Relaties
alle pijlers
verbitterde trut
zondag 6 juni 2010 om 12:33
hai, ik ben nieuw hier op dit forum.
Heb al wel een tijdje her en der meegelezen en kon er altijd wel veel uit oppikken...
Toch probeer ik nu maar eens een eigen topic te openen.
Ik vind namelijk dat ik een verbitterde trut in mijn relatie ben geworden die zowel mezelf als mijn partner dwars zit
Mijn vriend en ik zijn nu ruim 3jaar bij elkaar. We hebben een kindje samen en een fijn gezinnetje, na wat turbulente jaren, maar er stabiliteit gekomen.
In het verleden heeft hij meerdere keren ernstig mijn vertrouwen beschadigd, of hij nu daadwerkelijk vreemd is gegaan, ik weet het niet.
Ik zou het nu ook niet meer willen weten, want ik vermoed niet dat hij er nu behoefte aan heeft.
Ik ben in de loop der jaren veranderd in een achterdochtige verbitterde trut en ik baal hier van, ik herken mezelf hier niet in, omdat ik eigenlijk altijd ontzettend snel vertrouwen heb in mensen.
Mijn vriend heeft regelmatig gelogen en heeft een hele tijd een periode gehad vanaf en tijdens mijn zwangerschap dat hij zich liever met zichzelf bezighield dan met mij (ons) Toen ons kindje geboren was is dat in de loop van de tijd veranderd.
Het is niet mijn bedoeling om op dit topic al zijn fouten nu eens te gaan bespreken, ik zal hier ook aandeel in hebben gehad, en ik wil gewoon graag verder met hem. Ik hou ontzettend veel van hem. En die keuze heb ik wel gemaakt.
Het feit waar ik de laatste maanden tegen aan loop is dat ik het niet met mezelf uithoud op deze manier.
Aan de ene kant gun ik hem van harte om leuke dingen te ondernemen zonder het gezin, stimuleer hem hier ook in, maar als het daadwerkelijk zo ver is vind ik het moeilijk om los te laten.
Ik snap mezelf hierin ook niet, laat staan dat hij er nog iets van begrijpt als ik moeilijk doe.
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?
Waar ik nu precies bang voor ben weet ik ook niet, misschien dat hij het leuker heeft zonder me, dat hij niet van me houdt, bang dat hij het oude feestleventje weer oppikt en daar geen middenweg in kan vinden. Dat hij dingen doet waarvan hij weet dat ik ze niet leuk vind. Dat hij dingen verzwijgt en dat ik er weer achter kom.. Allemaal oude angsten dus, die ik zo graag wil loslaten.
Hoe wordt ik vooral voor mezelf, maar ook voor mijn vriend weer ".het meisje dat oprecht kan zeggen als hij een avond weggaat; "veel plezier schatje Zoals ik voorheen wel kon in mijn relatie.
Zonder dat ik me een hele avond zit op te vreten..
Andersom laat hij me met alle gemak weggaan, (wat ook met regelmaat gebeurt). In tegenstelling tot de periode dat we net een halfjaar verkering hadden, toen waren de rollen juist omgedraaid. Toen vrat hij zichzelf op en kon moeilijk tegen mij doen als ik wegging. Ik heb zijn vertrouwen toen gewonnen door altijd open kaart te spelen en hem te laten zien en voelen dat hij mijn vent was en niemand anders.
Achteraf gezien allemaal heel bizar, want alles wat hij mij verweet flikte hij mij. Maar goed, dat is weer even het ego wat spreekt. En daar moet het nu niet meer om gaan...
Ik voel me echt een verbitterde trut die het zowel voor mezelf als voor hem verpest
Herkent 1 van jullie dit en hoe gaan jullie er mee om?
Ik wil namelijk niet altijd maar verwijten naar mijn vriend maken, in de trant van ik vertrouw je niet en je hebt me gekwetst.. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen denk ik, waar hij rekening mee kan houden
Heb al wel een tijdje her en der meegelezen en kon er altijd wel veel uit oppikken...
Toch probeer ik nu maar eens een eigen topic te openen.
Ik vind namelijk dat ik een verbitterde trut in mijn relatie ben geworden die zowel mezelf als mijn partner dwars zit
Mijn vriend en ik zijn nu ruim 3jaar bij elkaar. We hebben een kindje samen en een fijn gezinnetje, na wat turbulente jaren, maar er stabiliteit gekomen.
In het verleden heeft hij meerdere keren ernstig mijn vertrouwen beschadigd, of hij nu daadwerkelijk vreemd is gegaan, ik weet het niet.
Ik zou het nu ook niet meer willen weten, want ik vermoed niet dat hij er nu behoefte aan heeft.
Ik ben in de loop der jaren veranderd in een achterdochtige verbitterde trut en ik baal hier van, ik herken mezelf hier niet in, omdat ik eigenlijk altijd ontzettend snel vertrouwen heb in mensen.
Mijn vriend heeft regelmatig gelogen en heeft een hele tijd een periode gehad vanaf en tijdens mijn zwangerschap dat hij zich liever met zichzelf bezighield dan met mij (ons) Toen ons kindje geboren was is dat in de loop van de tijd veranderd.
Het is niet mijn bedoeling om op dit topic al zijn fouten nu eens te gaan bespreken, ik zal hier ook aandeel in hebben gehad, en ik wil gewoon graag verder met hem. Ik hou ontzettend veel van hem. En die keuze heb ik wel gemaakt.
Het feit waar ik de laatste maanden tegen aan loop is dat ik het niet met mezelf uithoud op deze manier.
Aan de ene kant gun ik hem van harte om leuke dingen te ondernemen zonder het gezin, stimuleer hem hier ook in, maar als het daadwerkelijk zo ver is vind ik het moeilijk om los te laten.
Ik snap mezelf hierin ook niet, laat staan dat hij er nog iets van begrijpt als ik moeilijk doe.
Ik wordt onredelijk, ik laat de keus wel aan hem om weg te gaan of niet maar voel me teleurgesteld als hij toch weggaat.
Ik check zijn mail (heb ook afgelopen jaar meerdere dingen gevonden die naar mi niet door de beugel gaan als je een relatie hebt) check zijn telefoon.. En ik walg van mezelf dat ik het gevoel heb dat ik het moet doen, want wat wordt ik er wijzer van?
Waar ik nu precies bang voor ben weet ik ook niet, misschien dat hij het leuker heeft zonder me, dat hij niet van me houdt, bang dat hij het oude feestleventje weer oppikt en daar geen middenweg in kan vinden. Dat hij dingen doet waarvan hij weet dat ik ze niet leuk vind. Dat hij dingen verzwijgt en dat ik er weer achter kom.. Allemaal oude angsten dus, die ik zo graag wil loslaten.
Hoe wordt ik vooral voor mezelf, maar ook voor mijn vriend weer ".het meisje dat oprecht kan zeggen als hij een avond weggaat; "veel plezier schatje Zoals ik voorheen wel kon in mijn relatie.
Zonder dat ik me een hele avond zit op te vreten..
Andersom laat hij me met alle gemak weggaan, (wat ook met regelmaat gebeurt). In tegenstelling tot de periode dat we net een halfjaar verkering hadden, toen waren de rollen juist omgedraaid. Toen vrat hij zichzelf op en kon moeilijk tegen mij doen als ik wegging. Ik heb zijn vertrouwen toen gewonnen door altijd open kaart te spelen en hem te laten zien en voelen dat hij mijn vent was en niemand anders.
Achteraf gezien allemaal heel bizar, want alles wat hij mij verweet flikte hij mij. Maar goed, dat is weer even het ego wat spreekt. En daar moet het nu niet meer om gaan...
Ik voel me echt een verbitterde trut die het zowel voor mezelf als voor hem verpest
Herkent 1 van jullie dit en hoe gaan jullie er mee om?
Ik wil namelijk niet altijd maar verwijten naar mijn vriend maken, in de trant van ik vertrouw je niet en je hebt me gekwetst.. Dit is iets wat ik zelf moet oplossen denk ik, waar hij rekening mee kan houden
zondag 6 juni 2010 om 20:22
quote:cinneluv schreef op 06 juni 2010 @ 20:16:
Ik snap heel goed dat je hem geen avondje weg gunt met zijn vrienden. Waarom zou je ook. Hij kon zichzelf blijkbaar niet in de hand houden, de keren dat hij ging. Ik zou hem niet meer vertrouwen. Volgens mij maakt het niks uit dat je het hem niet gunt. Als je het maar niet laat merken. Zet een nep glimlach op en zwaai hem uit. Voor de rest ben je toch gelukkig met hem?
Ja dat probeer ik ook, lukt me vaak niet zo best, soms ook wel.
Maar ik zou graag zoals voorheen het oprecht menen...
Ik snap heel goed dat je hem geen avondje weg gunt met zijn vrienden. Waarom zou je ook. Hij kon zichzelf blijkbaar niet in de hand houden, de keren dat hij ging. Ik zou hem niet meer vertrouwen. Volgens mij maakt het niks uit dat je het hem niet gunt. Als je het maar niet laat merken. Zet een nep glimlach op en zwaai hem uit. Voor de rest ben je toch gelukkig met hem?
Ja dat probeer ik ook, lukt me vaak niet zo best, soms ook wel.
Maar ik zou graag zoals voorheen het oprecht menen...
zondag 6 juni 2010 om 20:28
Ik zou het lastig vinden om oprecht te zijn, maar wie weet slijt dit gevoel over een tijd en kun je wel oprecht zijn. Mannen zijn gewoon rare wezens. Jij zit thuis met je kind en hij gaat stappen. Beetje kinderachtig allemaal. Ik zou het ook niet leuk vinden.
Misschien kun je ook een gesprek aangaan met je huisarts? Wie weet heeft hij/zij handige tips en hoef je het niet meteen bij een psycholoog te zoeken
Misschien kun je ook een gesprek aangaan met je huisarts? Wie weet heeft hij/zij handige tips en hoef je het niet meteen bij een psycholoog te zoeken
zondag 6 juni 2010 om 20:38
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 20:15:
maar het was voor mij ook heel belangrijk echt te gaan geloven in zijn liefde voor mij. Ik geloofde er aan de ene kant wel in, maar aan de andere kant dacht ik van waarom ging hij dan zo respectloos met onze relatie om?
@ Ala; dit is precies waar ik ook mee kamp, waarom zou het niet weer gebeuren?
Omdat mannen soms in hun botte hersens geramd moet worden dat iets absoluut niet kan. Als hij daadwerkelijk veranderd is de boodschap wel over gekomen. Ik ben ook bang dat hij zoiets wel weer opzoekt als onze relatie even wat minder loopt, maar ik moet erop vertrouwen dat hij dan wel op tijd de rem erop zet en het mij verteld, hij weet inmiddels wat voor teringzooi het geeft als hij dat niet verteld en ik kom erachter. Ik denk ook dat hij dan denkt dat ik weg ben. Dat maakt mij tegelijk ook wel bang hoor, ik blijf bang dat hij dingen voor mij verzwijgt zodat ik niet boos wordt en misschien wel weg ga. Mannen (sorry dat ik jullie allemaal over één kam scheer, niet altijd terecht, kan ook op vrouwen van toepassing zijn) gaan confrontaties liever uit de weg, ik moet erop vertrouwen dat mijn man heeft geleerd dat dat de ellende alleen maar groter maakt. Als dat niet zo is zal de toekomst het uitwijzen, tot die tijd heb ik gekozen te leren hem weer te vertrouwen.
En dat vertrouwen probeer ik een handje te helpen door weer mezelf te worden en hem te blijven boeien.. en dat niet door in lingerie te staan wachten tot hij thuis komt, maar door mijn eigen leven te leiden. Een vrouw met een eigen leven is interessanter dan een zekerheidje wat thuis op hem wacht om zijn zooi op te ruimen.
Die vraag blijft bij mij dus wel hangen, maar ik kies ervoor hem te negeren omdat ik voor hem kies. Hij werkt er momenteel hard genoeg voor. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, tijd heeft het altijd nodig.
maar het was voor mij ook heel belangrijk echt te gaan geloven in zijn liefde voor mij. Ik geloofde er aan de ene kant wel in, maar aan de andere kant dacht ik van waarom ging hij dan zo respectloos met onze relatie om?
@ Ala; dit is precies waar ik ook mee kamp, waarom zou het niet weer gebeuren?
Omdat mannen soms in hun botte hersens geramd moet worden dat iets absoluut niet kan. Als hij daadwerkelijk veranderd is de boodschap wel over gekomen. Ik ben ook bang dat hij zoiets wel weer opzoekt als onze relatie even wat minder loopt, maar ik moet erop vertrouwen dat hij dan wel op tijd de rem erop zet en het mij verteld, hij weet inmiddels wat voor teringzooi het geeft als hij dat niet verteld en ik kom erachter. Ik denk ook dat hij dan denkt dat ik weg ben. Dat maakt mij tegelijk ook wel bang hoor, ik blijf bang dat hij dingen voor mij verzwijgt zodat ik niet boos wordt en misschien wel weg ga. Mannen (sorry dat ik jullie allemaal over één kam scheer, niet altijd terecht, kan ook op vrouwen van toepassing zijn) gaan confrontaties liever uit de weg, ik moet erop vertrouwen dat mijn man heeft geleerd dat dat de ellende alleen maar groter maakt. Als dat niet zo is zal de toekomst het uitwijzen, tot die tijd heb ik gekozen te leren hem weer te vertrouwen.
En dat vertrouwen probeer ik een handje te helpen door weer mezelf te worden en hem te blijven boeien.. en dat niet door in lingerie te staan wachten tot hij thuis komt, maar door mijn eigen leven te leiden. Een vrouw met een eigen leven is interessanter dan een zekerheidje wat thuis op hem wacht om zijn zooi op te ruimen.
Die vraag blijft bij mij dus wel hangen, maar ik kies ervoor hem te negeren omdat ik voor hem kies. Hij werkt er momenteel hard genoeg voor. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, tijd heeft het altijd nodig.
zondag 6 juni 2010 om 20:44
zondag 6 juni 2010 om 20:48
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 20:14:
Hij vroeg vanavond, moet ik dan maar niet meer weggaan?
Nee juist wel, want ik wil juist het punt bereiken; "veel plezier schat", tot morgen!Weet je, als ik alles hier lees, wat er allemaal bij julie gebeurd is en hoe jij nu in de relatie staat, denk ik dat het helemaal niet raar zou zijn als hij een tijdje niet alleen weggaat. Dat jullie wat vaker een oppas regelen en gewoon lekker sámen weggaan, dat jij weggaat en als je dan terugkomt ziet dat het huishouden en je kind in zijn handen goed verder zijn gegaan zodat je weer vertrouwen krijgt óf samen thuis blijven. En dan over een tijdje, als wat van de andere dingen wat normaler zijn geworden en jij merkt dat je geen moeite meer hoeft te doen om hem te vertrouwen, dan kun je hem vanzelf weer vrolijk uitzwaaien.
Hij vroeg vanavond, moet ik dan maar niet meer weggaan?
Nee juist wel, want ik wil juist het punt bereiken; "veel plezier schat", tot morgen!Weet je, als ik alles hier lees, wat er allemaal bij julie gebeurd is en hoe jij nu in de relatie staat, denk ik dat het helemaal niet raar zou zijn als hij een tijdje niet alleen weggaat. Dat jullie wat vaker een oppas regelen en gewoon lekker sámen weggaan, dat jij weggaat en als je dan terugkomt ziet dat het huishouden en je kind in zijn handen goed verder zijn gegaan zodat je weer vertrouwen krijgt óf samen thuis blijven. En dan over een tijdje, als wat van de andere dingen wat normaler zijn geworden en jij merkt dat je geen moeite meer hoeft te doen om hem te vertrouwen, dan kun je hem vanzelf weer vrolijk uitzwaaien.
zondag 6 juni 2010 om 20:51
quote:Kastanjez schreef op 06 juni 2010 @ 20:48:
[...]
Weet je, als ik alles hier lees, wat er allemaal bij julie gebeurd is en hoe jij nu in de relatie staat, denk ik dat het helemaal niet raar zou zijn als hij een tijdje niet alleen weggaat. Dat jullie wat vaker een oppas regelen en gewoon lekker sámen weggaan, dat jij weggaat en als je dan terugkomt ziet dat het huishouden en je kind in zijn handen goed verder zijn gegaan zodat je weer vertrouwen krijgt óf samen thuis blijven. En dan over een tijdje, als wat van de andere dingen wat normaler zijn geworden en jij merkt dat je geen moeite meer hoeft te doen om hem te vertrouwen, dan kun je hem vanzelf weer vrolijk uitzwaaien.
Geen slecht idee, ik zou ook graag wat meer samen doen.
Vorige week een dagje sauna, was erg fijn.
Eigenlijk is hij ook veel thuis, het is eerder opvallend als hij weggaat dan dat hij thuis is.. Toevallig afgelopen week met grote regelmaat.
Maar een ding is zeker, we moeten dit samen doen.
[...]
Weet je, als ik alles hier lees, wat er allemaal bij julie gebeurd is en hoe jij nu in de relatie staat, denk ik dat het helemaal niet raar zou zijn als hij een tijdje niet alleen weggaat. Dat jullie wat vaker een oppas regelen en gewoon lekker sámen weggaan, dat jij weggaat en als je dan terugkomt ziet dat het huishouden en je kind in zijn handen goed verder zijn gegaan zodat je weer vertrouwen krijgt óf samen thuis blijven. En dan over een tijdje, als wat van de andere dingen wat normaler zijn geworden en jij merkt dat je geen moeite meer hoeft te doen om hem te vertrouwen, dan kun je hem vanzelf weer vrolijk uitzwaaien.
Geen slecht idee, ik zou ook graag wat meer samen doen.
Vorige week een dagje sauna, was erg fijn.
Eigenlijk is hij ook veel thuis, het is eerder opvallend als hij weggaat dan dat hij thuis is.. Toevallig afgelopen week met grote regelmaat.
Maar een ding is zeker, we moeten dit samen doen.
zondag 6 juni 2010 om 20:53
Hij vroeg vanavond, moet ik dan maar niet meer weggaan?
Nee juist wel, want ik wil juist het punt bereiken; "veel plezier schat", tot morgen![/quote]
Het is niet erg als hij dat allemaal even op een laag pitje zet totdat jij weer wat zekerder bent van hem. Mijn man is een flirterig typ, ouwehoert graag met mensen, ook met vrouwen. Dat ligt in zijn karakter, daar ben ik ook niet bang voor. Ik ben bang voor de onbewaakte grenzen (al denk ik dat daar nu wel alarmbellen bij staan). Daarom is hij wat terughoudender momenteel in zijn omgang met vrouwen, zodat ik zeker weet dat hij niet te dicht aan zijn grenzen komt. Totdat ik er weer gewoon mee om kan gaan zoals ik vroeger ook deed, is hij extra voorzichtig, daar is niets mis mee, dat kan hij best voor me doen. We zien later wel hoe we dat weer opbouwen. Hij mag wel werken voor mij, zoals jou man voor jou. Ik werk ook voor hem.
Nee juist wel, want ik wil juist het punt bereiken; "veel plezier schat", tot morgen![/quote]
Het is niet erg als hij dat allemaal even op een laag pitje zet totdat jij weer wat zekerder bent van hem. Mijn man is een flirterig typ, ouwehoert graag met mensen, ook met vrouwen. Dat ligt in zijn karakter, daar ben ik ook niet bang voor. Ik ben bang voor de onbewaakte grenzen (al denk ik dat daar nu wel alarmbellen bij staan). Daarom is hij wat terughoudender momenteel in zijn omgang met vrouwen, zodat ik zeker weet dat hij niet te dicht aan zijn grenzen komt. Totdat ik er weer gewoon mee om kan gaan zoals ik vroeger ook deed, is hij extra voorzichtig, daar is niets mis mee, dat kan hij best voor me doen. We zien later wel hoe we dat weer opbouwen. Hij mag wel werken voor mij, zoals jou man voor jou. Ik werk ook voor hem.
zondag 6 juni 2010 om 20:58
zondag 6 juni 2010 om 21:03
Bittertje, ik denk dat er al heel veel goede postings staan.
Wat mij bij het lezen opvalt, is dat je vriend echt wel zijn best wil doen, maar soms ook niet weet wat je wilt. Zoals gisteren met het feest, dat je het hem gunt, maar het ook niet wilt. Als je dan A zegt terwijl je B voelt, kan hij het natuurlijk ook nooit goed doen. Is het een idee dat je eerlijk zegt wat je voelt. Dat je het hem gunt, maar het ook erg jammer vindt dat jij niet meekunt. En is het een optie dat je op dat soort momenten oppas probeert te zoeken.
Incidenteel tot half zeven uitgaan vind ik best kunnen. Hier doen we dat ook heel soms (2 keer per jaar ofzo). Maar de reden van rijden met teveel drank op is een slechte daarvoor. Als vader en partner moet hij zijn verantwoordelijkheid nemen en als hij wil rijden, kan hij dus niet teveel drinken.
Therapie of gesprekken lijken mij ook een goede stap. Ik heb ook het idee dat jij niet veel zelfvertrouwen hebt. Blijkbaar kun je niet geloven dat jij leuk genoeg bent om helemaal voor te willen gaan en dat hij zijn oude leven "vaarwel" wil zeggen daarvoor. Samen met een psych kun je ook bepalen of er stappen zijn die je vriend kan zetten om te zorgen dat jij hem kan geloven. Eventueel zouden jullie nog wat gesprekken samen kunnen hebben.
Ik zou er in elk geval serieus aan gaan werken. Je vriend lijkt er ook voor te willen gaan. Als jij duidelijker kunt worden in wat je wilt en hij kan laten zien dat hij echt te vertrouwen is, zou het best wel goed kunnen komen. Het proberen zijn jullie in elk geval verplicht naar jullie kindje toe.
Nog een laatste vraag: jij bent naar je vriend toe verhuisd vanwege de zwangerschap. Heb je waar je nu woont ook een baan, sociaal leven, vrienden? Zijn er dingen waar jij je eigenwaarde uit kunt halen, naast je vriend en kind?
Wat mij bij het lezen opvalt, is dat je vriend echt wel zijn best wil doen, maar soms ook niet weet wat je wilt. Zoals gisteren met het feest, dat je het hem gunt, maar het ook niet wilt. Als je dan A zegt terwijl je B voelt, kan hij het natuurlijk ook nooit goed doen. Is het een idee dat je eerlijk zegt wat je voelt. Dat je het hem gunt, maar het ook erg jammer vindt dat jij niet meekunt. En is het een optie dat je op dat soort momenten oppas probeert te zoeken.
Incidenteel tot half zeven uitgaan vind ik best kunnen. Hier doen we dat ook heel soms (2 keer per jaar ofzo). Maar de reden van rijden met teveel drank op is een slechte daarvoor. Als vader en partner moet hij zijn verantwoordelijkheid nemen en als hij wil rijden, kan hij dus niet teveel drinken.
Therapie of gesprekken lijken mij ook een goede stap. Ik heb ook het idee dat jij niet veel zelfvertrouwen hebt. Blijkbaar kun je niet geloven dat jij leuk genoeg bent om helemaal voor te willen gaan en dat hij zijn oude leven "vaarwel" wil zeggen daarvoor. Samen met een psych kun je ook bepalen of er stappen zijn die je vriend kan zetten om te zorgen dat jij hem kan geloven. Eventueel zouden jullie nog wat gesprekken samen kunnen hebben.
Ik zou er in elk geval serieus aan gaan werken. Je vriend lijkt er ook voor te willen gaan. Als jij duidelijker kunt worden in wat je wilt en hij kan laten zien dat hij echt te vertrouwen is, zou het best wel goed kunnen komen. Het proberen zijn jullie in elk geval verplicht naar jullie kindje toe.
Nog een laatste vraag: jij bent naar je vriend toe verhuisd vanwege de zwangerschap. Heb je waar je nu woont ook een baan, sociaal leven, vrienden? Zijn er dingen waar jij je eigenwaarde uit kunt halen, naast je vriend en kind?
zondag 6 juni 2010 om 21:37
quote:MarijeMarije schreef op 06 juni 2010 @ 21:03:
Bittertje, ik denk dat er al heel veel goede postings staan.
Wat mij bij het lezen opvalt, is dat je vriend echt wel zijn best wil doen, maar soms ook niet weet wat je wilt. Zoals gisteren met het feest, dat je het hem gunt, maar het ook niet wilt. Als je dan A zegt terwijl je B voelt, kan hij het natuurlijk ook nooit goed doen. Is het een idee dat je eerlijk zegt wat je voelt. Dat je het hem gunt, maar het ook erg jammer vindt dat jij niet meekunt. En is het een optie dat je op dat soort momenten oppas probeert te zoeken.
Incidenteel tot half zeven uitgaan vind ik best kunnen. Hier doen we dat ook heel soms (2 keer per jaar ofzo). Maar de reden van rijden met teveel drank op is een slechte daarvoor. Als vader en partner moet hij zijn verantwoordelijkheid nemen en als hij wil rijden, kan hij dus niet teveel drinken.
Als ik er nu op terugkijk vind ik een keertje half 7 ook niet heel erg, hij heeft me uitgelegd hoe het kwam en vond het zelf ook niet helemaal fair. Wat drinken betreft heb ik hem gezegd dat ik het echt niet fijn vind en me ongerust maak, dus dan maar met vrienden mee, ik gun m zn biertje als hij zijn vrienden weer eens ziet.
Therapie of gesprekken lijken mij ook een goede stap. Ik heb ook het idee dat jij niet veel zelfvertrouwen hebt. Blijkbaar kun je niet geloven dat jij leuk genoeg bent om helemaal voor te willen gaan en dat hij zijn oude leven "vaarwel" wil zeggen daarvoor. Samen met een psych kun je ook bepalen of er stappen zijn die je vriend kan zetten om te zorgen dat jij hem kan geloven. Eventueel zouden jullie nog wat gesprekken samen kunnen hebben.
Mijn zelfvertrouwen is niet meer wat het was nee. Ik ben er hard mee aan het werk. Ik vind het gewoon moeilijk om te geloven dat hij er nu wel voor wilt gaan terwijl dat lang anders was
Ik zou er in elk geval serieus aan gaan werken. Je vriend lijkt er ook voor te willen gaan. Als jij duidelijker kunt worden in wat je wilt en hij kan laten zien dat hij echt te vertrouwen is, zou het best wel goed kunnen komen. Het proberen zijn jullie in elk geval verplicht naar jullie kindje toe.
Dat sowieso, maar ook vooral omdat we het willen
Nog een laatste vraag: jij bent naar je vriend toe verhuisd vanwege de zwangerschap. Heb je waar je nu woont ook een baan, sociaal leven, vrienden? Zijn er dingen waar jij je eigenwaarde uit kunt halen, naast je vriend en kind?
Ja aan het eind van mijn zwangerschap. We kregen een leuk huis hier via via. Een goede oplossing.
Ik heb hier een baan, heb wat vriendinnen gemaakt hier hoewel het bij lange na niet is wat ik in mijn omgeving had, ik zoek met regelmaat mijn vriendinnen op in mijn oude woonplaats, ik sport, ik vermaak me meestal wel hier en bovenal, ik geniet enorm van mijn kindje.
Mijn werk geeft me voldoening.
Mijn moeder is momenteel ernstig ziek waar ik veel tijd mee doorbreng, prettig maar confronterend, want ze gaat ws dit jaar nog overlijden. Zelfde kanker als zijn vader.
Verder vind ik mezelf een goede moeder en vind ik mezelf veels te lief voor hem geweest.
Ik mis mijn oude omgeving wel, ik voel me hier soms nog wel eens verloren en alleenig.
Verder merk ik vanavond wel weer even te balen. Omdat hij natuurlijk een nacht heeft doorgehaald ligt hij nu weer te slapen op de bank, ik had wel een beetje gezellige avond gepland, maar hij is natuurlijk lam.
Kindje ligt op bed, hij ligt ook weer te slapen, merk dat ik het erg jammer vind.
Bittertje, ik denk dat er al heel veel goede postings staan.
Wat mij bij het lezen opvalt, is dat je vriend echt wel zijn best wil doen, maar soms ook niet weet wat je wilt. Zoals gisteren met het feest, dat je het hem gunt, maar het ook niet wilt. Als je dan A zegt terwijl je B voelt, kan hij het natuurlijk ook nooit goed doen. Is het een idee dat je eerlijk zegt wat je voelt. Dat je het hem gunt, maar het ook erg jammer vindt dat jij niet meekunt. En is het een optie dat je op dat soort momenten oppas probeert te zoeken.
Incidenteel tot half zeven uitgaan vind ik best kunnen. Hier doen we dat ook heel soms (2 keer per jaar ofzo). Maar de reden van rijden met teveel drank op is een slechte daarvoor. Als vader en partner moet hij zijn verantwoordelijkheid nemen en als hij wil rijden, kan hij dus niet teveel drinken.
Als ik er nu op terugkijk vind ik een keertje half 7 ook niet heel erg, hij heeft me uitgelegd hoe het kwam en vond het zelf ook niet helemaal fair. Wat drinken betreft heb ik hem gezegd dat ik het echt niet fijn vind en me ongerust maak, dus dan maar met vrienden mee, ik gun m zn biertje als hij zijn vrienden weer eens ziet.
Therapie of gesprekken lijken mij ook een goede stap. Ik heb ook het idee dat jij niet veel zelfvertrouwen hebt. Blijkbaar kun je niet geloven dat jij leuk genoeg bent om helemaal voor te willen gaan en dat hij zijn oude leven "vaarwel" wil zeggen daarvoor. Samen met een psych kun je ook bepalen of er stappen zijn die je vriend kan zetten om te zorgen dat jij hem kan geloven. Eventueel zouden jullie nog wat gesprekken samen kunnen hebben.
Mijn zelfvertrouwen is niet meer wat het was nee. Ik ben er hard mee aan het werk. Ik vind het gewoon moeilijk om te geloven dat hij er nu wel voor wilt gaan terwijl dat lang anders was
Ik zou er in elk geval serieus aan gaan werken. Je vriend lijkt er ook voor te willen gaan. Als jij duidelijker kunt worden in wat je wilt en hij kan laten zien dat hij echt te vertrouwen is, zou het best wel goed kunnen komen. Het proberen zijn jullie in elk geval verplicht naar jullie kindje toe.
Dat sowieso, maar ook vooral omdat we het willen
Nog een laatste vraag: jij bent naar je vriend toe verhuisd vanwege de zwangerschap. Heb je waar je nu woont ook een baan, sociaal leven, vrienden? Zijn er dingen waar jij je eigenwaarde uit kunt halen, naast je vriend en kind?
Ja aan het eind van mijn zwangerschap. We kregen een leuk huis hier via via. Een goede oplossing.
Ik heb hier een baan, heb wat vriendinnen gemaakt hier hoewel het bij lange na niet is wat ik in mijn omgeving had, ik zoek met regelmaat mijn vriendinnen op in mijn oude woonplaats, ik sport, ik vermaak me meestal wel hier en bovenal, ik geniet enorm van mijn kindje.
Mijn werk geeft me voldoening.
Mijn moeder is momenteel ernstig ziek waar ik veel tijd mee doorbreng, prettig maar confronterend, want ze gaat ws dit jaar nog overlijden. Zelfde kanker als zijn vader.
Verder vind ik mezelf een goede moeder en vind ik mezelf veels te lief voor hem geweest.
Ik mis mijn oude omgeving wel, ik voel me hier soms nog wel eens verloren en alleenig.
Verder merk ik vanavond wel weer even te balen. Omdat hij natuurlijk een nacht heeft doorgehaald ligt hij nu weer te slapen op de bank, ik had wel een beetje gezellige avond gepland, maar hij is natuurlijk lam.
Kindje ligt op bed, hij ligt ook weer te slapen, merk dat ik het erg jammer vind.
zondag 6 juni 2010 om 21:55
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 16:53:
[...]
Ik denk dat hij ergens al wel bezig is met invulling geven aan de situatie. Hij stuurt me smsjes als hij weg is, belt me als hij weg is, vanmorgen kwam hij dan wel om half 7 in bed maar fluisterde daarbij wel in mijn oor dat hij van me houd.
Hij laat mij zijn mail lezen en zijn telefoon slingert ook in het huis rond zodat ik hem altijd voor de pak heb.
Vroeger was hij een bizar slechte prater, tegenwoordig troost hij me als ik verdriet heb en probeert met me te praten.
Maar toch knaagt het nog.
Is dit een kwestie van tijd?Nee. Dit is een kwestie van dat JIJ niet aangeeft wat je nodig hebt. HIJ probeert vanalles, maar JIJ moet bedenken wat je nodig hebt, en dat aangeven.quote:Ik wil niet perse het perfecte meisje voor hem zijn, hij geeft me zelf aan dat hij me prima vind zoals ik ben, maar vind het wel moeilijk om met die achtbaan van emoties om te gaan.Het gaat niet over hem, maar over jou.quote:Dat snap ik, dat heb ik zelf ook en daar wil ik nu een oplossing voor bedenken.
Dus eigenlijk komt hij al een hoop eisen tegemoet, maar in mijn hoofd kan ik wel duizend dingen bedenken wat hij me nu allemaal weer gaat flikken, omdat het met zo'n grote regelmaat in het verleden in gebeurd.Hij komt aan geen enkele eis tegemoet, zolang jij geen eisen stelt. Waarom stel je je zo volmaakt passief op? Sorry dat ik het zo bot zeg, dat vind ik niet fijn, maar wel nodig: ik vind dat je je heel kwalijk opstelt. Op een laffe manier laat je hem bungelen, door zelf geen enkele verantwoordelijkheid te nemen. Passief-agressief, heet dat geloof ik. Als jij echt met hem verder wil, geef hem dan aan wat je van hem nodig hebt. Op deze manier kwel je jezelf en hem, en het eindresultaat zal zijn dat hij vertrekt.
[...]
Ik denk dat hij ergens al wel bezig is met invulling geven aan de situatie. Hij stuurt me smsjes als hij weg is, belt me als hij weg is, vanmorgen kwam hij dan wel om half 7 in bed maar fluisterde daarbij wel in mijn oor dat hij van me houd.
Hij laat mij zijn mail lezen en zijn telefoon slingert ook in het huis rond zodat ik hem altijd voor de pak heb.
Vroeger was hij een bizar slechte prater, tegenwoordig troost hij me als ik verdriet heb en probeert met me te praten.
Maar toch knaagt het nog.
Is dit een kwestie van tijd?Nee. Dit is een kwestie van dat JIJ niet aangeeft wat je nodig hebt. HIJ probeert vanalles, maar JIJ moet bedenken wat je nodig hebt, en dat aangeven.quote:Ik wil niet perse het perfecte meisje voor hem zijn, hij geeft me zelf aan dat hij me prima vind zoals ik ben, maar vind het wel moeilijk om met die achtbaan van emoties om te gaan.Het gaat niet over hem, maar over jou.quote:Dat snap ik, dat heb ik zelf ook en daar wil ik nu een oplossing voor bedenken.
Dus eigenlijk komt hij al een hoop eisen tegemoet, maar in mijn hoofd kan ik wel duizend dingen bedenken wat hij me nu allemaal weer gaat flikken, omdat het met zo'n grote regelmaat in het verleden in gebeurd.Hij komt aan geen enkele eis tegemoet, zolang jij geen eisen stelt. Waarom stel je je zo volmaakt passief op? Sorry dat ik het zo bot zeg, dat vind ik niet fijn, maar wel nodig: ik vind dat je je heel kwalijk opstelt. Op een laffe manier laat je hem bungelen, door zelf geen enkele verantwoordelijkheid te nemen. Passief-agressief, heet dat geloof ik. Als jij echt met hem verder wil, geef hem dan aan wat je van hem nodig hebt. Op deze manier kwel je jezelf en hem, en het eindresultaat zal zijn dat hij vertrekt.
zondag 6 juni 2010 om 21:56
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 17:01:
me concentreren op het heden, wat ik nu wil en verlang van hem.
Duidelijke regels, zoiets als;
- geen rare mails meer, geen "rare"nieuwsgierigheid meer op internet, dingen waar je mij mee kwetst.
- Tijden afspreken hoe laat je thuis bent en als dat afwijkt even bellen of sms en.
- Contact met zijn ex, oke, maar geen onduidelijkheid of stiekem gedrag hierover.
- Mij bevestiging geven.
- openheid en duidelijkheid, wanneer je graag naar een feestje oid wil laat het even van te voren weten en niet dezelfde dag.
- hij heeft een hoop losse nummers in telefoon staan zonder naam, meer uit makkelijheid dan uit cheating denk ik, maar ik wil weten welke nummers dat zijn (of overdrijf ik nu).
Is dit wat? Jazeker! Dit is helder en concreet.
me concentreren op het heden, wat ik nu wil en verlang van hem.
Duidelijke regels, zoiets als;
- geen rare mails meer, geen "rare"nieuwsgierigheid meer op internet, dingen waar je mij mee kwetst.
- Tijden afspreken hoe laat je thuis bent en als dat afwijkt even bellen of sms en.
- Contact met zijn ex, oke, maar geen onduidelijkheid of stiekem gedrag hierover.
- Mij bevestiging geven.
- openheid en duidelijkheid, wanneer je graag naar een feestje oid wil laat het even van te voren weten en niet dezelfde dag.
- hij heeft een hoop losse nummers in telefoon staan zonder naam, meer uit makkelijheid dan uit cheating denk ik, maar ik wil weten welke nummers dat zijn (of overdrijf ik nu).
Is dit wat? Jazeker! Dit is helder en concreet.
zondag 6 juni 2010 om 22:49
Het gaat niet alleen om het aangeven van de eisen, maar aangeven waar je behoefte aan hebt. Als jij A zegt en B bedoelt, kan hij het nooit goed doen. Mannen kunnen geen gedachten lezen (vrouwen ook niet) en ze pakken de hints niet op, die volgens vrouwen superduidelijk zijn, maar volgens de man veel te subtiel.
Voorbeeldje: man ik zaten vandaag in een situatie die voor mij lastig was. Ik bracht het er erg goed vanaf vond ik zelf. Dan zeg ik een paar minuten erna tegen man "zo, dit is dus het moment om me even een flinke knuffel en een compliment te geven". En dat doet hij dan ook, echt gemeend. Hij dacht er zelf niet aan en dat weet ik. Ik zeg het dan gewoon duidelijk en ben er ook blij mee als hij me vervolgens dat compliment eerlijk geeft.
Duidelijk aangeven wat je wilt en verwacht maakt het leven zoveel makkelijker (ook op het werk, maar dat is weer een ander verhaal).
Voorbeeldje: man ik zaten vandaag in een situatie die voor mij lastig was. Ik bracht het er erg goed vanaf vond ik zelf. Dan zeg ik een paar minuten erna tegen man "zo, dit is dus het moment om me even een flinke knuffel en een compliment te geven". En dat doet hij dan ook, echt gemeend. Hij dacht er zelf niet aan en dat weet ik. Ik zeg het dan gewoon duidelijk en ben er ook blij mee als hij me vervolgens dat compliment eerlijk geeft.
Duidelijk aangeven wat je wilt en verwacht maakt het leven zoveel makkelijker (ook op het werk, maar dat is weer een ander verhaal).
zondag 6 juni 2010 om 22:50
Ik herken het wel. Dat je , ja hoe moet ik het schrijven...sjaggerijnig blijft om het verleden.
Op een gegeven moment heb ik een datum in mijn hoofd genomen en met me zelf afgesproken dat ik tot die datum nog mocht zeuren over het gebeuren en moest nadenken wat ik wilde. Stoppen of doorgaan met de relatie. Als ik door wilde gaan betekende dat ik vanaf de datum ook moest kappen met het zeuren over het gebeuren. Ook betekende dit voor mij dat ik het allemaal weer luchtiger moest gaan bekijken. Weer vertrouwen krijgen in mijn man, leuker en liever worden voor hem.
Het is me uiteindelijk gelukt. Hij gaat nu de deur uit zonder dat ik nare gedachten heb.
Voor mij is het allemaal weer een stuk prettiger geworden.
(Neemt niet weg dat ik af-en toe toch nog wel eens zijn mobiel of mail nakijk maar lang niet zo vaak als toen der tijd ).
Op een gegeven moment heb ik een datum in mijn hoofd genomen en met me zelf afgesproken dat ik tot die datum nog mocht zeuren over het gebeuren en moest nadenken wat ik wilde. Stoppen of doorgaan met de relatie. Als ik door wilde gaan betekende dat ik vanaf de datum ook moest kappen met het zeuren over het gebeuren. Ook betekende dit voor mij dat ik het allemaal weer luchtiger moest gaan bekijken. Weer vertrouwen krijgen in mijn man, leuker en liever worden voor hem.
Het is me uiteindelijk gelukt. Hij gaat nu de deur uit zonder dat ik nare gedachten heb.
Voor mij is het allemaal weer een stuk prettiger geworden.
(Neemt niet weg dat ik af-en toe toch nog wel eens zijn mobiel of mail nakijk maar lang niet zo vaak als toen der tijd ).
zondag 6 juni 2010 om 22:54
quote:bittertje schreef op 06 juni 2010 @ 21:59:
dankjewel, het is mij nu wel duidelijk dat ik niet meer zo lief moet zijn, om hem maar te pleasen en te begrijpen.Nog even de korte samenvatting:
HIJ heeft jouw vertrouwen beschaamd. En nu zou JIJ hem moeten pleasen en begrijpen?
quote:Wel moeilijk om hem echt het rijtje eisen te geven, maar als dit de zaken oplost doe ik het graag.Begin maar gewoon met wat eisen, en waarschuw hem dat er meer eisen kunnen volgen, of dat sommige eisen wegvallen. Hij wilde jouw vertrouwen toch terug verdienen? Alles heeft een prijs.
dankjewel, het is mij nu wel duidelijk dat ik niet meer zo lief moet zijn, om hem maar te pleasen en te begrijpen.Nog even de korte samenvatting:
HIJ heeft jouw vertrouwen beschaamd. En nu zou JIJ hem moeten pleasen en begrijpen?
quote:Wel moeilijk om hem echt het rijtje eisen te geven, maar als dit de zaken oplost doe ik het graag.Begin maar gewoon met wat eisen, en waarschuw hem dat er meer eisen kunnen volgen, of dat sommige eisen wegvallen. Hij wilde jouw vertrouwen toch terug verdienen? Alles heeft een prijs.
zondag 6 juni 2010 om 22:57
quote:MarijeMarije schreef op 06 juni 2010 @ 22:49:
Het gaat niet alleen om het aangeven van de eisen, maar aangeven waar je behoefte aan hebt.Overal waar ik zeg "eisen" bedoel ik "dat wat je nodig hebt" en vice versa.quote:Als jij A zegt en B bedoelt, kan hij het nooit goed doen. Mannen kunnen geen gedachten lezen (vrouwen ook niet) en ze pakken de hints niet op, die volgens vrouwen superduidelijk zijn, maar volgens de man veel te subtiel.Hoewel het nergens voor nodig is mannen als neanderthalers te bezien.quote:Voorbeeldje: man ik zaten vandaag in een situatie die voor mij lastig was. Ik bracht het er erg goed vanaf vond ik zelf. Dan zeg ik een paar minuten erna tegen man "zo, dit is dus het moment om me even een flinke knuffel en een compliment te geven". En dat doet hij dan ook, echt gemeend. Hij dacht er zelf niet aan en dat weet ik. Ik zeg het dan gewoon duidelijk en ben er ook blij mee als hij me vervolgens dat compliment eerlijk geeft.Dat is mooi & lief, maar ik vind het redelijk beschamend als je niet eens door hebt dat je partner op zo'n moment een compliment en aandacht nodig heeft. Maar inderdaad, dan kan je het maar beter duidelijk aangeven, dan jezelf opvreten.
Het gaat niet alleen om het aangeven van de eisen, maar aangeven waar je behoefte aan hebt.Overal waar ik zeg "eisen" bedoel ik "dat wat je nodig hebt" en vice versa.quote:Als jij A zegt en B bedoelt, kan hij het nooit goed doen. Mannen kunnen geen gedachten lezen (vrouwen ook niet) en ze pakken de hints niet op, die volgens vrouwen superduidelijk zijn, maar volgens de man veel te subtiel.Hoewel het nergens voor nodig is mannen als neanderthalers te bezien.quote:Voorbeeldje: man ik zaten vandaag in een situatie die voor mij lastig was. Ik bracht het er erg goed vanaf vond ik zelf. Dan zeg ik een paar minuten erna tegen man "zo, dit is dus het moment om me even een flinke knuffel en een compliment te geven". En dat doet hij dan ook, echt gemeend. Hij dacht er zelf niet aan en dat weet ik. Ik zeg het dan gewoon duidelijk en ben er ook blij mee als hij me vervolgens dat compliment eerlijk geeft.Dat is mooi & lief, maar ik vind het redelijk beschamend als je niet eens door hebt dat je partner op zo'n moment een compliment en aandacht nodig heeft. Maar inderdaad, dan kan je het maar beter duidelijk aangeven, dan jezelf opvreten.
maandag 7 juni 2010 om 18:12
Helderheid en duidelijkheid.
Harder worden.
Manlief instructies geven.
Positieve signalen durven en willen oppikken
het samen willen doen.
Ik durf weer met een glimlach naar de toekomst te kijken.
Hij is niet echt een prater, althans niet zoals ik het ben en zou willen zien. Maar hij vind het wel fijn als ik mijn denken en doen op 1 gedachte afstem ipv heen en weer te zweven. Zo kan hij het nooit goed doen en valt het voor hem ook niet bij te houden.
Ik zoch het eerst allemaal zo bij mezelf omdat ik vond dat dit mijn pijn was, en hij wel de oorzaak was, maar hij zo zijn best doet en ik dit niet in wil zien en niet wil voelen..
Maar hij moet het mij willen laten zien zodat ik het op mijn marnier kan oppikken!
Nog aanvullingen?
Harder worden.
Manlief instructies geven.
Positieve signalen durven en willen oppikken
het samen willen doen.
Ik durf weer met een glimlach naar de toekomst te kijken.
Hij is niet echt een prater, althans niet zoals ik het ben en zou willen zien. Maar hij vind het wel fijn als ik mijn denken en doen op 1 gedachte afstem ipv heen en weer te zweven. Zo kan hij het nooit goed doen en valt het voor hem ook niet bij te houden.
Ik zoch het eerst allemaal zo bij mezelf omdat ik vond dat dit mijn pijn was, en hij wel de oorzaak was, maar hij zo zijn best doet en ik dit niet in wil zien en niet wil voelen..
Maar hij moet het mij willen laten zien zodat ik het op mijn marnier kan oppikken!
Nog aanvullingen?
donderdag 10 juni 2010 om 12:46
Wat doe ik dan, het duidelijk maken dat hij op dat moment met dat gedrag over mijn grenzen heen gaat.
En vertellen dat ik niet van dat gedrag meer gediend ben. Omdat het anders ook niet opschiet..
Kijk ik kan niet verwachten dat er nu nooit meer wat gebeurt waar ik niet blij mee ben, dus ik denk dat ik het meteen recht voor zn raap moet zeggen.. Hoewel ik in het veleden dat ook altijd wel heb gedaan, maar er vroeger iet echt wat mee gedaan werd.
Tegenwoordig gelukkig wel.
En vertellen dat ik niet van dat gedrag meer gediend ben. Omdat het anders ook niet opschiet..
Kijk ik kan niet verwachten dat er nu nooit meer wat gebeurt waar ik niet blij mee ben, dus ik denk dat ik het meteen recht voor zn raap moet zeggen.. Hoewel ik in het veleden dat ook altijd wel heb gedaan, maar er vroeger iet echt wat mee gedaan werd.
Tegenwoordig gelukkig wel.
