Tegen beter weten in .......

Ben een vrouw en inmiddels de 50 gepasseerd. Klinkt oud maar zo voel ik me niet hoor. Getrouwd geweest en naa een aantal jaren geen relatie te hebben gehad, heb ik me begin van het jaar weer op een datingsite ingeschreven. Ik kreeg al vrij snel een korte relatie. Dit werkte niet echt.



Kort daarna leerde ik een aardige man kennen. Niet direct mijn type maar ik voelde me toch tot hem aangetrokken. Ik was ook niet zijn type hahah maar het gevoel was wederzijds. Om een lang verhaal kort te maken. We kennen elkaar nu 7 maanden.



Hij was gescheiden maar zat nog in de afwikkeling hiervan. Dat betekende dat ex nog aantal dagen per week in de woning bivakkeerde. Vond dat een rare situatie maar kon er wel mee leven. Na 3 maanden was het allemaal geregeld en was ze verhuisd en kon ik meer met hem afspreken.



Hoewel ... hij heeft het altijd erg druk met zijn baan, sport, huis, hond en kind. Met mij wilde hij nooit afspraken maken omdat zijn leven al zo geregeld werd op zijn werk. Zijn agenda werd de hele dag volgepland. Ik wist van tevoren dus niet wanneer ik hem weer zou zien. Hij wilde het liefst op de dag zelf laten weten of we elkaar zouden zien. Niet handig natuurlijk want ik heb ook mijn agenda.



Deze onzekerheid was niet prettig voor mij maar daarover praten was heel moeilijk. Sowieso praten over zulke dingen daar werd hij kriegelig van. Gevolg was dat ik me ging aanpassen aan hem. Het initiatief voor contact kwam ook 9 van de 10 keer van mij uit. Dit voelde voor mij natuurlijk niet goed. Maar ik wilde er niet elke keer over hebben als we elkaar zagen.



Omdat dit toch een onbevredigende situatie was hadden we afgesproken om elkaar even niet te zien en geen contact te hebben. Hij ging met zijn zoon op vakantie en ik alleen. Dat was een tijdsbestek van 2 weken. Daarna zouden we verder kijken. Hij ging als eerste op vakantie en melde me via sms dat hij was aangekomen en mailde/smste elke dag wel een keer. Toen ging ik op vakantie en ook toen ging het smsverkeer door. Hij kwam me halen van het vliegveld en we gingen eigenlijk gewoon weer verder waar we waren gebleven zonder hierover te praten. Niet lang daarna verviel hij weer in zijn "oude" patroon door o.a. geen tijd voor me vrij kunnen (willen?) te maken.



We besloten samen om te stoppen maar kreeg dezelfde dag al een sms dat hij het niet kon bevatten, De dagen daarop belde en mailde hij omdat hij zich zorgen over mij maakte. Ik reageerde niet. Toen kreeg ik een laatste mail dat hij me niet meer zou contacten omdat hij geen stalker wilde zijn. Toen reageerde ik wel en hebben we weer afgesproken. Weer besloten om door te gaan met de afspraak dat we het anders gingen doen maar hebben niet echt concrete afspraken gemaakt, stom.



Dat ging dus maar 2 weken goed en toen was voor mij de maat vol. Ik had aangegeven dat we nu maar echt moesten stoppen ook omdat we allebei diep in ons hart voelden dat we niet de juiste partner voor elkaar waren. Dit spraken we pas uit nadat we hadden besloten om te stoppen. We hadden een afscheid gepland en dit was heel mooi.



De dagen daarna waren erg zwaar, viel 3 kg af in 2 dagen en was er echt ziek van. Wilde hem nog een keer spreken omdat er toch nog dingen waren die niet duidelijk zijn. Je raadt het al, toen we elkaar zagen, gingen we weer voor de bijl maar nu met de afspraak dat we elkaar in ieder geval elk weekend zouden zien. We gingen dus vooruit Dat ging nu 3 weken goed en het voelde ook goed.



Nu ben ik gisterenavond (vrijdag) via MSN zo verschrikkelijk boos op hem geworden omdat hij aangaf dat hij vandaag (zaterdag) naar een verjaardag gaat van een familielid. Zijn ex is daar ook. Hij was dit vergeten en dus ook vergeten om dat aan mij door te geven. Ben niet boos omdat hij daar naar toegaat maar omdat we dan dit weekend elkaar niet zullen zien. Ook omdat ik moet werken. Ik had me er ook al op verheugd. Als hij mij echt zou willen zien, zou hij zeggen dat hij even een uurtje gaat. Maar dat zegt hij niet, alleen dat het ingewikkeld is. Zijn ex woont nl in het noorden en zal dus ook bij hem thuis zijn. Misschien ben ik naief maar ik weet dat er niets meer speelt tussen hen. Ik vroeg hem toen wat nu belangrijker was, die verjaardag of ik.



Toen bleef hij stil. Ik vroeg waarom hij niets zei. Ik weet niet wat ik moet zeggen zei hij toen. Ik moet er even over nadenken. Toen werd ik zo boos en zei dat hij dat maar moest doen en heb mijn laptop dichtgeklapt. Even daarna kreeg ik een mail met dat ik dit niet verdien. Dat hij mij niet kan geven wat mij blij maakt. dat hij voelt dat hij geen tijd voor mij vrijmaakt omdat zijn zaken hem te veel in beslag nemen en dat hij bang is dat onze relatie niet lang stand zal houden en hij daardoor waarschijnlijk de relatie aan het afbreken is ipv opbouwen. Hij vindt het beter, zeker op termijn, dat wij onze eigen weg gaan. En dat ik een man verdien die mij vereert, verrast, aan het lachen maakt, arm om me heen slaat, liefheeft en koestert, mij aanvult en blij maakt.



Wat doet dit pijn. Misschien is dit een onsamenhangend verhaal.

Waarschijnlijk kom ik over als iemand die blind is, dom is en ga zo maar door.



Dat is niet zo, want, tuurlijk heb ik het allemaal gevoeld. Maar de momenten dat wij samen waren heb ik genoten, kon ik me ontspannen en zorgde hij goed voor me. Hij kookte lekker, heeft me veel geleerd, hielp me met het regelen van zaken, fijne seks en omgekeerd nam hij ook dingen van mij over.



Tegen beter weten ging ik met hem door omdat ik dacht dat hij meer tijd nodig had. Stom natuurlijk, ik had het kunnen weten.

Heb nog niet gereageerd op zijn mail, weet niet wat ik hiermee aan moet. Weet wel dat ik hem nu echt zal moeten vergeten, vrienden blijven kan ik niet, daarvoor hou ik teveel van hem.



Nu liggen er nog spullen van mij bij hem. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Zou graag reacties willen ontvangen hoe hiermee om te gaan.

Dank Lavan en Johand, voor jullie bemoedigende woorden, het sterkt me, maar neemt niet weg dat het heel erg pijn doet.



Morgen weer werken, zie er tegen op. Doen alsof er niets aan de hand is terwijl ik elk moment in huilen kan uitbarsten. Vrijdagmiddag was er nog niets aan de hand en nu is het definitief afgelopen. Kan het nauwelijks bevatten. Het spookt continue door mijn hoofd, heb ook slecht geslapen. Ik weet, het hoort er allemaal bij, maar wat is dit k..



Heb nu ook zijn Facebookaccount geblokkeerd zodat ik niet meer op de hoogte ben van wat hij plaatst en omgekeerd. Op de datingsite waar wij elkaar hebben ontmoet, heb ik mijn account gisteren verwijderd. Ik zag dat hij online was geweest op de site. Kan zijn om te kijken of ik ook online ben geweest of om zelf weer verder te kijken. Zou dat knap lullig vinden omdat hij zelf heeft aangegeven nog niet klaar te zijn voor een nieuwe relatie. Maar ja, ga me daar niet meer druk over maken maar vind het tegenover een nieuwe partner niet eerlijk. Ga me zelf binnenkort wel op een andere site inschrijven en heb me voorgenomen om het rustig aan te doen. Hebben jullie nog leuke tips voor mij?

Jullie hebben gelijk. Moet het laten bezinken. Lijkt beetje paniekreactie. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Thnx.

Dank voor jullie reacties. Vind ik erg fijn.



Zit nu eigenlijk nog met 2 dilemma's.

De eerste is dat ik de behoefte voel om contact op te nemen met de vrouw met wie hij iets had voordat hij mij leerde kennen. Ik weet haar naam en kan haar via MSN benaderen. Dat heb ik al gezien. Aan de ene kant denk ik, laat toch, maar aan de andere kant wil ik graag weten hoe het bij haar is gelopen. Misschien dat dat kan helpen bij het verwerkingsproces.



het tweede dilemma is dat ik hem wil laten weten dat ik heb gezien dat hij afgelopen maand, toen wij nog niet uit elkaar waren, op de datingsite, waar wij elkaar hebben gevonden, online is geweest.

Jullie denken dan natuurlijk, hoe weet je dat want dan was jij daar blijkbaar ook. Dat klopt, ik kreeg een interesseberichtje. Omdat ik niet zichtbaar was, dacht ik, ben ik dat gaan checken. En kon het niet laten om naar zijn profiel te gaan. En daar zag ik dat dus. Wij waren allebei betalend lid, maar toen we elkaar hadden ontmoet, was de eindtermijn bijna verlopen en hebben we uiteraard niet verlengd en het account op non-actief gezet.



Nu heb ik afgelopen zaterdag, de dag dat ik mijn spullen bij hem heb opgehaald en definitief afscheid heb genomen, mijn account op die site opgeheven en zag ik dat hij diezelfde dag ook online was geweest. Terwijl hij me bij het afscheid huilend vertelde dat het niet aan zijn gevoelens voor mij ligt maar dat hij meer tijd nodig heeft. En dat hij denkt dat hij nog niet aan een nieuwe relatie toe is. Nu vraag ik je, zijn we 7 maanden bij elkaar geweest, is nog niet aan nieuwe relatie toe, en zit dezelfde dag alweer op de datingsite.



Voel nu dat ik hem wil laten weten dat ik dit weet en dat ik dit niet eerlijk vind tegenover een eventuele nieuwe partner. Aan de andere kant denk ik laat toch, maar het laat me niet los. Hoe kom ik hier van af? Toch maar laten weten? Dit is zo lastig!



Meesje50, ja wil met je mailen. Wil je me laten weten hoe we adressen gaan uitwisselen?

Danayla,

hobbies/sport opgeven hoeft voor mij ook niet, maar om wat meer tijd voor elkaar vrij te maken ligt het m.i. voor de hand om te kijken hoe je een en ander kunt regelen.



Vriend speelt graag tennis en doet dat op iets hoger niveau dan gemiddeld. maandag en woensdag zijn vaste tennisdagen. dan speelt hij nog competities, afgelopen zomer 2 tegelijk, dat betekende dat hij en vrijdag en zaterdag ook speelde en tussendoor nog toernooien. Dat was dan een hele week of 2 weken. Zo ook afgelopen weken. Dat kon hij altijd prima plannen maar de tijd met mij was wat lastiger in te plannen. Sowieso plannen dat vond hij altijd vervelend. Hij was meer van het spontane.



Als ik daar eens iets over zei, reageerde hij met: "moet ik dan stoppen met tennissen"? Dan waren we al weer vlug uitgepraat want daar was natuurlijk geen sprake van. En ik wilde dat hij uit zichzelf opperde dat hij wat minder zou mee gaan doen aan tournooien en competities, ook omdat hij last heeft van een schouderblessure. Dat is dus niet gebeurd.



Als ik dit teruglees en terugdenk vind ik mezelf echt dom dat ik me dit heb laten gebeuren. Nu ik erover denk, dit is me ook al een keer eerder gebeurd. Ongeveer 10 jaar geleden met een collega. Dat heeft toen 1 jaar geduurd. Toen ik met hem wilde stoppen omdat ik meer wilde, beloofde hij gouden bergen, Dat hij voor me zou gaan bladibla. Echt 4 uur lang met elkaar gesproken toen. Daarna niets meer van hem gehoord. Soortgelijk geval lijkt me.



En weer een nieuw probleem. Ik heb gemerkt dat als ik aandacht krijg, ik alles uit mijn handen laat vallen. Bij wijze van spreken dan. Heeft denk ik te maken met mijn zelfbeeld, zelfvertrouwen.

Op de een of andere manier ontbreekt dat. En dat zou niet zo moeten zijn. Anderen vinden mij een leuke vrouw, zelfstandig en onafhankelijk. De moeite waard. Maar waarom geloof ik dat zelf niet?

Wat fijn jullie reacties dit geeft mij echt kracht. Thnx. Voel me vandaag echt sterk en kan er goed over praten. Was gisterenmiddag wel anders. In de auto zette mijn dochter de cd van Adele op "someone like you" (ook het nummer dat hij had opgezet toen ik mijn spulletjes kwam halen) en de tranen biggelden over mijn wangen. Vanmiddag zelf dit nummer opgezet en voila, kon er goed naar luisteren. Ben trots op mezelf.



Het is wel erg triest dat een aantal van jullie zichzelf in mijn verhaal herkennen. Wat een rotzakken zitten er toch tussen.

Ja vind ik zelf eigenlijk ook nu ik dat zo teruglees , maar zo voelde het op dat moment.