Relaties
alle pijlers
Verhuizen na scheiding?
vrijdag 6 maart 2020 om 11:22
Een kort half jaar geleden kondigde mijn ex aan uit elkaar te willen. We hebben twee kinderen en een koophuis, dus dat is niet van de één op de andere dag geregeld. Op dit moment woon ik nog steeds in ons gezamenlijke huis en maak ik een aantal nachten/dagen per week plaats voor hem om bij de kinderen te zijn. Een soort birdnesting zullen we maar zeggen.
Mijn oudste gaat hier in de buurt naar school, mijn jongste naar het kdv en ik werk op 15 minuten rijden. Ik zou het liefste in de buurt blijven wonen, zodat hier niks aan hoeft te veranderen. Helaas blijkt het vrijwel onmogelijk om in de buurt een huis te vinden. Ons gezamenlijke huis is voor mij te duur en kan ik dus niet behouden. Ik zou een nieuw huis moeten kopen of huren, maar helaas is er niks in de buurt te vinden binnen mijn prijsklasse. Ook voor sociale huur (of urgentie) kom ik voorlopig niet in aanmerking, de gemeente heeft aangegeven dat ik hier nog zeker 3 jaar op zal moeten wachten.
Nu kom ik wel in aanmerking voor een woning in mijn 'oude' regio, zo'n 35 kilometer verderop. Mijn ouders en vrienden wonen daar ook nog steeds. Mijn ex wil graag co-ouderschap, maar weigert ergens anders te gaan wonen waar ik wél in aanmerking kom voor een huis. Hij vindt dat ik maar een manier moet bedenken om toch in de buurt van de school van mijn oudste te blijven wonen. Ik heb voorgesteld "gezamenlijk" naar mijn oude regio te verhuizen, omdat daar voor ons beiden nog woonmogelijkheden liggen, maar daar gaat hij niet in mee.
Wat te doen? Ik sta nu op een soort kruispunt waarbij ik twijfel tussen het inschakelen van een advocaat, om af te dwingen dat er toch beweging in het proces komt. Mijn ex negeert mij volledig op het gebied van een oplossing voor een woning en steekt zijn kop in het zand, we staan dus stil in het proces.
Ik zou kunnen kijken naar woningen in omliggende gemeentes, maar deze liggen toch al snel een half uur van de basisschool vandaan. Daarbij komt dat ik dan in een wijk/stad woon waar ik verder niks heb en mij afvraag of ik daar dan zelf blij van zou worden. Aan de andere kant zou het voor mijn kinderen fijn zijn op school te kunnen blijven, maar is 30 minuten dan wel handig?
Hoe hebben jullie dit gedaan? Toch blijven en mijn eigen wensen parkeren, met als nadeel dat we sowieso verder weg belanden, of toch die advocaat bellen?
Mijn oudste gaat hier in de buurt naar school, mijn jongste naar het kdv en ik werk op 15 minuten rijden. Ik zou het liefste in de buurt blijven wonen, zodat hier niks aan hoeft te veranderen. Helaas blijkt het vrijwel onmogelijk om in de buurt een huis te vinden. Ons gezamenlijke huis is voor mij te duur en kan ik dus niet behouden. Ik zou een nieuw huis moeten kopen of huren, maar helaas is er niks in de buurt te vinden binnen mijn prijsklasse. Ook voor sociale huur (of urgentie) kom ik voorlopig niet in aanmerking, de gemeente heeft aangegeven dat ik hier nog zeker 3 jaar op zal moeten wachten.
Nu kom ik wel in aanmerking voor een woning in mijn 'oude' regio, zo'n 35 kilometer verderop. Mijn ouders en vrienden wonen daar ook nog steeds. Mijn ex wil graag co-ouderschap, maar weigert ergens anders te gaan wonen waar ik wél in aanmerking kom voor een huis. Hij vindt dat ik maar een manier moet bedenken om toch in de buurt van de school van mijn oudste te blijven wonen. Ik heb voorgesteld "gezamenlijk" naar mijn oude regio te verhuizen, omdat daar voor ons beiden nog woonmogelijkheden liggen, maar daar gaat hij niet in mee.
Wat te doen? Ik sta nu op een soort kruispunt waarbij ik twijfel tussen het inschakelen van een advocaat, om af te dwingen dat er toch beweging in het proces komt. Mijn ex negeert mij volledig op het gebied van een oplossing voor een woning en steekt zijn kop in het zand, we staan dus stil in het proces.
Ik zou kunnen kijken naar woningen in omliggende gemeentes, maar deze liggen toch al snel een half uur van de basisschool vandaan. Daarbij komt dat ik dan in een wijk/stad woon waar ik verder niks heb en mij afvraag of ik daar dan zelf blij van zou worden. Aan de andere kant zou het voor mijn kinderen fijn zijn op school te kunnen blijven, maar is 30 minuten dan wel handig?
Hoe hebben jullie dit gedaan? Toch blijven en mijn eigen wensen parkeren, met als nadeel dat we sowieso verder weg belanden, of toch die advocaat bellen?
zondag 8 maart 2020 om 17:32
zondag 8 maart 2020 om 21:50
Nee, een voorstel voor een (andere) verdeling van de zorg voor de kinderen voor nu. En een mededeling dat hij niet mee zal werken aan een eventuele verhuizing van de kinderen.
zondag 8 maart 2020 om 22:03
En hoe moet die andere verdeling van de zorg er in zijn voorstel uitzien? Wil hij meer zorg?
In dat geval zou het kunnen zijn dat hij aan het voorsorteren is om het huis toegewezen te krijgen bij vv tot de scheiding/ ontbinding partnerschap rond is.
In dat geval zou het kunnen zijn dat hij aan het voorsorteren is om het huis toegewezen te krijgen bij vv tot de scheiding/ ontbinding partnerschap rond is.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
zondag 8 maart 2020 om 22:22
Dus dat. Dank je Fash.fashionvictim schreef: ↑08-03-2020 16:32Nee, dat is in het belang van de kinderen, om voortaan op zo'n manier met elkaar om te gaan. Het gaat haar wellicht niets aan, maar nog geen half jaar geleden hadden deze mensen gezamenlijke financien, dus ineens zo geheimzinnig doen is op zijn minst wat raar.
En trouwens: het gaat haar wél aan, want ze zijn in gemeenschap van goederen nog steeds getrouwd. Als hij een kapitaal heeft dan is dat mogelijk voor 50% van haar dus hij zal wel degelijk moeten uitleggen hoe hij ineens aan zoveel geld komt.
Of het lukt hem toch maar niet en het eindigt met grote schulden die dan ook nog steeds voor haar rekening zijn, want ja, hoofdelijk aansprakelijk enz.
maandag 9 maart 2020 om 08:26
emmalien schreef: ↑07-03-2020 23:15Nou het zou in ieder geval betekenen dat we bij elkaar in de buurt moeten wonen. En in onze huidige regio lukt dat nu niet. In het tempo waarin hij dit wil afronden, kan dat alleen in een andere regio. Ik vind het ook prima om te blijven waar ik ben tot er in mijn regio wel iets te vinden is, maar het is dan natuurlijk niet te voorspellen hoe lang die adem zal moeten zijn. En daar gaat hij niet in mee.
In alle gevallen zal jij moeten verhuizen naar iets buiten de regio. Er is geen scenario waarin jij in de huidige regio kan blijven wonen, dat is juist wat je nu al de hele tijd aangeeft. Het is wel te voorspellen hoe lang die adem moet zijn; veel te lang en onrealistisch.
Waarom maak je dan geen werk van verhuizen? Waarom blijf je dan zeggen dat je het wel prima vind om daar te blijven wonen als dat geen optie is?
maandag 9 maart 2020 om 08:41
TO vindt dat ze dat moeten.
TO kan het huis niet kan overnemen en vindt ook dat ze geen andere woning in de huidige regio kan vinden (die aan haar eisen tegemoet komt).
TO wil wachten tot ze wel een huis in de regio kan vinden wat onrealistisch is als ze dat nu niet kan en er niet iets in die situatie gaat veranderen binnen een redelijke termijn.
TO wil dat hij en de kinderen mee gaan verhuizen naar de regio van haar voorkeur. Omdat dat volgens haar 'de enige regio is waar ze een huis kan krijgen'. Wat een nogal onwaarschijnlijke stelling is.
TO manipuleert de situatie. Ze wil alleen maar dingen die niet mogelijk zijn om vervolgens uit te willen komen op haar voorkeur.
maandag 9 maart 2020 om 08:47
En welke glazen gooit ze dan in? Uitkomst is dan dat de vader en de kinderen blijven wonen in de regio waar ze nu wonen met de bestaande scholen, vriendjes, woning, familie, werk, etc. Dus dat is in deze situatie een prima uitgangspunt voor de kinderen.
TO moet dan wat verder weg gaan wonen, bijvoorbeeld dichter bij haar eigen familie/vrienden (haar voorkeursregio). Door de afstand is co-ouderschap lastiger dus wordt er een andere omgangsregeling getroffen.
Wat is daar mis mee, behalve dat TO dat niet wil? Welke glazen gooit ze dan in? Die van haar kinderen .. of van haar eigen voorkeuren?
TO moet dan wat verder weg gaan wonen, bijvoorbeeld dichter bij haar eigen familie/vrienden (haar voorkeursregio). Door de afstand is co-ouderschap lastiger dus wordt er een andere omgangsregeling getroffen.
Wat is daar mis mee, behalve dat TO dat niet wil? Welke glazen gooit ze dan in? Die van haar kinderen .. of van haar eigen voorkeuren?
maandag 9 maart 2020 om 08:54
Lijkt me nogal logisch dat TO niet een weekendmoeder wil worden.
Ik geef haar daar groot gelijk in.
Dat zou ik ook niet willen.
Laat die ex-man van haar nou eerst maar eens aantonen dat hij wel in dat huis kan blijven.
Als hij dat niet kan, zitten ze samen in hetzelfde schuitje en is ergens anders naartoe verhuizen misschien een mogelijkheid.
En ze gooit daarmee wel degelijk ook de glazen van haar kinderen in, want het lijkt me best wel belangrijk dat ze hun moeder vaker zien dan 2 dagen per week.
Beetje simpel gesteld zo, Shifty.
Snap het wel, maar zou voor mij ook geen wenselijke oplossing zijn wat jij voorstelt.
Als je eenmaal verder weg woont en weekendmoeder bent, draai je dat later niet makkelijk terug.
Ik geef haar daar groot gelijk in.
Dat zou ik ook niet willen.
Laat die ex-man van haar nou eerst maar eens aantonen dat hij wel in dat huis kan blijven.
Als hij dat niet kan, zitten ze samen in hetzelfde schuitje en is ergens anders naartoe verhuizen misschien een mogelijkheid.
En ze gooit daarmee wel degelijk ook de glazen van haar kinderen in, want het lijkt me best wel belangrijk dat ze hun moeder vaker zien dan 2 dagen per week.
Beetje simpel gesteld zo, Shifty.
Snap het wel, maar zou voor mij ook geen wenselijke oplossing zijn wat jij voorstelt.
Als je eenmaal verder weg woont en weekendmoeder bent, draai je dat later niet makkelijk terug.
justagirly wijzigde dit bericht op 09-03-2020 08:58
40.35% gewijzigd
maandag 9 maart 2020 om 08:55
-Shifty- schreef: ↑09-03-2020 08:47En welke glazen gooit ze dan in? Uitkomst is dan dat de vader en de kinderen blijven wonen in de regio waar ze nu wonen met de bestaande scholen, vriendjes, woning, familie, werk, etc. Dus dat is in deze situatie een prima uitgangspunt voor de kinderen.
TO moet dan wat verder weg gaan wonen, bijvoorbeeld dichter bij haar eigen familie/vrienden (haar voorkeursregio). Door de afstand is co-ouderschap lastiger dus wordt er een andere omgangsregeling getroffen.
Wat is daar mis mee, behalve dat TO dat niet wil? Welke glazen gooit ze dan in? Die van haar kinderen .. of van haar eigen voorkeuren?
Haar eigen glazen dus.
En de uitkomst is niet dat haar kinderen dan in de vertrouwde omgeving blijven, want ook hun vader kan daar geen huis betalen.
Voordat to dus ook maar iets doet, moeten er afspraken komen over de woonsituaties na de scheiding. Zolang die er niet zijn, is wegverhuizen het domste wat ze kan doen, want verwachten dat haar ex in dezelfde regio komt wonen in het belang van de kinderen is op zn zachts gezegd onrealistisch.
maandag 9 maart 2020 om 08:59
Helemaal mee eens.julius schreef: ↑09-03-2020 08:55Haar eigen glazen dus.
En de uitkomst is niet dat haar kinderen dan in de vertrouwde omgeving blijven, want ook hun vader kan daar geen huis betalen.
Voordat to dus ook maar iets doet, moeten er afspraken komen over de woonsituaties na de scheiding. Zolang die er niet zijn, is wegverhuizen het domste wat ze kan doen, want verwachten dat haar ex in dezelfde regio komt wonen in het belang van de kinderen is op zn zachts gezegd onrealistisch.
Ex is aan zet.
Hoe gaat hij dat huis zelf betalen en TO uitkopen?
Laat maar zien, en zsm ook.
maandag 9 maart 2020 om 09:06
Dat is niet fair wat je nu beweert. De woningmarkt is een drama in de veel regio;s zo ook de regio van TO, dat houdt in dat je als 1 verdiener of starter met 2 inkomens niet een huis kunt kopen, een woningbouw huis veel te lang gaat duren en vrije sector voor een 1 verdiener vaak ook niet betaalbaar is, veel mensen die gaan scheiden zitten daardoor totaal klem. Dat heeft niks met onrealistische of manipulatieve eisen van TO te maken, want je kan niet met 2 kinderen in een eenkamerflat of een andere hok oid gaan wonen-Shifty- schreef: ↑09-03-2020 08:41TO vindt dat ze dat moeten.
TO kan het huis niet kan overnemen en vindt ook dat ze geen andere woning in de huidige regio kan vinden (die aan haar eisen tegemoet komt).
TO wil wachten tot ze wel een huis in de regio kan vinden wat onrealistisch is als ze dat nu niet kan en er niet iets in die situatie gaat veranderen binnen een redelijke termijn.
TO wil dat hij en de kinderen mee gaan verhuizen naar de regio van haar voorkeur. Omdat dat volgens haar 'de enige regio is waar ze een huis kan krijgen'. Wat een nogal onwaarschijnlijke stelling is.
TO manipuleert de situatie. Ze wil alleen maar dingen die niet mogelijk zijn om vervolgens uit te willen komen op haar voorkeur.
Dat haar ex het huis kan overnemen is ook niet zeker.
De kinderen hebben een dak boven hun hoofd nodig en dat is in deze woningmarkt niet eenvoudig, en in sommige regio's zelfs gewoon niet te doen.
Haar ex wil de scheiding in hoog tempo er doorheen jassen, zij zit klem en wil haar kinderen in ieder geval minimaal co-ouderschap bieden, wat alleen kan als ze bij elkaar in de buurt wonen, daar is niks dwars of manipulatiefs aan dat zijn hele normale en begrijpelijke wensen, dat je de helft van de tijd voor je kinderen wil zorgen.
Ik zou ook niet blij worden als ik omdat mijn ex opeens op stel en sprong wil scheiden mijn gezin, kinderen en huis kwijtraak. Omdat ex zo;n haast heeft dat er geen tijd is voor een fatsoenlijke oplossing. Welke vrouw zou daar wel mee accoord gaan dan? Niemand zegt toch ok, jij wil scheiden, hou het huis maar en de kinderen blijven dan wel bij jou en ik ga wel in een schuur wonen waar geen plek is voor de kinderen geen probleem?
anoniem_63c805eef0fff wijzigde dit bericht op 09-03-2020 09:25
4.65% gewijzigd
maandag 9 maart 2020 om 09:20
Ik volg dit topic nu al de hele tijd en ik snap niet waarom er af en toe zo op TO gehakt wordt. Haar wordt een scheiding door de strot geduwd. Als ex op zijn minst normaal mee zou willen denken, dingen uit zou willen leggen en een moment zou willen overwegen om te verhuizen, kunnen beide ouders een co-ouderschapregeling zoals ze die het liefst willen.
Omdat ex dat niet wil, moet TO dus water bij de wijn doen 'in het belang van de kinderen' en streven naar een weekendregeling?
Mooi kut.
Omdat ex dat niet wil, moet TO dus water bij de wijn doen 'in het belang van de kinderen' en streven naar een weekendregeling?
Mooi kut.
maandag 9 maart 2020 om 09:24
Inderdaad. Hij wilde de relatie verbreken en heeft jou idd. een scheiding door je strot geduwd.
Dat is zijn goed recht als hij blijkbaar niet meer fijn in de relatie zat, maar hij kan niet verwachten dat je alles maar even voor hem opzij zet en je helemaal aan zijn grillen aanpast, kom nou...
Doe wat voor jou en de kinderen het beste is, en als hij het er niet mee eens is verhuist hij maar mee/past hij zich maar aan...
(En 35 kilometer verderop, dat is niet Afganisthan, kom nou toch...)
maandag 9 maart 2020 om 09:28
TO moet niet streven naar een weekendregeling, maar als zij nu op stel en sprong gaat verhuizen naar 35 km verder op, is dat wel waar ze op uit gaat komen als blijkt dat ex het huis wel kan houden.
Dus nu wegverhuizen is onverstandig, zeker als TO wel degelijk aan woonruimte zou kunnen komen in haar regio.
Stap 1 is nu idd het huis. Ex zal nu of daadwerkelijk actie moeten gaan ondernemen om het op zijn naam te krijgen, en dat heeft TO de uitkoopsom om extra te investeren in haar nieuwe huis. Bij voorkeur binnen 10Km van het oude. Of ex kan het ook niet betalen, en dan is er een grotere uitdaging, want dan moeten ze het samen eens worden over een nieuwe woonomgeving. En als ex perse niet naar haar oude omgeving wil, dan is dat alleen een optie met een weekendregeling.
Dus nu wegverhuizen is onverstandig, zeker als TO wel degelijk aan woonruimte zou kunnen komen in haar regio.
Stap 1 is nu idd het huis. Ex zal nu of daadwerkelijk actie moeten gaan ondernemen om het op zijn naam te krijgen, en dat heeft TO de uitkoopsom om extra te investeren in haar nieuwe huis. Bij voorkeur binnen 10Km van het oude. Of ex kan het ook niet betalen, en dan is er een grotere uitdaging, want dan moeten ze het samen eens worden over een nieuwe woonomgeving. En als ex perse niet naar haar oude omgeving wil, dan is dat alleen een optie met een weekendregeling.
maandag 9 maart 2020 om 09:53
Enig idee hoe lang het in veel gemeenten kan duren voordat je aan de beurt bent voor een woning als je je wél hebt ingeschreven? Bij mij heeft het meer dan 10 jaar geduurd. En ik ben vast niet de enige....
Doen wat je niet laten kunt
maandag 9 maart 2020 om 10:00
Het zal wel aan mij liggen maar ik lees het heel anders. Ze zijn een half jaar aan het scheiden en het enige wat de man heeft aangegeven niet te willen is de kinderen en hemzelf mee verhuizen naar de door haar gewenste regio. Wat volstrekt logisch is en wat in deze situatie voor de kinderen ook beter is.
Ex zegt: ik wil aan alles meewerken behalve mijzelf en de kinderen met haar mee verhuizen.
TO zegt: ik wil aan niets meewerken behalve hem en de kinderen met mij mee verhuizen.
TO geeft zelf aan dat ze het huis niet kan overnemen en dat ze geen woning in de regio kan krijgen; de uitkomst is dus dat ze naar buiten de regio moet verhuizen. Dat staat los van zijn overname van het huis. Dat geeft ze zelf aan.
Dan is toch gewoon de consequentie van deze situatie dat ze geen co-ouderschap gaan doen EN dat de kinderen dus door de weeks bij de vader zijn?
Maar in plaats van dat te accepteren gaat TO proberen af te dwingen dat haar ex en de kinderen wel mee verhuizen naar haar regio. Dat is toch ten eerste onrealistisch en ten tweede niet in het belang van de kinderen. Ze manipuleert de situatie door elk ander scenario dan 'het met haar mee verhuizen' af te wijzen.
Wat zou er voor TO nou simpeler zijn om tegen haar ex te zeggen: prima, ik verhuis zodat jij hier volgens jouw plan kan blijven wonen en het huis kan overnemen en de kinderen in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. Maar we spreken af dat als jou dat niet lukt dan verhuis jij naar een woning binnen een straal van x-kilometer van mijn woning en doen we co-ouderschap, want dat is dan het beste voor de kinderen als ze toch niet in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven.
Kan iemand een andere optie aangeven die TO heeft zonder aannames te doen over wat er niet aan informatie beschikbaar is?
Ex zegt: ik wil aan alles meewerken behalve mijzelf en de kinderen met haar mee verhuizen.
TO zegt: ik wil aan niets meewerken behalve hem en de kinderen met mij mee verhuizen.
TO geeft zelf aan dat ze het huis niet kan overnemen en dat ze geen woning in de regio kan krijgen; de uitkomst is dus dat ze naar buiten de regio moet verhuizen. Dat staat los van zijn overname van het huis. Dat geeft ze zelf aan.
Dan is toch gewoon de consequentie van deze situatie dat ze geen co-ouderschap gaan doen EN dat de kinderen dus door de weeks bij de vader zijn?
Maar in plaats van dat te accepteren gaat TO proberen af te dwingen dat haar ex en de kinderen wel mee verhuizen naar haar regio. Dat is toch ten eerste onrealistisch en ten tweede niet in het belang van de kinderen. Ze manipuleert de situatie door elk ander scenario dan 'het met haar mee verhuizen' af te wijzen.
Wat zou er voor TO nou simpeler zijn om tegen haar ex te zeggen: prima, ik verhuis zodat jij hier volgens jouw plan kan blijven wonen en het huis kan overnemen en de kinderen in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. Maar we spreken af dat als jou dat niet lukt dan verhuis jij naar een woning binnen een straal van x-kilometer van mijn woning en doen we co-ouderschap, want dat is dan het beste voor de kinderen als ze toch niet in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven.
Kan iemand een andere optie aangeven die TO heeft zonder aannames te doen over wat er niet aan informatie beschikbaar is?
maandag 9 maart 2020 om 10:02
fashionvictim schreef: ↑08-03-2020 16:32Nee, dat is in het belang van de kinderen, om voortaan op zo'n manier met elkaar om te gaan. Het gaat haar wellicht niets aan, maar nog geen half jaar geleden hadden deze mensen gezamenlijke financien, dus ineens zo geheimzinnig doen is op zijn minst wat raar.
Tja, ze gaan niet voor niets scheiden. Raar of niet en jammer of niet, hij vindt dat het haar niets aangaat en staat daarmee gewoon in zijn recht.
fashionvictim schreef: ↑08-03-2020 16:32En trouwens: het gaat haar wél aan, want ze zijn in gemeenschap van goederen nog steeds getrouwd. Als hij een kapitaal heeft dan is dat mogelijk voor 50% van haar dus hij zal wel degelijk moeten uitleggen hoe hij ineens aan zoveel geld komt.
Zucht. Als er ergens eigen kapitaal is dan is dat uiteraard van beiden, dat staat los van wat hij ermee van plan is hè (alsof hij er niets over hoeft te zeggen als hij er een ander huis mee koopt
). Eigen kapitaal is niet de enige manier om wel aan een huis te komen en hoe hij dat wil regelen heeft zij dus - nogmaals - niets mee te maken.
En nogmaals, de enige manier om erachter te komen of hij het daadwerkelijk kan betalen is om het door te zetten.
Tuurlijk. Wat begrijp je niet aan scheiden en verkopen?
maandag 9 maart 2020 om 10:07
forumfossiel schreef: ↑09-03-2020 09:28TO moet niet streven naar een weekendregeling, maar als zij nu op stel en sprong gaat verhuizen naar 35 km verder op, is dat wel waar ze op uit gaat komen als blijkt dat ex het huis wel kan houden.
Dus nu wegverhuizen is onverstandig, zeker als TO wel degelijk aan woonruimte zou kunnen komen in haar regio.
Stap 1 is nu idd het huis. Ex zal nu of daadwerkelijk actie moeten gaan ondernemen om het op zijn naam te krijgen, en dat heeft TO de uitkoopsom om extra te investeren in haar nieuwe huis. Bij voorkeur binnen 10Km van het oude. Of ex kan het ook niet betalen, en dan is er een grotere uitdaging, want dan moeten ze het samen eens worden over een nieuwe woonomgeving. En als ex perse niet naar haar oude omgeving wil, dan is dat alleen een optie met een weekendregeling.
Ofwel TO kan wel een huis krijgen binnen 10 km van de oude woning en dan is er niks aan het handje. Ofwel dat kan niet. En tot nu toe geeft TO aan dat ze dat niet kan en dat ze dus vindt dat ex en de kinderen maar met haar mee moeten verhuizen omdat zij geen weekendregeling wil (dus los van wat de kinderen willen of wat goed is voor de kinderen).
Als ex nu aangeeft dat hij het huis kan overnemen dan is er niks makkelijker dan aangeven zij daar aan mee werkt maar dat hij dan naar haar regio moet verhuizen als zijn plan niet lukt.
Als ze echter gaat zitten wachten tot zijn plan niet lukt heeft ze geen recht van spreken meer aangezien dan alle opties weer open zijn.
maandag 9 maart 2020 om 10:10
Ja. Blijven zitten waar ze zit en afwachten totdat ex bereid is afspraken te maken. Laat hem de zaken maar concreet maken, in plaats van onrealistische dingen te roepen over het overnemen van een huis wat hij nooit kan betalen. En als hij dat huis wel kan betalen? Prima, regel de overname maar, dan heeft to met haar overwaarde misschien wel de mogelijkheid om een huis te kopen in de buurt van de vertrouwde omgeving van de kinderen.
Nu al wegverhuizen naar een andere regio is het domste wat ze kan doen als ze co-ouderschap wil. En co-ouderschap is toch echt in het grootste belang van de kinderen.
julius wijzigde dit bericht op 09-03-2020 10:19
0.37% gewijzigd
maandag 9 maart 2020 om 10:12
Omdat TO en ex nu in een regio wonen waar ze geen huis kan krijgen hoeft ze helemaal niet meteen genoegen te nemen met een weekend regeling voor haarzelf. Jij stelt dat dat automatisch zo is, ik stel van niet-Shifty- schreef: ↑09-03-2020 10:00Het zal wel aan mij liggen maar ik lees het heel anders. Ze zijn een half jaar aan het scheiden en het enige wat de man heeft aangegeven niet te willen is de kinderen en hemzelf mee verhuizen naar de door haar gewenste regio. Wat volstrekt logisch is en wat in deze situatie voor de kinderen ook beter is.
Ex zegt: ik wil aan alles meewerken behalve mijzelf en de kinderen met haar mee verhuizen.
TO zegt: ik wil aan niets meewerken behalve hem en de kinderen met mij mee verhuizen.
TO geeft zelf aan dat ze het huis niet kan overnemen en dat ze geen woning in de regio kan krijgen; de uitkomst is dus dat ze naar buiten de regio moet verhuizen. Dat staat los van zijn overname van het huis. Dat geeft ze zelf aan.
Dan is toch gewoon de consequentie van deze situatie dat ze geen co-ouderschap gaan doen EN dat de kinderen dus door de weeks bij de vader zijn?
Maar in plaats van dat te accepteren gaat TO proberen af te dwingen dat haar ex en de kinderen wel mee verhuizen naar haar regio. Dat is toch ten eerste onrealistisch en ten tweede niet in het belang van de kinderen. Ze manipuleert de situatie door elk ander scenario dan 'het met haar mee verhuizen' af te wijzen.
Wat zou er voor TO nou simpeler zijn om tegen haar ex te zeggen: prima, ik verhuis zodat jij hier volgens jouw plan kan blijven wonen en het huis kan overnemen en de kinderen in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. Maar we spreken af dat als jou dat niet lukt dan verhuis jij naar een woning binnen een straal van x-kilometer van mijn woning en doen we co-ouderschap, want dat is dan het beste voor de kinderen als ze toch niet in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven.
Kan iemand een andere optie aangeven die TO heeft zonder aannames te doen over wat er niet aan informatie beschikbaar is?
Misschien wil haar ex niet meeverhuizen naar de regio waar zij wil gaan wonen maar dat wil nog steeds niet zeggen dat TO genoegen moet nemen met een weekendregeling. Of dat TO de boel manipuleert.
Ik zou in dit geval als ik haar was zeker overwegen om te verhuizen met de kinderen en dat ook voor de rechter laten komen als dat nodig is, ik zou vechten om mijn kinderen deels bij me te kunnen houden. Een verhuizing is misshcien niet fijn voor de kiinderen, maar dat ze hun moeder alleen nog maar in het weekend zouden zien omdat hun vader wil scheiden is ook niet fijn voor de kinderen. Dus ik vind het niet zo automatisch als jij dat de kinderen bij vader blijven wonen in hun oude woonplaats.
maandag 9 maart 2020 om 10:24
julius schreef: ↑09-03-2020 10:10Ja. Blijven zitten waar ze zit en afwachten totdat ex bereid is afspraken te maken. Laat hem de zaken maar concreet maken, in plaats van onrealistische dingen te roepen over het overnemen van een huis wat hij nooit kan betalen. En als hij dat huis wel kan betalen? Prima, regel de overname maar, dan heeft to met haar overwaarde misschien wel de mogelijkheid om een huis te kopen in de buurt van de vertrouwde omgeving van de kinderen.
Nu al wegverhuizen naar een andere regio is het domste wat ze kan doen als ze co-ouderschap wil. En co-ouderschap is toch echt in het grootste belang van de kinderen.
Niks aan toe te voegen.
