Zomaar

Dit tekstje bevat niet bepaald een vraag of iets dergelijks.
Het is meer geschreven uit therapeutische overweging.
Bij problemen in mijn pen kruipen is voor mij altijd een middel geweest de zaken op een rij te krijgen…
of gewoon om gevoelens de vrije loop te laten.
Je hoeft dit dan ook niet verder te lezen, het is gewoon de idee:
Een luisterend oor doet al veel, ook al is deze digitaal..

Oké, het zit dus zo. Je ontmoet iemand leuk, gaat op enkel dates er hangt duidelijk chemie in de lucht.
Dus je spreekt gezellig nog wat meer af.
Het lijkt erop alsof je goed op weg bent naar het relatiestadium, maar dan, dan gebeurt er iets vreemd.
Plots klopt het verleden, in de vorm van een berouwvolle ex, op de deur en zijn de zaken ‘complex’.
Alle respect voor deze lieve dame’s eerlijkheid maar goed, het steekt….
Of beter gezegd stak.

Immers, bovenstaand tekstje is slechts deel één van het verhaal.
Ik zit namelijk nogal goed in mijn vel en besluit er niet al te veel van te maken.
Inderdaad, live happens, en als er dan een belangrijk deel van je leven opnieuw aan de deur staat dan is de keuze snel gemaakt.
Je bijt door de zure appel heen en gaat verder.

Ware het niet, dat diezelfde dame me enkele maanden nadien, out of the blue, opnieuw aanhaalt.
Zelfde stramien.
Chemie zoals chemie hoort te zijn, dagelijks een ‘shitload’ aan berichten, empathie, interesse naar wie je bent, wat je doet,….de hele mikmak.

En dan, opnieuw, de ex, the sequal.
Van de ene week op de andere, complete radiostilte.

Ik vraag me oprecht af waarom je zoiets doet?
Waarom terug contact opnemen met iemand waarvan je denkt: ‘dit wordt niets’?
Ik heb het zelf ook al meegemaakt dat ik een tijdje met iemand date om dan tot mijn grote spijt te moeten vaststellen: ‘sorry meisje, maar ik voel het niet’.
Maar dan kom je daar, op eigen initiatief, niet op terug, toch?
En al zeker niet voluit, gedurende een drietal intense maanden?

Het grote probleem aan heel deze historie is niet zozeer de afwijzing, hoewel dat zeer zeker meespeelt, maar gewoon mijn geloof in….
Als dit niet ‘iets’ was, hoe kan ik dan in godsnaam ooit nog inschatten of iets de moeite is om in te investeren?
Of iets oprecht en ‘echt’ is?
Ik ben mijn vertrouwen kwijt, als interesse zo makkelijk te spelen valt, is alle houvast zoek…
En durf ik er niet opnieuw meer aan beginnen.