Tja, en dat was het dan.... deel 3

Joh, NewWoman, wat een prachtig vervolg van je verhaal. En het lijkt me ook helemaal geweldig dat de Titanic dan toch vergaat inderdaad. Al bedenk ik dan maar in mijn geval dat langdurig ongeluk ook best een goede straf is.. Hier is ex nog met lekker ding hoor. Maar ik heb het prima voor elkaar. Ik oefen nog steeds in onverschilligheid, dat lukt niet altijd, vooral door de constante aanwezigheid van lekker ding in mijn werkomgeving. Ex is wat minder opvallend aanwezig meestal.



Er is hoop, als ik jouw verhaal lees, NewWoman. Ik denk dat ik het ook stukken makkelijker met ex zou hebben als lekker ding afgevoerd zou zijn. Maar toch, ik weet nu zijn ware aard he. Bah!! Al was hij de laatste man op aarde, ik zou helemaal nooit meer iets met die viespeuk hoeven.

Newwoman.. Wat mooi! Al kan ik het deel van het bij elkaar eten niet snappen hahahah.. Ik eet niet bij mijn eigen ex. Haha.. Maar zonder gekheid. Erg leuk om te horen..



Mijn ex verzint steeds weer nieuwe dingen.. Dan wil ie de kinderen niet meer zien omdat hij denkt dat ze niet van hem zijn en wil hij een dna van beide kinderen. Nu stuurt hij weer berichten dat de kinderen na zes uur savonds niet meer welkom zijn. Dat houd dus in dat de kinderen door de week niet naar hun sporten kunnen. Hij gaat ze niet brengen zegt ie.. Nou lekker voor ze. Ik breng ze wel altijd en breng ze daarna naar hem als ik moet werken. Dit geeft mij een grote druk.. Misschien moet ik maar een oppas hier hebben als ik werk en de kinderen hebben hun sport. Dan laat ik ze op andere dagen naar hem toe gaan. Hij wil dat ik klem loop met alles.. Aan de enen kant vind ie mij een lui kreng zegt ie en aan de andere kant vind ie dat ik meer moet gaan werken.

Hij betaald volgens hem teveel alimentatie. En dan ik een partner ali aannam is helemaal idioot.. Aldus gekke ex.. Ik heb een meisje dat hier wel eens slaapt in nood.. Misschien moet ik het maar omgooien op de dagen dat ik werk. Het zou mij wel een hoop rust geven dat ik niet meer hoef te haasten dan enz..



Ach ik weet het allemaal niet meer hoor. Ik ben sterk hoor en red me uiteindelijk, maar ik ben der zo schijtflauw van. Iedere keer word ik weer uitgescholden. En denk ie oprecht verkeerde dingen zoals dat ik vreemd zou zijn gegaan enz enz. Het houd maar niet op.. Bah.



Ik weet niet wie het vroeg? Over zussen van hem? Nou hij heeft drie zussen en zijn beide ouders nog. Met een van die zussen heb ik nog een erg goed contact. Dus die is niet meer welkom bij hem. Omdat ze mij af en toe spreekt. De andere zussen helpen hem nergens mee.. Die hebben hun eigen leven aldus die zussen. En hebben geen zin in zijn soris.

Zijn moeder ziet mij als hoofdschuldige in deze en zijn vader is een redelijk man, maar is al oud en niet bij machte om hem tot de orde te roepen. Ex roept nu ook telkens dat als zijn ouders er niet meer zijn dat hij dan vertrekt en een nieuw leven zonder kinderen op gaat bouwen. Nou eerlijk gezegt kan ik niet wachten! Ik wou dat de aardbol open ging en hij erin verdwijnt... Zieke sukkel..

NW, wat leuk om je weer te lezen. Eigenlijk ben ik heel nieuwsgierig waarop ex en Vlam stuk gelopen zijn maar daar zal ik zeker naar moeten blijven raden hè

Fijn voor jou dat jullie contact zo goed als mogelijk is hersteld al proef ik ergens nog wel bitterheid, klopt dat...

quote:_newwoman_ schreef op 03 november 2013 @ 15:04:

Heee, ik had in tijden niet meer op Viva gekeken, op de een of andere manier was het niet meer "zo nodig".. denk ik.









Wat leuk allemaal bekenden







Bij Gijs ook alles oke, goed contact met ex, heel soms wat gekibbel maar geen schokkende zaken.



Nog steeds actief op dit forum alleen meer in de pijler actueel.

NW! Ik heb gesmuld van je verhaal!! Zooo herkenbaar, het deel waarin je schrijft dat nu vlam opgerot is het contact met ex beter is.

Ik weet zéker dat dat in mijn situatie ook het geval zou zijn. Ware het niet dat het hier nog niet zo ver is. Ex en zij hebben zelfs huis gekocht samen dus ik gá ervan uit dat het daar nog wel goed zit.



Hij ging toch ook vreemd met haar toch?



Fijn iig dat het bij jullie een stuk rustiger is, zo zonder ruzies en beiden de kinderen op de eerste plaats zettend. Dat is fijn!

Ex hier dreigt trouwens met alimentatie inhouden. En convenant openbreken zodat hij minder hoeft te betalen (hij betaalt gewoon conform trema normen, geen cent meer (of minder)). Hij betaalt nu obv situatie toen hij nog niet samenwoonde dus ik ga ervan uit dat áls hij kan openbreken, dat in zijn nadeel is (hij woont nu wel officieel samen). En ik weet ook dat convenant herzien (financieel) alleen kan als inkomsten / uitgaven substantieel (en buiten eigen 'schuld' in geval van daling inkomsten) gestegen of gedaald zijn maar toch. Het zit me niet lekker. Die onrust weer. Pffff..



Iemand daar ervaring mee?

Hoi soyli. D t is ook een van de dingen die mijn ex zich en mij voorhoudt. Hij wil zijn bedrijf dood laten bloeden en vervolgens op bijstandsnivo gaan zitten. Vervolgens wil hij ali opnieuw laten berekenen. Ik heb begrepen dat mijn ex niet zoveel kan met de alimentatie. Ik heb aan de hand van zijn inkomen en mijne een berekening laten maken. Maar zoals gewoonlijk was ex het daar niet mee eens. Hij wou zelf een bedrag vaststellen want...die instanties kunnen dat niet zei hij. Uiteindelijk heeft ex een bedrag genoemd per kind per maand en voor mij partner ali.. Maar hij wist niet dat dat best wat hoger was als dat hij moest betalen van de instanties. Ik ben daar mee akkoord gegaan. En dat staat vast in het convenant. Ik heb begrepen van advocaat dat omdat hij het niet via de instanties wou en dit zo heeft vast laten leggen, dat hij dit niet zomaar gerechtelijk aan kan vechten, omdat hij toen ook weigerde dit via de instanties te doen... En dat de rechter dan gewoon zoiets heeft van ok dit is wat u toen wou klaar.



Maar mij baart dat ook zorgen. Zelfde als dat ex zegt dat ie naar verwegistan wil omdat hij een nieuw leven op wil bouwen zonder kinderen en voorAl ver weg bij mij . Tja en de ali denk ik dan?



Vervelend is dat he? Al die onzekerheid enzo. Tenminste ik kan dat nog steeds erg vervelend vinden.

Kamparie, waar het op stuk is gelopen met ze?

Laten we het er op houden dat het niet werkt met twee kapiteins op 1 schip.

Oh het lijkt zo mooi hè, maar in de roze waan van verliefdheid dicht je die ander alle eigenschappen toe die jij wilt dat die ander heeft. Uiteindelijk zakt die roze wolk weg en wordt de realiteit zichtbaar en dan blijkt die ander toch niet zo ideaal als het leek...

En als je dan gaat eisen dat de ander zich naar jouw ideale beeld gaat vormen beginnen de problemen...



Veel mensen in onze omgeving vinden het bijzonder hoe we het nu doen samen. Men vraagt mij ook geregeld of we weer 'bij elkaar' zijn, of zullen komen..

Nee dus. Dat gaat niet gebeuren, niet als 'stel', daarvoor is echt teveel gebeurd en is mijn vertrouwen teveel geschaadt.

Maar op de een of andere manier gaan we wel een soort van 'samen oud worden'.

We komen natuurlijk ook nooit meer los van elkaar vanwege de kinderen en in het bijzonder onze gehandicapte zoon.

We zoeken geen van beiden ook dat soort toenadering.

Die tijd is geweest, we zijn nu gewoon samen ouders.



De kids varen er wel bij, dochter is zó ontzettend opgeknapt, ik ging vorig jaar zelfs met haar naar de kinderpsycholoog, drama's.

Maar nú, je kent dat meisje niet weer.



Het begroot mij (ouderwetse benaming maar dekt geheel de lading) dat ik zoveel nare verhalen lees van sommigen van jullie.

DNA-testen, gezeur over geld, getouwtrek.. Bah, komt er dan nooit een eind aan?

Ik ben blij dat het bij mij nu gaat zoals het gaat en zou dat ieder ander ook gunnen, met name ook al die kinderen die erdoor geschaadt worden, heel kut vind ik dat.



Een nieuwe liefde Hova? Wauw wat fijn voor je.

Ik heb het geprobeerd maar nee, dat gaat 'm echt niet meer worden hoor.

Ik hou het dus maar bij mijn vaste scharrel voor af en toe vandattum en verder vind ik het prima zo.

Iemand vroeg mij laatst of ik gelukkig was en ik kon volmondig 'Ja!' zeggen. Die ene angel is er echt uit, dat vlammetje brand ik me gelukkig niet meer aan...

Newwoman, wauw, haast niet te geloven. Ik heb altijd veel van je gelezen en wist hoeveel verdriet het je deed. Dat het vier jaar moest duren voor hem om te beseffen dat hij het al die tijd al had.



Fijn te horen dat jullie nu weer de heerlijke ouders zijn van jullie kinderen. Ik kan mij voorstellen hoe fijn die het moeten vinden. Nu het zo goed gaat, heb je het gevoel dat wat gebeurd is, toch ergens goed voor was, ondanks de pijn en verdriet die het met zich heeft meegebracht? Het klinkt misschien raar, maar ik ben benieuwd of deze 'ervaring' nu voor zorgt dat jullie een nog betere band hebben en hij nu met zijn neus op de feiten is gedrukt. Mijn man geeft namelijk aan dat het laatste ervoor gezorgd heeft dat hij weer naar huis is gekomen. Vandaar mijn vraag.



Heel veel plezier en succes met deze ontwikkelingen. Je verdient het.



Liefs.

Darkclouds

Problemo, die ex van jou is zo enorm wanhopig en vooral onmachtig..hij is door eigen toedoen alles kwijt en tja..een kat in het nauw maakt rare sprongen. Omdat hij door heeft dat hij jou helemaal en voorgoed kwijt is en jou niet meer kan "bereiken" , verzint hij dit soort bullshit in de hoop dat er een reactie van je komt. Vergeet niet dat negeren het ergste is voor iemand met zo'n groot ego he?

Neem hem vooral niet serieus, laat het je niet raken al die onzin die hij uitkraamt. Want WAT heeft hij er daadwerkelijk van uitgevoerd? Niks, want hij is slappe hap. Hij gaat het niet doen, echt niet.



NW...ik wist het natuurlijk al, maar ik ben vooral blij om te lezen dat jullie nu weer een team zijn voor jullie kinderen. We hebben er veel over geschreven (en over gelezen) en het is nu eenmaal zo, dat zo'n nieuwe vlam enorm veel (voornamelijk) negatieve invloed heeft op een ex. Niemand van ons kende onze ex nog terug qua gedrag. Ze zijn er geen van allen leuker op geworden. Zodra zo'n vlam uit beeld is, verandert er vaak een heleboel. Hartstikke begrijpelijk dat jij nooit weer iets met die man zou willen, dat zou ook niet erg slim zijn. Jij moet ook in het belang van je kinderen het goed houden met hem, ik hoef dat gelukkig niet meer.



Hier is het helaas behoorlijk heftig geweest. Met als triest dieptepunt dat hij zijn slang mee heeft genomen naar mijn huis. Dat was voor mij de druppel. Zo overduidelijk provocatie, een laatste wanhoopsdaad van zijn kant om zich te laten gelden (dacht ie). Heb haar te grazen genomen, waarbij ex erbij stond als een lulletje rozewater. Waar wij nog keihard om gelachen hebben is dat hij haar niet eens verdedigde. Niet het voor haar opnam. Wederom kiest hij niet, de slampamper. Heeft ie nooit gedaan ook, zal ie ook nooit gaan doen. Hij heeft uitgesproken dat hij nooit bij mij weg wilde...hij voelde zich door mij weggekeken. Ik weet wel beter, maar hij blijft het zeggen, zelfs bij de rechtbank. Mooiste wraak is dat die twee nu tot elkaar veroordeeld zijn, maar is kwestie van tijd voordat hij (heeft ie vast al) een nieuwe heeft gevonden. Eentje die minder zeurt, klaagt, en niet zo labiel is. Goede nieuws is dat ik hem nooit meer hoef te zien!! Heeft even geduurd, maar is me gelukt. Ik ben vrij, kan door met mijn leven. Het boek is dicht en gaat nooit meer open. Case closed, met mij als grote winnaar.

(wij zijn hier allemaal winnaars, ook al lijkt dat nog niet. Iedereen komt er beter uit)!!

NW, je eerste alinea, zo is het. Ze willen graag dat het is (blijft) zoals het ooit begonnen is, maar dat is natuurlijk gewoon een fata morgana. Dit soort relaties zijn (amper) ooit fijn en gelukkig. Ook hier is het gegaan zoals ik had voorspeld, en de afloop zal nog treuriger zijn. Ze zijn nog niet los van elkaar, omdat hij haar nog nodig heeft. Zodra hij zijn leven wat meer op de rit heeft, is zij niet meer nodig. Zo triest, hoe zij zich vastklampt aan hem. Twee afhankelijke, needy mensen die weinig hebben verder. Had haar in geen tijden gezien maar oh...het was een wandelend lijk. Zij eindigt alleen en nog gefrustreerder, hij zal vrolijk doorgaan met het volgende slachtoffer. Zij wordt ooit mij, en dat is dan de beste wraak. Ik heb zo mijn bronnen, dus ik zal dat weten.

Nw: wat een verhaal! Dat had je een jaar geleden ook niet bedacht! Ik vind het vooral mooi dat jullie samen weer ouders kunnen zijn, toch wel erg fijn voor jullie kinderen.

Hoi allemaal,



Ik ben nieuw op het viva-forum, helaas..

Ik zal kort iets vertellen over mezelf: ik ben 32 jaar, 2 kinderen van 2 en 5 jaar, relatie van 14 jaar waarvan 4 jaar getrouwd.

Begin dit jaar hadden mijn man een gesprek waarin we allebei aangaven dat het minder leuk en gezellig was tussen ons. Het gezinsleven is altijd heel leuk geweest, sociaal leven ook, maar tussen ons was er iets veranderd. Niet zo gek na 14 jaar en 2 kinderen, dus we besloten alert te zijn en meer moeite te doen en meer interesse in elkaar te tonen, echt weer wat tijd voor elkaar te maken. Een paar maanden later vroeg ik hem hoe hij het vond gaan. Hij antwoordde: waar heb je het over? Toen ik dat zei, gaf hij aan dat hij dat allang weer vergeten was en dat het dus goed was. Oke.. Het voelde toch niet helemaal oke, maar ik zag het als een fase. We zijn nog leuk op vakantie geweest, maar daarna liepen we vast. Hij werd steeds afstandelijker, botter, koeler, vroeg niet eens meer hoe het op mn werk was. Pakte gelijk zijn telefoon zodra hij thuis kwam. Begin augustus heb ik gravraagd of er iets was en hij was stil.. Zei dat ik er wel een handig moment voor uit had gekozen (net of daar een handig moment voor bestaat) en dat we het er later wel over zouden hebben. Ondertussen was mn maag gelijk geblokkeerd en voelde ik de bui al hangen. Gepraat gepraat gepraat en hij zei dat hij het ook nog wilde proberen. Wilde kijken of er nog wat inzat. Maar ik voelde dat hij het niet meende. Een paar weken later was de kogel door de kerk: hij wilde scheiden. Sinds 1,5 jaar merkte hij dat de rek eruit was, het gevoel was op, weg en hij geloofde niet dat het nog terug kwam. Hij houdt niet meer op de juiste manier van mij. ziet me alleen nog als de moeder van zijn kinderen. Aangezien ik niet kan trekken aan een dood paard, zei ik akkoord te gaan met scheiden. Tja, wat moet je anders. Relatietherapie wilde hij niet en voor zijn gevoel had hij er alles aan gedaan om het nog een kans te geven. Helaas wel zonder mijn medeweten dat hij er niet lekker in zat. Hij denkt nu dat de beslissing om te scheiden van ons allebei is en begrijpt niet waarom ik erin mee ging.

Er volgde hele zwarte maanden, ik stond op een ochtend op met het gevoel en de gedachte: voor mij hoeft het allemaal niet meer. Ik schrok ervan, dit hoort niet bij mij!!! Ik werk 28 uur per week, ben veel met de kindjes bezig, volg een naaicursus, hardlopen, altijd enthousiast en dan dit! Ik voelde me meer en meer depressief worden en alsof ik in een bubbel zat, watten in mn hoofd, niet geaard ofzo!?!? Welkom in de hel van de scheiding dacht ik. Vrij snel hulp gezocht en gekregen, omdat bepaalde gedachten boven bleven komen en mn dagen gingen beheersen, heb ik uiteindelijk antidepressiva voorgeschreven gekregen. Ik zie de toekomst (gelukkig nu al minder als in het begin) als een zwart gat. Het begint nu langzaam kleur te krijgen, maar vind het zo vreselijk zwaar. Alles wat vanzelfsprekend leek, lijkt weg te vallen.

Huis staat te koop, zijn al bij de mediator geweest en allebei op zoek naar een nieuwe woning. Wonen nog wel onder 1 dak, kinderen zijn op de hoogte. Dit weekend ben ik in het huis van een vriendin en dat geeft me wel lucht moet ik zeggen. Vanmorgen kwam hij langs met de kinderen en kreeg het gelijk weer benauwd. Mn oudste is hier gebleven en dat voelt fijn. eind van de middag gaan we samen naar huis, maar daar zie ik tegenop. Het voelt wel prettig hier!



Maar afijn, het voelt als overleven ipv leven en heb weinig plezier in het leven op dit moment. Kinderen, vrienden en mn ouders zijn echt mn houvast.



Ik zal eerst wat berichten bijlezen. Fijn om te lezen dat veel vrouwen uiteindelijk hun plek hebben gevonden, dat geeft hoop!!

Goldfish, toevallig kwam ik langs dit topic en lees ik jouw bericht.

Wat verschrikkelijk allemaal zeg voor je. Ik hoop dat je het allemaal weer op kunt gaan pakken en er samen met je kindjes iets moois van kunt gaan maken.



Dikke knuffel .

Goldfish.. Allereerst heel heel veel sterkte...

Heel cliché, maar de tijd gaat ervoor zorgen dat je je beter gaat voelen dus geef niet op. Met heel veel downs een een enkele up op het begin maar die ups gaan de overhand krijgen, en gaan steeds langer duren..



Ik las je verhaal. En dacht meteen.. Ook hier is een ander in het spel. Waarom ik dat dacht? Het feit dat hij min of meer van het één op het andere moment de stekker eruit trekt. Feit is ook (helaas) dat veel mannen (niet allemaal, voordat het mannelijke deel van het forum over me heen valt ) pas uit een relatie stappen als het volgende bedje gespreid is.

Mijn ex heeft zo jarenlang gezocht naar een gespreid bedje. Ging vreemd maar kwam steeds terug (en ik liet dat toe zucht) totdat hij een vrouw tegenkwam die uiteindelijk ook voor hem koos. Tot dat daadwerkelijke kiezen hield hij de deur hier ook nog open hoor, maar toen zij eenmaal bij haar man wegging vertrok hij hier ook. Ze wonen alweer twee jaar samen..



Ik ken dat zwarte gat. Ik ken het gevoel van 's ochtends wakker worden en niet meer willen. Ik ken het gevoel van machteloosheid. Geef het de tijd. Zorg goed voor jezelf en je kindjes. Er zal een moment komen dat je tot de conclusie komt dat je je echt beter voelt. Bij mij heeft dat bijna twee jaar geduurd. En ik heb nóg mijn slechte dagen, uren...



Ik kan helaas niet meer met mijn ex door een deur. Puur vanwege het liegen en vreemdgaan. En vanwege het feit dat zíj nog in zijn leven is. Dat maakt het contact tussen hem en mij té pijnlijk voor me. Niet uit jaloezie, maar omdat hij een stukje van me kapot heeft gemaakt. Moedwillig denk ik steeds vaker. Omdat hij alleen maar aan zichzelf dacht en geen moment heeft stil gestaan bij de consuequenties voor iedereen om zich (en haar) heen..



Ik heb het gevoel dat ik hem niet meer kén. Nooit gekend heb. Ook dat doet pijn.



Maar ik voel me beter nu. Ik ben blij met mijn eigen nieuwe plek (ons gezamenlijk huis is onlangs verkocht). Ik heb het heerlijk met de kinderen, maar ook de weekenden zonder kinderen vul ik met leuke dingen en mensen. Ik heb nog geen nieuwe relatie, merk dat ik daar nog niet aan toe ben. Ik zou heel graag willen hoor, maar word maar niet verliefd. So be it. Ik heb het geaccepteerd en dat is een groot goed.



Heel heel veel sterkte.. Nogmaals, geef niet op. Kijk niet te ver vooruit en probeer toch een beetje te genieten van wat er wel is.

@problemo, jeetje die ex van je blijft bezig hè. Volgens mij kan je het beste maar negeren, het is allemaal aandacht vragen en als hij geen positieve aandacht kan krijgen, dan maar negatieve aandacht, zolang jij er maar op blijft reageren.

Zet hij nu idd stappen voor dna test?



@nw, wat fijn dat jullie nu op deze manier met elkaar om kunnen gaan, wie had dat nou gedacht.



@allalone, hoe is het met je meis?



@soyli, je bent een stuk verder, wat goed van je!



@goldfish, wat een ellende hè, er komt nu een hoop op je af, stapje voor stapje hè, veel sterkte.

Goldfish77 wat verschrikkelijk. Desondanks, welkom hier. Je hebt in die korte tijd veel meegemaakt en toch lees ik door de regels heen dat je een sterke vrouw bent. Gelukkig heb je mensen die er voor je zijn. Zal je ook nodig hebben. Hier zijn ook mensen die voor je klaarstaan. Hoewel ik niet veel schrijf, lees ik steeds mee en ik heb er erg veel aan. Sterke vrouwen en man op dit forum, dat is een feit. Zoals iedereen mij ook aanmoedigde met deze zin: blijf schrijven, zo wil ik jou ook adviseren om het te blijven doen. Het helpt echt.



Ik ben heel blij dat jullie weer gestart zijn met schrijven dames en heer. Jammer dat Kunstje niet meer schrijft. Ik hoop dat het goed met haar gaat.



Soyli, als ik jou tekst naar Goldfish77 lees, zie ik zoveel overeenkomsten met mijn situatie. Ook ik heb hem ondanks het vreemdgaan (steeds) teruggenomen. Nu is hij weer thuis, maar gek genoeg zit ik te wachten op de dag dat hij weer met de mededeling komt dat hij vertrekt. Het is zo een raar gevoel. Ik ben nergens meer zeker van. Hoewel het tot nu toe echt goed gaat, blijft dat gevoel mij achtervolgen. Ik ben zo achterdochtig geworden en neem niets meer vanzelfsprekend. Ik wil die tijd voor het vreemdgaan zo graag terug. Toen was er zo een vertrouwen. Maar jij en vele andere hier worden steeds sterker en dat geeft mij hoop. Daarvoor mijn hartelijke dank aan jullie allemaal.



Liefs.

Darkclouds

Sorry Goldfish, ik schreef 77, maar het is 17



Darkclouds

Dilemma, met mij gaat het goed, leuke baan, heb leuke nieuwe vrienden waar ik leuke dingen mee doe, een pracht van een kleinzoon,wat wil een mens nog meer?



Goldfish, ruk is het! Ooit zal het beter gaan maar daar heb je nu niks aan, blijf van je af schrijven het helpt echt! Sterkte!



Darkclouds, wat een ontzettende lastige situatie waar je in zit. Kun je dat volhouden op deze manier? Die tijd van voor het vreemdgaan krijg je nooit weer terug, je zal er een nieuwe manier in moeten gaan vinden. Ik hoop voor je dat je dat vertrouwen weer terug gaat vinden..ook voor jou sterkte!

Allalone, wat fijn om te horen dat je een leuke baan, nieuwe vrienden en vooral een prachtige kleinzoon hebt. Het is nu jouw moment om te genieten en dat verdien je na alle ellende.



Je hebt gelijk, het is een lastige situatie. Of ik het kan volhouden weet ik niet, maar ik doe mijn best. Ik besef dat ik de tijd voor het vreemdgaan niet meer terug zal krijgen, daarom probeer ik nu het beste van te maken. Ik doe zo mijn best om hem het voordeel van de twijfel te geven, maar er is zoveel kapot gemaakt. Mijn zelfbeeld lijdt er zo vreselijk onder. Je gaat je dan vergelijken met zo een griet van een aantal jaar jonger en dat maakt mij bij alles zo onzeker. Grrrrr, soms lijkt het zo onwerkelijk. Je maakt zoveel met elkaar mee, steunt elkaar in goede en moeilijke tijden en dan dit. Bah, bah en bah .



Maar goed, met veel van jullie is het goed gekomen, dus ik houd de moed erin. Tot nu toe gaat het fijn hier en dat is voor mij nu voldoende. Babystapjes.



Geniet van alles om je heen en zeker van het oma zijn. Heerlijk.



Heel veel liefs.

Darkclouds

Allalone, klinkt goed meis!



Darclouds, nee de tijd daarvoor krijg je niet meer terug, ook wij hebben geprobeerd verder te gaan, totdat het nog een keer gebeurde, op bijna exact dezelfde datum als het jaar daarvoor.

Ik zat al bij een advocaat voor scheidingsaanvraag, heel verhaal, het advies gekregen om toch nog een keer te proberen met elkaar, dit vanwege grote financiële problemen.



Maar wat ik eigenlijk al had verwacht dit werkt niet. Ben zo al drie jaar verder en erg op, geen plezier meer, alleen maar ruzies.

Nu zit ik te wachten op de derde keer, maar dan gebeurt het niet hè.

Voor mezelf besloten dat het nu genoeg is geweest en ga eindelijk voor mezelf en de kinderen kiezen.



Ik hoop voor je dat het met jou beter gaat, of tewel samen, of alleen.

@dilemmazoveel, Wat een dapper besluit. Maar ook wel realistisch denk ik, want wil je zo nog je hele leven slijten? Weet je man het al?



Soyli, ik heb ook het gevoel dat ik mn man niet meer terug ken. zo bot en soms respectloos. En dan toch nog hopen dat hij op korte termijn gaat zeggen dat hij een vergissing begaat.

Ik slik nu ruim 5 weken antidepressiva, maar het doet nog niks. Het grootste gedeelte van de dag zie ik het leven niet meer zitten. Echt een vreselijk gevoel, want heb dat nog nooit eerder gehad. Vind het ook vreselijk voor de kinderen en andere mensen om me heen, want zou er juist van moeten kunnen genieten. Er is nog zoveel te doen en te beleven. Ben soms zo bang dat ik hier niet meer uitkom en eindig op de PAAZ. en dan te bedenken dat ik ruim 3 maanden geleden nog goed in mn vel zat!

Dilemma-zoveel, bedankt voor je bericht. Mijn gunst, dit klinkt niet goed. Ik vind het zo ongelooflijk sterk van je dat je nu besloten hebt dat het genoeg is en voor jezelf en kinderen kiest. Je geeft mij echt heel veel stof tot nadenken. De psycholoog zegt ook dat ik moet beslissen of ik kan leven met achterdocht.



Natuurlijk wil ik zo niet leven. Het is verschrikkelijk, zeker als je vroeger een blind vertrouwen in de ander hebt gehad. Mijn man doet erg zijn best om mijn vertrouwen terug te winnen, alleen zit de pijn zo diep van binnen. Gelukkig kan ik nu alles naar hem toe uiten en ik merk dat het hem heel veel doet. Ik heb hem vergeven, maar werk nu aan het vergeten. Dat doe ik door niet steeds het overspel in een gesprek naar voren te brengen. Ik wil haar ook niet het middelpunt maken van onze gesprekken, anders blijft zij in ons huwelijk.



Nogmaals bedankt voor wat je hebt geschreven en ik hoop ook dat het beter zal gaan, samen of alleen. Natuurlijk hoop ik samen, maar ik kan zijn keuzes niet beïnvloeden. Ik moet mijzelf hoe dan ook sterker leren maken. Wil er niet meer zo kapot en gebroken uitzien als er weer iets zou gebeuren. Tot nu toe gaat het goed en heel misschien redden wij het. Time will tell.

Ik wens jou heel veel sterkte en kracht toe. Je bent een kanjer.

Hallo allemaal, waar is iedereen. Ik hoop dat de stilte betekent dat het min of meer goed gaat met jullie.



Liefs.

Darkclouds

Hoi darkclouds, hoe is het nu met je?

Hier is alles in gang gezet, tot uiterste verbazing heeft man er vrede mee, ben nu bezig met convenant, is best ingewikkeld.

Wat wel raar was dat hij precies wist hoe of wat, terwijl niemand ervan wist.



Gaat het bij jullie al wat beter, lukt het je om alles een plek te geven of staat het tussen jullie in.

Wat mij het meest moeite koste was om hem weer te vertrouwen en niet bij alles te denken van tja dat deed je vast bij haar ook.



Ben blij als ik straks mijn eigen plek heb, kan helaas wel even duren. Tot die tijd blijven we zo samen wonen, best lastig.