Relaties
alle pijlers
Vriend 'emotioneel' vreemgegaan met collega
woensdag 23 december 2020 om 18:30
Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, dus begin ik met wat ik weet.
Een paar dagen geleden vertelde mijn vriend zich niet lekker in zijn vel te voelen. Hij zei dat dit niet aan mijag, maar aan zichzelf.
Ik heb dit al vaker opgemerkt en aangekaart, maar hij deed het af als drukte door werk.
Ik heb hem gezegd voor hem klaar te staan en te steunen waar hij dat nodig heeft.
De volgende dag heeft hij een bom laten vallen. Namelijk dat hij ongeveer 3 jaar lang een relatie had met een collega. Hij zegt nooit fysiek geweest te zijn, maar wel met haar toekomst plannen besprak.
Dit kwam meer van haar af zegt hij. Hij heeft altijd gezegd tegen haar dat het geen toekomst had, omdat hij voor mij en kind koos. Toch bleef hij ermee doorgaan totdat zij er een punt achter zette en terug gegaan is naar haar ex.
Dit is nu een half jaar geleden.
Hij geeft aan dat hij niet blij is met wat hij bereikt heeft, en hoopte meer te hebben. Hij vond dat ik geen ambitie heb in doorgroeien op mijn werk. Terwijl ik voor nu zeer tevreden ben wat ik doe.
Wij zijn volgens hem in een standaard relatie vervallen en dat stoort hem ook.
Ik ben trouwens ook nog zwanger van ons tweede kindje.
Dat maakt het allemaal nog verwarrender.
Sorry voor mijn lange verhaal. Ik zal vast nog wat vergeten zijn.
Ik weet niet zo goed wat ik moet doen en waarom ik dit hier schrijf.
Ergens hoop ik op advies.
Ps: ik hou nog steeds heel veel van hem. Wat het extra pijnlijk maakt.
Een paar dagen geleden vertelde mijn vriend zich niet lekker in zijn vel te voelen. Hij zei dat dit niet aan mijag, maar aan zichzelf.
Ik heb dit al vaker opgemerkt en aangekaart, maar hij deed het af als drukte door werk.
Ik heb hem gezegd voor hem klaar te staan en te steunen waar hij dat nodig heeft.
De volgende dag heeft hij een bom laten vallen. Namelijk dat hij ongeveer 3 jaar lang een relatie had met een collega. Hij zegt nooit fysiek geweest te zijn, maar wel met haar toekomst plannen besprak.
Dit kwam meer van haar af zegt hij. Hij heeft altijd gezegd tegen haar dat het geen toekomst had, omdat hij voor mij en kind koos. Toch bleef hij ermee doorgaan totdat zij er een punt achter zette en terug gegaan is naar haar ex.
Dit is nu een half jaar geleden.
Hij geeft aan dat hij niet blij is met wat hij bereikt heeft, en hoopte meer te hebben. Hij vond dat ik geen ambitie heb in doorgroeien op mijn werk. Terwijl ik voor nu zeer tevreden ben wat ik doe.
Wij zijn volgens hem in een standaard relatie vervallen en dat stoort hem ook.
Ik ben trouwens ook nog zwanger van ons tweede kindje.
Dat maakt het allemaal nog verwarrender.
Sorry voor mijn lange verhaal. Ik zal vast nog wat vergeten zijn.
Ik weet niet zo goed wat ik moet doen en waarom ik dit hier schrijf.
Ergens hoop ik op advies.
Ps: ik hou nog steeds heel veel van hem. Wat het extra pijnlijk maakt.
vrijdag 16 april 2021 om 23:07
Ik wil je even een hart onder de riem steken. Niet niets je relatie verbreken als je op het punt staat van bevallen. Dat de vader niet even ruimte kan maken en er voor jou, het kind en de baby kan zijn, ook al gaat de relatie niet meer werken. Het is het minste wat je kan doen. Denk goed aan jezelf!
zaterdag 17 april 2021 om 07:46
Zo dacht ik ook. Ik had verdriet om mezelf maar zeker ook om mijn kinderen.EHV1981 schreef: ↑16-04-2021 14:47Wat verschrikkelijk en in en in triest voor je kinderen. 1 moet er nog geboren worden, en vanaf de geboorte groeit die al op in een gebroken gezin. Mijn hart breekt.
Maar ik begrijp het wel vanuit jou, hiermee doorgaan is ook geen optie.
Maar wat triest dit voor de kinderen
Inmiddels weet ik uit ervaring dat die kinderen echt niet gedoemd zijn tot een rotleven of een leven lang ongelukkig zijn.
If you can't be good, be colourful (Pete Conrad)
zaterdag 17 april 2021 om 09:54
Ik heb de afgelopen maanden keihard gewerkt aan mijn kind niets te laten merken van mijn verdriet. Ik probeer ook zo normaal mogelijk te doen tegen zijn vader.
Op het moment dat ik merk dat het niet goed gaat met hem, zal ik aan de bel trekken bij de huisarts. Kinderen gaan bij ons beide voorop. De ongeboren baby zal uiteindelijk niet beter weten.
Mijn zoontje zegt wel eens dat hij ergens naartoe wilt met mama en papa. Dat doet mij wel verdriet, omdat ik weet dat het er niet meer in zit.
Hoe vertel je zo'n kleintje dat?
Op het moment dat ik merk dat het niet goed gaat met hem, zal ik aan de bel trekken bij de huisarts. Kinderen gaan bij ons beide voorop. De ongeboren baby zal uiteindelijk niet beter weten.
Mijn zoontje zegt wel eens dat hij ergens naartoe wilt met mama en papa. Dat doet mij wel verdriet, omdat ik weet dat het er niet meer in zit.
Hoe vertel je zo'n kleintje dat?
zaterdag 17 april 2021 om 10:15
zaterdag 17 april 2021 om 22:41
@hexbHij is bijna 4, dus of hij het echt snapt weet ik niet. De afgelopen maanden zijn ex en ik ook niet elke dag samen geweest. In eerste instantie was ik even in het huis van mijn ouders, daarna heeft hij tijdelijk ergens anders gewoond.
@ninx ik heb geen idee, hij zegt van niet. Maar het maakt nu sowieso niet meer uit. Toen ook niet. Ik vind/vond het emotionele veel erger.
@ninx ik heb geen idee, hij zegt van niet. Maar het maakt nu sowieso niet meer uit. Toen ook niet. Ik vind/vond het emotionele veel erger.
maandag 19 april 2021 om 12:03
Voor nu even dat dat niet gaat.
Mijn kinderen waren te jong om zich echt te kunnen herinneren dat hun vader deel uitmaakte van ons gezin. Toen ze later wat groter werden en bij andere kinderen thuiskwamen en zagen dat papa en mama daar in 1 huis woonden, kreeg ik wel vragen. Ik heb altijd gezegd dat hun papa en ik allebei leukere mensen zijn als we ons eigen huis hebben. Nooit meer uitleg gegeven over de redenen voor onze scheiding of mijn ex zwart gemaakt. Mijn kinderen hebben recht op een eigen oordeel over hun vader, want hij is voor hen niet degene die hij voor mij bleek te zijn.
Mijn kinderen hebben het wel eens jammer gevonden dat we niet meer bij elkaar woonden maar eigenlijk altijd geaccepteerd. Het was en is voor hen wat het was en nu is.
maandag 19 april 2021 om 12:57
Ik begrijp dat er soms geen andere mogelijkheid is. Maar hier is het 2e kindje nog niet eens geboren. Ook als je kijkt naar de langetermijngevolgen van een scheiding zoals een vergrote kans om zelf te scheiden, een lager opleidingsniveau, minder inkomen, minder contact met de ouders en meer problemen, zoals depressie en angsten. Het kind is nog niet geboren en start al met een achterstand. Dat vind ik gewoon heel zielig. En nogmaals ik begrijp dat er situaties zijn dat het zo kan lopen.Kloddertje schreef: ↑16-04-2021 15:51Van dit soort reacties, die je vast heel goed bedoeld hoor, word ik altijd een beetje narrig. Het raakt aan een heel pijnlijk punt, namelijk dat iedereen die zwanger is en/of jonge kinderen heeft, deze natuurlijk het liefst laat opgroeien in een 'compleet' en liefdevol gezin. Dat zit er bij Lila niet in 'volgens het boekje' nee, en dat is mij ook niet gelukt.
Nog maanden, misschien wel jaren na de breuk sprongen bij mij de tranen in mijn ogen als ik zo'n fijn blij Prenatal-gezinnetje zag terwijl ik in mijn eentje in de speeltuin achter twee kinderen aanrende of op een camping zat. Maar ergens impliceert dat gevoel en jouw opmerking dat je kinderen dan per definitie slechter af zijn.
En dat zijn die van mij zeker weten niet. Ik heb twee vrolijke, blije koters die bij mijn weten niks gemist hebben, niks tekort komen en heel goed in hun vel zitten. Ik heb mijn best gedaan ook het contact met hun vader redelijk tot goed te houden en ook daar klagen ze nooit over.
Dus gaat het anders dan gepland? Ja. Is dat verdrietig? Tuurlijk. Maar opgroeien in een 'heel' gezin is ook geen garantie voor geluk. Ik weet gelukkig heel zeker dat ik voor mijn kinderen en mezelf de juiste keuze heb gemaakt door ze juist in een gebroken gezin te laten opgroeien.
maandag 19 april 2021 om 13:10
Wat is die vergrote kans dan? Ik lees bij het CBS 2x keer zo grote kans op scheiden en het percentage gaat van 20% (wel gescheiden, geen gescheiden ouders) naar 40% van de huwelijke waar één van de twee gescheiden ouders heeft. Bij echtparen waar beiden gescheiden ouders hebben, is dat 60%. Scheiding vindt binnen 20 jaar huwelijk plaats.EHV1981 schreef: ↑19-04-2021 12:57Ik begrijp dat er soms geen andere mogelijkheid is. Maar hier is het 2e kindje nog niet eens geboren. Ook als je kijkt naar de langetermijngevolgen van een scheiding zoals een vergrote kans om zelf te scheiden, een lager opleidingsniveau, minder inkomen, minder contact met de ouders en meer problemen, zoals depressie en angsten. Het kind is nog niet geboren en start al met een achterstand. Dat vind ik gewoon heel zielig. En nogmaals ik begrijp dat er situaties zijn dat het zo kan lopen.
Oké, dat is veel. maar de vraag is, of dat slecht is. Misschien leren die kinderen wel beter/sneller uit een vervelende relatie te stappen, voor het vreselijk verzuurt/excaleert. Weten ze beter wat ze wel of niet willen ipv maar te doen wat de maatschappij wil. Daarnaast is het steeds makkelijker om te scheiden omdat vrouwen ook gewoon kunnen werken en het meer geaccepteerd wordt om te scheiden.
En ja, kinderen van gescheiden ouders hebben een groter risico op armoede. Vaak omdat er nog steeds vaders zijn die zich er makkelijk van af maken en weinig bijdragen. Zowel in tijd (waardoor moeder meer zou kunnen werken) als in geld.
Maar van de rest kan ik niet zo goed vinden wat die vergrote kans is. Is het een stijging van 1 naar 2% of is het van 10 naar 20%.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
maandag 19 april 2021 om 13:30
maandag 19 april 2021 om 19:14
maandag 19 april 2021 om 20:29
Dankjewel @farizia!
Kinderen staan op nummer 1. Zij mogen niks merken of in geval niet veel. Gelukkig zitten we wat betreft op een lijn. Relatie therapie heeft flink geholpen. Ik hoop maar dat het zo blijft.
Niets zou mij meer verdriet doen, dan mijn kinderen zien lijden om situatie waar ze niet om gevraagd hebben.
Kinderen staan op nummer 1. Zij mogen niks merken of in geval niet veel. Gelukkig zitten we wat betreft op een lijn. Relatie therapie heeft flink geholpen. Ik hoop maar dat het zo blijft.
Niets zou mij meer verdriet doen, dan mijn kinderen zien lijden om situatie waar ze niet om gevraagd hebben.
maandag 19 april 2021 om 20:43
Ik ben normaliter ook helemaal kamp 'tot het eind gaan als je kinderen hebt samen'. Precies om de redenen die jij noemt.EHV1981 schreef: ↑19-04-2021 12:57Ik begrijp dat er soms geen andere mogelijkheid is. Maar hier is het 2e kindje nog niet eens geboren. Ook als je kijkt naar de langetermijngevolgen van een scheiding zoals een vergrote kans om zelf te scheiden, een lager opleidingsniveau, minder inkomen, minder contact met de ouders en meer problemen, zoals depressie en angsten. Het kind is nog niet geboren en start al met een achterstand. Dat vind ik gewoon heel zielig. En nogmaals ik begrijp dat er situaties zijn dat het zo kan lopen.
Maar in dit topic vind ik het niet gepast. Het gaat niet om sleur, of ruzies, of een slippertje, of wat dan ook.
Als TO bij deze man blijft, gaat ze er vroeg of laat compleet aan onderdoor, zo heftig is het wat hij haar (en hun kinderen) heeft aangedaan.
Daar hebben de kinderen ook niets aan. In deze situatie sta ik vierkant achter TO's keuze.
-
maandag 19 april 2021 om 21:07
Ik geef niet zomaar op, zeker na zo lang samen zijn met een kindje op komst. Maar ik ga ook niet afwachten tot hij besluit wel of niet met mij te willen zijn. Dan wacht ik daarop en kiest hij alsnog niet voor mij. Dat zou ik emotioneel niet trekken en daar zijn uiteindelijk mijn kinderen nog meer de dupe van.
Plus mijn vertrouwen in hem is compleet weg. Ik heb geen idee of dat ooit nog terug zou komen.
Plus mijn vertrouwen in hem is compleet weg. Ik heb geen idee of dat ooit nog terug zou komen.
