat gevoel is er bij hem en bij jou, ook op afstand. Dat gaat ook niet weg, en het goede ervan kan je koesteren en behouden. Vergeten is niet het doel,maar door alles heen het mooie bewaren, een plek in je hart geven en bedenken dat jouw hart nog veel meer plaats heeft.
Hoop dat je je onbevangenheid niet verliest. Ook deze liefde was mooi om mee te maken, maar verdrietig dat het zo eindigt. Dan denk ik: er ligt iets nog beters op je te wachten..
Succes met alles
Het is ook niet weg, en dat gevoel is er bij hem en bij jou, ook op afstand. Dat gaat ook niet weg, en het goede ervan kan je koesteren en behouden. Vergeten is niet het doel,maar door alles heen het mooie bewaren, een plek in je hart geven en bedenken dat jouw hart nog veel meer plaats heeft.
Hoop dat je je onbevangenheid niet verliest. Ook deze liefde was mooi om mee te maken, maar verdrietig dat het zo eindigt. Dan denk ik: er ligt iets nog beters op je te wachten..
Succes met alles
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zaterdag 19 juni 2010 om 05:47
Djoels! Heb je gemist! Ik hier kom net thuis van stappen, en dit is typisch zo'n moment dat ik het mis dat ik Bassist niet meer kan bellen.. Sowieso is uitgaan op een rare manier veel leuker als je wel flirt maar weet dat je 'die ene bijzondere' bent van iemand ergens op de wereld.
Ik vraag me af wat hij nu doet, wat hij nu denkt, of ik ook in zijn gedachten ben.
Ik vraag me af wat hij nu doet, wat hij nu denkt, of ik ook in zijn gedachten ben.
I only get one shot at life - so I shoot to kill