Relaties
alle pijlers
Twijfel over relatie
vrijdag 23 februari 2018 om 10:15
Dag lieve mensen,
Ik zit al een tijdje in de knoop met mijn relatie.
In het verleden zijn er al wel problemen geweest en er zijn dingen die ik graag anders zou willen maar over het algemeen zitten we nu op een vrij goed punt en hou ik van hem.
Hij is (in vergelijking met anderen) echt een super man. Kan goed luisteren, is grappig en soms attent. Helpt al eens een handje mee in huis.
Toch heb ik het gevoel dat er 'iets mist'. Ik kan er mijn vinger niet opleggen. Dit gevoel heb ik al bijna 5 jaar.
De laatste tijd merk ik dat we niet echt toekomstplannen hebben. We hebben een huis gekocht en verder is hij druk bezig met zijn leven en ik dan ook maar met het mijne.
Er lijkt geen volgende stap te zijn en ik betrap mezelf erop dat ik steeds meer plannen maak waar hij niet in voor komt.
Verder merk ik een soort van emotioneel getouwtrek. Hij kan helemaal opgaan in zijn werk en hobby's. Dan lijk ik precies een last voor hem ("ben blij dat je deze week laat moet werken, dan kan ik zelf ook doorwerken en hoef ik je niet te entertainen").
Als gevolg trek ik me terug in mijn bezigheden. Plan dan ook maar mijn tijd vol met vriendinnen en hobby's. En op die momenten krijgt hij opeens weer behoefte aan aandacht en maakt veel tijd.
Vaak vraag ik me af of een relatie goed is als je zo vaak twijfelt.
Soms wil ik weg om te gaan reizen en dingen te ondernemen op een manier zoals ik dat wil.
Op andere momenten denk ik dat ik een verwend nest ben. Dat ik ondankbaar ben voor deze goede man in mijn leven.
Heeft iemand hier ervaring mee?
Zijn er mensen die om dezelfde reden de relatie hebben verbroken? Hebben jullie spijt of was het net de goede keuze?
Alvast bedankt!
Ik zit al een tijdje in de knoop met mijn relatie.
In het verleden zijn er al wel problemen geweest en er zijn dingen die ik graag anders zou willen maar over het algemeen zitten we nu op een vrij goed punt en hou ik van hem.
Hij is (in vergelijking met anderen) echt een super man. Kan goed luisteren, is grappig en soms attent. Helpt al eens een handje mee in huis.
Toch heb ik het gevoel dat er 'iets mist'. Ik kan er mijn vinger niet opleggen. Dit gevoel heb ik al bijna 5 jaar.
De laatste tijd merk ik dat we niet echt toekomstplannen hebben. We hebben een huis gekocht en verder is hij druk bezig met zijn leven en ik dan ook maar met het mijne.
Er lijkt geen volgende stap te zijn en ik betrap mezelf erop dat ik steeds meer plannen maak waar hij niet in voor komt.
Verder merk ik een soort van emotioneel getouwtrek. Hij kan helemaal opgaan in zijn werk en hobby's. Dan lijk ik precies een last voor hem ("ben blij dat je deze week laat moet werken, dan kan ik zelf ook doorwerken en hoef ik je niet te entertainen").
Als gevolg trek ik me terug in mijn bezigheden. Plan dan ook maar mijn tijd vol met vriendinnen en hobby's. En op die momenten krijgt hij opeens weer behoefte aan aandacht en maakt veel tijd.
Vaak vraag ik me af of een relatie goed is als je zo vaak twijfelt.
Soms wil ik weg om te gaan reizen en dingen te ondernemen op een manier zoals ik dat wil.
Op andere momenten denk ik dat ik een verwend nest ben. Dat ik ondankbaar ben voor deze goede man in mijn leven.
Heeft iemand hier ervaring mee?
Zijn er mensen die om dezelfde reden de relatie hebben verbroken? Hebben jullie spijt of was het net de goede keuze?
Alvast bedankt!
vrijdag 23 februari 2018 om 10:54
hij wil kinderen, maar niet met jou
vrijdag 23 februari 2018 om 10:56
Jij wil kinderen nu. Hij wil kinderen ooit, misschien, wanneer hij carrière maakt en de omstandigheden perfect zijn....waarschijnlijk is er altijd wel iets wat niet helemaal perfect is....dus...misschien wel nooit of niet met jou..zoiets?.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 23 februari 2018 om 11:10
Gebaseerd op alles wat je hier tot nu toe over je relatie en over je vriend geschreven hebt, lijken mij je twijfels volkomen terecht. Ga vannacht slapen, en als je morgenochtend samen aan het ontbijt zit, kijk dan eens goed naar die man: zit daar die leuke, vervullende rest van je leven?
don't watch the movie, read the book
vrijdag 23 februari 2018 om 11:10
Ach StrawberryFieldsForever, je berichtje treft me als een mokerslag. Ik zit al bijna mijn hele relatie in dezelfde situatie als jij nu. Vorige week hebben we, na bijna 30 jaar, de knoop doorgehakt. We gaan uit elkaar.
Mijn man is ook heel lief en attent. Ik hou ook van hem. Maar al die jaren heb ik getwijfeld, ook omdat ik de 'connectie' mis. Ik heb soms echt het idee dat we op een verschillende planeet zitten. Hij houdt van shoppen, mooie dingen en voetbal kijken op tv. Ik word gelukkig van een kop thee na een lange wandeling en een goed gesprek. Om maar een voorbeeld te geven. Daarnaast is hij zo gesloten als een oester, en weet ik nooit wat hij werkelijk denkt, voelt of wil.
Aan het begin van onze relatie dacht ik dat hij wel bij zou trekken, of dat ik hem kon helpen veranderen. Inmiddels is hij de 50 gepasseerd, en hebben we therapie achter de rug, zonder veel resultaat. Ik denk niet dat iemand dan nog verandert. Bovendien heb ik het gevoel dat ik mijn hele leven aan hem heb aangepast, en dat hij geen enkele moeite doet/hoeft te doen om ook eens initiatief ergens in te nemen.
Toen de kinderen klein waren, wilde ik een scheiding koste wat kost voorkomen. Inmiddels is de oudste het huis uit en de jongste een puber. We hebben ze een gelukkige jeugd kunnen bieden, maar het voelt voor mij meer en meer alsof ik in een toneelstuk zit. Inmiddels zijn we samen tot de conclusie gekomen dat we als broer en zus zijn, en in wezen niet bij elkaar passen.
Elke situatie is natuurlijk anders, maar ik wil je de raad meegeven heel goed te bedenken wat je wil voordat je aan kinderen begint. Misschien is het een idee om nu al eens met een therapeut te gaan praten? Alleen, om je gedachten op een rijtje te krijgen, of samen, om te kijken of jullie toekomstplannen wel verenigbaar zijn.
Heel veel sterkte.
Mijn man is ook heel lief en attent. Ik hou ook van hem. Maar al die jaren heb ik getwijfeld, ook omdat ik de 'connectie' mis. Ik heb soms echt het idee dat we op een verschillende planeet zitten. Hij houdt van shoppen, mooie dingen en voetbal kijken op tv. Ik word gelukkig van een kop thee na een lange wandeling en een goed gesprek. Om maar een voorbeeld te geven. Daarnaast is hij zo gesloten als een oester, en weet ik nooit wat hij werkelijk denkt, voelt of wil.
Aan het begin van onze relatie dacht ik dat hij wel bij zou trekken, of dat ik hem kon helpen veranderen. Inmiddels is hij de 50 gepasseerd, en hebben we therapie achter de rug, zonder veel resultaat. Ik denk niet dat iemand dan nog verandert. Bovendien heb ik het gevoel dat ik mijn hele leven aan hem heb aangepast, en dat hij geen enkele moeite doet/hoeft te doen om ook eens initiatief ergens in te nemen.
Toen de kinderen klein waren, wilde ik een scheiding koste wat kost voorkomen. Inmiddels is de oudste het huis uit en de jongste een puber. We hebben ze een gelukkige jeugd kunnen bieden, maar het voelt voor mij meer en meer alsof ik in een toneelstuk zit. Inmiddels zijn we samen tot de conclusie gekomen dat we als broer en zus zijn, en in wezen niet bij elkaar passen.
Elke situatie is natuurlijk anders, maar ik wil je de raad meegeven heel goed te bedenken wat je wil voordat je aan kinderen begint. Misschien is het een idee om nu al eens met een therapeut te gaan praten? Alleen, om je gedachten op een rijtje te krijgen, of samen, om te kijken of jullie toekomstplannen wel verenigbaar zijn.
Heel veel sterkte.
vrijdag 23 februari 2018 om 11:18
Hoe oud zijn jullie?
En geen toekomstplannen? Net een huis gekocht, verre reis gemaakt en kindje was op de planning. Daarnaast is hij blijkbaar druk met zijn carrière. Ik vind het aardig wat plannen, als ik eerlijk ben.
Tip van een man: ga hem niet confronteren met "er mist iets, maar ik kan er de vinger niet opleggen". Over het algemeen kan een man daar weinig mee. Die wil weten wat er mist en welke oplossing daarvoor is.
En geen toekomstplannen? Net een huis gekocht, verre reis gemaakt en kindje was op de planning. Daarnaast is hij blijkbaar druk met zijn carrière. Ik vind het aardig wat plannen, als ik eerlijk ben.
Tip van een man: ga hem niet confronteren met "er mist iets, maar ik kan er de vinger niet opleggen". Over het algemeen kan een man daar weinig mee. Die wil weten wat er mist en welke oplossing daarvoor is.
Je moet het leven niet te serieus nemen. Je overleeft het toch niet!
vrijdag 23 februari 2018 om 11:26
vrijdag 23 februari 2018 om 11:30
Bedankt om je verhaal te delen. Wat je beschrijft is precies waar ik bang voor heb.vachekiri schreef: ↑23-02-2018 11:10Ach StrawberryFieldsForever, je berichtje treft me als een mokerslag. Ik zit al bijna mijn hele relatie in dezelfde situatie als jij nu. Vorige week hebben we, na bijna 30 jaar, de knoop doorgehakt. We gaan uit elkaar.
Mijn man is ook heel lief en attent. Ik hou ook van hem. Maar al die jaren heb ik getwijfeld, ook omdat ik de 'connectie' mis. Ik heb soms echt het idee dat we op een verschillende planeet zitten. Hij houdt van shoppen, mooie dingen en voetbal kijken op tv. Ik word gelukkig van een kop thee na een lange wandeling en een goed gesprek. Om maar een voorbeeld te geven. Daarnaast is hij zo gesloten als een oester, en weet ik nooit wat hij werkelijk denkt, voelt of wil.
Aan het begin van onze relatie dacht ik dat hij wel bij zou trekken, of dat ik hem kon helpen veranderen. Inmiddels is hij de 50 gepasseerd, en hebben we therapie achter de rug, zonder veel resultaat. Ik denk niet dat iemand dan nog verandert. Bovendien heb ik het gevoel dat ik mijn hele leven aan hem heb aangepast, en dat hij geen enkele moeite doet/hoeft te doen om ook eens initiatief ergens in te nemen.
Toen de kinderen klein waren, wilde ik een scheiding koste wat kost voorkomen. Inmiddels is de oudste het huis uit en de jongste een puber. We hebben ze een gelukkige jeugd kunnen bieden, maar het voelt voor mij meer en meer alsof ik in een toneelstuk zit. Inmiddels zijn we samen tot de conclusie gekomen dat we als broer en zus zijn, en in wezen niet bij elkaar passen.
Elke situatie is natuurlijk anders, maar ik wil je de raad meegeven heel goed te bedenken wat je wil voordat je aan kinderen begint. Misschien is het een idee om nu al eens met een therapeut te gaan praten? Alleen, om je gedachten op een rijtje te krijgen, of samen, om te kijken of jullie toekomstplannen wel verenigbaar zijn.
Heel veel sterkte.
Jarenlang tevergeefs proberen.
Ik vind dat je een moedige beslissing hebt genomen en wens je veel sterkte.
vrijdag 23 februari 2018 om 11:41
Zo was het ook met mijn ex. 2 kinderen te laat. Doe jezelf en je toekomstige kinderen een plezier. Ga weg. Je vind iemand die beter bij je past. Als je twijfelt is dat vaak omdat je het onbekende eng vind. Dat kan ook wel even eng zijn. Maar als je later met je man terug kijkt ben je blij dat je bent gegaan. Echt niet aan kinderen beginnen. Dit is het recept voor een scheiding.
vrijdag 23 februari 2018 om 12:10
Het ene staat los van het andere. Je kan twijfelen. Maar bij twijfel begin je niet aan kinderen.StrawberryFieldsForever schreef: ↑23-02-2018 10:49Als het volgens sommigen normaal is om te twijfelen vind ik een kinderwens niet zo gek.
Het is dan ook mijn vraag of meerdere vrouwen dit ervaren en of er wat aan kan worden gedaan of dat de meeste vrouwen uiteindelijk beslissen om de relatie te beëindigen.
Ik wil graag een warm gezin. Dat lijkt me niets geks om van te dromen.
Een warm gezin heb je niet en ga je door een baby ook niet krijgen.
Ik heb getwijfeld en zopas mijn relatie verbroken. Maar heb er absoluut geen 5 jaar over gedaan/aan verspild. Geen idee of jij daar iets aan hebt.
vrijdag 23 februari 2018 om 12:29
Kan het zijn dat je over kritisch geworden bent nadat je voor je gevoel in de wachtstand terecht bent gekomen?
Ik lees tussen de regels door over onvrede hoe snel (in dit geval langzaam) bepaalde stappen gezet worden en beloftes die niet ingelost worden. Het kan zijn dat je daardoor verstrikt bent geraakt in het overpeinzen of deze relatie het waard is om tijdelijk de lange termijn plannen (zoals kinderen) voor te laten wat het is. Voel je druk om bepaalde stappen te moeten zetten? Komt dit vanuit jezelf of de omgeving?
Als je jezelf in bovenstaande herkent is het wel hard nodig om hierover in gesprek te gaan met je partner. Ga op een rustig moment samen om tafel om verwachtingen van elkaar en de relatie te bespreken en compromissen te zoeken.
Ik lees tussen de regels door over onvrede hoe snel (in dit geval langzaam) bepaalde stappen gezet worden en beloftes die niet ingelost worden. Het kan zijn dat je daardoor verstrikt bent geraakt in het overpeinzen of deze relatie het waard is om tijdelijk de lange termijn plannen (zoals kinderen) voor te laten wat het is. Voel je druk om bepaalde stappen te moeten zetten? Komt dit vanuit jezelf of de omgeving?
Als je jezelf in bovenstaande herkent is het wel hard nodig om hierover in gesprek te gaan met je partner. Ga op een rustig moment samen om tafel om verwachtingen van elkaar en de relatie te bespreken en compromissen te zoeken.
zaterdag 24 februari 2018 om 09:08
De verliefdheid is bij ons beiden inderdaad weg maar dit lijkt me normaal in een lange relatie.Viva-Account schreef: ↑23-02-2018 13:51Sorry TO, geen enkele reactie gelezen maar op basis van je openingspost ontbreekt de verliefdheid.
Dit is mijn eerste relatie die langer dan 3 jaar stand houdt dus ik kan met weinig vergelijken.
zaterdag 24 februari 2018 om 15:00
Heel herkenbaar dit, bevind me in een soortgelijke situatie.
4 jaar een relatie. Ontzettend verliefd begonnen, maar eigenlijk heeft het nooit helemaal gewerkt. Op papier en voor de buitenwereld is onze relatie perfect. Echter, voor mij heeft het altijd gevoeld alsof het beter kon. Omdat ik ook dacht dat ik misschien te hoge verwachtingen had, ben ik gebleven. We zijn nu dus een aantal jaar verder en nu blijkt dat we ook nog eens hele andere toekomstplannen hebben. Ik wil graag een gezin stichten, maar vriend is enorm carrière aan het maken en denkt totaal niet aan een gezin.
Ik ben nu 34 en vind het zo moeilijk om de stap te nemen en weg te gaan. Waar moet ik heen? Is het wel de goede beslissing? Wat als ik nooit meer iemand anders ontmoet? Zo slecht heb ik het toch niet? Etc..
Sorry, geen tips dus. Alleen hopelijk wat geruststelling dat je dilemma herkenbaar is.
4 jaar een relatie. Ontzettend verliefd begonnen, maar eigenlijk heeft het nooit helemaal gewerkt. Op papier en voor de buitenwereld is onze relatie perfect. Echter, voor mij heeft het altijd gevoeld alsof het beter kon. Omdat ik ook dacht dat ik misschien te hoge verwachtingen had, ben ik gebleven. We zijn nu dus een aantal jaar verder en nu blijkt dat we ook nog eens hele andere toekomstplannen hebben. Ik wil graag een gezin stichten, maar vriend is enorm carrière aan het maken en denkt totaal niet aan een gezin.
Ik ben nu 34 en vind het zo moeilijk om de stap te nemen en weg te gaan. Waar moet ik heen? Is het wel de goede beslissing? Wat als ik nooit meer iemand anders ontmoet? Zo slecht heb ik het toch niet? Etc..
Sorry, geen tips dus. Alleen hopelijk wat geruststelling dat je dilemma herkenbaar is.
zondag 25 februari 2018 om 09:45
"Hij wil investeren in carrière, sport en hobby's. Ik wou graag onze oorspronkelijke droom waarmaken om naar het buitenland te verhuizen of blijven waar we nu zijn en samen aan een gezin beginnen."
Feitelijk is hij dus aan het uitvoeren wat hij wil en belangrijk vindt en sta jij nu met lege handen. Hoe moeilijk ook, de kans dat je vindt wat je zoekt lijkt groter als je weggaat dan als je bij hem blijft.
Sterkte TO
. Sowieso geen leuke situatie waarin jij zit.
Feitelijk is hij dus aan het uitvoeren wat hij wil en belangrijk vindt en sta jij nu met lege handen. Hoe moeilijk ook, de kans dat je vindt wat je zoekt lijkt groter als je weggaat dan als je bij hem blijft.
Sterkte TO
. Sowieso geen leuke situatie waarin jij zit.
dinsdag 27 februari 2018 om 17:07
Dankjewel voor de steun.ikBedoelHetGoed schreef: ↑25-02-2018 09:45"Hij wil investeren in carrière, sport en hobby's. Ik wou graag onze oorspronkelijke droom waarmaken om naar het buitenland te verhuizen of blijven waar we nu zijn en samen aan een gezin beginnen."
Feitelijk is hij dus aan het uitvoeren wat hij wil en belangrijk vindt en sta jij nu met lege handen. Hoe moeilijk ook, de kans dat je vindt wat je zoekt lijkt groter als je weggaat dan als je bij hem blijft.
Sterkte TO
Het ligt misschien ook aan mij. Ik vind dat een mens moet doen in het leven wat hij vindt dat nodig is. Dus hij wist niet dat het op een punt voor mij teveel werd met al zijn sport, clubs en jobs. Op zich vond ik het ook niet zo erg maar als hij dan plots zegt dat hij blij is dat ik er niet ben zodat hij meer tijd heeft om te werken (ondanks dat ik hem altijd zijn ding laat doen en we elkaar zoiezo niet vaak zien) raakt me dat toch.
Het voelt dan alsof hij bij me is voor het gemak. Maar eigenlijk zou waarschijnlijk elke man net hetzelfde doen als zijn vrouw nooit wat zegt en alles goed vindt.
We hebben dit weekend gepraat. Ik denk dat bij mij het basis gevoel van de twijfel op dit moment ligt bij het feit dat onze relatie zo veranderd is. Vorig jaar rond dit tijdstip hadden we plannen voor een kind. Alles is hiervoor aanwezig: we hebben een groot huis met een tuin, dicht bij een kleuterschool, een oma die staat te popelen. Alleen hij wil niet meer, of toch zeker de eerstkomende jaren niet.
Hij houdt van me maar heeft er moeite mee dat hij niet meer verliefd is. Dit maakt me bang en onzeker.
Op dit moment heb ik drie mogelijkheden:
- Ik ga weg en heb de kans dat ik nooit meer zo'n goede man vind. Want dat is hij ondanks wat mindere kanten echt wel.
- Ik blijf en doe nog wat water bij de wijn en hoop dat we met de tijd weer naar elkaar toegroeien maar met risico dat hij op een dag toch beslist dat hij niet kan leven met een vrouw zonder zijn verliefdheid.
- Ik blijf en doe ook mijn eigen ding en tijd voor elkaar maken wordt nog moeilijker.
dinsdag 27 februari 2018 om 17:08
Dankjewel voor de steun.ikBedoelHetGoed schreef: ↑25-02-2018 09:45"Hij wil investeren in carrière, sport en hobby's. Ik wou graag onze oorspronkelijke droom waarmaken om naar het buitenland te verhuizen of blijven waar we nu zijn en samen aan een gezin beginnen."
Feitelijk is hij dus aan het uitvoeren wat hij wil en belangrijk vindt en sta jij nu met lege handen. Hoe moeilijk ook, de kans dat je vindt wat je zoekt lijkt groter als je weggaat dan als je bij hem blijft.
Sterkte TO
Het ligt misschien ook aan mij. Ik vind dat een mens moet doen in het leven wat hij vindt dat nodig is. Dus hij wist niet dat het op een punt voor mij teveel werd met al zijn sport, clubs en jobs. Op zich vond ik het ook niet zo erg maar als hij dan plots zegt dat hij blij is dat ik er niet ben zodat hij meer tijd heeft om te werken (ondanks dat ik hem altijd zijn ding laat doen en we elkaar zoiezo niet vaak zien) raakt me dat toch.
Het voelt dan alsof hij bij me is voor het gemak. Maar eigenlijk zou waarschijnlijk elke man net hetzelfde doen als zijn vrouw nooit wat zegt en alles goed vindt.
We hebben dit weekend gepraat. Ik denk dat bij mij het basis gevoel van de twijfel op dit moment ligt bij het feit dat onze relatie zo veranderd is. Vorig jaar rond dit tijdstip hadden we plannen voor een kind. Alles is hiervoor aanwezig: we hebben een groot huis met een tuin, dicht bij een kleuterschool, een oma die staat te popelen. Alleen hij wil niet meer, of toch zeker de eerstkomende jaren niet.
Hij houdt van me maar heeft er moeite mee dat hij niet meer verliefd is. Dit maakt me bang en onzeker.
Op dit moment heb ik drie mogelijkheden:
- Ik ga weg en heb de kans dat ik nooit meer zo'n goede man vind. Want dat is hij ondanks wat mindere kanten echt wel.
- Ik blijf en doe nog wat water bij de wijn en hoop dat we met de tijd weer naar elkaar toegroeien maar met risico dat hij op een dag toch beslist dat hij niet kan leven met een vrouw zonder zijn verliefdheid.
- Ik blijf en doe ook mijn eigen ding en tijd voor elkaar maken wordt nog moeilijker.
woensdag 28 februari 2018 om 09:06
Hoe oud ben je?StrawberryFieldsForever schreef: ↑27-02-2018 17:08Dankjewel voor de steun.
Het ligt misschien ook aan mij. Ik vind dat een mens moet doen in het leven wat hij vindt dat nodig is. Dus hij wist niet dat het op een punt voor mij teveel werd met al zijn sport, clubs en jobs. Op zich vond ik het ook niet zo erg maar als hij dan plots zegt dat hij blij is dat ik er niet ben zodat hij meer tijd heeft om te werken (ondanks dat ik hem altijd zijn ding laat doen en we elkaar zoiezo niet vaak zien) raakt me dat toch.
Het voelt dan alsof hij bij me is voor het gemak. Maar eigenlijk zou waarschijnlijk elke man net hetzelfde doen als zijn vrouw nooit wat zegt en alles goed vindt.
We hebben dit weekend gepraat. Ik denk dat bij mij het basis gevoel van de twijfel op dit moment ligt bij het feit dat onze relatie zo veranderd is. Vorig jaar rond dit tijdstip hadden we plannen voor een kind. Alles is hiervoor aanwezig: we hebben een groot huis met een tuin, dicht bij een kleuterschool, een oma die staat te popelen. Alleen hij wil niet meer, of toch zeker de eerstkomende jaren niet.
Hij houdt van me maar heeft er moeite mee dat hij niet meer verliefd is. Dit maakt me bang en onzeker.
Op dit moment heb ik drie mogelijkheden:
- Ik ga weg en heb de kans dat ik nooit meer zo'n goede man vind. Want dat is hij ondanks wat mindere kanten echt wel.
- Ik blijf en doe nog wat water bij de wijn en hoop dat we met de tijd weer naar elkaar toegroeien maar met risico dat hij op een dag toch beslist dat hij niet kan leven met een vrouw zonder zijn verliefdheid.
- Ik blijf en doe ook mijn eigen ding en tijd voor elkaar maken wordt nog moeilijker.
Als jij heel graag kinderen wil en hij doet er vaag over, dan zou ik een duidelijk gesprek met hem aangaan. Je loopt het risico dat je nog een aantal jaar zo doorgaat, de relatie alsnog barst en dat je dan geen kinderen hebt en ook te laat om ze nog te krijgen.
Je moet ook kijken wat jij nodig hebt in de relatie.
woensdag 28 februari 2018 om 09:35
StrawberryFieldsForever schreef: ↑27-02-2018 17:07- Ik ga weg en heb de kans dat ik nooit meer zo'n goede man vind. Want dat is hij ondanks wat mindere kanten echt wel.
Angst is een slechte raadgever. Wie weet komt er een leuke man op je pad waarmee het klikt en je geen enkele twijfel bij hebt? En je vriend zal vast een goede man zijn, maar dat is hij op dit moment niet voor jou. Hij is enkel bezig met zijn eigen toekomst en houd geen rekening met wat voor jou belangrijk is
- Ik blijf en doe nog wat water bij de wijn en hoop dat we met de tijd weer naar elkaar toegroeien maar met risico dat hij op een dag toch beslist dat hij niet kan leven met een vrouw zonder zijn verliefdheid.
Dat is geen wijn meer maar inmiddels een soort ranja idee. Jullie relatie draait momenteel volledig om zijn wensen. Hoe lang ga je je eigen wensen en dromen nog in de kast zetten? Je hebt maar 1 leven, is het je je waard om je dromen mogelijk niet vervuld te zien worden om daarna dan zoals je het zelf formuleert hierboven afgedankt te worden?
- Ik blijf en doe ook mijn eigen ding en tijd voor elkaar maken wordt nog moeilijker.
Het loopt nu al niet zo lekker door twijfels. Wat gaat dit voor mogelijkheid zijn dan? In deze situatie komen jullie er over een paar jaar achter dat het een broer-zus relatie o.i.d. is geworden en gaan uit elkaar. En loop je zelf al richting de 40 en dooft mogelijk je gezinswens als een kaarslicht uit. Is het dat waard?
Ik herschrijf je opties even;
- Jullie gaan om tafel en vriend ziet in dat het een onhoudbare situatie op deze manier is. In een relatie ben je samen en keuzes moeten overlegd worden en beide moeten hier achter staan voor een gezonde, stabiele relatie. Jullie overleggen/discussiëren over de punten die momenteel spelen in de relatie. Er worden afspraken gemaakt waarbij beide water bij de wijn hebben gedaan.
- Jullie gaan om tafel en komen tot de conclusie dat ondanks de liefde voor elkaar de verwachtingen/toekomstideeen zo ver uit elkaar liggen dat er geen compromis mogelijk is. Hierdoor raakt er altijd 1 ongelukkig, conclusie: jullie gaan uit elkaar. On the bright side: hierdoor hebben jullie beide zo de kans om een partner te vinden die direct op 1 lijn ligt met je en waarbij er stappen gemaakt kunnen worden.