Weet het niet meer...

Hallo iedereen..

Graag advies en tips wat te doen.. ik zal beginnen bij het begin.

Man en ik zijn bijna 5 jaar samen, waarvan bijna 3 jaar getrouwd. Een kindje en we wonen samen.

Een paar maanden geleden ben ik helaas de mist in gegaan en heb een slippertje gemaakt. Nee, niet "het". Dit was met een oude bekende. Man is erachter gekomen, maar na lang praten was hij er wel over uit het me te vergeven maar niet vergeten. Hij snapte het niet, ik nog steeds zelf ook niet, maar we zouden hier samen uitkomen. we wisten beide dat het niet makkelijk zou zijn. Ik ben me bewuster geworden van alles, van alles wat ik hiermee heb aangericht. Daar ben ik ook hard mee aan de slag gegaan. Ik wil hem niet kwijt. Ik heb ook aangegeven wat ik miste in onze relatie. Dat snapte hij wel, zei hij. Hij werkt fulltime, ik parttime. Ik voelde me na de bevalling alles behalve mooi en had het gevoel dat man dit ook niet meer vond. Vaak gaf hij niet thuis, ook niet tijdens gesprekken. Gamen als hij thuis is, enz. Nou snap ik écht wel dat hij vrije tijd nodig heeft, maar tijd met je vrouw en gezin, is oom belangrijk, denk ik dan. Daarover ben ik ook steeds erg boos geworden. Natuurlijk ben ik me bewust ervan dat ik echt veel schade heb aamgericht, maar ik weet zelf ook niet meer wat ik moet vinden...

Man is vaker op zijn werk dsn thuis, blijft bijna elke dag wel nog een tijd (zeker 1.5-2 uur) xtra hangen op zijn werk (sappie drinken) terwijl ik vaak nog op hem wacht thuis.. ik snap dat gewoon niet. Dit id altijd wel zo geweest, maar sinds de komst van kindlief irriteert het me meer en meer..

Maar.goed tot dusver over mijn fout en de verdere achtergrond. Een paar weken geleden gaf man aan te willen scheiden want hij kan me niet anders bekijken meer en vertrouwt me niet meer. Goed, dat snapte ik wel, maar ik gaf aan nog steeds te willen blijven vechten. Na een aantal dagen vette ruzie, veel praten en huilen heeft hij toch gezegd voor me te gaan en voor ons gezin. Fast forward naar 2 weken geleden, na een discussie over iets compleet onbenulligs wilde hij wéér scheiden. Het gevoel was weg, de koek is op... noem het maar op.

Hij wil alles in sneltreinvaart regelen en is aan de ene kant erg bot en koeltjes, aan de andere kant (ook stom van mij misschien) wil hij me wel op sexueel gebied (zegt dit llos van elkaar te zien). Ik geloofde met mijn domme kop gewoon niet dat we hier ook niet overheen zouden kunnen komen, dus ik heb hem vrijer gelaten in wat hij wil doen, ik probeer goed op mezelf te letten maar ik kan het niet loslaten. Ik huil heel veel, want ik weet dat dit wat ik gedaan heb de druppel is geweest voor hem. Maar ergens, ergens diep van binnen, ben ik ook erg boos op hem..

Misschien heb ik volgens velen geen recht van spreken, maar hij heeft mij dus maanden voorgelogen.. hij wist dit namelijk al weken.. maar na de discussie was ineens het gewoon klaar vokr hem.. ik vind het zo'n ontzrttend slappe keuze.. já ik ben fout geweest, waar ik me echt bewust van ben, maar ik dacht zeker met proffesionele hulp, dat we beiden om kunnen gaan met wat er gebeurd is en dat onze liefde niet zomaar over is.. hij denkt daar anders over.

Het voelt gewoon ronduit k*t. Natuurlijk misschien niet lang zo als hij zich heeft gevoelt of nog steeds voelt, maar toch..

Ik wil graag advies, want ik weet het echt niet meer.. moet ik nog proberen, of moet ik voor mezelf en kind kiezen en gewoon verder met m'n leven zonder hem?

Pindakaasjes schreef: ↑

22-12-2018 21:11

Het is nog vers toch? nog maar kort geleden gebeurd, dat slippertje?
Was je verliefd op die persoon?
of verliefd op zijn aandacht?

Het "slippertje" is ongeveer 6 maanden geleden nu. Ik was en ben niet verliefd op deze persoon, het is wel een bekende van mij.
Ik vond het fijn te horen dat ik mooi was. Dat ik er mocht zijn. Die aandacht miste ik op dat moment erg van mijn man.
Dus, eigenlijk was ik "verliefd" op die aandacht.

S-Groot schreef: ↑

22-12-2018 21:21

Blijkbaar ben je je niet bewust over hoe vaag je (soms) communiceert dus ik betwijfel of je het je op andere momenten dan wel bewust bent, dat jij dénkt dat je duidelijk bent dat geloof ik wel.

Ik communiceer inderdaad soms vaag, dat klopt.
Soms weet ik zelf ook niet hoe ik iets moet zeggen. Maar dat geef ik dan ook aan.
Ik vraag ook heel vaak of de ander me begrijpt. Is dat niet zo, dan probeer ik het beter te verwoorden.
Soms doe ik dit dan ook op een andere manier. Soms kan ik dingen niet goed uitleggen in persoon, maar bijvoorbeeld wel in een brief of in een app gesprek. Dat heeft ook te maken met het feit dat ik soms wat onzeker kan worden van andermans reactie. En als ik het opschrijf, heb ik niet meteen een reactie. Als ik dan wel reactie krijg ,heb ik zelf wat langer de tijd erop te reageren. Snap je wat ik bedoel?

Ik probeer mijn emoties onder controle te houden. Man ziet momenteel alleen het negatieve, wat ik begrijp. Natuurlijk is dat begrip tot daar aan toe, omdat ik me nooit volledig kan voorstellen hoe hij zich voelt. Ik kan niet in zijn hart en hoofd kijken.

Wat gewoon wel veel van mij vraagt, is het constant maar de positieve dingen zelf blijven zien. Ook mijn emoties spelen mee, mijn emoties nemen soms de overhand.

Als ik iets voor mezelf doe, zonder man en kind bijvoorbeeld, maak ik mezelf helemaal gek met de gedachte dat als ik thuis kom, hij weg is. Dan verziek ik mijn momentje alleen. Dat voelt man natuurlijk als ik thuis kom.

Ik probeer nu ook helemaal niet aan hem te trekken. Maar ik vind het zo verdomde moeilijk om zonder hem het gevoel te geven dat ik hem push, mijn gevoel te benoemen naaar hem. Daar ben ik nu een weg in aan het vinden.

Cleidy36 schreef: ↑

22-12-2018 20:52

Je open stellen voor je partner gaat in mijn beleving over intimiteit.

Het gaat niet alleen om dingen voorstellen maar dat je intiemer wordt met hem; en dan bedoel ik niet alleen seks.

Je binnenwereld delen, waarin je heel kwetsbaar bent maar dit toch met je partner deelt, omdat je hem vertrouwt.

En dan niet gelijk emotioneel de deur dichtgooien als hij boos/stom/shit reageert als je je openstelt en hij dat misschien niet (gelijk) evenveel doet als jij: dus openheid (=vertrouwen) geven zonder te verwachten dat je direct met gelijke munt wordt terug betaald.


En verder: probeer hem ook vooral erkenning te geven voor alle dingen die hij wél goed doet of heeft gedaan.


Verleg je focus naar de positieve aspecten en benoem ze, hoe klein ze ook zijn. Bijvoorbeeld:”Wat fijn dat jij altijd zo goed voor ons zorgt, zodat wij niets tekort komen”. Begreep dat hij fulltime werkt (en dus kostwinner is). Erkenning geven voor alle positieve dingen betekent heel veel: vooral als je dat nooit of zelden van iemand krijgt.


En door het te geven, verleg je zonder al te veel moeite de focus van jullie allebei naar het positieve.


En niet gelijk opgeven als je niet gelijk resultaat ziet!

Bedankt voor je tips. Daar kan ik wel mee uit de voeten. Sommige tips pas ik ook zeker in de praktijk al toe. De ene dag zie ik inderdaad wel dat hij opleeft, andere dagen gaat dit niet. Ik moet alleen op die momenten mijn eigen emoties onder controle proberen te houden. En dat is mega lastig.

Zilveruitje schreef: ↑

22-12-2018 21:12

Hoe is hij er achter gekomen,heb je ook echt de daad vericht met deze man?

Hij heeft een spannend gesprek gelezen op telefoon.
Nee, meer dan zoenen en wat spannende gesprekken is er niet gebeurd.

Pindakaasjes schreef: ↑

22-12-2018 21:37

Schrijf dit ook aan hem..
Je verwoord het prima.

Op dit soort momenten kan ik heel goed verwoorden wat ik voel, omdat jullie "buitenstaanders" zijn.
Op het moment dat ik dit soort dingen moet verwoorden naar man, komt mijn onzekerheid om de hoek kijken.
"oh, waat als hij denkt dat ik hem push? " "shit, dalijk maak ik alles stuk wat er nog niet stuk was" , ga zo maar door.
Hoe ik die onzekerheid de kop in kan drukken, weet ik niet.

Monchu69 schreef: ↑

22-12-2018 21:37

Wat denk je nog te bereiken met je man?
Volgens mij is jullie relatie nooit goed geweest, dus er valt niet eens wat te redden. Jullie zijn niet eens zo lang samen en in die periode heb je altijd moeite gehad met de relatie.
Jullie band was al niet sterk en dan stort je je op een ander. Tja, dan blijft er wel weinig over van die altijd al wankele relatie van jullie.
Je zegt begrip te hebben voor van alles en nog wat van je man, maar je hele verhaal is een ‘maar’. Je spreekt de woorden uit die van je woorden verwacht worden, maar je komt niet oprecht over. Je vindt jezelf zielig en wil de boel gewoon ‘sussen’, omdat je bang bent om te scheiden en alleen te zijn. Logisch hoor, maar het is niet dat je dat wilt, omdat je je man zo leuk vindt. Je wilt alleen vasthouden aan het ideale plaatje.

Ik vind mezelf niet zielig. Ik vraag nergens om medelijden. Ik vind mezelf geen slachtoffer. Ik benoem zowel mijn aandeel, als zijn aandeel in de problemen die spelen. Onze relatie was in het begin wel goed. Helaas, door dingen zoals bijvoorbeeld het werk van mijn man, mijn werk, andere situaties waar wij zelf weinig tot geen invloed op hadden, hebben ons gebracht waar we nu zijn. Ik wil het niet "sussen". Ik ben inderdaad bang om te scheiden, maar wie niet? Zegt niets over wel of geen gevoel meer hebben voor man. Laat het duidelijk zijn dat het gevoel er wel degelijk is. Zoals ik al eerder heb gezegd, als het op een scheiding uitdraait, dan is dat zo. Maar ik wil er met zo min mogelijk gezeur dan vanaf komen. En voordat het zover is, denk ik dat dingen in perspectief zetten en leren beter om te gaan met bepaalde dingen, evenals beter leren communiceren, daar aan bijdraagt. Uiteraard, hoop ik ook voor man dat 't zonder verdere problemen dan verloopt. Want ik gun hem de wereld. En of die wereld met of zonder mij is, dat maken we dan mee. Dus nee, ik houd me niet vast aan het ideale plaatje.

Zilveruitje schreef: ↑

22-12-2018 21:48

Nou als het alleen bij zoenen is gebleven dan vind ik het een overdreven reactie van je man,het is natuurlijk niet goed oke! Maar om een heel huwelijk daarom op het spel te zetten vind ik overdreven!
Mischien is het voor hem een makkelijke aanleiding om er mee te stoppen!
Ik zal me er niet meer zo druk om maken als ik jou was,je heb genoeg berouw getoond meer kan je niet doen.

Ik heb hem inderdaad in mijn boosheid eens voor zijn voeten gegooid dat dit de easy way out is van hem.
Oh, ja maar jij bent vreemd gegaan dus we kappen ermee. Hij ontkende dit. Hij zei dat dit de druppel was.
Ik weet ook wel dat we andere problemen hebben. Sommige wuifde ik weg, sommige wuifde hij weg.
Meer dan eens toch aangekaart in therapie te gaan. Is het niet samen, dan apart. Maar beiden niet of te weinig moeite gedaan.
Ik ben al eens in therapie geweest. Misschien een strak plan dit hoe dan ook alsnog nogmaals te doen. Of dit dan positief werkt op deze situatie, zien we dan wel. Maar dan kan ik voor mezelf altijd zeggen dat ik er genoeg aan gedaan heb. En nee, de therapie zou dan echt voor mijzelf zijn. Als het bepaalde problemen in ons huwelijk oplost, zou dat een mooie bonus zijn, maar dat is dus niet de hoofdreden dat ik dit wil.

JollyRider schreef: ↑

22-12-2018 21:50

ik voel me niet echt genegeerd hoor, maar alles verder lezende ben ik intussen wel 100% overtuigd van mijn eerdere advies.

Heel verl succes gewenst TO, jullie hebben best kans op herstel.

Sorry, ik krijg zoveel reacties dat ik sommige vergeet te beantwoorden. Ik lees wel alles hoor, hihi!
Ik denk ook dat er een kans is op herstel. De weg ernaar zal erg lang zijn, maar ik wil er voor vechten.
En als hij toch een 180 maakt in dit alles, dan is dat een mooie bonus.

Ik word gewoon mega gek van de onzekerheid. Soms heb ik het gevoel dat ik voor 3 personen sterk moet zijn. En dat wordt veel, ook voor mij. Ik ga hier in ieder geval mee aan de slag. En alles maar op zijn beloop laten... meer kan ik niet doen denk ik..

JollyRider schreef: ↑

22-12-2018 22:02

Ik plaagde, geen zorgen om mijn ego

Maar echt, vergeef jezelf, hem, elkaar. Vier het goede, verdraag het slechte. Er is liefde aan beide kanten. Sex is een fantastisch bindmiddel, en jullie hebben elkaar nu genoeg pijn gedaan om open te staan voor elkaar. Het kan makkelijk kapot, maar zolang jullie daar beiden geen stappen voor zetten is er hoop en heling mogelijk. Ja, klinkt soft, ik weet het

Soft vind ik het zeker niet klinken. Vind het erg mooi als iemand zo kan kijken naar bepaaalde situaties.
Emoties zijn een bitch. Bedankt voor je advies in ieder geval, ik ga ermee aan de slag.