Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
zaterdag 11 juni 2016 om 10:43
Zeeland, weet je nog dat ik schreef dat het goed ging zolang we met z'n 2-en waren. Daarbuiten was het een hel voor mij. Op feestjes de gezellige vent uithangen, zodat andere vrouwen tegen mij zeiden " oh wat heb je toch een leuke vent".
Samen iets doen, was voor mij keer op keer confronterend. Hij alleen weg gaf mij een rotgevoel, want was als.....
Dit is precies de reden waarom ik (zeg dus niet dat jij dit moet doen) de stekker uit mijn huwelijk heb getrokken. Trok het niet dat ik me door zijn bedrog zo voelde. Want het gevoel is zo naar en zo wilde ik niet verder.
Zijn woorden geloofde ik niet. Waarom nu wel, na zoveel leugens?
Nu, loop ik onbevangen rond, heerlijk en denk soms terg aan de gevangenis die ik voor mezelf creëerde om me maar niet rot te voelen, of dingen te zien.
Misschien is dit juist iets om met je therapeute te bespreken, wat dit ga je heel vaak meemaken.
Samen iets doen, was voor mij keer op keer confronterend. Hij alleen weg gaf mij een rotgevoel, want was als.....
Dit is precies de reden waarom ik (zeg dus niet dat jij dit moet doen) de stekker uit mijn huwelijk heb getrokken. Trok het niet dat ik me door zijn bedrog zo voelde. Want het gevoel is zo naar en zo wilde ik niet verder.
Zijn woorden geloofde ik niet. Waarom nu wel, na zoveel leugens?
Nu, loop ik onbevangen rond, heerlijk en denk soms terg aan de gevangenis die ik voor mezelf creëerde om me maar niet rot te voelen, of dingen te zien.
Misschien is dit juist iets om met je therapeute te bespreken, wat dit ga je heel vaak meemaken.
zaterdag 11 juni 2016 om 10:49
wat je omschrijft over gister is in een notedop waarom ik in een situatie als waar jij nu in zit de relatie zou beeindigen.
Ik ben nl niet heel knap slank jong ....whatever. Maar toch moet ik erop kunnen vertrouwen dat hij mij kiest en als dat niet meer zo is ik dat dan hoor. Als dat basisgevoel kapot is zou ik niet meer willen.
Waarmee ik niks zeg over jou.
Het is erg veel en niet makkelijk voor je momenteel Zeeland. Probeer je tussen d bedrijven door ook goed voor jezelf te zorgen? Sterkte.
Ik ben nl niet heel knap slank jong ....whatever. Maar toch moet ik erop kunnen vertrouwen dat hij mij kiest en als dat niet meer zo is ik dat dan hoor. Als dat basisgevoel kapot is zou ik niet meer willen.
Waarmee ik niks zeg over jou.
Het is erg veel en niet makkelijk voor je momenteel Zeeland. Probeer je tussen d bedrijven door ook goed voor jezelf te zorgen? Sterkte.
zaterdag 11 juni 2016 om 11:57
Ja, dankjewel voor jullie reacties. Ik weet ook niet of dit gaat werken op termijn. Zal het gaan merken.
Vanmorgen weer een grote miscommunicatie. Hij was ineens weg, ik wist niet waarheen. Ik appte hem met de vraag waar hij was. Geen antwoord. Na een kwartier kwam hij thuis. Hij appte :" koffie?"
Alsof er niks a de hand was. Ik was helemaal over de zeik dat hij mijn vraag negeerde waar hij was. Ik boos, flippen.
Bleek dat hij speciaal naar een bepaalde meubelmaker was gereden om een paar stoelen te kopen waar we 2 weken geleden een moeizaam gesprek over had en gehad. Ik vond ze mooi, mits opnieuw bekleed, hij had twijfels. Dus deden we het niet. Want het gaat om het PROCES , niet om het product. Transparant zijn, afstemmen, en elkaar een veto geven als je het eigenlijk niet mooi vindt.
Dus niet gedaan.
Nu vroeg hij dus 'koffie?' zodat hij mijn verraste gezicht kon zien als ik binnenkwam.
'Ik wilde een symbolisch gebaar naar jou maken. ...! Omdat je gisteren zo gekwetst was..!'
Auw.
Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat ik dat heel lief vind, maar dat ik momenteel nog niet zo open sta voor verrassingen. Dat ik het eng vind als hij zomaar verdwijnt. En dat we dit proces SAMEN zouden doen.
Maar nu voelt hij zich dus afgewezen.
Wat ik ook wel weer snap, enerzijds.
Bah, wat is het allemaal gecompliceerd. .!
Vanmorgen weer een grote miscommunicatie. Hij was ineens weg, ik wist niet waarheen. Ik appte hem met de vraag waar hij was. Geen antwoord. Na een kwartier kwam hij thuis. Hij appte :" koffie?"
Alsof er niks a de hand was. Ik was helemaal over de zeik dat hij mijn vraag negeerde waar hij was. Ik boos, flippen.
Bleek dat hij speciaal naar een bepaalde meubelmaker was gereden om een paar stoelen te kopen waar we 2 weken geleden een moeizaam gesprek over had en gehad. Ik vond ze mooi, mits opnieuw bekleed, hij had twijfels. Dus deden we het niet. Want het gaat om het PROCES , niet om het product. Transparant zijn, afstemmen, en elkaar een veto geven als je het eigenlijk niet mooi vindt.
Dus niet gedaan.
Nu vroeg hij dus 'koffie?' zodat hij mijn verraste gezicht kon zien als ik binnenkwam.
'Ik wilde een symbolisch gebaar naar jou maken. ...! Omdat je gisteren zo gekwetst was..!'
Auw.
Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat ik dat heel lief vind, maar dat ik momenteel nog niet zo open sta voor verrassingen. Dat ik het eng vind als hij zomaar verdwijnt. En dat we dit proces SAMEN zouden doen.
Maar nu voelt hij zich dus afgewezen.
Wat ik ook wel weer snap, enerzijds.
Bah, wat is het allemaal gecompliceerd. .!
zaterdag 11 juni 2016 om 12:32
Zonnige ik: wat leuk, hij wil je verassen en iets tegenover je rotgevoelens zetten om de balans aan gevoelens weer wat positiever te maken.
Kribbige achterdochtige ik: flapdrol denkt dat hij door hem opgewekte kutgevoelens kan afkopen met twee stoelen. Hij is niet eerlijk en gelijkwaardig, maar geeft jou je zin om zijn eigen kromme kronkels recht te zetten. (Mooie jonge dames in korte rokjes: kom maar door! Ik wil ook graag een nieuwe auto en een manicure). Flapdrol is nog beledigd ook als je niet dankbaar verrast doet met zijn ongevraagde en ongewenste zoenoffer.
Kribbige achterdochtige ik: flapdrol denkt dat hij door hem opgewekte kutgevoelens kan afkopen met twee stoelen. Hij is niet eerlijk en gelijkwaardig, maar geeft jou je zin om zijn eigen kromme kronkels recht te zetten. (Mooie jonge dames in korte rokjes: kom maar door! Ik wil ook graag een nieuwe auto en een manicure). Flapdrol is nog beledigd ook als je niet dankbaar verrast doet met zijn ongevraagde en ongewenste zoenoffer.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zaterdag 11 juni 2016 om 12:53
Zo maar weg zijn KAN nu niet. Laat hem dat weten, dat hoef je niet te beargumenteren, en een verongelijkte houding van hem past dan ook niet, want die heeft hij omdat jij zogenaamd niet tegen verrassingen kan, en je niet 'op de juiste manier' ingaat op zijn 'goedmaken'. Hij HEEFT trouwens niets goed te maken van gisteren. Hij kan NIET zo maar weg zijn. Zo maar weg is de regelrechte trigger naar andere keren zo maar weg, waarvan je nu weet waar hij heen was.
zaterdag 11 juni 2016 om 13:03
Jeetje, ik lees dit topic en ik denk, vrouw, wat zit jij in een rotsituatie. Je man is onbetrouwbaar en instabiel, je kinderen hebben issues. En jij? Jij zorgt en regelt.
Als ik jou was (maar misschien ben jij heel anders) zou ik snakken naar emotioneel gezonde mensen om me heen. Ik zou snakken naar gezonde dingen doen, onbevangen, in harmonie, me geliefd willen voelen, gewild.. Zonder adhd, spanningen, wantrouwen, ziektes en therapieen.
Maar je hebt kinderen. Met problemen. En dat is gelijk de enige reden dat ik zou blijven. Maar ik zou denken: Hoe lang wonen de kinderen nog thuis? Hoe lang blijf je als ouders bij elkaar voor de kinderen? Nog 5 jaar? Tot de jongste 18 is? Prima, dan zou ik me emotioneel langzaam aan losmaken van mijn man zodat we als vrienden verder kunnen voor de kinderen. Ik zou 5 jaar lang aan mezelf gaan werken. Sporten, therapie, me fysiek, emotioneel, financieel, gezond maken. Ik zou me vast inschrijven bij de woningbouw. Gaan sparen voor mijn uitzet. En over 5 jaar. Dan zwaaien naar man, bij hem in de buurt gaan wonen voor de kinderen en lekker, eindelijk, volledig voor mezelf gaan leven (en de kinderen natuurlijk, zover die je nog nodig hebben).
Maar ik zou nu af gaan bouwen dat ik voor/met hém leef.
Als ik jou was (maar misschien ben jij heel anders) zou ik snakken naar emotioneel gezonde mensen om me heen. Ik zou snakken naar gezonde dingen doen, onbevangen, in harmonie, me geliefd willen voelen, gewild.. Zonder adhd, spanningen, wantrouwen, ziektes en therapieen.
Maar je hebt kinderen. Met problemen. En dat is gelijk de enige reden dat ik zou blijven. Maar ik zou denken: Hoe lang wonen de kinderen nog thuis? Hoe lang blijf je als ouders bij elkaar voor de kinderen? Nog 5 jaar? Tot de jongste 18 is? Prima, dan zou ik me emotioneel langzaam aan losmaken van mijn man zodat we als vrienden verder kunnen voor de kinderen. Ik zou 5 jaar lang aan mezelf gaan werken. Sporten, therapie, me fysiek, emotioneel, financieel, gezond maken. Ik zou me vast inschrijven bij de woningbouw. Gaan sparen voor mijn uitzet. En over 5 jaar. Dan zwaaien naar man, bij hem in de buurt gaan wonen voor de kinderen en lekker, eindelijk, volledig voor mezelf gaan leven (en de kinderen natuurlijk, zover die je nog nodig hebben).
Maar ik zou nu af gaan bouwen dat ik voor/met hém leef.
zaterdag 11 juni 2016 om 13:03
Wiebel, ja je hebt gelijk.
Feow: ja, die tegenstrijdigheid merk ik idd steeds in mezelf. Zonnige en achterdochtige ik.
Ik snap zijn intentie, zie dat dit echt 100% goedbedoeld is, en tegelijkertijd kan ik dat stuk ook niet negeren dat het in mij oproept. Paniek. Dat hij wéér zijn eigen plan trekt, (hoe goedbedoeld ook), in een poging om me tegemoet te komen.
Ingewikkeld! Er is nog veel werk te verrichten.
Feow: ja, die tegenstrijdigheid merk ik idd steeds in mezelf. Zonnige en achterdochtige ik.
Ik snap zijn intentie, zie dat dit echt 100% goedbedoeld is, en tegelijkertijd kan ik dat stuk ook niet negeren dat het in mij oproept. Paniek. Dat hij wéér zijn eigen plan trekt, (hoe goedbedoeld ook), in een poging om me tegemoet te komen.
Ingewikkeld! Er is nog veel werk te verrichten.
zaterdag 11 juni 2016 om 13:17
Maar als je besluit door te gaan dan moet je ook de goede(onhandige) intenties waarderen en accepteren dat de triggers aanwezig blijven. Zolang dat benoemd kan worden ben je al en stukje op weg.
Je kunt hem niet aan de ketting leggen, hij doet het op zijn manier en jij op het jouwe. Elkaar halverwege vinden zou al mooi zijn.
Je kunt hem niet aan de ketting leggen, hij doet het op zijn manier en jij op het jouwe. Elkaar halverwege vinden zou al mooi zijn.
Hatsjikideee...
zaterdag 11 juni 2016 om 13:39
quote:bloemetje77 schreef op 11 juni 2016 @ 13:03:
Jeetje, ik lees dit topic en ik denk, vrouw, wat zit jij in een rotsituatie. Je man is onbetrouwbaar en instabiel, je kinderen hebben issues. En jij? Jij zorgt en regelt.
Als ik jou was (maar misschien ben jij heel anders) zou ik snakken naar emotioneel gezonde mensen om me heen. Ik zou snakken naar gezonde dingen doen, onbevangen, in harmonie, me geliefd willen voelen, gewild.. Zonder adhd, spanningen, wantrouwen, ziektes en therapieen.
Maar je hebt kinderen. Met problemen. En dat is gelijk de enige reden dat ik zou blijven. Maar ik zou denken: Hoe lang wonen de kinderen nog thuis? Hoe lang blijf je als ouders bij elkaar voor de kinderen? Nog 5 jaar? Tot de jongste 18 is? Prima, dan zou ik me emotioneel langzaam aan losmaken van mijn man zodat we als vrienden verder kunnen voor de kinderen. Ik zou 5 jaar lang aan mezelf gaan werken. Sporten, therapie, me fysiek, emotioneel, financieel, gezond maken. Ik zou me vast inschrijven bij de woningbouw. Gaan sparen voor mijn uitzet. En over 5 jaar. Dan zwaaien naar man, bij hem in de buurt gaan wonen voor de kinderen en lekker, eindelijk, volledig voor mezelf gaan leven (en de kinderen natuurlijk, zover die je nog nodig hebben).
Maar ik zou nu af gaan bouwen dat ik voor/met hém leef.Goede post
Jeetje, ik lees dit topic en ik denk, vrouw, wat zit jij in een rotsituatie. Je man is onbetrouwbaar en instabiel, je kinderen hebben issues. En jij? Jij zorgt en regelt.
Als ik jou was (maar misschien ben jij heel anders) zou ik snakken naar emotioneel gezonde mensen om me heen. Ik zou snakken naar gezonde dingen doen, onbevangen, in harmonie, me geliefd willen voelen, gewild.. Zonder adhd, spanningen, wantrouwen, ziektes en therapieen.
Maar je hebt kinderen. Met problemen. En dat is gelijk de enige reden dat ik zou blijven. Maar ik zou denken: Hoe lang wonen de kinderen nog thuis? Hoe lang blijf je als ouders bij elkaar voor de kinderen? Nog 5 jaar? Tot de jongste 18 is? Prima, dan zou ik me emotioneel langzaam aan losmaken van mijn man zodat we als vrienden verder kunnen voor de kinderen. Ik zou 5 jaar lang aan mezelf gaan werken. Sporten, therapie, me fysiek, emotioneel, financieel, gezond maken. Ik zou me vast inschrijven bij de woningbouw. Gaan sparen voor mijn uitzet. En over 5 jaar. Dan zwaaien naar man, bij hem in de buurt gaan wonen voor de kinderen en lekker, eindelijk, volledig voor mezelf gaan leven (en de kinderen natuurlijk, zover die je nog nodig hebben).
Maar ik zou nu af gaan bouwen dat ik voor/met hém leef.Goede post
zaterdag 11 juni 2016 om 14:55
quote:Zeeland1970 schreef op 11 juni 2016 @ 12:58:
Doppinda : ja er stonden 4 stoelen bij de eettafel ineens (ik had die gedachte ook heel kort even; zelfs van; zou hij het gecombineerd kunnen hebben met een bezoekje aan.... )
Nou beter ja voor gaan zitten wn van genieten. Probeer een beetje weekend te vieren. En neem een dagje piekervrij.
Het is zonnig. Kom op.
Moet toch t beste ervan maken. Je hebt t goed aangegeven dat je schrok.
Doppinda : ja er stonden 4 stoelen bij de eettafel ineens (ik had die gedachte ook heel kort even; zelfs van; zou hij het gecombineerd kunnen hebben met een bezoekje aan.... )
Nou beter ja voor gaan zitten wn van genieten. Probeer een beetje weekend te vieren. En neem een dagje piekervrij.
Het is zonnig. Kom op.
Moet toch t beste ervan maken. Je hebt t goed aangegeven dat je schrok.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:03
"Dat hij wéér zijn eigen plan trekt, (hoe goedbedoeld ook), in een poging om me tegemoet te komen. " Dat doet hij ook. Hij trek ook zijn eigen plan.
Hij kan je willen verrassen maar t verklaart toch niet dat hij niet reageert op je berichtje?
En dat hij nu verongelijk is snap ik niet, of ja, eigenlijk wel: hij is weer eens het slachtoffer.
Bedoelde het toch zo goed! De arme ziel! En nu wordt ie weer met de grond gelijk gemaakt snif
idd, wat feow schrijft: "Flapdrol is nog beledigd ook als je niet dankbaar verrast doet met zijn ongevraagde en ongewenste zoenoffer."
Weer draait t om hem en ben jij je terecht vraag aan hem dat hij niet zomaar weg gaat vergeten. Integendeel, je voelt je nu zelfs schuldig NAAR HEM!
Omgekeerde wereld.
Hij kan je willen verrassen maar t verklaart toch niet dat hij niet reageert op je berichtje?
En dat hij nu verongelijk is snap ik niet, of ja, eigenlijk wel: hij is weer eens het slachtoffer.
Bedoelde het toch zo goed! De arme ziel! En nu wordt ie weer met de grond gelijk gemaakt snif
idd, wat feow schrijft: "Flapdrol is nog beledigd ook als je niet dankbaar verrast doet met zijn ongevraagde en ongewenste zoenoffer."
Weer draait t om hem en ben jij je terecht vraag aan hem dat hij niet zomaar weg gaat vergeten. Integendeel, je voelt je nu zelfs schuldig NAAR HEM!
Omgekeerde wereld.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 11 juni 2016 om 15:08
Misschien zat hij in de auto en kon niet reageren o.a. omdat dan de verrassing eraf was.
Dit is waarschijnlijk zijn poging om de boel te lijmen. Zeeland kan hem toch niet gaan africhten? Ergens moet er de mogelijkheid zijn voor spontaniteit en dat zij daarvan in de stress schiet is heel rot.
Dit is waarschijnlijk zijn poging om de boel te lijmen. Zeeland kan hem toch niet gaan africhten? Ergens moet er de mogelijkheid zijn voor spontaniteit en dat zij daarvan in de stress schiet is heel rot.
Hatsjikideee...
zaterdag 11 juni 2016 om 15:20
OK, heb je te tegen mij Pausini?
Denk al.......
Dus het is prima als hij zich nu als slachtoffer opvoert door beetje verongelijkt te zijn door reactie van Zeeland?
Haar stress is prima te begrijpen en zou hij moeten aangrijpen om zijn gedrag verder aan te passen aan wat zijn vrouw nu blijkbaar en logischerwijs van hem nodig heeft,.
Misschien liever duidelijkheid dan verrassingen bv?
Wat mij stoort aan zijn gedrag is dat hij die verrassing als superleuk nu neerzet, daarmee wilde hij t zo goed doen enz. Maar als die verrassing dus deels minder leuk uitpakt is hij niet bereid dit mee te nemen en bv met Zeeland over te praten, maar gaat hij zitten mokken en is beledigd. Hij zou een open gesprek met haar aan kunnen gaan, haar geruststellen en kunnen kortsluiten hoe ze zich de volgende keer wat rustiger eronder zou kunnen voelen als hij weggaat. Hij zou haar kunnen vragen of ze dit soort verrassingen nu wel zo op prijs stelt. enz.
Volgens mij niks van dit alles doet ie.
Waarna Zeeland zich bijkans nog schuldig gaat voelen omdat ze de verrassing zou hebben vergald door haar stress. Terwijl hij toch oh zo vol zit van goede intenties lukt t die gekrenkte vrouw van hem maar niet het Goede in hem te zien.......tja, zo wordt het wel lastig voor je Zeeland.
Denk al.......
Dus het is prima als hij zich nu als slachtoffer opvoert door beetje verongelijkt te zijn door reactie van Zeeland?
Haar stress is prima te begrijpen en zou hij moeten aangrijpen om zijn gedrag verder aan te passen aan wat zijn vrouw nu blijkbaar en logischerwijs van hem nodig heeft,.
Misschien liever duidelijkheid dan verrassingen bv?
Wat mij stoort aan zijn gedrag is dat hij die verrassing als superleuk nu neerzet, daarmee wilde hij t zo goed doen enz. Maar als die verrassing dus deels minder leuk uitpakt is hij niet bereid dit mee te nemen en bv met Zeeland over te praten, maar gaat hij zitten mokken en is beledigd. Hij zou een open gesprek met haar aan kunnen gaan, haar geruststellen en kunnen kortsluiten hoe ze zich de volgende keer wat rustiger eronder zou kunnen voelen als hij weggaat. Hij zou haar kunnen vragen of ze dit soort verrassingen nu wel zo op prijs stelt. enz.
Volgens mij niks van dit alles doet ie.
Waarna Zeeland zich bijkans nog schuldig gaat voelen omdat ze de verrassing zou hebben vergald door haar stress. Terwijl hij toch oh zo vol zit van goede intenties lukt t die gekrenkte vrouw van hem maar niet het Goede in hem te zien.......tja, zo wordt het wel lastig voor je Zeeland.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 11 juni 2016 om 15:32
zaterdag 11 juni 2016 om 15:41
Zeeland, misschien is dit een opening naar een gesprek over verwachtingen.
Zeeman snapt wel dat vrouwelijk bloot iets bij jou oproept, en neemt daar een soort moeite om jou gerust te stellen en zich in jou in te leven.
Zeeman doet gekwetst als hij jou gerust kan stellen of moeite kan doen om zich in jou in te leven als zijn gedrag (plots verdwijnen, niet reageren) iets bij jou oproept.
Het verschil tussen die twee dingen zit in de verantwoordelijkheid die hij kan nemen of afschuiven, en bij de tweede situatie is het veel pijnlijker om onder ogen te zien hoe diep de vertrouwensbreuk is.
Zeeman snapt wel dat vrouwelijk bloot iets bij jou oproept, en neemt daar een soort moeite om jou gerust te stellen en zich in jou in te leven.
Zeeman doet gekwetst als hij jou gerust kan stellen of moeite kan doen om zich in jou in te leven als zijn gedrag (plots verdwijnen, niet reageren) iets bij jou oproept.
Het verschil tussen die twee dingen zit in de verantwoordelijkheid die hij kan nemen of afschuiven, en bij de tweede situatie is het veel pijnlijker om onder ogen te zien hoe diep de vertrouwensbreuk is.
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
zaterdag 11 juni 2016 om 15:57
Zeeman zal een lange adem moeten hebben om het vertrouwen weer terug te winnen.
Dat zullen ze vast en zeker bij Rodersana (?) ook bespreken.
Het is allemaal heel vervelend voor iedereen maar jij Zeeland kunt nu wel wat ontspanning gebruiken.
Kun je daarvoor zorgen? Iets leuks en ontspannends voor jezelf?
Dan kan Zeeman meedoen of niet.
Echt, kom op voor jezelf en voor je eigen gezondheid.
Je kunt het niet iedereen naar de zin maken en zeker nu Zeeman niet.
Hij heeft je gekwetst, tegen je gelogen en dat heeft tijd nodig. Dat zal hij zich vroeg of laat moeten realiseren.
Als je nu die stoelen ziet staan, hoe voelt dat dan?
Dat zullen ze vast en zeker bij Rodersana (?) ook bespreken.
Het is allemaal heel vervelend voor iedereen maar jij Zeeland kunt nu wel wat ontspanning gebruiken.
Kun je daarvoor zorgen? Iets leuks en ontspannends voor jezelf?
Dan kan Zeeman meedoen of niet.
Echt, kom op voor jezelf en voor je eigen gezondheid.
Je kunt het niet iedereen naar de zin maken en zeker nu Zeeman niet.
Hij heeft je gekwetst, tegen je gelogen en dat heeft tijd nodig. Dat zal hij zich vroeg of laat moeten realiseren.
Als je nu die stoelen ziet staan, hoe voelt dat dan?
zaterdag 11 juni 2016 om 16:44
Ik vind het een domme en rare actie dat van die stoelen. Ze hadden besloten om samen tot goede overeenstemming te komen aangaande nieuwe stoelen. Man vond stoelen niet leuk Zeeland vond ze wel leuk tenzij er ander bekleding op zou komen. Het had toch heel anders geweest als man had gezegd 'ik vind die stoelen bij nader inzien toch wel leuk, zullen we er nog een keer naar kijken?' Dat is iets samen doen en samen beslissen.
zaterdag 11 juni 2016 om 19:32
quote:Zeeland1970 schreef op 11 juni 2016 @ 13:03:
Wiebel, ja je hebt gelijk.
Feow: ja, die tegenstrijdigheid merk ik idd steeds in mezelf. Zonnige en achterdochtige ik.
Ik snap zijn intentie, zie dat dit echt 100% goedbedoeld is, en tegelijkertijd kan ik dat stuk ook niet negeren dat het in mij oproept. Paniek. Dat hij wéér zijn eigen plan trekt, (hoe goedbedoeld ook), in een poging om me tegemoet te komen.
Ingewikkeld! Er is nog veel werk te verrichten.
wat je hier zegt valt me op. " ik kan het stuk ook niet negeren wat het in me oproept" Probeerde je dat dan? Waarom zou je dat doen? Ik denk dat je dat nu juist helemaal niet moet doen. Dat is waar het om gaat, dat is het stuk bij jou wat geheeld moet worden en dat gaat niet door het te negeren.
Als hij dan gekwetst is, jammer dan. Dat is nl ook precies het stuk wat hij heeft veroorzaakt. Daar had jij voorheen geen last van hoor.
Wiebel, ja je hebt gelijk.
Feow: ja, die tegenstrijdigheid merk ik idd steeds in mezelf. Zonnige en achterdochtige ik.
Ik snap zijn intentie, zie dat dit echt 100% goedbedoeld is, en tegelijkertijd kan ik dat stuk ook niet negeren dat het in mij oproept. Paniek. Dat hij wéér zijn eigen plan trekt, (hoe goedbedoeld ook), in een poging om me tegemoet te komen.
Ingewikkeld! Er is nog veel werk te verrichten.
wat je hier zegt valt me op. " ik kan het stuk ook niet negeren wat het in me oproept" Probeerde je dat dan? Waarom zou je dat doen? Ik denk dat je dat nu juist helemaal niet moet doen. Dat is waar het om gaat, dat is het stuk bij jou wat geheeld moet worden en dat gaat niet door het te negeren.
Als hij dan gekwetst is, jammer dan. Dat is nl ook precies het stuk wat hij heeft veroorzaakt. Daar had jij voorheen geen last van hoor.
zaterdag 11 juni 2016 om 20:02
quote:pausini schreef op 11 juni 2016 @ 16:47:
Misschien was het een geste en worden ze nog opnieuw bekleed?Joh maar daar gaat het toch niet om? Het is natuurlijk heel lief als je man je in een normale situatie verrast met het paar stoelen dat je graag wil. Hoewel ik dan nog liever heb dat we een compromis vinden zodat ik weet dat hij er óók blij mee is, je moet er tenslotte vaak naar kijken. Maar goed, das wat anders.
Dit is geen normale situatie.
De man heeft net bekend dat hij al jaren zijn vrije uurtjes vult met hoerenbezoek. En nu heeft hij bekend, is zijn vrouw diep gekwetst en logischerwijs is al het vertrouwen onder de relatie weg geslagen en dan ga je doodleuk een paar uur weg zonder aan te geven waar je bent en zonder te reageren op berichten? Sorry, maar dan heb je het als man toch echt niet begrepen... Hij móet toch kunnen snappen dat TO zich dan zorgen maakt? En dat zo kort nadat de bom gebarsten is... Nee. Ik kan er niet bij.
Misschien was het een geste en worden ze nog opnieuw bekleed?Joh maar daar gaat het toch niet om? Het is natuurlijk heel lief als je man je in een normale situatie verrast met het paar stoelen dat je graag wil. Hoewel ik dan nog liever heb dat we een compromis vinden zodat ik weet dat hij er óók blij mee is, je moet er tenslotte vaak naar kijken. Maar goed, das wat anders.
Dit is geen normale situatie.
De man heeft net bekend dat hij al jaren zijn vrije uurtjes vult met hoerenbezoek. En nu heeft hij bekend, is zijn vrouw diep gekwetst en logischerwijs is al het vertrouwen onder de relatie weg geslagen en dan ga je doodleuk een paar uur weg zonder aan te geven waar je bent en zonder te reageren op berichten? Sorry, maar dan heb je het als man toch echt niet begrepen... Hij móet toch kunnen snappen dat TO zich dan zorgen maakt? En dat zo kort nadat de bom gebarsten is... Nee. Ik kan er niet bij.
zaterdag 11 juni 2016 om 20:03
quote:benq schreef op 11 juni 2016 @ 16:44:
Ik vind het een domme en rare actie dat van die stoelen. Ze hadden besloten om samen tot goede overeenstemming te komen aangaande nieuwe stoelen. Man vond stoelen niet leuk Zeeland vond ze wel leuk tenzij er ander bekleding op zou komen. Het had toch heel anders geweest als man had gezegd 'ik vind die stoelen bij nader inzien toch wel leuk, zullen we er nog een keer naar kijken?' Dat is iets samen doen en samen beslissen.
Mwa. Hij heeft geprobeerd om iets liefs te doen. Ging niet helemaal goed, allebei teleurgesteld. Dat gebeurt soms. Als hij iets anders had gedaan, als hij niet naar de hoeren was geweest, as as as.... As is verbrande turf, zegt mijn moeder altijd.
In plaats van boos te zijn en te zeggen eat hij had moeten doen (mag hij überhaupt zelf nog iets bedenken op dit moment), kan je ook waarderen dat hij een poging heeft gedaan om iets leuks voor je te doen. Het effect was niet helemaal zoals beoogd, maar de goede wil was er.
Geef aan dat het niet helemaal werkt voor jou, maar geef de man wat ruimte.
Ik vind het een domme en rare actie dat van die stoelen. Ze hadden besloten om samen tot goede overeenstemming te komen aangaande nieuwe stoelen. Man vond stoelen niet leuk Zeeland vond ze wel leuk tenzij er ander bekleding op zou komen. Het had toch heel anders geweest als man had gezegd 'ik vind die stoelen bij nader inzien toch wel leuk, zullen we er nog een keer naar kijken?' Dat is iets samen doen en samen beslissen.
Mwa. Hij heeft geprobeerd om iets liefs te doen. Ging niet helemaal goed, allebei teleurgesteld. Dat gebeurt soms. Als hij iets anders had gedaan, als hij niet naar de hoeren was geweest, as as as.... As is verbrande turf, zegt mijn moeder altijd.
In plaats van boos te zijn en te zeggen eat hij had moeten doen (mag hij überhaupt zelf nog iets bedenken op dit moment), kan je ook waarderen dat hij een poging heeft gedaan om iets leuks voor je te doen. Het effect was niet helemaal zoals beoogd, maar de goede wil was er.
Geef aan dat het niet helemaal werkt voor jou, maar geef de man wat ruimte.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
