Relaties
alle pijlers
verbitterde trut
zondag 6 juni 2010 om 12:33
hai, ik ben nieuw hier op dit forum.
Heb al wel een tijdje her en der meegelezen en kon er altijd wel veel uit oppikken...
Toch probeer ik nu maar eens een eigen topic te openen.
Ik vind namelijk dat ik een verbitterde trut in mijn relatie ben geworden die zowel mezelf als mijn partner dwars zit
Mijn vriend en ik zijn nu ruim 3jaar bij elkaar. We hebben een kindje samen en een fijn gezinnetje, na wat turbulente jaren, maar er stabiliteit gekomen.
In het verleden heeft hij meerdere keren ernstig mijn vertrouwen beschadigd, of hij nu daadwerkelijk vreemd is gegaan, ik weet het niet.
Ik zou het nu ook niet meer willen weten, want ik vermoed niet dat hij er nu behoefte aan heeft.
Ik ben in de loop der jaren veranderd in een achterdochtige verbitterde trut en ik baal hier van, ik herken mezelf hier niet in, omdat ik eigenlijk altijd ontzettend snel vertrouwen heb in mensen.
Mijn vriend heeft regelmatig gelogen en heeft een hele tijd een periode gehad vanaf en tijdens mijn zwangerschap dat hij zich liever met zichzelf bezighield dan met mij (ons) Toen ons kindje geboren was is dat in de loop van de tijd veranderd.
Het is niet mijn bedoeling om op dit topic al zijn fouten nu eens te gaan bespreken, ik zal hier ook aandeel in hebben gehad, en ik wil gewoon graag verder met hem. Ik hou ontzettend veel van hem. En die keuze heb ik wel gemaakt.
Het feit waar ik de laatste maanden tegen aan loop is dat ik het niet met mezelf uithoud op deze manier.
Aan de ene kant gun ik hem van harte om leuke dingen te ondernemen zonder het gezin, stimuleer hem hier ook in, maar als het daadwerkelijk zo ver is vind ik het moeilijk om los te laten.
Ik snap mezelf hierin ook niet, laat staan dat hij er nog iets van begrijpt als ik moeilijk doe.
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?
Waar ik nu precies bang voor ben weet ik ook niet, misschien dat hij het leuker heeft zonder me, dat hij niet van me houdt, bang dat hij het oude feestleventje weer oppikt en daar geen middenweg in kan vinden. Dat hij dingen doet waarvan hij weet dat ik ze niet leuk vind. Dat hij dingen verzwijgt en dat ik er weer achter kom.. Allemaal oude angsten dus, die ik zo graag wil loslaten.
Hoe wordt ik vooral voor mezelf, maar ook voor mijn vriend weer ".het meisje dat oprecht kan zeggen als hij een avond weggaat; "veel plezier schatje Zoals ik voorheen wel kon in mijn relatie.
Zonder dat ik me een hele avond zit op te vreten..
Andersom laat hij me met alle gemak weggaan, (wat ook met regelmaat gebeurt). In tegenstelling tot de periode dat we net een halfjaar verkering hadden, toen waren de rollen juist omgedraaid. Toen vrat hij zichzelf op en kon moeilijk tegen mij doen als ik wegging. Ik heb zijn vertrouwen toen gewonnen door altijd open kaart te spelen en hem te laten zien en voelen dat hij mijn vent was en niemand anders.
Achteraf gezien allemaal heel bizar, want alles wat hij mij verweet flikte hij mij. Maar goed, dat is weer even het ego wat spreekt. En daar moet het nu niet meer om gaan...
Ik voel me echt een verbitterde trut die het zowel voor mezelf als voor hem verpest
Herkent 1 van jullie dit en hoe gaan jullie er mee om?
Ik wil namelijk niet altijd maar verwijten naar mijn vriend maken, in de trant van ik vertrouw je niet en je hebt me gekwetst.. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen denk ik, waar hij rekening mee kan houden
Heb al wel een tijdje her en der meegelezen en kon er altijd wel veel uit oppikken...
Toch probeer ik nu maar eens een eigen topic te openen.
Ik vind namelijk dat ik een verbitterde trut in mijn relatie ben geworden die zowel mezelf als mijn partner dwars zit
Mijn vriend en ik zijn nu ruim 3jaar bij elkaar. We hebben een kindje samen en een fijn gezinnetje, na wat turbulente jaren, maar er stabiliteit gekomen.
In het verleden heeft hij meerdere keren ernstig mijn vertrouwen beschadigd, of hij nu daadwerkelijk vreemd is gegaan, ik weet het niet.
Ik zou het nu ook niet meer willen weten, want ik vermoed niet dat hij er nu behoefte aan heeft.
Ik ben in de loop der jaren veranderd in een achterdochtige verbitterde trut en ik baal hier van, ik herken mezelf hier niet in, omdat ik eigenlijk altijd ontzettend snel vertrouwen heb in mensen.
Mijn vriend heeft regelmatig gelogen en heeft een hele tijd een periode gehad vanaf en tijdens mijn zwangerschap dat hij zich liever met zichzelf bezighield dan met mij (ons) Toen ons kindje geboren was is dat in de loop van de tijd veranderd.
Het is niet mijn bedoeling om op dit topic al zijn fouten nu eens te gaan bespreken, ik zal hier ook aandeel in hebben gehad, en ik wil gewoon graag verder met hem. Ik hou ontzettend veel van hem. En die keuze heb ik wel gemaakt.
Het feit waar ik de laatste maanden tegen aan loop is dat ik het niet met mezelf uithoud op deze manier.
Aan de ene kant gun ik hem van harte om leuke dingen te ondernemen zonder het gezin, stimuleer hem hier ook in, maar als het daadwerkelijk zo ver is vind ik het moeilijk om los te laten.
Ik snap mezelf hierin ook niet, laat staan dat hij er nog iets van begrijpt als ik moeilijk doe.
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?
Waar ik nu precies bang voor ben weet ik ook niet, misschien dat hij het leuker heeft zonder me, dat hij niet van me houdt, bang dat hij het oude feestleventje weer oppikt en daar geen middenweg in kan vinden. Dat hij dingen doet waarvan hij weet dat ik ze niet leuk vind. Dat hij dingen verzwijgt en dat ik er weer achter kom.. Allemaal oude angsten dus, die ik zo graag wil loslaten.
Hoe wordt ik vooral voor mezelf, maar ook voor mijn vriend weer ".het meisje dat oprecht kan zeggen als hij een avond weggaat; "veel plezier schatje Zoals ik voorheen wel kon in mijn relatie.
Zonder dat ik me een hele avond zit op te vreten..
Andersom laat hij me met alle gemak weggaan, (wat ook met regelmaat gebeurt). In tegenstelling tot de periode dat we net een halfjaar verkering hadden, toen waren de rollen juist omgedraaid. Toen vrat hij zichzelf op en kon moeilijk tegen mij doen als ik wegging. Ik heb zijn vertrouwen toen gewonnen door altijd open kaart te spelen en hem te laten zien en voelen dat hij mijn vent was en niemand anders.
Achteraf gezien allemaal heel bizar, want alles wat hij mij verweet flikte hij mij. Maar goed, dat is weer even het ego wat spreekt. En daar moet het nu niet meer om gaan...
Ik voel me echt een verbitterde trut die het zowel voor mezelf als voor hem verpest
Herkent 1 van jullie dit en hoe gaan jullie er mee om?
Ik wil namelijk niet altijd maar verwijten naar mijn vriend maken, in de trant van ik vertrouw je niet en je hebt me gekwetst.. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen denk ik, waar hij rekening mee kan houden
zondag 6 juni 2010 om 16:11
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 15:21:
[...]
Thanx, ik heb hier wat aan. Ik ga het nog eens nalezen.
Ik denk er ook over om het topic onder zijn neus te schuiven en hem eens helder te laten lezen wat ik denk en voel.Zou ik niet doen. Zo helder is dit topic niet over wat jij denkt en voelt.
[...]
Thanx, ik heb hier wat aan. Ik ga het nog eens nalezen.
Ik denk er ook over om het topic onder zijn neus te schuiven en hem eens helder te laten lezen wat ik denk en voel.Zou ik niet doen. Zo helder is dit topic niet over wat jij denkt en voelt.
zondag 6 juni 2010 om 16:39
quote:Kastanjez schreef op 06 juni 2010 @ 16:08:
Bittertje, lees in dit topic vooral goed alle opmerkingen en vooral de vragen van Rider nog eens door. Kijk eens of je die vragen kunt beantwoorden.
Ik word verdrietig van jouw topic. Ik heb 3,5 jaar in een relatie gezeten waarin ik steeds 'verbetering' zag. Waarin ik bij mezelf ging kijken wat ik kon doen om maar 'lief' te zijn, ervoor te zorgen dat mijn mán het leuk had. Dat ík het niet leuk had, steeds twijfel in mijn lijf en onrust, daar luisterde ik op een gegeven moment helemaal niet meer naar.
dank je wel, een helder bericht.
Ik luister zeker wel naar mijn gevoel. En ik heb een keus gemaakt dat ik met hem verder wil. Tuurlijk is hij de oorzaak van mijn slechte vertrouwen.
Maar hij is wel bezig dit te herstellen, hij doet zijn best.
Mijn bedoeling is; hoe kan ik hie mee omgaan, hoe kan dit gaan inzien en het verleden laten voor wat het is.
Want door elke keer weer naar dat nare gevoel te luisteren en er op te reageren, dat geeft onrust bij mij en in de relatie.
Daar wil ik juist van af.Laat
je geen zand in de ogen strooien. De dingen die jij beschrijft over wat je voelt, klinken níemand hier in de oren alsof je overdrijft of je aanstelt.
Hij vind ook niet dat ik me aanstel, hij begrijpt het wel, maar wordt soms wel moe van alle "oude koeien uit de sloot" . Ikzelf trouwens ook.
Ok, je wilt het niet over de fouten van je vriend hebben, maar zie je wel in dat jij niet in je eentje deze relatie kunt veranderen? Of toch wel, dat kan wel, maar dán alleen door je grenzen aan te geven. Het rijtje tips van Rider bijvoorbeeld op te volgen. Als je dat niet doet, maar het tóch bij jezelf blijft zoeken, ben je alleen maar bezig jezelf heeeeel klein te maken. Als je zo doorgaat, dan verdwijn je. En dan heeft je kind niet meer de moeder die jij graag wil zijn.Mooi gezegd, dat is ook de reden waarom ik dit topic heb geopend.
Ik heb net ook een tijdje met hem gekletst, erg moeilijk allemaal, want hij snapt soms niet hoe ik van een blije dag kan overgaan in een verdriet.
Hij zei ook dat ik hem gister best had mogen vragen thuis te blijven, dan had hij dat gedaan wat hij kon zich indenken dat ik het rot vond om alleen thuis te blijven.
Ik had ook graag gewild dat hij thuisbleef, maar aan de ene kant gun ik het hem en aan de andere kant ben ik weer te trots om hem thuis te houden...
Bittertje, lees in dit topic vooral goed alle opmerkingen en vooral de vragen van Rider nog eens door. Kijk eens of je die vragen kunt beantwoorden.
Ik word verdrietig van jouw topic. Ik heb 3,5 jaar in een relatie gezeten waarin ik steeds 'verbetering' zag. Waarin ik bij mezelf ging kijken wat ik kon doen om maar 'lief' te zijn, ervoor te zorgen dat mijn mán het leuk had. Dat ík het niet leuk had, steeds twijfel in mijn lijf en onrust, daar luisterde ik op een gegeven moment helemaal niet meer naar.
dank je wel, een helder bericht.
Ik luister zeker wel naar mijn gevoel. En ik heb een keus gemaakt dat ik met hem verder wil. Tuurlijk is hij de oorzaak van mijn slechte vertrouwen.
Maar hij is wel bezig dit te herstellen, hij doet zijn best.
Mijn bedoeling is; hoe kan ik hie mee omgaan, hoe kan dit gaan inzien en het verleden laten voor wat het is.
Want door elke keer weer naar dat nare gevoel te luisteren en er op te reageren, dat geeft onrust bij mij en in de relatie.
Daar wil ik juist van af.Laat
je geen zand in de ogen strooien. De dingen die jij beschrijft over wat je voelt, klinken níemand hier in de oren alsof je overdrijft of je aanstelt.
Hij vind ook niet dat ik me aanstel, hij begrijpt het wel, maar wordt soms wel moe van alle "oude koeien uit de sloot" . Ikzelf trouwens ook.
Ok, je wilt het niet over de fouten van je vriend hebben, maar zie je wel in dat jij niet in je eentje deze relatie kunt veranderen? Of toch wel, dat kan wel, maar dán alleen door je grenzen aan te geven. Het rijtje tips van Rider bijvoorbeeld op te volgen. Als je dat niet doet, maar het tóch bij jezelf blijft zoeken, ben je alleen maar bezig jezelf heeeeel klein te maken. Als je zo doorgaat, dan verdwijn je. En dan heeft je kind niet meer de moeder die jij graag wil zijn.Mooi gezegd, dat is ook de reden waarom ik dit topic heb geopend.
Ik heb net ook een tijdje met hem gekletst, erg moeilijk allemaal, want hij snapt soms niet hoe ik van een blije dag kan overgaan in een verdriet.
Hij zei ook dat ik hem gister best had mogen vragen thuis te blijven, dan had hij dat gedaan wat hij kon zich indenken dat ik het rot vond om alleen thuis te blijven.
Ik had ook graag gewild dat hij thuisbleef, maar aan de ene kant gun ik het hem en aan de andere kant ben ik weer te trots om hem thuis te houden...
zondag 6 juni 2010 om 16:47
Bittertje, je blijft dit:
Mijn bedoeling is; hoe kan ik hie mee omgaan, hoe kan dit gaan inzien en het verleden laten voor wat het is.
nu al zo'n 5 pagina's herhalen. Het lijkt niet tot je door te dringen dat wat jij wil dus precies tot gevolg heeft wat ik hierboven al schetste en waarvan jij alleen zegt 'mooi gezegd'.
Misschien moet je met je vriend niet meer praten over het oude zeer, maar gewoon over hoe je op dit moment wilt dat je relatie is, en dan de praktische kanten ervan. En verder weet ik nog steeds niet waarom je niet zou gaan proberen de tips van Rider te volgen.
Mijn bedoeling is; hoe kan ik hie mee omgaan, hoe kan dit gaan inzien en het verleden laten voor wat het is.
nu al zo'n 5 pagina's herhalen. Het lijkt niet tot je door te dringen dat wat jij wil dus precies tot gevolg heeft wat ik hierboven al schetste en waarvan jij alleen zegt 'mooi gezegd'.
Misschien moet je met je vriend niet meer praten over het oude zeer, maar gewoon over hoe je op dit moment wilt dat je relatie is, en dan de praktische kanten ervan. En verder weet ik nog steeds niet waarom je niet zou gaan proberen de tips van Rider te volgen.
zondag 6 juni 2010 om 16:53
quote:rider schreef op 06 juni 2010 @ 14:48:
[...]
niet nodig, ik verwijt je niks. Ik zie alleen dat er systeem in zit. Je bent zo druk met hem verdedigen, dat je niet toekomt aan de berichten die ingaan op wat je zelf vraagt.
[...]
Geen sorry nodig. Maar toch mijn vraag nog eens dan: vind je het onredelijk dat als iemand jouw vertrouwen schaadt, en hij wil dat vertrouwen terug, dat jij dan ahw "de prijs" daarvan mag bepalen?
En heb je je prijs al bepaald? Of vind je dat als hij "voor jou kiest" hij wel genoeg gedaan heeft?
Ik denk dat hij ergens al wel bezig is met invulling geven aan de situatie. Hij stuurt me smsjes als hij weg is, belt me als hij weg is, vanmorgen kwam hij dan wel om half 7 in bed maar fluisterde daarbij wel in mijn oor dat hij van me houd.
Hij laat mij zijn mail lezen en zijn telefoon slingert ook in het huis rond zodat ik hem altijd voor de pak heb.
Vroeger was hij een bizar slechte prater, tegenwoordig troost hij me als ik verdriet heb en probeert met me te praten.
Maar toch knaagt het nog.
Is dit een kwestie van tijd?
Ik wil niet perse het perfecte meisje voor hem zijn, hij geeft me zelf aan dat hij me prima vind zoals ik ben, maar vind het wel moeilijk om met die achtbaan van emoties om te gaan.
Dat snap ik, dat heb ik zelf ook en daar wil ik nu een oplossing voor bedenken.
Dus eigenlijk komt hij al een hoop eisen tegemoet, maar in mijn hoofd kan ik wel duizend dingen bedenken wat hij me nu allemaal weer gaat flikken, omdat het met zo'n grote regelmaat in het verleden in gebeurd.
[...]
niet nodig, ik verwijt je niks. Ik zie alleen dat er systeem in zit. Je bent zo druk met hem verdedigen, dat je niet toekomt aan de berichten die ingaan op wat je zelf vraagt.
[...]
Geen sorry nodig. Maar toch mijn vraag nog eens dan: vind je het onredelijk dat als iemand jouw vertrouwen schaadt, en hij wil dat vertrouwen terug, dat jij dan ahw "de prijs" daarvan mag bepalen?
En heb je je prijs al bepaald? Of vind je dat als hij "voor jou kiest" hij wel genoeg gedaan heeft?
Ik denk dat hij ergens al wel bezig is met invulling geven aan de situatie. Hij stuurt me smsjes als hij weg is, belt me als hij weg is, vanmorgen kwam hij dan wel om half 7 in bed maar fluisterde daarbij wel in mijn oor dat hij van me houd.
Hij laat mij zijn mail lezen en zijn telefoon slingert ook in het huis rond zodat ik hem altijd voor de pak heb.
Vroeger was hij een bizar slechte prater, tegenwoordig troost hij me als ik verdriet heb en probeert met me te praten.
Maar toch knaagt het nog.
Is dit een kwestie van tijd?
Ik wil niet perse het perfecte meisje voor hem zijn, hij geeft me zelf aan dat hij me prima vind zoals ik ben, maar vind het wel moeilijk om met die achtbaan van emoties om te gaan.
Dat snap ik, dat heb ik zelf ook en daar wil ik nu een oplossing voor bedenken.
Dus eigenlijk komt hij al een hoop eisen tegemoet, maar in mijn hoofd kan ik wel duizend dingen bedenken wat hij me nu allemaal weer gaat flikken, omdat het met zo'n grote regelmaat in het verleden in gebeurd.
zondag 6 juni 2010 om 16:55
quote:Kastanjez schreef op 06 juni 2010 @ 16:47:
Bittertje, je blijft dit:
Mijn bedoeling is; hoe kan ik hie mee omgaan, hoe kan dit gaan inzien en het verleden laten voor wat het is.
nu al zo'n 5 pagina's herhalen. Het lijkt niet tot je door te dringen dat wat jij wil dus precies tot gevolg heeft wat ik hierboven al schetste en waarvan jij alleen zegt 'mooi gezegd'.
Misschien moet je met je vriend niet meer praten over het oude zeer, maar gewoon over hoe je op dit moment wilt dat je relatie is, en dan de praktische kanten ervan. En verder weet ik nog steeds niet waarom je niet zou gaan proberen de tips van Rider te volgen.
Dit ga ik vanavond bespreekbaar maken. hij vraagt me ook wat hij kan doen. Dus hier ga ik zeker wat mee doen.
Rider die heeft zeker de gouden tips!
Bittertje, je blijft dit:
Mijn bedoeling is; hoe kan ik hie mee omgaan, hoe kan dit gaan inzien en het verleden laten voor wat het is.
nu al zo'n 5 pagina's herhalen. Het lijkt niet tot je door te dringen dat wat jij wil dus precies tot gevolg heeft wat ik hierboven al schetste en waarvan jij alleen zegt 'mooi gezegd'.
Misschien moet je met je vriend niet meer praten over het oude zeer, maar gewoon over hoe je op dit moment wilt dat je relatie is, en dan de praktische kanten ervan. En verder weet ik nog steeds niet waarom je niet zou gaan proberen de tips van Rider te volgen.
Dit ga ik vanavond bespreekbaar maken. hij vraagt me ook wat hij kan doen. Dus hier ga ik zeker wat mee doen.
Rider die heeft zeker de gouden tips!
zondag 6 juni 2010 om 17:01
me concentreren op het heden, wat ik nu wil en verlang van hem.
Duidelijke regels, zoiets als;
- geen rare mails meer, geen "rare"nieuwsgierigheid meer op internet, dingen waar je mij mee kwetst.
- Tijden afspreken hoe laat je thuis bent en als dat afwijkt even bellen of sms en.
- Contact met zijn ex, oke, maar geen onduidelijkheid of stiekem gedrag hierover.
- Mij bevestiging geven.
- openheid en duidelijkheid, wanneer je graag naar een feestje oid wil laat het even van te voren weten en niet dezelfde dag.
- hij heeft een hoop losse nummers in telefoon staan zonder naam, meer uit makkelijheid dan uit cheating denk ik, maar ik wil weten welke nummers dat zijn (of overdrijf ik nu).
Is dit wat?
Wellicht als ik vanavond met hem praat komt hij zelf ook nog met ideeën. Hij wordt soms een beetje boos als ik uit mn hum ben, maar binnen een paar minuten draait hij bij en praat hij met me.
Hij herkent het gevoel ook omdat hij dit juist zelf had toen we net verkering kregen.
Duidelijke regels, zoiets als;
- geen rare mails meer, geen "rare"nieuwsgierigheid meer op internet, dingen waar je mij mee kwetst.
- Tijden afspreken hoe laat je thuis bent en als dat afwijkt even bellen of sms en.
- Contact met zijn ex, oke, maar geen onduidelijkheid of stiekem gedrag hierover.
- Mij bevestiging geven.
- openheid en duidelijkheid, wanneer je graag naar een feestje oid wil laat het even van te voren weten en niet dezelfde dag.
- hij heeft een hoop losse nummers in telefoon staan zonder naam, meer uit makkelijheid dan uit cheating denk ik, maar ik wil weten welke nummers dat zijn (of overdrijf ik nu).
Is dit wat?
Wellicht als ik vanavond met hem praat komt hij zelf ook nog met ideeën. Hij wordt soms een beetje boos als ik uit mn hum ben, maar binnen een paar minuten draait hij bij en praat hij met me.
Hij herkent het gevoel ook omdat hij dit juist zelf had toen we net verkering kregen.
zondag 6 juni 2010 om 18:17
Hai hai, heel herkenbaar bericht voor mij! Heb daarover hier ook wel geschreven. Begin er een beetje overheen te komen (als je wilt weten wat me dwars zat moet je maar ff kijken bij "hoe vind ik mijn vertrouwen terug?") Maar toen zat ik wel in een negatieve vibe en die is nu gelukkig omgeslagen (maar niet weg, het vertrouwen is nog niet terug maar de focus van mijn gedachten ligt nu anders).
Ik ben in therapie gegaan omdat ik burnout thuis kwam te zitten en daar actief wat tegen doen wou. De eerste gesprekken zijn bijna alleen maar gegaan over mijn beschadigde vertrouwen in mijn man. Daardoor heb ik wel wat van me af kunnen zetten, maar het was voor mij ook heel belangrijk echt te gaan geloven in zijn liefde voor mij. Ik geloofde er aan de ene kant wel in, maar aan de andere kant dacht ik van waarom ging hij dan zo respectloos met onze relatie om?
Omdat ik eigenlijk een sterke vrouw ben van oorsprong (die is nu vaak zoek door ellende uit het werk enz. Burn-out dan ben je ff niet zo sterk als normaal) en het bij mij behoorlijk effect heeft als ik iets posiefs of negatiefs lees, dacht ik laat ik eens een boek kopen dat over sterke vrouwen gaat. Misschien dat ik mezelf dan een beetje terug vind. Ik vond "Waarom mannen een Bitch trouwen" (heb dit gekozen i.p.v. carrierevrouwen omdat ik bang was dat ik anders weer mooie plannen kreeg en teveel hooi op mijn vork ging nemen) Nu heb jij net als ik een man die al voor je gekozen heeft, maar dit boek hielp mij herinneren waarom hij in eerste instantie voor me viel. Het gaf mij extra een duwtje in de rug om mij te focussen op wat me echt gelukkig en zeker kan maken in het leven: ikzelf. En het werkt als een tierelier. Ik vind mezelf terug en mijn man is in jaren niet meer zo gek op mij geweest, hij heeft helemaal geen tijd om zich in domme bochten de wringen uit "nieuwschierigheid" of "zoeken naar spanning", hij is veel te druk met mij. Niet dat het een wondermiddel is, en misschien werkt het voor jou helemaal niet, maar voor mij is het een duwtje in de rug geweest, net als de therapie, waar de focus ook heel erg ligt op het terugvinden van mijn eigen zelfvertrouwen.
Voordat ik zover was hebben we wel ontzettend veel gepraat, dat was ook nodig! Hij moet zich er wel bewust van zijn wat hij heeft gedaan. Ookal heeft hij daar zijn redenen wel voor, die jij misschien ergens ook wel plaatsen kan, maar dat neemt niet weg dat hij er zo niet mee om hoort te gaan. Maar ik geloof dat jullie die periode ook al wel door zijn, duidelijk je grenzen stellen is daarin heel belangerijk. En aangeven dat hij open en eerlijk moet zijn als hij wel iets doet wat niet verstandig was. Mijn man roept heel hard dat hij het gewoon niet meer zal doen, maar ik snap ook wel dat we nog vele jaren door maken samen. En dat je daarin ongetwijfeld wel fouten zal maken. Hij moet gewoon inzien dat hij mij dan het recht niet mag ontnemen daar boos over te zijn en het vervolgens te verwerken. Ik geloof wel dat die boodschap nu over is gekomen. Liegen en verzwijgen maakt dingen alleen maar erger. Boos zijn is niet erg, dat is een eerste reactie, vervolgens plaats je het wel in context en kan je erover praten, de reden begrijpen en het een plek geven en misschien zelfs iets veranderen om te zorgen dat het niet weer gebeurd.
Ik zei ook in de therapie dat mijn man wel contacten met anderen nodig was om zijn irritaties over mij te uiten, zodat hij het niet opkropte. Ik heb dit zelf niet, heb juist heel erg de neiging het voor hem op te nemen als iemand iets negatiefs zegt. Mijn therapeute vond dit dom, hij is daarvoor niet iemand anders nodig zegt ze, "als hij zich aan iets irriteerd moet hij het tegen jou zeggen en tegen niemand anders, jij kan er wat tegen doen, iemand anders niet. Jullie moeten een team zijn naar de buitenwereld. Wat er binnen dat team gebeurd gaat niemand wat aan" En daar kon ik het mee doen. Dit heb ik aan hem doorgegeven en ook het weten dat hij dat niet meer zal doen, maakt me zekerder.
Ook mag hij niet boos worden als je weer over die "oude koeien" begint. Je moet zelf proberen dit niet te doen, om de geachten er vanaf te houden. Maar als jij bevestiging nodig bent moet hij de verantwoording nemen voor zijn fouten en het als het moet 100x uitleggen. Dat zorgt ervoor dat jij gelooft dat hij de waarheid spreekt en je hem dus kunt vertrouwen.
Uh wel erg veel info... maar het komt er dus op neer, je eigen zelfvertrouwen kan je helpen hier overheen te komen, en toch ook een beetje controle om te zorgen dat je niet alleen gelooft dat hij nu wel te vertrouwen is, maar dat je het ook daadwerkelijk ziet. Vertrouwen deed je hem namelijk eerder al, dat heeft hij verpest en nu moet hij maar aantonen dat het terecht is dat dat je dat weer opbouwt.
Ik hoop dat het verhaal nu niet te warrig is geworden, maar ik begin eruit te komen, dus ik wou je graag zoveel mogelijk info geven wat mij hierbij heeft geholpen.
Ik ben in therapie gegaan omdat ik burnout thuis kwam te zitten en daar actief wat tegen doen wou. De eerste gesprekken zijn bijna alleen maar gegaan over mijn beschadigde vertrouwen in mijn man. Daardoor heb ik wel wat van me af kunnen zetten, maar het was voor mij ook heel belangrijk echt te gaan geloven in zijn liefde voor mij. Ik geloofde er aan de ene kant wel in, maar aan de andere kant dacht ik van waarom ging hij dan zo respectloos met onze relatie om?
Omdat ik eigenlijk een sterke vrouw ben van oorsprong (die is nu vaak zoek door ellende uit het werk enz. Burn-out dan ben je ff niet zo sterk als normaal) en het bij mij behoorlijk effect heeft als ik iets posiefs of negatiefs lees, dacht ik laat ik eens een boek kopen dat over sterke vrouwen gaat. Misschien dat ik mezelf dan een beetje terug vind. Ik vond "Waarom mannen een Bitch trouwen" (heb dit gekozen i.p.v. carrierevrouwen omdat ik bang was dat ik anders weer mooie plannen kreeg en teveel hooi op mijn vork ging nemen) Nu heb jij net als ik een man die al voor je gekozen heeft, maar dit boek hielp mij herinneren waarom hij in eerste instantie voor me viel. Het gaf mij extra een duwtje in de rug om mij te focussen op wat me echt gelukkig en zeker kan maken in het leven: ikzelf. En het werkt als een tierelier. Ik vind mezelf terug en mijn man is in jaren niet meer zo gek op mij geweest, hij heeft helemaal geen tijd om zich in domme bochten de wringen uit "nieuwschierigheid" of "zoeken naar spanning", hij is veel te druk met mij. Niet dat het een wondermiddel is, en misschien werkt het voor jou helemaal niet, maar voor mij is het een duwtje in de rug geweest, net als de therapie, waar de focus ook heel erg ligt op het terugvinden van mijn eigen zelfvertrouwen.
Voordat ik zover was hebben we wel ontzettend veel gepraat, dat was ook nodig! Hij moet zich er wel bewust van zijn wat hij heeft gedaan. Ookal heeft hij daar zijn redenen wel voor, die jij misschien ergens ook wel plaatsen kan, maar dat neemt niet weg dat hij er zo niet mee om hoort te gaan. Maar ik geloof dat jullie die periode ook al wel door zijn, duidelijk je grenzen stellen is daarin heel belangerijk. En aangeven dat hij open en eerlijk moet zijn als hij wel iets doet wat niet verstandig was. Mijn man roept heel hard dat hij het gewoon niet meer zal doen, maar ik snap ook wel dat we nog vele jaren door maken samen. En dat je daarin ongetwijfeld wel fouten zal maken. Hij moet gewoon inzien dat hij mij dan het recht niet mag ontnemen daar boos over te zijn en het vervolgens te verwerken. Ik geloof wel dat die boodschap nu over is gekomen. Liegen en verzwijgen maakt dingen alleen maar erger. Boos zijn is niet erg, dat is een eerste reactie, vervolgens plaats je het wel in context en kan je erover praten, de reden begrijpen en het een plek geven en misschien zelfs iets veranderen om te zorgen dat het niet weer gebeurd.
Ik zei ook in de therapie dat mijn man wel contacten met anderen nodig was om zijn irritaties over mij te uiten, zodat hij het niet opkropte. Ik heb dit zelf niet, heb juist heel erg de neiging het voor hem op te nemen als iemand iets negatiefs zegt. Mijn therapeute vond dit dom, hij is daarvoor niet iemand anders nodig zegt ze, "als hij zich aan iets irriteerd moet hij het tegen jou zeggen en tegen niemand anders, jij kan er wat tegen doen, iemand anders niet. Jullie moeten een team zijn naar de buitenwereld. Wat er binnen dat team gebeurd gaat niemand wat aan" En daar kon ik het mee doen. Dit heb ik aan hem doorgegeven en ook het weten dat hij dat niet meer zal doen, maakt me zekerder.
Ook mag hij niet boos worden als je weer over die "oude koeien" begint. Je moet zelf proberen dit niet te doen, om de geachten er vanaf te houden. Maar als jij bevestiging nodig bent moet hij de verantwoording nemen voor zijn fouten en het als het moet 100x uitleggen. Dat zorgt ervoor dat jij gelooft dat hij de waarheid spreekt en je hem dus kunt vertrouwen.
Uh wel erg veel info... maar het komt er dus op neer, je eigen zelfvertrouwen kan je helpen hier overheen te komen, en toch ook een beetje controle om te zorgen dat je niet alleen gelooft dat hij nu wel te vertrouwen is, maar dat je het ook daadwerkelijk ziet. Vertrouwen deed je hem namelijk eerder al, dat heeft hij verpest en nu moet hij maar aantonen dat het terecht is dat dat je dat weer opbouwt.
Ik hoop dat het verhaal nu niet te warrig is geworden, maar ik begin eruit te komen, dus ik wou je graag zoveel mogelijk info geven wat mij hierbij heeft geholpen.
zondag 6 juni 2010 om 18:19
heb niet alles zitten lezen... dus misschien mosterd, maar ik vind dat jij veel té hard bent voor jezelf! En jezelf en jouw gevoel te veel wegcijfert.
Jij hebt het volste recht om boos en gefrustreerd te zijn en dat moet je niet wegstoppen en tegen jezelf zeggen dat je een verbitterde trut bent!
En fijn dat hij nu van alles doet om je gerust te stellen.......hoewel...om half 7 thuis komen en dan liefjes opmerken "hou van jou" om je te sussen......mwah, ik zou niet erg onder de indruk zijn.....
Ik denk dat je dat gevoel bij jezelf moet toestaan want onderdrukken levert écht niet nuttigs op.
Jij hebt het volste recht om boos en gefrustreerd te zijn en dat moet je niet wegstoppen en tegen jezelf zeggen dat je een verbitterde trut bent!
En fijn dat hij nu van alles doet om je gerust te stellen.......hoewel...om half 7 thuis komen en dan liefjes opmerken "hou van jou" om je te sussen......mwah, ik zou niet erg onder de indruk zijn.....
Ik denk dat je dat gevoel bij jezelf moet toestaan want onderdrukken levert écht niet nuttigs op.
zondag 6 juni 2010 om 18:48
Je zelfvertouwen zorgt er ook voor dat je sterk genoeg bent wel te gaan mocht het nodig zijn. Jij moet gelukkig worden en daar gaat het om. Ik zou ook de hel doorgaan voordat ik mijn man zou verlaten, maar dat hoeft hij niet te weten en bovendien geeft het voor jezelf rust en vertrouwen als je een plan achter de hand hebt.
En nog even over dat boek hierboven: Bitch staat voor de zelfverzekerde vrouw... niet een woord dat ik daarvoor zou gebruiken, want een zelfverzekerde vrouw kan ook heel lief zijn.
Het boek moet je trouwens niet met hem delen hoor, lekker voor jezelf houden. Had nog niet het hele forum gelezen, zat zo vol van je verhaal dat ik wel moest antwoorden. Heb nu wel alles gelezen en ik denk dat het boek jou ook wel zal helpen. Leg de focus op jezelf.. niet op hem. Je bent te lief, ookal voel je je een kreng omdat je op dingen terugkomt. Zeg bij alles waar je over twijfelt gewoon nee. Niet meegaand zijn maakt je juist interessanter voor je man, een uitdaging. Hoeft hij niet ergens anders te gaan "Jagen". Leef je eigen leven, wees geen zekerheidje.
En nog even over dat boek hierboven: Bitch staat voor de zelfverzekerde vrouw... niet een woord dat ik daarvoor zou gebruiken, want een zelfverzekerde vrouw kan ook heel lief zijn.
Het boek moet je trouwens niet met hem delen hoor, lekker voor jezelf houden. Had nog niet het hele forum gelezen, zat zo vol van je verhaal dat ik wel moest antwoorden. Heb nu wel alles gelezen en ik denk dat het boek jou ook wel zal helpen. Leg de focus op jezelf.. niet op hem. Je bent te lief, ookal voel je je een kreng omdat je op dingen terugkomt. Zeg bij alles waar je over twijfelt gewoon nee. Niet meegaand zijn maakt je juist interessanter voor je man, een uitdaging. Hoeft hij niet ergens anders te gaan "Jagen". Leef je eigen leven, wees geen zekerheidje.
zondag 6 juni 2010 om 19:02
hmmm.. heb zo nog eens mee zitten lezen en ik denk dat je inderdaad aan de slag moet met het duidelijk aangeven van jouw grenzen en moet leren dat zoveel mogelijk te doen op de momenten dat het telt.
Dan is alles direct duidelijk ook voor jezelf.
Maak voor jezelf duidelijk of je je echt nog door jepartner tekort gedaan voelt en handel daar dan naar door er een gesprek met hem over aan te gaan waarin je heel duidelijk je ( nieuw ) grenzen stelt.
Kom die grenzen ook altijd na.
Respecteer zijn pogingen het goed te willen doen en indien nodig..en daar komt ie dan toch.. jezelf wel degelijk een schop onder je kont te geven door gewoon te zeggen en nu stop ik met sippen en ik maak er wat van.
Maar boven alles, doe dit SAMEN.
Help elkaar hierbij en zorg voor elkaar.
Dan is alles direct duidelijk ook voor jezelf.
Maak voor jezelf duidelijk of je je echt nog door jepartner tekort gedaan voelt en handel daar dan naar door er een gesprek met hem over aan te gaan waarin je heel duidelijk je ( nieuw ) grenzen stelt.
Kom die grenzen ook altijd na.
Respecteer zijn pogingen het goed te willen doen en indien nodig..en daar komt ie dan toch.. jezelf wel degelijk een schop onder je kont te geven door gewoon te zeggen en nu stop ik met sippen en ik maak er wat van.
Maar boven alles, doe dit SAMEN.
Help elkaar hierbij en zorg voor elkaar.
..popcorn?
zondag 6 juni 2010 om 19:07
quote:Ala schreef op 06 juni 2010 @ 18:17:
Ik ben in therapie gegaan omdat ik burnout thuis kwam te zitten en daar actief wat tegen doen wou. De eerste gesprekken zijn bijna alleen maar gegaan over mijn beschadigde vertrouwen in mijn man. Daardoor heb ik wel wat van me af kunnen zetten, maar het was voor mij ook heel belangrijk echt te gaan geloven in zijn liefde voor mij. Ik geloofde er aan de ene kant wel in, maar aan de andere kant dacht ik van waarom ging hij dan zo respectloos met onze relatie om?
Voordat ik zover was hebben we wel ontzettend veel gepraat, dat was ook nodig! Hij moet zich er wel bewust van zijn wat hij heeft gedaan. Ookal heeft hij daar zijn redenen wel voor, die jij misschien ergens ook wel plaatsen kan, maar dat neemt niet weg dat hij er zo niet mee om hoort te gaan. Maar ik geloof dat jullie die periode ook al wel door zijn, duidelijk je grenzen stellen is daarin heel belangerijk. En aangeven dat hij open en eerlijk moet zijn als hij wel iets doet wat niet verstandig was. Mijn man roept heel hard dat hij het gewoon niet meer zal doen, maar ik snap ook wel dat we nog vele jaren door maken samen. En dat je daarin ongetwijfeld wel fouten zal maken. Hij moet gewoon inzien dat hij mij dan het recht niet mag ontnemen daar boos over te zijn en het vervolgens te verwerken. Ik geloof wel dat die boodschap nu over is gekomen. Liegen en verzwijgen maakt dingen alleen maar erger. Boos zijn is niet erg, dat is een eerste reactie, vervolgens plaats je het wel in context en kan je erover praten, de reden begrijpen en het een plek geven en misschien zelfs iets veranderen om te zorgen dat het niet weer gebeurd.
Ik zei ook in de therapie dat mijn man wel contacten met anderen nodig was om zijn irritaties over mij te uiten, zodat hij het niet opkropte. Ik heb dit zelf niet, heb juist heel erg de neiging het voor hem op te nemen als iemand iets negatiefs zegt. Mijn therapeute vond dit dom, hij is daarvoor niet iemand anders nodig zegt ze, "als hij zich aan iets irriteerd moet hij het tegen jou zeggen en tegen niemand anders, jij kan er wat tegen doen, iemand anders niet. Jullie moeten een team zijn naar de buitenwereld. Wat er binnen dat team gebeurd gaat niemand wat aan" En daar kon ik het mee doen. Dit heb ik aan hem doorgegeven en ook het weten dat hij dat niet meer zal doen, maakt me zekerder.
Ook mag hij niet boos worden als je weer over die "oude koeien" begint. Je moet zelf proberen dit niet te doen, om de geachten er vanaf te houden. Maar als jij bevestiging nodig bent moet hij de verantwoording nemen voor zijn fouten en het als het moet 100x uitleggen. Dat zorgt ervoor dat jij gelooft dat hij de waarheid spreekt en je hem dus kunt vertrouwen.
Uh wel erg veel info... maar het komt er dus op neer, je eigen zelfvertrouwen kan je helpen hier overheen te komen, en toch ook een beetje controle om te zorgen dat je niet alleen gelooft dat hij nu wel te vertrouwen is, maar dat je het ook daadwerkelijk ziet. Vertrouwen deed je hem namelijk eerder al, dat heeft hij verpest en nu moet hij maar aantonen dat het terecht is dat dat je dat weer opbouwt.
Ik hoop dat het verhaal nu niet te warrig is geworden, maar ik begin eruit te komen, dus ik wou je graag zoveel mogelijk info geven wat mij hierbij heeft geholpen.Dankjewel voor dit verhaal, ik kom er ook net achter dat ik bedrogen ben een aantal jaar terug, ook mijn vriend/ex zegt dat ie van me houdt, dat kan ik niet rijmen met het gedrag dat hij andere vrouwen opzocht, maar wat ik uit jouw verhaal haal is dat je niet verbitterd bent geworden, daar put ik hoop uit, dank je!
Ik ben in therapie gegaan omdat ik burnout thuis kwam te zitten en daar actief wat tegen doen wou. De eerste gesprekken zijn bijna alleen maar gegaan over mijn beschadigde vertrouwen in mijn man. Daardoor heb ik wel wat van me af kunnen zetten, maar het was voor mij ook heel belangrijk echt te gaan geloven in zijn liefde voor mij. Ik geloofde er aan de ene kant wel in, maar aan de andere kant dacht ik van waarom ging hij dan zo respectloos met onze relatie om?
Voordat ik zover was hebben we wel ontzettend veel gepraat, dat was ook nodig! Hij moet zich er wel bewust van zijn wat hij heeft gedaan. Ookal heeft hij daar zijn redenen wel voor, die jij misschien ergens ook wel plaatsen kan, maar dat neemt niet weg dat hij er zo niet mee om hoort te gaan. Maar ik geloof dat jullie die periode ook al wel door zijn, duidelijk je grenzen stellen is daarin heel belangerijk. En aangeven dat hij open en eerlijk moet zijn als hij wel iets doet wat niet verstandig was. Mijn man roept heel hard dat hij het gewoon niet meer zal doen, maar ik snap ook wel dat we nog vele jaren door maken samen. En dat je daarin ongetwijfeld wel fouten zal maken. Hij moet gewoon inzien dat hij mij dan het recht niet mag ontnemen daar boos over te zijn en het vervolgens te verwerken. Ik geloof wel dat die boodschap nu over is gekomen. Liegen en verzwijgen maakt dingen alleen maar erger. Boos zijn is niet erg, dat is een eerste reactie, vervolgens plaats je het wel in context en kan je erover praten, de reden begrijpen en het een plek geven en misschien zelfs iets veranderen om te zorgen dat het niet weer gebeurd.
Ik zei ook in de therapie dat mijn man wel contacten met anderen nodig was om zijn irritaties over mij te uiten, zodat hij het niet opkropte. Ik heb dit zelf niet, heb juist heel erg de neiging het voor hem op te nemen als iemand iets negatiefs zegt. Mijn therapeute vond dit dom, hij is daarvoor niet iemand anders nodig zegt ze, "als hij zich aan iets irriteerd moet hij het tegen jou zeggen en tegen niemand anders, jij kan er wat tegen doen, iemand anders niet. Jullie moeten een team zijn naar de buitenwereld. Wat er binnen dat team gebeurd gaat niemand wat aan" En daar kon ik het mee doen. Dit heb ik aan hem doorgegeven en ook het weten dat hij dat niet meer zal doen, maakt me zekerder.
Ook mag hij niet boos worden als je weer over die "oude koeien" begint. Je moet zelf proberen dit niet te doen, om de geachten er vanaf te houden. Maar als jij bevestiging nodig bent moet hij de verantwoording nemen voor zijn fouten en het als het moet 100x uitleggen. Dat zorgt ervoor dat jij gelooft dat hij de waarheid spreekt en je hem dus kunt vertrouwen.
Uh wel erg veel info... maar het komt er dus op neer, je eigen zelfvertrouwen kan je helpen hier overheen te komen, en toch ook een beetje controle om te zorgen dat je niet alleen gelooft dat hij nu wel te vertrouwen is, maar dat je het ook daadwerkelijk ziet. Vertrouwen deed je hem namelijk eerder al, dat heeft hij verpest en nu moet hij maar aantonen dat het terecht is dat dat je dat weer opbouwt.
Ik hoop dat het verhaal nu niet te warrig is geworden, maar ik begin eruit te komen, dus ik wou je graag zoveel mogelijk info geven wat mij hierbij heeft geholpen.Dankjewel voor dit verhaal, ik kom er ook net achter dat ik bedrogen ben een aantal jaar terug, ook mijn vriend/ex zegt dat ie van me houdt, dat kan ik niet rijmen met het gedrag dat hij andere vrouwen opzocht, maar wat ik uit jouw verhaal haal is dat je niet verbitterd bent geworden, daar put ik hoop uit, dank je!
zondag 6 juni 2010 om 20:09
zondag 6 juni 2010 om 20:11
quote:nola schreef op 06 juni 2010 @ 19:02:
hmmm.. heb zo nog eens mee zitten lezen en ik denk dat je inderdaad aan de slag moet met het duidelijk aangeven van jouw grenzen en moet leren dat zoveel mogelijk te doen op de momenten dat het telt.
Dan is alles direct duidelijk ook voor jezelf.
Maak voor jezelf duidelijk of je je echt nog door jepartner tekort gedaan voelt en handel daar dan naar door er een gesprek met hem over aan te gaan waarin je heel duidelijk je ( nieuw ) grenzen stelt.
Kom die grenzen ook altijd na.
Respecteer zijn pogingen het goed te willen doen en indien nodig..en daar komt ie dan toch.. jezelf wel degelijk een schop onder je kont te geven door gewoon te zeggen en nu stop ik met sippen en ik maak er wat van.
Maar boven alles, doe dit SAMEN.
Help elkaar hierbij en zorg voor elkaar.
Ik denk ook dat we grenzen moeten stellen, zijn we eigenlijk afgelopen tijd al mee bezig en hij doet er zijn best voor.
Waar ik me vooral aan stoor is dat ik hem geen avondje weggun met zijn vrienden.
En indd als ik er nu toch voor gekozen heb om dit aan te gaan, mezelf zo nu en dan een schop onder mn kont geven en het negatieve doemdenken relativeren.
hmmm.. heb zo nog eens mee zitten lezen en ik denk dat je inderdaad aan de slag moet met het duidelijk aangeven van jouw grenzen en moet leren dat zoveel mogelijk te doen op de momenten dat het telt.
Dan is alles direct duidelijk ook voor jezelf.
Maak voor jezelf duidelijk of je je echt nog door jepartner tekort gedaan voelt en handel daar dan naar door er een gesprek met hem over aan te gaan waarin je heel duidelijk je ( nieuw ) grenzen stelt.
Kom die grenzen ook altijd na.
Respecteer zijn pogingen het goed te willen doen en indien nodig..en daar komt ie dan toch.. jezelf wel degelijk een schop onder je kont te geven door gewoon te zeggen en nu stop ik met sippen en ik maak er wat van.
Maar boven alles, doe dit SAMEN.
Help elkaar hierbij en zorg voor elkaar.
Ik denk ook dat we grenzen moeten stellen, zijn we eigenlijk afgelopen tijd al mee bezig en hij doet er zijn best voor.
Waar ik me vooral aan stoor is dat ik hem geen avondje weggun met zijn vrienden.
En indd als ik er nu toch voor gekozen heb om dit aan te gaan, mezelf zo nu en dan een schop onder mn kont geven en het negatieve doemdenken relativeren.
zondag 6 juni 2010 om 20:14
Uh wel erg veel info... maar het komt er dus op neer, je eigen zelfvertrouwen kan je helpen hier overheen te komen, en toch ook een beetje controle om te zorgen dat je niet alleen gelooft dat hij nu wel te vertrouwen is, maar dat je het ook daadwerkelijk ziet. Vertrouwen deed je hem namelijk eerder al, dat heeft hij verpest en nu moet hij maar aantonen dat het terecht is dat dat je dat weer opbouwt.
@ ala : Ik heb ook oprecht gekozen de laatste tijd om leuke dingen voor mezelf te doen. Ik ben weer gaan sporten, ga regelmatig naar vrienden, volgende week een paar dagen weg zonder man en kind met een vriendin, ik zoek uitdaging in mijn werk in de vorm van een vervolgopleiding.. Kortom, ik maak het mezelf naar mn zin en dat komt onze relatie ook ten goede..
Totdat hij weer weggaat om zelf wat leuks te doen, wat ik eigenlijk al die tijd aanmoedig, tot het zover is.
Hij vroeg vanavond, moet ik dan maar niet meer weggaan?
Nee juist wel, want ik wil juist het punt bereiken; "veel plezier schat", tot morgen!
@ ala : Ik heb ook oprecht gekozen de laatste tijd om leuke dingen voor mezelf te doen. Ik ben weer gaan sporten, ga regelmatig naar vrienden, volgende week een paar dagen weg zonder man en kind met een vriendin, ik zoek uitdaging in mijn werk in de vorm van een vervolgopleiding.. Kortom, ik maak het mezelf naar mn zin en dat komt onze relatie ook ten goede..
Totdat hij weer weggaat om zelf wat leuks te doen, wat ik eigenlijk al die tijd aanmoedig, tot het zover is.
Hij vroeg vanavond, moet ik dan maar niet meer weggaan?
Nee juist wel, want ik wil juist het punt bereiken; "veel plezier schat", tot morgen!
zondag 6 juni 2010 om 20:15
zondag 6 juni 2010 om 20:16
Ik snap heel goed dat je hem geen avondje weg gunt met zijn vrienden. Waarom zou je ook. Hij kon zichzelf blijkbaar niet in de hand houden, de keren dat hij ging. Ik zou hem niet meer vertrouwen. Volgens mij maakt het niks uit dat je het hem niet gunt. Als je het maar niet laat merken. Zet een nep glimlach op en zwaai hem uit. Voor de rest ben je toch gelukkig met hem? 
