Relaties
alle pijlers
verbitterde trut
zondag 6 juni 2010 om 12:33
hai, ik ben nieuw hier op dit forum.
Heb al wel een tijdje her en der meegelezen en kon er altijd wel veel uit oppikken...
Toch probeer ik nu maar eens een eigen topic te openen.
Ik vind namelijk dat ik een verbitterde trut in mijn relatie ben geworden die zowel mezelf als mijn partner dwars zit
Mijn vriend en ik zijn nu ruim 3jaar bij elkaar. We hebben een kindje samen en een fijn gezinnetje, na wat turbulente jaren, maar er stabiliteit gekomen.
In het verleden heeft hij meerdere keren ernstig mijn vertrouwen beschadigd, of hij nu daadwerkelijk vreemd is gegaan, ik weet het niet.
Ik zou het nu ook niet meer willen weten, want ik vermoed niet dat hij er nu behoefte aan heeft.
Ik ben in de loop der jaren veranderd in een achterdochtige verbitterde trut en ik baal hier van, ik herken mezelf hier niet in, omdat ik eigenlijk altijd ontzettend snel vertrouwen heb in mensen.
Mijn vriend heeft regelmatig gelogen en heeft een hele tijd een periode gehad vanaf en tijdens mijn zwangerschap dat hij zich liever met zichzelf bezighield dan met mij (ons) Toen ons kindje geboren was is dat in de loop van de tijd veranderd.
Het is niet mijn bedoeling om op dit topic al zijn fouten nu eens te gaan bespreken, ik zal hier ook aandeel in hebben gehad, en ik wil gewoon graag verder met hem. Ik hou ontzettend veel van hem. En die keuze heb ik wel gemaakt.
Het feit waar ik de laatste maanden tegen aan loop is dat ik het niet met mezelf uithoud op deze manier.
Aan de ene kant gun ik hem van harte om leuke dingen te ondernemen zonder het gezin, stimuleer hem hier ook in, maar als het daadwerkelijk zo ver is vind ik het moeilijk om los te laten.
Ik snap mezelf hierin ook niet, laat staan dat hij er nog iets van begrijpt als ik moeilijk doe.
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?
Waar ik nu precies bang voor ben weet ik ook niet, misschien dat hij het leuker heeft zonder me, dat hij niet van me houdt, bang dat hij het oude feestleventje weer oppikt en daar geen middenweg in kan vinden. Dat hij dingen doet waarvan hij weet dat ik ze niet leuk vind. Dat hij dingen verzwijgt en dat ik er weer achter kom.. Allemaal oude angsten dus, die ik zo graag wil loslaten.
Hoe wordt ik vooral voor mezelf, maar ook voor mijn vriend weer ".het meisje dat oprecht kan zeggen als hij een avond weggaat; "veel plezier schatje Zoals ik voorheen wel kon in mijn relatie.
Zonder dat ik me een hele avond zit op te vreten..
Andersom laat hij me met alle gemak weggaan, (wat ook met regelmaat gebeurt). In tegenstelling tot de periode dat we net een halfjaar verkering hadden, toen waren de rollen juist omgedraaid. Toen vrat hij zichzelf op en kon moeilijk tegen mij doen als ik wegging. Ik heb zijn vertrouwen toen gewonnen door altijd open kaart te spelen en hem te laten zien en voelen dat hij mijn vent was en niemand anders.
Achteraf gezien allemaal heel bizar, want alles wat hij mij verweet flikte hij mij. Maar goed, dat is weer even het ego wat spreekt. En daar moet het nu niet meer om gaan...
Ik voel me echt een verbitterde trut die het zowel voor mezelf als voor hem verpest
Herkent 1 van jullie dit en hoe gaan jullie er mee om?
Ik wil namelijk niet altijd maar verwijten naar mijn vriend maken, in de trant van ik vertrouw je niet en je hebt me gekwetst.. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen denk ik, waar hij rekening mee kan houden
Heb al wel een tijdje her en der meegelezen en kon er altijd wel veel uit oppikken...
Toch probeer ik nu maar eens een eigen topic te openen.
Ik vind namelijk dat ik een verbitterde trut in mijn relatie ben geworden die zowel mezelf als mijn partner dwars zit
Mijn vriend en ik zijn nu ruim 3jaar bij elkaar. We hebben een kindje samen en een fijn gezinnetje, na wat turbulente jaren, maar er stabiliteit gekomen.
In het verleden heeft hij meerdere keren ernstig mijn vertrouwen beschadigd, of hij nu daadwerkelijk vreemd is gegaan, ik weet het niet.
Ik zou het nu ook niet meer willen weten, want ik vermoed niet dat hij er nu behoefte aan heeft.
Ik ben in de loop der jaren veranderd in een achterdochtige verbitterde trut en ik baal hier van, ik herken mezelf hier niet in, omdat ik eigenlijk altijd ontzettend snel vertrouwen heb in mensen.
Mijn vriend heeft regelmatig gelogen en heeft een hele tijd een periode gehad vanaf en tijdens mijn zwangerschap dat hij zich liever met zichzelf bezighield dan met mij (ons) Toen ons kindje geboren was is dat in de loop van de tijd veranderd.
Het is niet mijn bedoeling om op dit topic al zijn fouten nu eens te gaan bespreken, ik zal hier ook aandeel in hebben gehad, en ik wil gewoon graag verder met hem. Ik hou ontzettend veel van hem. En die keuze heb ik wel gemaakt.
Het feit waar ik de laatste maanden tegen aan loop is dat ik het niet met mezelf uithoud op deze manier.
Aan de ene kant gun ik hem van harte om leuke dingen te ondernemen zonder het gezin, stimuleer hem hier ook in, maar als het daadwerkelijk zo ver is vind ik het moeilijk om los te laten.
Ik snap mezelf hierin ook niet, laat staan dat hij er nog iets van begrijpt als ik moeilijk doe.
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?
Waar ik nu precies bang voor ben weet ik ook niet, misschien dat hij het leuker heeft zonder me, dat hij niet van me houdt, bang dat hij het oude feestleventje weer oppikt en daar geen middenweg in kan vinden. Dat hij dingen doet waarvan hij weet dat ik ze niet leuk vind. Dat hij dingen verzwijgt en dat ik er weer achter kom.. Allemaal oude angsten dus, die ik zo graag wil loslaten.
Hoe wordt ik vooral voor mezelf, maar ook voor mijn vriend weer ".het meisje dat oprecht kan zeggen als hij een avond weggaat; "veel plezier schatje Zoals ik voorheen wel kon in mijn relatie.
Zonder dat ik me een hele avond zit op te vreten..
Andersom laat hij me met alle gemak weggaan, (wat ook met regelmaat gebeurt). In tegenstelling tot de periode dat we net een halfjaar verkering hadden, toen waren de rollen juist omgedraaid. Toen vrat hij zichzelf op en kon moeilijk tegen mij doen als ik wegging. Ik heb zijn vertrouwen toen gewonnen door altijd open kaart te spelen en hem te laten zien en voelen dat hij mijn vent was en niemand anders.
Achteraf gezien allemaal heel bizar, want alles wat hij mij verweet flikte hij mij. Maar goed, dat is weer even het ego wat spreekt. En daar moet het nu niet meer om gaan...
Ik voel me echt een verbitterde trut die het zowel voor mezelf als voor hem verpest
Herkent 1 van jullie dit en hoe gaan jullie er mee om?
Ik wil namelijk niet altijd maar verwijten naar mijn vriend maken, in de trant van ik vertrouw je niet en je hebt me gekwetst.. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen denk ik, waar hij rekening mee kan houden
zondag 6 juni 2010 om 12:44
Zoals je schreef heeft hij in het verleden je vertrouwen beschadigd. Ik denk dat je daar nog lang niet klaar mee bent en deze gevoelens worden volgens mij van kwaad tot erger.
Zijn de dingen toen wel goed uitgesproken? Ik heb het gevoel dat hier nog heel veel oud zeer zit.
Misschien toch eens goed om bij jezelf te raden te gaan waar de schoen nu echt wringt, en wat nog belangrijker is, wat je er uiteindelijk mee wilt doen.
Gewoon zo verder gaan totdat bij jou echt de bom barst? Of eens stevig om de tafel gaan zitten en de boel voor eens en voor altijd oplossen?
Hoe dan ook jullie moeten er samen uitkomen en niet jij alleen. En ik vind het ook nie terecht dat je de schuld alleen bij jezelf gaat leggen.
Zijn de dingen toen wel goed uitgesproken? Ik heb het gevoel dat hier nog heel veel oud zeer zit.
Misschien toch eens goed om bij jezelf te raden te gaan waar de schoen nu echt wringt, en wat nog belangrijker is, wat je er uiteindelijk mee wilt doen.
Gewoon zo verder gaan totdat bij jou echt de bom barst? Of eens stevig om de tafel gaan zitten en de boel voor eens en voor altijd oplossen?
Hoe dan ook jullie moeten er samen uitkomen en niet jij alleen. En ik vind het ook nie terecht dat je de schuld alleen bij jezelf gaat leggen.
zondag 6 juni 2010 om 12:46
Ik voelde me bij mijn ex ook zo verbitterd. Net als jij.
Nu het uit is ben ik blij dat ik de kans krijg weer te ademen en opnieuw mezelf te worden. Maar dat gaat allemaal niet over een nacht ijs.
Ik hoop dat ik iemand vnd van wie ik net zoveel zal houden, en waarbij ik mijn zorgzaamheid niet verlies zoals ik wel deed bij hem.
Hij pastte niet bij mij en ik bleef mezelf maar in bochten wringen om het wel passend te maken.
De leifde kan een hoop waard zijn maar niet dat je jezelf erin verliest..
Ik zou zeggen doe dit vooral SAMEN. Hou van elkaar, zorg voor elkaar.
Knuffel voor jou.
Nu het uit is ben ik blij dat ik de kans krijg weer te ademen en opnieuw mezelf te worden. Maar dat gaat allemaal niet over een nacht ijs.
Ik hoop dat ik iemand vnd van wie ik net zoveel zal houden, en waarbij ik mijn zorgzaamheid niet verlies zoals ik wel deed bij hem.
Hij pastte niet bij mij en ik bleef mezelf maar in bochten wringen om het wel passend te maken.
De leifde kan een hoop waard zijn maar niet dat je jezelf erin verliest..
Ik zou zeggen doe dit vooral SAMEN. Hou van elkaar, zorg voor elkaar.
Knuffel voor jou.
..popcorn?
zondag 6 juni 2010 om 12:53
ik heb ook in zo'n relatie gezeten,ook niet weten wat er nou precies is gebeurd omdat hij daar niet over wilde praten.
ik veranderde ook in een wanhopige, bittere wantrouwige zeur voor mijn gevoel en dat kon hij alles behalve waarderen.
wat natuurlijk te belachelijk voor woorden is want ik vind dat als je zoiets flikt bij een ander..hij zn uiterste best mag doen om dat vertrouwen weer te fixen.
maar in tegenstelling tot dat ging hij gewoon verder met zijn eigen leventje en liet mij vertbitterd en wantrouwend zijn.
en als hem dat te vervelend werd dan liet hij dat ook merken en werd hij steeds afstandelijker en egoistischer.
ik heb de knoop doorgehakt want ik vind niet dat je zo met iemand hoort om te gaan.
het is al erg dat iemand dat doet, laat staan dat hij er daarna weinig tot niks aan doet om het weer te herstellen en jou vertrouwen en liefde te winnen.
als hij het niet verdiend dan kan je het hem toch ook niet geven?
het is lastig omdat je een kindje hebt met hem, maar gezond is het niet op deze manier...daar word niemand vrolijker van!
ik veranderde ook in een wanhopige, bittere wantrouwige zeur voor mijn gevoel en dat kon hij alles behalve waarderen.
wat natuurlijk te belachelijk voor woorden is want ik vind dat als je zoiets flikt bij een ander..hij zn uiterste best mag doen om dat vertrouwen weer te fixen.
maar in tegenstelling tot dat ging hij gewoon verder met zijn eigen leventje en liet mij vertbitterd en wantrouwend zijn.
en als hem dat te vervelend werd dan liet hij dat ook merken en werd hij steeds afstandelijker en egoistischer.
ik heb de knoop doorgehakt want ik vind niet dat je zo met iemand hoort om te gaan.
het is al erg dat iemand dat doet, laat staan dat hij er daarna weinig tot niks aan doet om het weer te herstellen en jou vertrouwen en liefde te winnen.
als hij het niet verdiend dan kan je het hem toch ook niet geven?
het is lastig omdat je een kindje hebt met hem, maar gezond is het niet op deze manier...daar word niemand vrolijker van!
zondag 6 juni 2010 om 12:56
Ik denk hetzelfde als meds.
Heeft hij ooit toegegeven jou niet aardig te hebben behandeld of is hij gewoon veranderd zonder ooit met een woord te reppen over hoe hij in het verleden is geweest? Als hij nu min of meer een applausje verwacht omdat hij er nu wel voor jullie is, of in elk geval nooit excuses heeft aangeboden, gewoon is bijgedraaid en nu vindt dat je niet mag zeuren, dan kan ik me voorstellen dat het wrang blijft en dat je je niet gehoord voelt.
Heeft hij ooit toegegeven jou niet aardig te hebben behandeld of is hij gewoon veranderd zonder ooit met een woord te reppen over hoe hij in het verleden is geweest? Als hij nu min of meer een applausje verwacht omdat hij er nu wel voor jullie is, of in elk geval nooit excuses heeft aangeboden, gewoon is bijgedraaid en nu vindt dat je niet mag zeuren, dan kan ik me voorstellen dat het wrang blijft en dat je je niet gehoord voelt.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
zondag 6 juni 2010 om 13:00
quote:Aranea schreef op 06 juni 2010 @ 12:44:
Zoals je schreef heeft hij in het verleden je vertrouwen beschadigd. Ik denk dat je daar nog lang niet klaar mee bent en deze gevoelens worden volgens mij van kwaad tot erger.
Zijn de dingen toen wel goed uitgesproken? Ik heb het gevoel dat hier nog heel veel oud zeer zit.
Misschien toch eens goed om bij jezelf te raden te gaan waar de schoen nu echt wringt, en wat nog belangrijker is, wat je er uiteindelijk mee wilt doen.
Gewoon zo verder gaan totdat bij jou echt de bom barst? Of eens stevig om de tafel gaan zitten en de boel voor eens en voor altijd oplossen?
Hoe dan ook jullie moeten er samen uitkomen en niet jij alleen. En ik vind het ook nie terecht dat je de schuld alleen bij jezelf gaat leggen.
Er is hier al eindeloos over gepraat.
Ik merk in heel veel dingen dat hij echt voor zijn gezin gaat.
Ik weet ook iet wat hij moet doen om mijn vertrouwen terug te winnen, want ik kan in mijn hoofd toch zo draaien dat het hopeloos lijkt.
Hij belt me wel tegenwoordig als hij weg is, stuurt een smsje dat hij aan me denkt.
Hij vraagt het ook, wat wil je van me zien, wat moet ik doen?
Wist ik het maar.
Dit is zeker oud zeer. Maar wat lost het op om hier weer over te praten. Hij weet dat hij me heeft gekwetst, hij heeft nu oprecht gekozen voor me, maar ik vind het zo moeilijk om dit ook te voelen..
Vandaar dat ik dit ook op mezelf betrek.
Af en toe lijkt ik het positieve niet op te pikken. Daar baal ik van, want hij weet op den duur ook niet wat hij moet doen om het beter te maken.
Hou kan ik dit oude zeer los laten?
Ik wil het zo graag achter me laten.
Zoals je schreef heeft hij in het verleden je vertrouwen beschadigd. Ik denk dat je daar nog lang niet klaar mee bent en deze gevoelens worden volgens mij van kwaad tot erger.
Zijn de dingen toen wel goed uitgesproken? Ik heb het gevoel dat hier nog heel veel oud zeer zit.
Misschien toch eens goed om bij jezelf te raden te gaan waar de schoen nu echt wringt, en wat nog belangrijker is, wat je er uiteindelijk mee wilt doen.
Gewoon zo verder gaan totdat bij jou echt de bom barst? Of eens stevig om de tafel gaan zitten en de boel voor eens en voor altijd oplossen?
Hoe dan ook jullie moeten er samen uitkomen en niet jij alleen. En ik vind het ook nie terecht dat je de schuld alleen bij jezelf gaat leggen.
Er is hier al eindeloos over gepraat.
Ik merk in heel veel dingen dat hij echt voor zijn gezin gaat.
Ik weet ook iet wat hij moet doen om mijn vertrouwen terug te winnen, want ik kan in mijn hoofd toch zo draaien dat het hopeloos lijkt.
Hij belt me wel tegenwoordig als hij weg is, stuurt een smsje dat hij aan me denkt.
Hij vraagt het ook, wat wil je van me zien, wat moet ik doen?
Wist ik het maar.
Dit is zeker oud zeer. Maar wat lost het op om hier weer over te praten. Hij weet dat hij me heeft gekwetst, hij heeft nu oprecht gekozen voor me, maar ik vind het zo moeilijk om dit ook te voelen..
Vandaar dat ik dit ook op mezelf betrek.
Af en toe lijkt ik het positieve niet op te pikken. Daar baal ik van, want hij weet op den duur ook niet wat hij moet doen om het beter te maken.
Hou kan ik dit oude zeer los laten?
Ik wil het zo graag achter me laten.
zondag 6 juni 2010 om 13:02
Praat er eens over met iemand die er voor gestudeerd heeft?
Je zegt namelijk dat je zelf niet weet wat je hier aan moet doen..
Misschien dat een cognitieve therapie iets voor je is.. Het leren veranderen van gedachten..
Vraag et eens aan je huisarts..
xX
edit: Hij klinkt nu best als een modelvent.. Die je smst als hij weg is.. Hij wil je dus wel graag weer zeker maken.. Je zoekt dit probleem bij jezelf en ik denk dat dat goed is.. Het is natuurlijk begonnen door zijn gedrag, maar het klinkt wel alsof hij er nu alles aan wil doen het terug te draaien.. Probeer echt eens met een psycholoog oid te praten.. Het is misschien een grote stap.. Maar het gaat dan ook om je gezin.. En jullie geluk..
Je zegt namelijk dat je zelf niet weet wat je hier aan moet doen..
Misschien dat een cognitieve therapie iets voor je is.. Het leren veranderen van gedachten..
Vraag et eens aan je huisarts..
xX
edit: Hij klinkt nu best als een modelvent.. Die je smst als hij weg is.. Hij wil je dus wel graag weer zeker maken.. Je zoekt dit probleem bij jezelf en ik denk dat dat goed is.. Het is natuurlijk begonnen door zijn gedrag, maar het klinkt wel alsof hij er nu alles aan wil doen het terug te draaien.. Probeer echt eens met een psycholoog oid te praten.. Het is misschien een grote stap.. Maar het gaat dan ook om je gezin.. En jullie geluk..
zondag 6 juni 2010 om 13:07
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 13:00:
[...]
Er is hier al eindeloos over gepraat.
Ik merk in heel veel dingen dat hij echt voor zijn gezin gaat.
Ik weet ook iet wat hij moet doen om mijn vertrouwen terug te winnen, want ik kan in mijn hoofd toch zo draaien dat het hopeloos lijkt.
Hij belt me wel tegenwoordig als hij weg is, stuurt een smsje dat hij aan me denkt.
Hij vraagt het ook, wat wil je van me zien, wat moet ik doen?
Wist ik het maar.
Dit is zeker oud zeer. Maar wat lost het op om hier weer over te praten. Hij weet dat hij me heeft gekwetst, hij heeft nu oprecht gekozen voor me, maar ik vind het zo moeilijk om dit ook te voelen..
Vandaar dat ik dit ook op mezelf betrek.
Af en toe lijkt ik het positieve niet op te pikken. Daar baal ik van, want hij weet op den duur ook niet wat hij moet doen om het beter te maken.
Hou kan ik dit oude zeer los laten?
Ik wil het zo graag achter me laten.
Dat zijn gedachten en geen gevoelens. Je zult een keer het besluit moeten nemen dat je hem vertrouwt. Of niet.
Hoe staat het met de rest van je leven? Heb je een baan, ben je financieel zelfstandig? Heb je eigen vrienden? Hobbies?
[...]
Er is hier al eindeloos over gepraat.
Ik merk in heel veel dingen dat hij echt voor zijn gezin gaat.
Ik weet ook iet wat hij moet doen om mijn vertrouwen terug te winnen, want ik kan in mijn hoofd toch zo draaien dat het hopeloos lijkt.
Hij belt me wel tegenwoordig als hij weg is, stuurt een smsje dat hij aan me denkt.
Hij vraagt het ook, wat wil je van me zien, wat moet ik doen?
Wist ik het maar.
Dit is zeker oud zeer. Maar wat lost het op om hier weer over te praten. Hij weet dat hij me heeft gekwetst, hij heeft nu oprecht gekozen voor me, maar ik vind het zo moeilijk om dit ook te voelen..
Vandaar dat ik dit ook op mezelf betrek.
Af en toe lijkt ik het positieve niet op te pikken. Daar baal ik van, want hij weet op den duur ook niet wat hij moet doen om het beter te maken.
Hou kan ik dit oude zeer los laten?
Ik wil het zo graag achter me laten.
Dat zijn gedachten en geen gevoelens. Je zult een keer het besluit moeten nemen dat je hem vertrouwt. Of niet.
Hoe staat het met de rest van je leven? Heb je een baan, ben je financieel zelfstandig? Heb je eigen vrienden? Hobbies?
zondag 6 juni 2010 om 13:08
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 12:33:
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?Het is toch niet zo gek dat je hem nog steeds niet vertrouwt als je dingen in zijn mail leest die niet door de beugel kunnen?
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?Het is toch niet zo gek dat je hem nog steeds niet vertrouwt als je dingen in zijn mail leest die niet door de beugel kunnen?
zondag 6 juni 2010 om 13:09
quote:Susan schreef op 06 juni 2010 @ 12:56:
Ik denk hetzelfde als meds.
Heeft hij ooit toegegeven jou niet aardig te hebben behandeld of is hij gewoon veranderd zonder ooit met een woord te reppen over hoe hij in het verleden is geweest? Als hij nu min of meer een applausje verwacht omdat hij er nu wel voor jullie is, of in elk geval nooit excuses heeft aangeboden, gewoon is bijgedraaid en nu vindt dat je niet mag zeuren, dan kan ik me voorstellen dat het wrang blijft en dat je je niet gehoord voelt.
Hij snapt dat hij me gekwetst heeft. hij zag zijn fouten in en kon zich inleven in mij (na veel praten).
Het is niet weggelachen oid.
Zijn beweegredenen voor die tijd weet ik ook; ik was na 6 maanden verkering zwanger, en in de 2 maanden er voor heeft hij zijn vader verloren aan kanker binnen 6 weken tijd. Zijn leven was een puinhoop.
Plus we waren enorme feest beesten toen we verkering kregen.
Hij zag het eigenlijk allemaal niet zo zitten, maar wilde er ook niet mee kappen.
Eenmaal samenwonend met kindje is hij na een hele wrange tijd bijgedraaid, en heeft hij een beslissing genomen, ik ga voor mijn gezin dit maakt mij gelukkig.
Maar voor die beslissing gemaakt was had ik elke maand wel wat met hem. Oud zeer dus.
Kortom het ging hem allemaal wat te snel. Hij heeft zeker toegegeven dat het niet handig was hoe hij het heeft opgepikt.
Hij vind het wel moeilijk dat ik "oude koeien uit de sloot blijf halen".
Maar probeert begripvol te blijven.
Ik voel me denk ik al die tijd meer een moetje voor hem dan dat ik denk dat hij echt van me houd omdat hij zo lang getwijfeld heeft en dat zich uitte in dat vervelende gedrag.
En eerlijk is eerlijk, we zijn nu zeker een happy gezin.
Maar het oude zeer blijft spelen.
Ik denk hetzelfde als meds.
Heeft hij ooit toegegeven jou niet aardig te hebben behandeld of is hij gewoon veranderd zonder ooit met een woord te reppen over hoe hij in het verleden is geweest? Als hij nu min of meer een applausje verwacht omdat hij er nu wel voor jullie is, of in elk geval nooit excuses heeft aangeboden, gewoon is bijgedraaid en nu vindt dat je niet mag zeuren, dan kan ik me voorstellen dat het wrang blijft en dat je je niet gehoord voelt.
Hij snapt dat hij me gekwetst heeft. hij zag zijn fouten in en kon zich inleven in mij (na veel praten).
Het is niet weggelachen oid.
Zijn beweegredenen voor die tijd weet ik ook; ik was na 6 maanden verkering zwanger, en in de 2 maanden er voor heeft hij zijn vader verloren aan kanker binnen 6 weken tijd. Zijn leven was een puinhoop.
Plus we waren enorme feest beesten toen we verkering kregen.
Hij zag het eigenlijk allemaal niet zo zitten, maar wilde er ook niet mee kappen.
Eenmaal samenwonend met kindje is hij na een hele wrange tijd bijgedraaid, en heeft hij een beslissing genomen, ik ga voor mijn gezin dit maakt mij gelukkig.
Maar voor die beslissing gemaakt was had ik elke maand wel wat met hem. Oud zeer dus.
Kortom het ging hem allemaal wat te snel. Hij heeft zeker toegegeven dat het niet handig was hoe hij het heeft opgepikt.
Hij vind het wel moeilijk dat ik "oude koeien uit de sloot blijf halen".
Maar probeert begripvol te blijven.
Ik voel me denk ik al die tijd meer een moetje voor hem dan dat ik denk dat hij echt van me houd omdat hij zo lang getwijfeld heeft en dat zich uitte in dat vervelende gedrag.
En eerlijk is eerlijk, we zijn nu zeker een happy gezin.
Maar het oude zeer blijft spelen.
zondag 6 juni 2010 om 13:12
quote:wuiles schreef op 06 juni 2010 @ 13:07:
[...]
Dat zijn gedachten en geen gevoelens. Je zult een keer het besluit moeten nemen dat je hem vertrouwt. Of niet.
Hoe staat het met de rest van je leven? Heb je een baan, ben je financieel zelfstandig? Heb je eigen vrienden? Hobbies?
Ik ben verder op orde, heb leuke vrienden, leuke baan, ik geniet ontzettend van mijn kind en het gezin, ik voel me verder wel happy.
Ik weet dat ik het besluit moet nemen. Hij probeert het wel, maar ik wil het niet inzien ofzo, ik kan denken, wat ga je me nu weer flikken.. Echt een negatieve gedachtenstroom.
Terwijl ik hem graag zou vertrouwen.
Maar ik ben het ook zo beu om het bij hem te leggen. tuurlijk het is de oorzaak, maar dit is ook mijn oud zeer en het is verleden. Ik moet in het NU stappen, maar zoveel makkelijker gezegd dan gedaan.
[...]
Dat zijn gedachten en geen gevoelens. Je zult een keer het besluit moeten nemen dat je hem vertrouwt. Of niet.
Hoe staat het met de rest van je leven? Heb je een baan, ben je financieel zelfstandig? Heb je eigen vrienden? Hobbies?
Ik ben verder op orde, heb leuke vrienden, leuke baan, ik geniet ontzettend van mijn kind en het gezin, ik voel me verder wel happy.
Ik weet dat ik het besluit moet nemen. Hij probeert het wel, maar ik wil het niet inzien ofzo, ik kan denken, wat ga je me nu weer flikken.. Echt een negatieve gedachtenstroom.
Terwijl ik hem graag zou vertrouwen.
Maar ik ben het ook zo beu om het bij hem te leggen. tuurlijk het is de oorzaak, maar dit is ook mijn oud zeer en het is verleden. Ik moet in het NU stappen, maar zoveel makkelijker gezegd dan gedaan.
zondag 6 juni 2010 om 13:13
Ik kan je maar 1 advies geven: zoek hulp voor jezelf. Ga naar een psycholoog om je hart te luchten. Hij of zij kan je helpen om je gevoelens te verwerken en om je bitterheid hanteerbaar te maken. Zo'n psych is er voor jou en zal niet over je oordelen.
Zo zorg je er ook voor dat je je vriend niet overbelast met je twijfels en je achterdocht.
Het is een prima investering in jezelf. Doen hoor! Het kan je relatie redden.
Zo zorg je er ook voor dat je je vriend niet overbelast met je twijfels en je achterdocht.
Het is een prima investering in jezelf. Doen hoor! Het kan je relatie redden.
zondag 6 juni 2010 om 13:16
Ik zou een psycholoog zoeken die je kan helpen om het oude zeer te verwerken. Je hebt al het besluit genomen om voor hem te gaan, en hij ook voor jou, maar toch blijft het voor jou moeilijk om het ook in praktijk om te zetten. Ik denk dat een psycholoog je zeker kan helpen om e.e.a. op een rijtje te zetten en er mee om te gaan.
zondag 6 juni 2010 om 13:16
quote:SweetSummer schreef op 06 juni 2010 @ 13:02:
Praat er eens over met iemand die er voor gestudeerd heeft?
Je zegt namelijk dat je zelf niet weet wat je hier aan moet doen..
Misschien dat een cognitieve therapie iets voor je is.. Het leren veranderen van gedachten..
Vraag et eens aan je huisarts..
xX
edit: Hij klinkt nu best als een modelvent.. Die je smst als hij weg is.. Hij wil je dus wel graag weer zeker maken.. Je zoekt dit probleem bij jezelf en ik denk dat dat goed is.. Het is natuurlijk begonnen door zijn gedrag, maar het klinkt wel alsof hij er nu alles aan wil doen het terug te draaien.. Probeer echt eens met een psycholoog oid te praten.. Het is misschien een grote stap.. Maar het gaat dan ook om je gezin.. En jullie geluk..Ja vandaar dat ik het ook zoek bij mezelf. Ik wil van deze onzekerheid af. Ik wil vertrouwen, want ik merk nu heel goed, zonder ben je nergens. Je kan achter alles wel wat zoeken..Zo vermoeiend
Praat er eens over met iemand die er voor gestudeerd heeft?
Je zegt namelijk dat je zelf niet weet wat je hier aan moet doen..
Misschien dat een cognitieve therapie iets voor je is.. Het leren veranderen van gedachten..
Vraag et eens aan je huisarts..
xX
edit: Hij klinkt nu best als een modelvent.. Die je smst als hij weg is.. Hij wil je dus wel graag weer zeker maken.. Je zoekt dit probleem bij jezelf en ik denk dat dat goed is.. Het is natuurlijk begonnen door zijn gedrag, maar het klinkt wel alsof hij er nu alles aan wil doen het terug te draaien.. Probeer echt eens met een psycholoog oid te praten.. Het is misschien een grote stap.. Maar het gaat dan ook om je gezin.. En jullie geluk..Ja vandaar dat ik het ook zoek bij mezelf. Ik wil van deze onzekerheid af. Ik wil vertrouwen, want ik merk nu heel goed, zonder ben je nergens. Je kan achter alles wel wat zoeken..Zo vermoeiend
zondag 6 juni 2010 om 13:25
Informeer even bij je verzekering hoe veel behandelingen er vergoed worden en of je zomaar naar iedere vrij gevestigde psycholoog kunt. In mijn geval kon ik er gewoon zelf een uitzoeken. Ik heb psychologen opgezocht via de telefoongids en toen ben ik gaan bellen om te vragen op welke termijn ik terecht kon.
Of het klikt met je psycholoog, weet je pas als je hem/haar hebt gesproken.
Of het klikt met je psycholoog, weet je pas als je hem/haar hebt gesproken.
zondag 6 juni 2010 om 13:25
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 13:21:
Inderdaad met een psych praten..
Maar ik wil niet via mijn huisarts, ik heb niet zo best contact met hem.
Hoe doe ik dat?
Ik vind het een goed idee maar hoe kom ik daar? En hoe weet ik of ik een goede vind?
Wat is dat toch met mensen die niet naar hun huisarts willen met problemen. Daar heb je toch een huisarts voor. Voel je je niet prettig bij deze, zoek dan een andere.
Verder hoef je geen goed contact te hebben met je huisarts hoor, die heb je toch ook niet met je bakker of schoenmaker? Gewoon gaan en zeggen dat je een doorverwijzing nodig hebt voor de psycholoog.
Inderdaad met een psych praten..
Maar ik wil niet via mijn huisarts, ik heb niet zo best contact met hem.
Hoe doe ik dat?
Ik vind het een goed idee maar hoe kom ik daar? En hoe weet ik of ik een goede vind?
Wat is dat toch met mensen die niet naar hun huisarts willen met problemen. Daar heb je toch een huisarts voor. Voel je je niet prettig bij deze, zoek dan een andere.
Verder hoef je geen goed contact te hebben met je huisarts hoor, die heb je toch ook niet met je bakker of schoenmaker? Gewoon gaan en zeggen dat je een doorverwijzing nodig hebt voor de psycholoog.
zondag 6 juni 2010 om 13:39
