Relaties
alle pijlers
wanneer stoppen met deze relatie?
woensdag 4 maart 2009 om 15:21
Hallo; Ik wil graag mijn verhaal doen, ik hoop op steun en tips of ook maar iets... sorry voor het hele lange verhaal! ik hoop dat mensen bereid zijn het te lezen (en ik heb al hele stukken weggeknipt 
) Ik hoop dat mensen niet dingen zelf in vullen maar gewoon vragen om duidelijkheid; daar waar ik open kan zijn zal ik antwoorden.
Ik ben getrouwd en samen hebben we twee kinderen. We hebben een vliegende start gemaakt in het begin van onze relatie, woonde bijna gelijk samen en een jaar later waren we getrouwd en hadden we ons eerste kind.
Vanaf daar is het steeds slechter gegaan met onze relatie, mijn man was er nooit voor mij als er wat was onder het mom; ik weet het ook niet, (Sommige dingen neem ik hem onwijs kwalijk) terwijl ik hem wel altijd geprobeerd heb te steunen en gewoon te helpen. Als ik niet wist wat ik moest doen dan nog probeerde ik wat; liet hem weten er voor hem te zijn; luisterde naar hem. We hebben in een paar jaar tijd best wat voor onze kiezen gehad; maar ja wie niet? Hij blijft onze relatie problemen afschruiven op deze gebeurtenissen, terwijl ik dat dus heel anders zie.
Ik heb heel vaak met hem gepraat gezegd dat ik dingen miste, met uitleg over wat en hoe dat ingevuld zou kunnen worden. Hij gaf mij dan gelijk en beloofde beterschap. Soms hield dat een paar weken, soms een paar dagen en soms draaide hij zich om en was het dan alweer vergeten.
Ik heb hem gevraagd wat hij wilde; hoe hij dingen zag en wilde invullen, hij zou daar over nadenken; we zijn 3 jaar verder en nog heb ik geen antwoord (hij vergeet daar over na te denken
)
Ik kan er niet meer tegen, hij vergeet alles, of het nou gaat om een klusje in huis of om een bepaalde gedraging die hij wel/niet moet doen. Volgens hem is het geen onwil, en kan hij er niks aan doen… Ik weet werkelijk waar niet wat ik daar mee moet. Ik wil hem best geloven, maar ik kan het dus niet meer op brengen.
Ik voel mij zijn moeder, zijn huisvrouw, zijn lerares maar niet zijn vrouw.
Nu is het zo dat ik omwille van de kinderen het als maar blijf proberen, en na elke ruzie zegd hij heel veel van mij te houden en mij niet kwijt te willen. Ik weet dat hij van mij houd, merk dat wel aan zijn manier van doen soms, maar ik kan zo gewoon weg niet meer leven!
Omdat ik hem wilde helpen en onze relatie wilde behouden heb ik een complete gedrags metormarfose onder gaan (in stapjes) na elke ruzie (en die zijn echt knallend geweest! Gewoon beschamend erg)kreeg ik de schuld, en dan was het; als jij dit doet zou het beter gaan, als jij nou zo doet en dat laat en en en …. En nu ben ik mijzelf kwijt… Steeds meer dingen ga ik ook beseffen van hoe ruzie’s verlopen en wat mijn aandeel is (want ja die is er natuurlijk ook) en wat zijn aandeel is. En wanneer we er over praten krijg ik ook gelijk, alleen er veranderd niks.
Als ik vraag wat hij nou wil van mij komt het voor mijn gevoel er op neer dat ik vooral huisvrouw moet zijn en moeder; dat moet op orde zijn en zonder klagen moet ik zijn rommel op ruimen, en als hij dan thuis komt van werk moet ik hem enthousiast op wachten (liefst bij de voordeur) en hem vertroetelen…
Nou heb ik gezegd dat ik weg ga; ik kan echt niet meer, het idee nog langer door te gaan op deze manier doet mij gek worden.
Alleen weer komen de beloftes; het smeken om die ene kans…. Deze keer snapt hij wat ik bedoel en gaat hij echt zijn best doen….
En ik? Ik weet t niet! Ik hou van hem, maar op welke manier? Als mijn man, als een groot kind wat al jaren onder mijn vleugels schuilt, als een goede vriend, als een ‘broer’…? Als ik hem een kans geef; waar houd het op? We hebben vaker op dit punt gestaan, en toen zou het ook beter worden… ergens ben ik dus heel erg bang; stel dat het nu wel goed gaat? En ergens geloof ik er dus helemaal niks meer van!
Buiten dat is ons seksleven dus ook compleet naar de knoppen en ook dat mis ik! Hij is heel respectloos met mij omgegaan, en ik heb te veel laten gebeuren zonder daar achter te staan. Sommige dingen werken door in mijn relatie en mijn gevoel voor hem terwijl ik daar dus deels ook zelf schuld aan heb. Ik heb heel erg moeite met bepaalde dingen/gebeurtenissen los te laten, en ja dat is ook fout.
Uiteraard heb ik ook dingen fout gedaan, het is zeker niet de bedoeling mijn man af te branden… maar ik weet dus echt even niet meer wat te doen….
Moet ik het weer een kans geven, is dit hopeloos? En als ik het een kans geef; hoe begin je met een schone lei? Hoe laat je dingen los, zodat we bijvoorbeeld seks kunnen hebben zonder dat ik een gevoel heb van moeten of zonder over een enorme aversie heen te stappen? En moet je wel alles los willen laten? Sommige dingen hebben echt iets kapot gemaakt tussen ons, moet ik dat omdat hij nu zegd; had ik niet zo moeten doen het dus ook maar gewoon vergeten en vergeven?
zoals ik al zei; ik heb hele stukken er uit geknipt omdat niemand er anders nog aan begint met lezen... ik hoop dat ik mijn verhaal een beetje duidelijk heb gekregen, ik ben zelf namelijk behoorlijk in de war.
) Ik hoop dat mensen niet dingen zelf in vullen maar gewoon vragen om duidelijkheid; daar waar ik open kan zijn zal ik antwoorden.Ik ben getrouwd en samen hebben we twee kinderen. We hebben een vliegende start gemaakt in het begin van onze relatie, woonde bijna gelijk samen en een jaar later waren we getrouwd en hadden we ons eerste kind.
Vanaf daar is het steeds slechter gegaan met onze relatie, mijn man was er nooit voor mij als er wat was onder het mom; ik weet het ook niet, (Sommige dingen neem ik hem onwijs kwalijk) terwijl ik hem wel altijd geprobeerd heb te steunen en gewoon te helpen. Als ik niet wist wat ik moest doen dan nog probeerde ik wat; liet hem weten er voor hem te zijn; luisterde naar hem. We hebben in een paar jaar tijd best wat voor onze kiezen gehad; maar ja wie niet? Hij blijft onze relatie problemen afschruiven op deze gebeurtenissen, terwijl ik dat dus heel anders zie.
Ik heb heel vaak met hem gepraat gezegd dat ik dingen miste, met uitleg over wat en hoe dat ingevuld zou kunnen worden. Hij gaf mij dan gelijk en beloofde beterschap. Soms hield dat een paar weken, soms een paar dagen en soms draaide hij zich om en was het dan alweer vergeten.
Ik heb hem gevraagd wat hij wilde; hoe hij dingen zag en wilde invullen, hij zou daar over nadenken; we zijn 3 jaar verder en nog heb ik geen antwoord (hij vergeet daar over na te denken
)Ik kan er niet meer tegen, hij vergeet alles, of het nou gaat om een klusje in huis of om een bepaalde gedraging die hij wel/niet moet doen. Volgens hem is het geen onwil, en kan hij er niks aan doen… Ik weet werkelijk waar niet wat ik daar mee moet. Ik wil hem best geloven, maar ik kan het dus niet meer op brengen.
Ik voel mij zijn moeder, zijn huisvrouw, zijn lerares maar niet zijn vrouw.
Nu is het zo dat ik omwille van de kinderen het als maar blijf proberen, en na elke ruzie zegd hij heel veel van mij te houden en mij niet kwijt te willen. Ik weet dat hij van mij houd, merk dat wel aan zijn manier van doen soms, maar ik kan zo gewoon weg niet meer leven!
Omdat ik hem wilde helpen en onze relatie wilde behouden heb ik een complete gedrags metormarfose onder gaan (in stapjes) na elke ruzie (en die zijn echt knallend geweest! Gewoon beschamend erg)kreeg ik de schuld, en dan was het; als jij dit doet zou het beter gaan, als jij nou zo doet en dat laat en en en …. En nu ben ik mijzelf kwijt… Steeds meer dingen ga ik ook beseffen van hoe ruzie’s verlopen en wat mijn aandeel is (want ja die is er natuurlijk ook) en wat zijn aandeel is. En wanneer we er over praten krijg ik ook gelijk, alleen er veranderd niks.
Als ik vraag wat hij nou wil van mij komt het voor mijn gevoel er op neer dat ik vooral huisvrouw moet zijn en moeder; dat moet op orde zijn en zonder klagen moet ik zijn rommel op ruimen, en als hij dan thuis komt van werk moet ik hem enthousiast op wachten (liefst bij de voordeur) en hem vertroetelen…
Nou heb ik gezegd dat ik weg ga; ik kan echt niet meer, het idee nog langer door te gaan op deze manier doet mij gek worden.
Alleen weer komen de beloftes; het smeken om die ene kans…. Deze keer snapt hij wat ik bedoel en gaat hij echt zijn best doen….
En ik? Ik weet t niet! Ik hou van hem, maar op welke manier? Als mijn man, als een groot kind wat al jaren onder mijn vleugels schuilt, als een goede vriend, als een ‘broer’…? Als ik hem een kans geef; waar houd het op? We hebben vaker op dit punt gestaan, en toen zou het ook beter worden… ergens ben ik dus heel erg bang; stel dat het nu wel goed gaat? En ergens geloof ik er dus helemaal niks meer van!
Buiten dat is ons seksleven dus ook compleet naar de knoppen en ook dat mis ik! Hij is heel respectloos met mij omgegaan, en ik heb te veel laten gebeuren zonder daar achter te staan. Sommige dingen werken door in mijn relatie en mijn gevoel voor hem terwijl ik daar dus deels ook zelf schuld aan heb. Ik heb heel erg moeite met bepaalde dingen/gebeurtenissen los te laten, en ja dat is ook fout.
Uiteraard heb ik ook dingen fout gedaan, het is zeker niet de bedoeling mijn man af te branden… maar ik weet dus echt even niet meer wat te doen….
Moet ik het weer een kans geven, is dit hopeloos? En als ik het een kans geef; hoe begin je met een schone lei? Hoe laat je dingen los, zodat we bijvoorbeeld seks kunnen hebben zonder dat ik een gevoel heb van moeten of zonder over een enorme aversie heen te stappen? En moet je wel alles los willen laten? Sommige dingen hebben echt iets kapot gemaakt tussen ons, moet ik dat omdat hij nu zegd; had ik niet zo moeten doen het dus ook maar gewoon vergeten en vergeven?
zoals ik al zei; ik heb hele stukken er uit geknipt omdat niemand er anders nog aan begint met lezen... ik hoop dat ik mijn verhaal een beetje duidelijk heb gekregen, ik ben zelf namelijk behoorlijk in de war.
woensdag 4 maart 2009 om 15:29
als je al zolang bezig bent om de boel weer op de rails te krijgen.
en je man maar zegt dat hij het wel doet,en het uiteindelijk niet doet.
dan neemt hij het dus niet serieus.
je zegt dat je van houdt,maar zie jij jezelf nog jaren zo bij hem?
ben je gelukkig,blij tevreden..
en als je echt niet weet wat je wilt.
neem dan weer even tijd voor jezelf! is heus geen schande..
zeg tegen hem dat je tijd nodig hebt,en laat hem even uit huis gaan.
kan jij bedenken wat je nu wilt met deze relatie.
en beseft hij mischien dat het je echt menens is,en wil hij mischien wel samen met jou werken aan de relatie..
en je man maar zegt dat hij het wel doet,en het uiteindelijk niet doet.
dan neemt hij het dus niet serieus.
je zegt dat je van houdt,maar zie jij jezelf nog jaren zo bij hem?
ben je gelukkig,blij tevreden..
en als je echt niet weet wat je wilt.
neem dan weer even tijd voor jezelf! is heus geen schande..
zeg tegen hem dat je tijd nodig hebt,en laat hem even uit huis gaan.
kan jij bedenken wat je nu wilt met deze relatie.
en beseft hij mischien dat het je echt menens is,en wil hij mischien wel samen met jou werken aan de relatie..
woensdag 4 maart 2009 om 15:29
woensdag 4 maart 2009 om 15:37
Lieve meis, Die man van jou heeft kansen genoeg gehad. Er is te veel kapot om ooit nog opnieuw te beginnen en dat komt omdat jullie van het begin af aan niet aan communicatie hebben gedaan. In een relatie hoort een goede communicatie en als dat maar van één kant komt dan werkt dat niet. Jullie zijn met tweeén en je kunt niet alleen de kar blijven trekken. Het houd een keer op en ik denk dat je nu op dat punt beland bent.
Het is wel makkelijk voor jouw man om een relatie met jou te hebben.... Gratis huishoudster, minares en voor de rest moet jij je gedragen zoals hij wilt, hoezo houden van, hoezo respect??
Jij bent ook een mens, een vrouw met emoties, wensen, verlangens.... Waar zijn jouw behoeften gebleven? Waar is jouw eigenwaarde?
Het enige wat hij doet is alle problemen van zich af schuiven en oude koeien uit de sloot halen én dat alles jouw schuld is...
meis, dit hoef je echt niet te pikken hoor.
Laat zien wie je bent en ga weer leven zoals jij wilt en niet zoals hij van jou verwacht. Dit houdt niemand vol.
Sterkte en succes
Het is wel makkelijk voor jouw man om een relatie met jou te hebben.... Gratis huishoudster, minares en voor de rest moet jij je gedragen zoals hij wilt, hoezo houden van, hoezo respect??
Jij bent ook een mens, een vrouw met emoties, wensen, verlangens.... Waar zijn jouw behoeften gebleven? Waar is jouw eigenwaarde?
Het enige wat hij doet is alle problemen van zich af schuiven en oude koeien uit de sloot halen én dat alles jouw schuld is...
meis, dit hoef je echt niet te pikken hoor.
Laat zien wie je bent en ga weer leven zoals jij wilt en niet zoals hij van jou verwacht. Dit houdt niemand vol.
Sterkte en succes
woensdag 4 maart 2009 om 15:42
dat heb ik dus er uit geknipt; therapie...
Mijn man is in therapie; het was de bedoeling dat hij zelf zou gaan aan bepaalde dingen zou gaan werken en als dat beter gaat ga ik met hem mee voor ons samen.
Alleen hier het zelfde verhaal; hij vergeet zijn afspraken met de therapeut (niet om er heen te gaan, maar wel wat hij zou moeten doen)
De eerste paar keer had ik echt een soort hoop dat het zou werken; 'grappig' genoeg zei de therapeut heel veel t zelfde als wat ik tegen hem zeg. Hij doet er dus alleen niks mee! Laatste keer ging hij en wilde hij er de laatste keer van maken, dat heeft hij (mede omdat ik daar behoorlijk boos om werd) niet gedaan, maar eigenlijk zie ik het nut er ook niet van in; hij doet er niks mee...
Het is zo makkelijk om te zeggen ik stop er mee! Maar er zijn twee kinderen bij betrokken en ik wil hem ook niet laten valen.
Kan ik dit nog jaren vol houden? nee absoluut niet! dat wil ik ook echt niet meer! eerst had ik een idee van; je hebt hier voor gekozen, nou maak je het maar af ook... maar ik zelf ga hier aan onder door, constant ruzie en op je tenen lopen, constant ja horen en nee zien...
En ik ben ook bang voor de toekomst, en ik mis mijn eigen aandeel in het verhaal... Mijn man kan niet aangeven wat hij vind dat ik verkeerd doe, en ik vind het moeilijk te bepalen waar ik de fout in ga. (en dan bedoel ik niet de verwijten die ik krijg in ruzies; waar van hij zelf toe geeft dat het modder gooien is voor het gooien, maar gewoon echt dingen die ergens fout gegaan zijn)
Mijn man is in therapie; het was de bedoeling dat hij zelf zou gaan aan bepaalde dingen zou gaan werken en als dat beter gaat ga ik met hem mee voor ons samen.
Alleen hier het zelfde verhaal; hij vergeet zijn afspraken met de therapeut (niet om er heen te gaan, maar wel wat hij zou moeten doen)
De eerste paar keer had ik echt een soort hoop dat het zou werken; 'grappig' genoeg zei de therapeut heel veel t zelfde als wat ik tegen hem zeg. Hij doet er dus alleen niks mee! Laatste keer ging hij en wilde hij er de laatste keer van maken, dat heeft hij (mede omdat ik daar behoorlijk boos om werd) niet gedaan, maar eigenlijk zie ik het nut er ook niet van in; hij doet er niks mee...
Het is zo makkelijk om te zeggen ik stop er mee! Maar er zijn twee kinderen bij betrokken en ik wil hem ook niet laten valen.
Kan ik dit nog jaren vol houden? nee absoluut niet! dat wil ik ook echt niet meer! eerst had ik een idee van; je hebt hier voor gekozen, nou maak je het maar af ook... maar ik zelf ga hier aan onder door, constant ruzie en op je tenen lopen, constant ja horen en nee zien...
En ik ben ook bang voor de toekomst, en ik mis mijn eigen aandeel in het verhaal... Mijn man kan niet aangeven wat hij vind dat ik verkeerd doe, en ik vind het moeilijk te bepalen waar ik de fout in ga. (en dan bedoel ik niet de verwijten die ik krijg in ruzies; waar van hij zelf toe geeft dat het modder gooien is voor het gooien, maar gewoon echt dingen die ergens fout gegaan zijn)
anoniem_80460 wijzigde dit bericht op 04-03-2009 15:44
Reden: beetje verhelderen
Reden: beetje verhelderen
% gewijzigd
woensdag 4 maart 2009 om 15:42
Lieve vanillafudge,
Ooooooh wat herkenbaar. En niet een beetje, jij hebt mijn verhaal opgeschreven, tot aan het seksleven aan toe!
En ik herken mezelf van een half jaar geleden. Eerlijk is eerlijk wij zijn er nog lang niet maar werken er aan!
Als eerste wil ik je iets zeggen waar ik zelf nog niet helemaal aan toe ben om te horen maar dat is dat de meeste huwelijken kapot gaan aan oud zeer. Pijn over zaken in het verleden. Ook al zou hij willen, het verleden kan hij niet meer goedmaken. De pijn zit bij jou en die moet jij oplossen. Het heeft jóu immers geraakt, vraag jezelf af; waarom raakt me dit zo? Je hebt een keus, blijven hangen in negativiteit of kiezen voor iets positiefs. Als jij je man benaderd met 'het maakt me niet uit wat je doet, niet doet, of zegt want het raakt me niet' zul je merken dat er echt wat veranderd. Want hij kan het nu toch al nooit goed doen, waarom zou hij zijn best nog doen?
Maar dat je jezelf kwijt raakt is misschien wel omdat je alles aan hem op hangt. Hij moet veranderen, en als hij dat niet doet dan houdt hij niet genoeg van je. Maar dat doet 'ie wél.
Mijn tip: stop gewoon eens een week met opmerkingen over wat hij moet doen/veranderen/verkeerd doet. Je zult verbaasd staan over hoe vaak je je mond moet houden, maar nog verbaasder tegen het eind van de week misschien; als je vanzelf denkt; 'wat schiet ik er mee op als ik dit zeg?"
Maar dat vergéten, wist ik 't maar
Onze therapeut zei (en ieder tijdschrift en zelfhulpboek ook, 't is een slimmerik hoor): mannen zíen het huishouden gewoon niet liggen. Ze hebben een andere norm dan jij, dus je moet het ze vrágen. Nou, dat kan ik: "Lieverd wil jij even de glazen afwassen (let op de klus; niet ál te groot), mijn lieverd wil dat wel maar vergeet het dan. Zelfhulpboek; Niet voor hem gaan doen hoor, net zolang laten liggen tot hij het doet! Nou, ik heb de champagneglazen van oud en nieuw tot 18 februari (!) op het aanrecht laten staan en toen had ik ze onverwacht nodig en moest ik ze alsnog afwassen, grrrr voor niets 6 weken tegen die zooi aan gekeken.
Om maar even te illustreren dat die van mij er ook wat van kan!
Ooooooh wat herkenbaar. En niet een beetje, jij hebt mijn verhaal opgeschreven, tot aan het seksleven aan toe!
En ik herken mezelf van een half jaar geleden. Eerlijk is eerlijk wij zijn er nog lang niet maar werken er aan!
Als eerste wil ik je iets zeggen waar ik zelf nog niet helemaal aan toe ben om te horen maar dat is dat de meeste huwelijken kapot gaan aan oud zeer. Pijn over zaken in het verleden. Ook al zou hij willen, het verleden kan hij niet meer goedmaken. De pijn zit bij jou en die moet jij oplossen. Het heeft jóu immers geraakt, vraag jezelf af; waarom raakt me dit zo? Je hebt een keus, blijven hangen in negativiteit of kiezen voor iets positiefs. Als jij je man benaderd met 'het maakt me niet uit wat je doet, niet doet, of zegt want het raakt me niet' zul je merken dat er echt wat veranderd. Want hij kan het nu toch al nooit goed doen, waarom zou hij zijn best nog doen?
Maar dat je jezelf kwijt raakt is misschien wel omdat je alles aan hem op hangt. Hij moet veranderen, en als hij dat niet doet dan houdt hij niet genoeg van je. Maar dat doet 'ie wél.
Mijn tip: stop gewoon eens een week met opmerkingen over wat hij moet doen/veranderen/verkeerd doet. Je zult verbaasd staan over hoe vaak je je mond moet houden, maar nog verbaasder tegen het eind van de week misschien; als je vanzelf denkt; 'wat schiet ik er mee op als ik dit zeg?"
Maar dat vergéten, wist ik 't maar
Onze therapeut zei (en ieder tijdschrift en zelfhulpboek ook, 't is een slimmerik hoor): mannen zíen het huishouden gewoon niet liggen. Ze hebben een andere norm dan jij, dus je moet het ze vrágen. Nou, dat kan ik: "Lieverd wil jij even de glazen afwassen (let op de klus; niet ál te groot), mijn lieverd wil dat wel maar vergeet het dan. Zelfhulpboek; Niet voor hem gaan doen hoor, net zolang laten liggen tot hij het doet! Nou, ik heb de champagneglazen van oud en nieuw tot 18 februari (!) op het aanrecht laten staan en toen had ik ze onverwacht nodig en moest ik ze alsnog afwassen, grrrr voor niets 6 weken tegen die zooi aan gekeken.
Om maar even te illustreren dat die van mij er ook wat van kan!
woensdag 4 maart 2009 om 15:47
Meid, wat een vreselijke situatie! Het is al eerder gezegd maar misschien dat jullie tijdelijk apart kunnen gaan wonen zodat hij weet dat je serieus bent en hij er goed over na kan denken. En als jij er nog behoefte aan hebt om je relatie te redden dan zouden jullie relatie therapie kunnen overwegen. Sterkte!
woensdag 4 maart 2009 om 15:53
Jullie hebben kinderen maar meis, kinderen voelen haarfijn aan dat het niet lekker loopt tussen papa en mam. Om voor de kinderen dus bij jouw man te blijven moet je niet doen. Het is wat jezelf aangeeft, ondenkbaar dat jij gelukkig oud met hem wordt. Je loopt nu al op je tenen.... Hoelang ga je dit nog volhouden?
Jouw man geeft echt niets om jullie huwelijk anders zou hij echt wel zijn best doen bij de therapie. Nogmaals, jij bent niet in staat om deze situatie in je eentje te veranderen. Hij is jou niet waard anders had hij echt wel beter zijn best gedaan.
Jouw man geeft echt niets om jullie huwelijk anders zou hij echt wel zijn best doen bij de therapie. Nogmaals, jij bent niet in staat om deze situatie in je eentje te veranderen. Hij is jou niet waard anders had hij echt wel beter zijn best gedaan.
woensdag 4 maart 2009 om 15:59
Kristi; ik ben al een hele tijd geleden gestopt met dingen van hem verwachten... Als ik dit zo zeg bezorgd het mij een knoop in de maag in ene maar het is dus wel zo.
Zelfs ruzie maken doen we bijna niet meer; en dat is zeker niet omdat het beter gaat maar omdat ik er geen puf meer voor heb, geen interesse meer in heb.
De kinderen merken de spanning zeker; en dat vind ik heel moeilijk! En met de kinderen zitten we dus ook niet op 1 lijn... dat is een ander probleem. Hij doet weleens dingen die mij tegen staan, als we daar over praten wederom... ik krijg gelijk. en wederom... al moet ik zeggen dat hij nu met de kinderen wel echt zijn best begint te doen. Het is dus niet geheel hopeloos! (en nee ik ben geen controlfreak die bepaald hoe en wat moet; maar als man en kind als twee kleuters tegen over elkaar staan terwijl er 1 volwassen hoort te zijn grijp ik wel in)
Zelfs ruzie maken doen we bijna niet meer; en dat is zeker niet omdat het beter gaat maar omdat ik er geen puf meer voor heb, geen interesse meer in heb.
De kinderen merken de spanning zeker; en dat vind ik heel moeilijk! En met de kinderen zitten we dus ook niet op 1 lijn... dat is een ander probleem. Hij doet weleens dingen die mij tegen staan, als we daar over praten wederom... ik krijg gelijk. en wederom... al moet ik zeggen dat hij nu met de kinderen wel echt zijn best begint te doen. Het is dus niet geheel hopeloos! (en nee ik ben geen controlfreak die bepaald hoe en wat moet; maar als man en kind als twee kleuters tegen over elkaar staan terwijl er 1 volwassen hoort te zijn grijp ik wel in)
woensdag 4 maart 2009 om 21:05
Dit klinkt echt niet goed. Heel kort door de bocht ben ik van mening dat als hij vergeet wat hij heeft afgesproken, hij het ook niet belangrijk vindt. Hij is volgens mij aan het traineren. Zowel richting jou als zijn therapeut.
Ik snap dat je voor je kinderen alles en alles op alles gezet wilt hebben. Ik vind dat je daar ook al veel moeite in hebt gestoken.
Wellicht is het een idee heel duidelijk aan hem te stellen wat je minimaal aan gedragsverandering verwacht (zonder dat je hem moet aansporen) en dat als hij dat niet doet dat dan voor jou duidelijk is dat jullie relatie niet gaat werken.
Ik weet niet wat het meest minimale is wat je van hem zou moeten kunnen verwachten en dat voor jou genoeg is. Maar heel eerlijk, als je denkt dat hij het meest minimale al niet kan opbrengen .... (wat doe je er dan nog bij).
Het is echt een heel slecht teken dat jij zelfs niet de puf meer voelt om ruzie te maken. Eigenlijk zijn jullie al een station te ver gepasseerd. Dat maak ik althans uit je berichten op.
Heel veel sterkte. Het is niet makkelijk. Kijk heel eerlijk naar je jezelf wat je nog aan kan en wanneer je vind dat je voldoende geprobeerd hebt. Je hebt inderdaad kinderen en een grote verantwoordelijkheid samen naar hem. Maar het moet wel kunnen en dan zonder spanning. En of dat realistisch is???
Ik snap dat je voor je kinderen alles en alles op alles gezet wilt hebben. Ik vind dat je daar ook al veel moeite in hebt gestoken.
Wellicht is het een idee heel duidelijk aan hem te stellen wat je minimaal aan gedragsverandering verwacht (zonder dat je hem moet aansporen) en dat als hij dat niet doet dat dan voor jou duidelijk is dat jullie relatie niet gaat werken.
Ik weet niet wat het meest minimale is wat je van hem zou moeten kunnen verwachten en dat voor jou genoeg is. Maar heel eerlijk, als je denkt dat hij het meest minimale al niet kan opbrengen .... (wat doe je er dan nog bij).
Het is echt een heel slecht teken dat jij zelfs niet de puf meer voelt om ruzie te maken. Eigenlijk zijn jullie al een station te ver gepasseerd. Dat maak ik althans uit je berichten op.
Heel veel sterkte. Het is niet makkelijk. Kijk heel eerlijk naar je jezelf wat je nog aan kan en wanneer je vind dat je voldoende geprobeerd hebt. Je hebt inderdaad kinderen en een grote verantwoordelijkheid samen naar hem. Maar het moet wel kunnen en dan zonder spanning. En of dat realistisch is???
donderdag 5 maart 2009 om 15:13
Afijn... Hier is 'ie dan. De "man van".. Mijn vrouw heeft me haar post laten lezen, en ik vond een reactie op z'n plaats. Komt 'ie (en vergeef me het lange verhaal):
In eerste instantie, toen ik de reacties las, werd ik ontzettend kwaad. Maar, lang kwaad blijven ben ik niet goed in, dus dat laat ik maar varen. Sommige reacties zijn misschien wel te begrijpen, vooral in de context van deze post. Maar, als eerste wil ik wel aan (vooral) Bosaapje kwijt dat ik het erg makkelijk vind om iets te roepen terwijl je de ins- en outs niet kent. Begrijp je dat als je dat soort dingen gaat zeggen en de persoon in kwestie blijkt behoorlijk instabiel, dat je wellicht iets kapot kunt maken terwijl dat helemaal niet nodig hoeft te zijn?...... Waar ik overigens NIET mee wil zeggen dat mijn vrouw zo instabiel is dat ze zich zo snel laat beïnvloeden, maar dat terzijde.
Mijn vrouw vertelt jullie een hoop waarheden, ik ben zo af en toe een echte lul. Heb een hoop fout gedaan, en (héél) vaak kom ik daar veel later pas achter. Onze "start" was pijlsnel, maar overwogen. Wellicht enigszins verblind door verliefheid, maar goed..
Mijn vrouw zegt dat ze vond dat ik er nooit voor haar was.. Daar kan ik een heel betoog gaan houden dat ik vind van niet, maar dan ga ik op zijn minst tegen haar beleving en gevoelens in, en dat is niet eerlijk.. en geloof me, ook dat heb ik best vaak gedaan. Heb ik ook erg veel spijt van. En, in een hoop gevallen kan ik het (achteraf) best met haar eens zijn. De pest is dat de onderkenning van die feiten achteraf plaats vindt.. Ben ik daar blij mee? Natuurlijk niet! Ik heb er alleen een pesthekel aan als ik als onwillig figuur neergezet wordt. Want onwil, dat was het nooit. Ik vind het heel erg dat mijn vrouw zich door me in de steek gelaten voelt, op alle gebieden. Tijdens onze trouwdag gebeurde er al iets waar ik eigenlijk al wat van had moeten zeggen of iets aan had moeten doen, maar omdat ik er een andere mening over toegedaan was ben ik voor die mening opgekomen, niet eraan denkende dat het haar enorm veel pijn deed. Heb ik daar spijt van? Ja. Simpel zat. Maar wat moet ik daar nog meer van zeggen?
Praten: Ik ben nooit zo'n prater geweest in relaties, anders dan in vriendschappelijke. Had er moeite mee om mijn ziel bloot te leggen, en dat is DOM!.. Kweet 't.. Ik probeer er met alle macht iets aan / mee te doen. En dat lukt me nog niet goed naar de zin, maar ik wil wel.. Maar de tijd dat ik het niet heb gedaan kan ik niet meer terugdraaien. Alleen Suske en Wiske hebben de beschikking over een Teletijdmachine.
Vrouwen zitten ingewikkeld in elkaar. Lees dit niet als iets denigrerends, zo is het niet bedoeld. Als mijn vrouw me vraagt "hoe zie je de toekomst?", dan ga ik zoeken naar een simpel antwoord als "samen oud worden, gelukkig worden, samen de kinderen opvoeden, ze laten opgroeien in een veilige omgeving, als we de mogelijkheid hebben t.z.t. vanuit de Grote Stad verhuizen naar een wat meer landelijk gelegen plek, mijn vrouw de gelegenheid geven zichzelf te ontplooien, haar ook de ruimte geven om haar eigen ding te doen (tot op zekere hoogte )", etc..Ik heb geloof ik al wel meer opgeschreven dan ik ooit gezegd heb.. Misschien had ik het eerder op moeten schrijven in plaats van te zeggen..?
Mijn vergeetachtigheid; Het komt over, gezien de reacties hierboven, of ik dingen vergeet omdat ik het allemaal maar voor lief neem. Knap dat iemand dat kan analyseren zonder mij persoonlijk te kennen. Ik ben soms vergeetachtig. Niet ongevoelig, niet berekenend, niet denkend "praat maar tegen mijn kont want mijn kop heeft geen aandacht voor je" of meer van dat soort onzin. Ik ga niet iemand waar ik ECHT zielsveel van houd op zo'n manier negeren. Als ik niet zoveel van haar zou houden, dan zou dat een reden kunnen zijn om dingen "voor het gemak" te vergeten. En, wat er ook gezegd wordt, dat bestrijd ik. Ook de opmerking dat ik de boel aan het traineren ben (wat volgens mij de verkeerde woordkeuze is, want dat betekent letterlijk "op de lange baan schuiven" terwijl denk ik bedoeld wordt "saboteren" of "verhullen") is m.i. ook niet terecht.
Ons sexleven; Tja. toen we "begonnen", (ik zeg dit niet om op te scheppen!) 'deden' we het drie / vier keer per dag. En de manier waarop ik het deed, werd schijnbaar toch wel goed gewaardeerd. Na ons eerste kind veranderde mijn vrouw, althans, haar gevoelens "daar beneden". Ik heb heel vaak te horen gekregen dat ik haar pijn deed, ze gaf me aanwijzingen, en vaak "in het heetst van de strijd" was ik botweg zo geil dat ik haar gevoelens vergat, of op zijn minst een paar seconden naast me neer legde "omdat ik er bijna was".. Met opzet? Nee. Zulk soort dingen doe je niet met opzet. En nee, het is niet één keer voorgekomen, maar meerdere keren. Neem ik mezelf erg kwalijk. Maar, het gebeurde ook niet iédere keer.. De andere keer was het weer gewoon "normaal", en dan weet je als vent ook niet meer wat te doen..
Ik heb 'r nog nooit belazerd, en heb enorm ontzag voor d'r, en wil 'r echt niet kwijt. Maar, en dat moet wel gezegd worden: Ik ben er ook nog; Ik heb mijn behoeften, net als zij. Maar zo ontzettend veeleisend ben ik nu ook weer niet. Misschien ben ik daar juist wel te simpel in. Even terugkomend op haar vraag hoe ik de toekomst zie bijvoorbeeld. Zie ik het misschien te simpel? Mis ik diepgang?
Dat er dingen "kapot gemaakt" zijn tussen ons door omstandigheden en gebeurtenissen en gedragingen, dat is een feit. Een hoop dingen had ik inderdaad misschien anders moeten doen. Gedane zaken nemen geen keer, en zelfs al had ik bepaalde dingen verkeerd gedaan en met haar besproken, kwam het nog een keer voor.. Leuk? Nee. Met opzet? Nee. Omdat ik onze relatie maar gewoon voor lief neem? Nee. Natuurlijk niet!!!
Waarom sommige dingen nog een keer voorkwamen weet ik niet. Goed he, dat antwoord? Leuk om over te zeggen dat ik me dan niks aantrek van de situatie, maar denk je dat ik gek ben? Denken jullie niet dat ik heus wel zie dat ik dingen verkeerd gedaan heb, en dat me een hoop aan te rekenen valt?.. Vooral voel, want ik slaap inmiddels op de bank, intimiteit is er niet meer, en zelfs een zoen krijg ik niet.. Ik ben op de bank gaan liggen overigens, uit eigen beweging. Om haar de ruimte te geven, om haar niet het gevoel te geven dat ik aan haar wil plakken, om te laten zien dat ik meen dat ik er iets aan wil doen. Het is een van de dingen die ik kan doen om haar de ruimte te geven. vind ik dat makkelijk? Nee hoor, ben ik eerlijk in.. Klink ik misschien als een mietje, maar ik heb het daar (al, kun je nagaan) best moeilijk mee. Maar ik doe het.
Ik ben het eens met velen dat je niet voor de kinderen bij elkaar moet blijven. Dat werkt niet. Je moet bij elkaar blijven omdat je dat allebei wilt. Ik wil wel. Zij zal erover na moeten denken. Het enige wat ik kan doen is haar daar ruimte voor te geven. Ze vraagt zich af hoe te beginnen met een schone lei; Dat kan als je het mij vraagt alleen maar door (in ieder geval gedeeltelijk / grotendeels) te vergeten en te vergeven, EN om dat te kunnen doen zal er nog voldoende liefde aanwezig moeten zijn. Ik zal die geven, maar hoop dat het genoeg is. Als ze maar weet dat ik echt zielsveel van 'r houd.
Ik maak dat haar vaak duidelijk, dat ik van 'r houd, en dat meen ik ook oprecht. Als het me allemaal geen ene klote zou kunnen schelen was ik allang weg geweest.
Ze vraagt wel eens "waarom? Waarom houd je dan van me?"... Dit is danook aan haar gericht:
Meid, je bent alles voor me. Ik heb ontzag voor je hoe je met de kinderen bent, ik vind je een ontzettend mooie vrouw (terwijl je dat zelf altijd loopt te bagatelliseren, onterecht!), opwindend, ik voel me tot je aangetrokken, je roept gevoelens bij me op die ik nooit heb gekend (nee, niet alleen op "dat" gebied!). Je zit heel diep in mijn hart, en daar wil ik je graag houden. Vergeef me mijn onvolkomendheden, en je hebt iemand die je aanvulling voor het leven wil en zal zijn.. Zolang als dát duurt, daar heb ik natuurlijk niks over te zeggen.. En natuurlijk, de wil om aan mijn "onvokomendheden" te werken is er en blijft er. Maar ik ben niet onfeilbaar.. Da's niemand. Maar ik hou echt ontzettend veel van je... XXX
Ik wil overigens wel eerlijk zijn hier naar jullie toe, ik heb deze reactie geschreven vanuit mijn eigen gedachten en gevoelens.. Als ik misschien overkom als een botte lul zonder gevoelens die zonder pardon de deur uit getrapt dient te worden, dan zij dat zo. Dan kan ik daar denk ik niet veel meer aan toevoegen. Ja, één ding: Ze is zelf ook niet volmaakt. Maar dat is niemand.
En, nog even ter aanvulling:
- 1: Ik hoop dat mijn vrouw, als ze dit leest, het niet ziet als goedpraterij. Zo is deze reactie niet bedoeld. Het is mijn visie op het hele verhaal.
- 2: Ik heb ook van andere posts 'ns de reacties snel even doorgekeken.. My god, wat zit er een hoop negativiteit tussen. Ik blijf keihard bij mijn opmerking in de 2e alinea. Ik zou het niet op mijn geweten willen hebben een relatie naar de knoppen te hebben geholpen terwijl dat misschien helemaal niet nodig zou zijn geweest, omdat ik de ins- en outs niet kende. Gelukkig zitten er ook nog mensen tussen die wat genuanceerder kunnen reageren.
- en 3: IK laat echt niet zes weken twee glazen op het aanrecht staan! (da’s best erg.. daar kijk IK zelfs van op… )
Groet,
Papa68
In eerste instantie, toen ik de reacties las, werd ik ontzettend kwaad. Maar, lang kwaad blijven ben ik niet goed in, dus dat laat ik maar varen. Sommige reacties zijn misschien wel te begrijpen, vooral in de context van deze post. Maar, als eerste wil ik wel aan (vooral) Bosaapje kwijt dat ik het erg makkelijk vind om iets te roepen terwijl je de ins- en outs niet kent. Begrijp je dat als je dat soort dingen gaat zeggen en de persoon in kwestie blijkt behoorlijk instabiel, dat je wellicht iets kapot kunt maken terwijl dat helemaal niet nodig hoeft te zijn?...... Waar ik overigens NIET mee wil zeggen dat mijn vrouw zo instabiel is dat ze zich zo snel laat beïnvloeden, maar dat terzijde.
Mijn vrouw vertelt jullie een hoop waarheden, ik ben zo af en toe een echte lul. Heb een hoop fout gedaan, en (héél) vaak kom ik daar veel later pas achter. Onze "start" was pijlsnel, maar overwogen. Wellicht enigszins verblind door verliefheid, maar goed..
Mijn vrouw zegt dat ze vond dat ik er nooit voor haar was.. Daar kan ik een heel betoog gaan houden dat ik vind van niet, maar dan ga ik op zijn minst tegen haar beleving en gevoelens in, en dat is niet eerlijk.. en geloof me, ook dat heb ik best vaak gedaan. Heb ik ook erg veel spijt van. En, in een hoop gevallen kan ik het (achteraf) best met haar eens zijn. De pest is dat de onderkenning van die feiten achteraf plaats vindt.. Ben ik daar blij mee? Natuurlijk niet! Ik heb er alleen een pesthekel aan als ik als onwillig figuur neergezet wordt. Want onwil, dat was het nooit. Ik vind het heel erg dat mijn vrouw zich door me in de steek gelaten voelt, op alle gebieden. Tijdens onze trouwdag gebeurde er al iets waar ik eigenlijk al wat van had moeten zeggen of iets aan had moeten doen, maar omdat ik er een andere mening over toegedaan was ben ik voor die mening opgekomen, niet eraan denkende dat het haar enorm veel pijn deed. Heb ik daar spijt van? Ja. Simpel zat. Maar wat moet ik daar nog meer van zeggen?
Praten: Ik ben nooit zo'n prater geweest in relaties, anders dan in vriendschappelijke. Had er moeite mee om mijn ziel bloot te leggen, en dat is DOM!.. Kweet 't.. Ik probeer er met alle macht iets aan / mee te doen. En dat lukt me nog niet goed naar de zin, maar ik wil wel.. Maar de tijd dat ik het niet heb gedaan kan ik niet meer terugdraaien. Alleen Suske en Wiske hebben de beschikking over een Teletijdmachine.
Vrouwen zitten ingewikkeld in elkaar. Lees dit niet als iets denigrerends, zo is het niet bedoeld. Als mijn vrouw me vraagt "hoe zie je de toekomst?", dan ga ik zoeken naar een simpel antwoord als "samen oud worden, gelukkig worden, samen de kinderen opvoeden, ze laten opgroeien in een veilige omgeving, als we de mogelijkheid hebben t.z.t. vanuit de Grote Stad verhuizen naar een wat meer landelijk gelegen plek, mijn vrouw de gelegenheid geven zichzelf te ontplooien, haar ook de ruimte geven om haar eigen ding te doen (tot op zekere hoogte
)", etc..Ik heb geloof ik al wel meer opgeschreven dan ik ooit gezegd heb.. Misschien had ik het eerder op moeten schrijven in plaats van te zeggen..? Mijn vergeetachtigheid; Het komt over, gezien de reacties hierboven, of ik dingen vergeet omdat ik het allemaal maar voor lief neem. Knap dat iemand dat kan analyseren zonder mij persoonlijk te kennen. Ik ben soms vergeetachtig. Niet ongevoelig, niet berekenend, niet denkend "praat maar tegen mijn kont want mijn kop heeft geen aandacht voor je" of meer van dat soort onzin. Ik ga niet iemand waar ik ECHT zielsveel van houd op zo'n manier negeren. Als ik niet zoveel van haar zou houden, dan zou dat een reden kunnen zijn om dingen "voor het gemak" te vergeten. En, wat er ook gezegd wordt, dat bestrijd ik. Ook de opmerking dat ik de boel aan het traineren ben (wat volgens mij de verkeerde woordkeuze is, want dat betekent letterlijk "op de lange baan schuiven" terwijl denk ik bedoeld wordt "saboteren" of "verhullen") is m.i. ook niet terecht.
Ons sexleven; Tja. toen we "begonnen", (ik zeg dit niet om op te scheppen!) 'deden' we het drie / vier keer per dag. En de manier waarop ik het deed, werd schijnbaar toch wel goed gewaardeerd. Na ons eerste kind veranderde mijn vrouw, althans, haar gevoelens "daar beneden". Ik heb heel vaak te horen gekregen dat ik haar pijn deed, ze gaf me aanwijzingen, en vaak "in het heetst van de strijd" was ik botweg zo geil dat ik haar gevoelens vergat, of op zijn minst een paar seconden naast me neer legde "omdat ik er bijna was".. Met opzet? Nee. Zulk soort dingen doe je niet met opzet. En nee, het is niet één keer voorgekomen, maar meerdere keren. Neem ik mezelf erg kwalijk. Maar, het gebeurde ook niet iédere keer.. De andere keer was het weer gewoon "normaal", en dan weet je als vent ook niet meer wat te doen..
Ik heb 'r nog nooit belazerd, en heb enorm ontzag voor d'r, en wil 'r echt niet kwijt. Maar, en dat moet wel gezegd worden: Ik ben er ook nog; Ik heb mijn behoeften, net als zij. Maar zo ontzettend veeleisend ben ik nu ook weer niet. Misschien ben ik daar juist wel te simpel in. Even terugkomend op haar vraag hoe ik de toekomst zie bijvoorbeeld. Zie ik het misschien te simpel? Mis ik diepgang?
Dat er dingen "kapot gemaakt" zijn tussen ons door omstandigheden en gebeurtenissen en gedragingen, dat is een feit. Een hoop dingen had ik inderdaad misschien anders moeten doen. Gedane zaken nemen geen keer, en zelfs al had ik bepaalde dingen verkeerd gedaan en met haar besproken, kwam het nog een keer voor.. Leuk? Nee. Met opzet? Nee. Omdat ik onze relatie maar gewoon voor lief neem? Nee. Natuurlijk niet!!!
Waarom sommige dingen nog een keer voorkwamen weet ik niet. Goed he, dat antwoord? Leuk om over te zeggen dat ik me dan niks aantrek van de situatie, maar denk je dat ik gek ben? Denken jullie niet dat ik heus wel zie dat ik dingen verkeerd gedaan heb, en dat me een hoop aan te rekenen valt?.. Vooral voel, want ik slaap inmiddels op de bank, intimiteit is er niet meer, en zelfs een zoen krijg ik niet.. Ik ben op de bank gaan liggen overigens, uit eigen beweging. Om haar de ruimte te geven, om haar niet het gevoel te geven dat ik aan haar wil plakken, om te laten zien dat ik meen dat ik er iets aan wil doen. Het is een van de dingen die ik kan doen om haar de ruimte te geven. vind ik dat makkelijk? Nee hoor, ben ik eerlijk in.. Klink ik misschien als een mietje, maar ik heb het daar (al, kun je nagaan) best moeilijk mee. Maar ik doe het.
Ik ben het eens met velen dat je niet voor de kinderen bij elkaar moet blijven. Dat werkt niet. Je moet bij elkaar blijven omdat je dat allebei wilt. Ik wil wel. Zij zal erover na moeten denken. Het enige wat ik kan doen is haar daar ruimte voor te geven. Ze vraagt zich af hoe te beginnen met een schone lei; Dat kan als je het mij vraagt alleen maar door (in ieder geval gedeeltelijk / grotendeels) te vergeten en te vergeven, EN om dat te kunnen doen zal er nog voldoende liefde aanwezig moeten zijn. Ik zal die geven, maar hoop dat het genoeg is. Als ze maar weet dat ik echt zielsveel van 'r houd.
Ik maak dat haar vaak duidelijk, dat ik van 'r houd, en dat meen ik ook oprecht. Als het me allemaal geen ene klote zou kunnen schelen was ik allang weg geweest.
Ze vraagt wel eens "waarom? Waarom houd je dan van me?"... Dit is danook aan haar gericht:
Meid, je bent alles voor me. Ik heb ontzag voor je hoe je met de kinderen bent, ik vind je een ontzettend mooie vrouw (terwijl je dat zelf altijd loopt te bagatelliseren, onterecht!), opwindend, ik voel me tot je aangetrokken, je roept gevoelens bij me op die ik nooit heb gekend (nee, niet alleen op "dat" gebied!). Je zit heel diep in mijn hart, en daar wil ik je graag houden. Vergeef me mijn onvolkomendheden, en je hebt iemand die je aanvulling voor het leven wil en zal zijn.. Zolang als dát duurt, daar heb ik natuurlijk niks over te zeggen..
En natuurlijk, de wil om aan mijn "onvokomendheden" te werken is er en blijft er. Maar ik ben niet onfeilbaar.. Da's niemand. Maar ik hou echt ontzettend veel van je... XXXIk wil overigens wel eerlijk zijn hier naar jullie toe, ik heb deze reactie geschreven vanuit mijn eigen gedachten en gevoelens.. Als ik misschien overkom als een botte lul zonder gevoelens die zonder pardon de deur uit getrapt dient te worden, dan zij dat zo. Dan kan ik daar denk ik niet veel meer aan toevoegen. Ja, één ding: Ze is zelf ook niet volmaakt. Maar dat is niemand.
En, nog even ter aanvulling:
- 1: Ik hoop dat mijn vrouw, als ze dit leest, het niet ziet als goedpraterij. Zo is deze reactie niet bedoeld. Het is mijn visie op het hele verhaal.
- 2: Ik heb ook van andere posts 'ns de reacties snel even doorgekeken.. My god, wat zit er een hoop negativiteit tussen. Ik blijf keihard bij mijn opmerking in de 2e alinea. Ik zou het niet op mijn geweten willen hebben een relatie naar de knoppen te hebben geholpen terwijl dat misschien helemaal niet nodig zou zijn geweest, omdat ik de ins- en outs niet kende. Gelukkig zitten er ook nog mensen tussen die wat genuanceerder kunnen reageren.
- en 3: IK laat echt niet zes weken twee glazen op het aanrecht staan!
(da’s best erg.. daar kijk IK zelfs van op… )Groet,
Papa68
vrijdag 6 maart 2009 om 11:37
Respect man.
Als ik beide verhalen doorlees, merk ik op dat jullie alles goed verwoorden. Daarvoor is een relatietherapeut zo belangrijk voor jullie relatie. Maar wat is het nut ervan om eerst alleen te gaan, een relatie heb je immers met z'n tweeën. Het is niet de bedoeling dat 1 persoon in de relatie veranderd, maar beide. Jullie moeten gewoon weer opnieuw verliefd worden, maar dan met een beetje hulp.
Succes en sterkte.
Peter
Relatietherapie is niet voor loosers, maar voor mensen die iets willen bereiken.
Als ik beide verhalen doorlees, merk ik op dat jullie alles goed verwoorden. Daarvoor is een relatietherapeut zo belangrijk voor jullie relatie. Maar wat is het nut ervan om eerst alleen te gaan, een relatie heb je immers met z'n tweeën. Het is niet de bedoeling dat 1 persoon in de relatie veranderd, maar beide. Jullie moeten gewoon weer opnieuw verliefd worden, maar dan met een beetje hulp.
Succes en sterkte.
Peter
Relatietherapie is niet voor loosers, maar voor mensen die iets willen bereiken.
maandag 9 maart 2009 om 09:43
Hallo vanillafudge,
Ik zit hier jou verhaal te lezen... en ik voel de tranen achter mijn ogen, dit is mijn leven, alsof ik het zelf geschreven heb! Precies!
van vliegende start, snel kids,seks,weinig communiserende partner
de schuld afschuiven niet op 1 lijn met de kids... ik herken alles!
ik zit de laatste tijd ook heel erg met mijn relatie in mijn maag en vraag me dezelfde dingen af als jij.
Moet ik wel honderd worden met hem
Hoevaak moet ik het nog een kans willen geven
Bang zijn om een beslissing te maken juist doordat er kids bij betrokken zijn.
Ik vraag me af of ik mijn houden van niet aan het verwarren ben met mijn angst voor het onbekende... het alleen doorgaan met mijn kids.
Ik moet wel zeggen dat ik het moedig vind van je partner om hier op dit forum een reactie te geven.
de tranen die ik voelde branden kwamen eruit toen ik dat stukje las wat hij aan jou heeft gericht
Ik hoop dat jullie eruit kunnen komen
Ik zit hier jou verhaal te lezen... en ik voel de tranen achter mijn ogen, dit is mijn leven, alsof ik het zelf geschreven heb! Precies!
van vliegende start, snel kids,seks,weinig communiserende partner
de schuld afschuiven niet op 1 lijn met de kids... ik herken alles!
ik zit de laatste tijd ook heel erg met mijn relatie in mijn maag en vraag me dezelfde dingen af als jij.
Moet ik wel honderd worden met hem
Hoevaak moet ik het nog een kans willen geven
Bang zijn om een beslissing te maken juist doordat er kids bij betrokken zijn.
Ik vraag me af of ik mijn houden van niet aan het verwarren ben met mijn angst voor het onbekende... het alleen doorgaan met mijn kids.
Ik moet wel zeggen dat ik het moedig vind van je partner om hier op dit forum een reactie te geven.
de tranen die ik voelde branden kwamen eruit toen ik dat stukje las wat hij aan jou heeft gericht
Ik hoop dat jullie eruit kunnen komen
maandag 9 maart 2009 om 10:30
Wat een mooie reactie papa68. Geweldig geschreven, en als je niet even wat dieper kijkt dan alle zelfkastijding dan zou je bijna niet zien dat er na zo ongeveer iedere mea culpa een argument staat waarom het jou allemaal niet aangerekend mag of kan worden. En juist dat haalt alle kracht uit je betoog.
Zie je dat je uiteindelijk zelfs zo ver uitglijdt dat je zwart op wit zet dat 'zij ook niet perfect is' lees: ze eigenlijk geen recht van zeiken heeft. En nee, dàt staat er niet, maar je leest de letters met je ogen, en de boodschap met je hart. En als ik jouw letters zo lees, dan denk ik niet dat de ogen van je vrouw veel tekort komen. Ik denk ook niet dat ze in haar omgeving veel begrip zal vinden voor haar verdriet over haar relatie met de oh zo charmante man die haar op handen draagt.
Maar het is vijf voor twaalf. Niet het tijdstip voor mooie verhalen, maar tijd voor tot vèr boven je macht door het slijk. Als je haar wilt behouden ga je het niet redden met netjes 50/50 vanaf hier. Dan zul je echt even aardig tijdje 80/20 mogen draaien. Als ik je woorden hier lees, dan is dat voor jou een no brainer. Toch?
Je vrouw is hier echt niet komen posten omdat ze zo gelukkig is met de ruimte nu haar man op de bank slaapt. Dus, hoe fragiel ook, er is kennelijk nog een weg terug.
Ik kan je een klein kijkje geven in de keuken als je die weg niet inslaat. Vroeg of laat is er De Druppel. Na die druppel boeit het je vrouw geen zak meer wat ze zal moeten trotseren als ze bij je weggaat, dan gaat ze gewoon. En dan kost het even wat tijd, ziet ze een poosje groene sneeuw van ellende, maar in al die turbulentie ontdekt ze ook dat er zonder jou een weg terug is naar het goede gevoel over zichzelf dat ze nog had aan het begin van jullie relatie. En dan komt er vanzelf een man die haar op waarde weet te schatten. En die lacht, speelt en huilt en moppert dan voortaan met jouw kinderen en droogt haar tranen als ze af en toe nogeens terugdenkt aan hoe klein en ongelukkig ze zich voelde, vroeger, alleen in dat grote bed, terwijl de man met wie ze zo graag haar leven wilde delen zijn verantwoordelijkheid ontvluchtte onder het mom van 'ruimte voor haar'. En om de twee weken kun je dan heel even genieten van de twinkeling in haar ogen waar je ooit voor bent gevallen en die er nu weer helemaal is, alleen niet door jou.
Maar hey... ze is niet perfect. En tja, verdien jij geen perfectie voordat iemand het in zijn of haar hoofd haalt van jou te verwachten dat je je eigen verantwoordelijkheid neemt...
Zie je dat je uiteindelijk zelfs zo ver uitglijdt dat je zwart op wit zet dat 'zij ook niet perfect is' lees: ze eigenlijk geen recht van zeiken heeft. En nee, dàt staat er niet, maar je leest de letters met je ogen, en de boodschap met je hart. En als ik jouw letters zo lees, dan denk ik niet dat de ogen van je vrouw veel tekort komen. Ik denk ook niet dat ze in haar omgeving veel begrip zal vinden voor haar verdriet over haar relatie met de oh zo charmante man die haar op handen draagt.
Maar het is vijf voor twaalf. Niet het tijdstip voor mooie verhalen, maar tijd voor tot vèr boven je macht door het slijk. Als je haar wilt behouden ga je het niet redden met netjes 50/50 vanaf hier. Dan zul je echt even aardig tijdje 80/20 mogen draaien. Als ik je woorden hier lees, dan is dat voor jou een no brainer. Toch?
Je vrouw is hier echt niet komen posten omdat ze zo gelukkig is met de ruimte nu haar man op de bank slaapt. Dus, hoe fragiel ook, er is kennelijk nog een weg terug.
Ik kan je een klein kijkje geven in de keuken als je die weg niet inslaat. Vroeg of laat is er De Druppel. Na die druppel boeit het je vrouw geen zak meer wat ze zal moeten trotseren als ze bij je weggaat, dan gaat ze gewoon. En dan kost het even wat tijd, ziet ze een poosje groene sneeuw van ellende, maar in al die turbulentie ontdekt ze ook dat er zonder jou een weg terug is naar het goede gevoel over zichzelf dat ze nog had aan het begin van jullie relatie. En dan komt er vanzelf een man die haar op waarde weet te schatten. En die lacht, speelt en huilt en moppert dan voortaan met jouw kinderen en droogt haar tranen als ze af en toe nogeens terugdenkt aan hoe klein en ongelukkig ze zich voelde, vroeger, alleen in dat grote bed, terwijl de man met wie ze zo graag haar leven wilde delen zijn verantwoordelijkheid ontvluchtte onder het mom van 'ruimte voor haar'. En om de twee weken kun je dan heel even genieten van de twinkeling in haar ogen waar je ooit voor bent gevallen en die er nu weer helemaal is, alleen niet door jou.
Maar hey... ze is niet perfect. En tja, verdien jij geen perfectie voordat iemand het in zijn of haar hoofd haalt van jou te verwachten dat je je eigen verantwoordelijkheid neemt...
maandag 9 maart 2009 om 13:05
Perfect verwoord sprankelend!
Als je zijn verhaal goed lees is het 1 groot excuus voor het soms ongeloofelijk bot en egoistisch gedrag en neemt hij geen enkele verantwoordelijkheid voor dit gedrag.
Hij doet het immers "niet met opzet". En "ze is zelf ook immers niet volmaakt"
Jammer genoeg neemt hij niet de moeite om naar zijn vrouw te luisteren en echt iets aan de relatie te veranderen en hieraan zijn eigen bijdrage te leveren.
Wel krijgt ze van hem de "ruimte" en is hij uit eigen beweging op de bank gaan slapen. (hoe hoffelijk) en krijgt ze de ruimte om haar eigen ding te doen (tot op zekere hoogte)
Dat is wel een enorme bijdrage van jouw kant en vergoeilijkt zeker het feit dat je te beroerd bent om naar een therapeut te gaat en ECHT aan de relatie te werken. In plaats daarvan ga je mieren over het woordje traineren
Als je zijn verhaal goed lees is het 1 groot excuus voor het soms ongeloofelijk bot en egoistisch gedrag en neemt hij geen enkele verantwoordelijkheid voor dit gedrag.
Hij doet het immers "niet met opzet". En "ze is zelf ook immers niet volmaakt"
Jammer genoeg neemt hij niet de moeite om naar zijn vrouw te luisteren en echt iets aan de relatie te veranderen en hieraan zijn eigen bijdrage te leveren.
Wel krijgt ze van hem de "ruimte" en is hij uit eigen beweging op de bank gaan slapen. (hoe hoffelijk) en krijgt ze de ruimte om haar eigen ding te doen (tot op zekere hoogte)
Dat is wel een enorme bijdrage van jouw kant en vergoeilijkt zeker het feit dat je te beroerd bent om naar een therapeut te gaat en ECHT aan de relatie te werken. In plaats daarvan ga je mieren over het woordje traineren
maandag 9 maart 2009 om 13:14
Sprankelend,. jij beschrijft TREFFEND wat ik dacht en wilde zeggen! *buiging*
Papa68, woorden zijn woorden en betekenen zonder actie geen reet. Je schrijft dat je het niet op jouw geweten zou willen hebben dat je door jou toedoen/schrijfsels een relatie naar de knoppen wordt geholpen maar het ironische is dat je het met je gedrag in je eigen huwelijk bewerkstelligt.
De basis voor een relatie is een diepe vriendschap tussen beiden. Dat betekent dat als jouw vrouw pijn heeft bij het vrijen dat er een belletje bij je moet rinkelen dat je haar welzijn boven jouw geilheid stelt.
Het betekent ook dat je moeite doet om de ander te leren kennen. Te weten wat jouw vrouw kwetst en vanuit die liefde die je zegt voor haar te voelen, het niet meer te laten gebeuren.
Ik snap dat wij de ins and outs niet kennen maar dat hoeft ook niet. De draaikonterij spat van je tekst af.
"ik hou van je" is leeg als er geen ondersteunende, voedende, waarderende, respecterende, in waarde latende acties aan gekoppeld zijn.
"ik hou van je" is liefde in beweging. Dat je naar je vrouw kijkt en haar ziet voor wie ze is. Niet alleen in woorden want je hebt al blijk gegeven dat je je liefde goed kunt verwoorden maar dat wie ze is, zij dat ook teruggekaatst krijgt..
Ze hoort "Ik hou van je" en ze ziet en ervaart "nu even geen therapie. Ja ik snap je maar ik kan het niet veranderen. Nee, ik weet het niet. Ja je hebt gelijk maar verwacht niet dat ik ga veranderen...und so weiter"
Vrouwn zitten niet ingewikkeld in elkaar. Het is een excuus om niet de moed bijeen te rapen en diep in jezelf te kijken waarom je huwelijk is zoals die nu is.
Vrouwen zijn eenvoudig. Doe wat je zegt, meen wat je zegt. Laat het zien. Simpeler zou haast niet kunnen.
Papa68, woorden zijn woorden en betekenen zonder actie geen reet. Je schrijft dat je het niet op jouw geweten zou willen hebben dat je door jou toedoen/schrijfsels een relatie naar de knoppen wordt geholpen maar het ironische is dat je het met je gedrag in je eigen huwelijk bewerkstelligt.
De basis voor een relatie is een diepe vriendschap tussen beiden. Dat betekent dat als jouw vrouw pijn heeft bij het vrijen dat er een belletje bij je moet rinkelen dat je haar welzijn boven jouw geilheid stelt.
Het betekent ook dat je moeite doet om de ander te leren kennen. Te weten wat jouw vrouw kwetst en vanuit die liefde die je zegt voor haar te voelen, het niet meer te laten gebeuren.
Ik snap dat wij de ins and outs niet kennen maar dat hoeft ook niet. De draaikonterij spat van je tekst af.
"ik hou van je" is leeg als er geen ondersteunende, voedende, waarderende, respecterende, in waarde latende acties aan gekoppeld zijn.
"ik hou van je" is liefde in beweging. Dat je naar je vrouw kijkt en haar ziet voor wie ze is. Niet alleen in woorden want je hebt al blijk gegeven dat je je liefde goed kunt verwoorden maar dat wie ze is, zij dat ook teruggekaatst krijgt..
Ze hoort "Ik hou van je" en ze ziet en ervaart "nu even geen therapie. Ja ik snap je maar ik kan het niet veranderen. Nee, ik weet het niet. Ja je hebt gelijk maar verwacht niet dat ik ga veranderen...und so weiter"
Vrouwn zitten niet ingewikkeld in elkaar. Het is een excuus om niet de moed bijeen te rapen en diep in jezelf te kijken waarom je huwelijk is zoals die nu is.
Vrouwen zijn eenvoudig. Doe wat je zegt, meen wat je zegt. Laat het zien. Simpeler zou haast niet kunnen.
maandag 9 maart 2009 om 14:19
Sprankelend, echt perfect verwoord! Dit zijn precies de gevoelens die ik bij zijn betoog kreeg. En Vanillafudge, jij zult vast ook wel diep van binnen voelen dat je man zich nu gedraagt als een spartelende vis op het droge. Je bent opnieuw verward door zijn woorden en goede voornemens. Alweer! Ik kan me voorstellen dat het je niet lukt om alles nog in perspectief te zien.
Maar je was van plan om bij hem weg te gaan. Zover was je al!Er is nog een tussenoplossing als je denkt te moeten kiezen tussen weggaan en bij hem blijven. Dat is een proefscheiding. Een proefscheiding duurt meestal 3 maanden (maar kan ook korter) in welke tijd je geen contact hebt met je man. Dan kun je voor jezelf je gevoelens en doelen voor de toekomst op een rijtje zetten en kijken of hij daar nog in past.
Maar je was van plan om bij hem weg te gaan. Zover was je al!Er is nog een tussenoplossing als je denkt te moeten kiezen tussen weggaan en bij hem blijven. Dat is een proefscheiding. Een proefscheiding duurt meestal 3 maanden (maar kan ook korter) in welke tijd je geen contact hebt met je man. Dan kun je voor jezelf je gevoelens en doelen voor de toekomst op een rijtje zetten en kijken of hij daar nog in past.
dinsdag 10 maart 2009 om 09:26
pfff wat een toestand.
Heb een eerlijk gesprek met elkaar, ga niet hier je verhaal halen, maar bij elkaar!
Voor beide valt iets te zeggen.
Beide verhalen zijn naar eigen gevoelens verteld, doe er samen iets mee!
Accepteer elkaar zoals je bent, een mens kan je niet veranderen...
Mensen veranderen niet, al proberen sommigen het wel.
Maar uiteindelijk vervalt een mens meestal terug in zijn oude patroon.
Accepteer elkaar zoals ieder ander is....en kan je dat niet..... tja, dan denk ik dat het vroeg of laat toch verkeerd zal gaan.
Wel is zo.... niemand, maar dan ook echt niemand is perfect.
Nu hebben jullie samen 2 kinderen en een relatie en misschien ook een mooie vriendschap. Wil je dat opgeven?
Het is tegenwoordig maar zo gewoon om je relatie maar stop te zetten, sta eens even , heeel even stil...wat het met je kind zal doen.....
groet, een kind van gescheiden ouders.
Heb een eerlijk gesprek met elkaar, ga niet hier je verhaal halen, maar bij elkaar!
Voor beide valt iets te zeggen.
Beide verhalen zijn naar eigen gevoelens verteld, doe er samen iets mee!
Accepteer elkaar zoals je bent, een mens kan je niet veranderen...
Mensen veranderen niet, al proberen sommigen het wel.
Maar uiteindelijk vervalt een mens meestal terug in zijn oude patroon.
Accepteer elkaar zoals ieder ander is....en kan je dat niet..... tja, dan denk ik dat het vroeg of laat toch verkeerd zal gaan.
Wel is zo.... niemand, maar dan ook echt niemand is perfect.
Nu hebben jullie samen 2 kinderen en een relatie en misschien ook een mooie vriendschap. Wil je dat opgeven?
Het is tegenwoordig maar zo gewoon om je relatie maar stop te zetten, sta eens even , heeel even stil...wat het met je kind zal doen.....
groet, een kind van gescheiden ouders.
dinsdag 10 maart 2009 om 09:30
iedereen gaat maar scheiden, het gaat nu zelf's al zo ver dat er reclame voor gemaakt wordt....(over dat je genoeg info erover moet opvragen)
Waarom vechten mensen niet meer oprecht voor hun relatie.
zoveel mensen die vreemd gaan.....en waar geen oprechte liefde te vinden is....
Zo jammer.....
Het wordt tijd dat mensen eens oprecht naar hun geliefde gaan kijken, en voelen waarom ze hun zo liefhebben.
Waarom in het begin zo gelukkig samen, en dan gaat alles bergafwaards....
Ga een poos iets meer je eigen dingen doen,....laat de ander in zijn waarde, ga niet vreemd, maar geef elkaar de ruimte, wees respectvol naar elkaar en gun elkaar iets.
Help elkaar en sta voor elkaar open.
succes
Waarom vechten mensen niet meer oprecht voor hun relatie.
zoveel mensen die vreemd gaan.....en waar geen oprechte liefde te vinden is....
Zo jammer.....
Het wordt tijd dat mensen eens oprecht naar hun geliefde gaan kijken, en voelen waarom ze hun zo liefhebben.
Waarom in het begin zo gelukkig samen, en dan gaat alles bergafwaards....
Ga een poos iets meer je eigen dingen doen,....laat de ander in zijn waarde, ga niet vreemd, maar geef elkaar de ruimte, wees respectvol naar elkaar en gun elkaar iets.
Help elkaar en sta voor elkaar open.
succes
