Relaties
alle pijlers
Zoon is homo
zaterdag 30 september 2017 om 22:17
Ik heb lang getwijfeld of ik dit topic zou openen, maar naar aanleiding van een andere topic heb ik toch de stap gezet. Ik wil hiermee niemand tegen de borst stoten.
Mijn tienerzoon heeft enkele maanden verteld dat hij homo is. Ik voelde mij gefaald als moeder, omdat ik het nooit heb zien aankomen. Ik heb mezelf altijd relatief ruimdenkend gevonden, maar toch heb ik het hier moeilijker mee dan ik wil toegeven. Waarmee ik precies moeite heb weet ik niet. Ik wil er zo niet over denken en ik probeer dan ook mijn best te doen. Ik heb hem gezegd dat het niets uitmaakt en dat ik niet minder van hem hou (wat ik wel meen), ik probeer naar hem te luisteren als hij er iets over verteld en de juiste vragen te stellen, ik probeer ook op andere manieren nog aandacht aan hem te geven, maar toch voel ik een soort afstand met hem. Bv seksuele voorlichting. Er zijn al heel vaak "gewone" vrienden blijven slapen en nu twijfel ik of ik de regels moet veranderen. Ik maak mij zorgen over de mogelijke risico's.
Ik heb hem eerlijk verteld dat ik tijd nodig had om aan het idee te wennen en ik heb hem dan ook gevraagd het nog even stil te houden. Hij heeft dit niet gedaan en heeft al enkele vrienden ingelicht. Ik vind het zo erg dat sommige mensen nu misschien minder over hem gaan denken. Ik vind het ook erg dat door zijn keuze van nu er andere dingen moeilijker/onmogelijk gaan worden (bv kinderen).
Ik vraag mij af hoe andere ouders met die twijfels omgaan.
Mijn tienerzoon heeft enkele maanden verteld dat hij homo is. Ik voelde mij gefaald als moeder, omdat ik het nooit heb zien aankomen. Ik heb mezelf altijd relatief ruimdenkend gevonden, maar toch heb ik het hier moeilijker mee dan ik wil toegeven. Waarmee ik precies moeite heb weet ik niet. Ik wil er zo niet over denken en ik probeer dan ook mijn best te doen. Ik heb hem gezegd dat het niets uitmaakt en dat ik niet minder van hem hou (wat ik wel meen), ik probeer naar hem te luisteren als hij er iets over verteld en de juiste vragen te stellen, ik probeer ook op andere manieren nog aandacht aan hem te geven, maar toch voel ik een soort afstand met hem. Bv seksuele voorlichting. Er zijn al heel vaak "gewone" vrienden blijven slapen en nu twijfel ik of ik de regels moet veranderen. Ik maak mij zorgen over de mogelijke risico's.
Ik heb hem eerlijk verteld dat ik tijd nodig had om aan het idee te wennen en ik heb hem dan ook gevraagd het nog even stil te houden. Hij heeft dit niet gedaan en heeft al enkele vrienden ingelicht. Ik vind het zo erg dat sommige mensen nu misschien minder over hem gaan denken. Ik vind het ook erg dat door zijn keuze van nu er andere dingen moeilijker/onmogelijk gaan worden (bv kinderen).
Ik vraag mij af hoe andere ouders met die twijfels omgaan.
maandag 2 oktober 2017 om 00:18
TO kan zich wel zorgen maken - maar dat is hier niet zo constructief. Je hebt er niet zoveel aan. En doordat ze aan haar zoon laat blijken dat ze zich zorgen maakt, is de kans levensgroot aanwezig dat die jongen denkt dat ie zijn moeder ontzettend teleur heeft gesteld - terwijl hij er ook allemaal niks aan kan doen.YagaBaba schreef: ↑01-10-2017 23:04Precies. Ze maakt zich zorgen en dat is niet heel raar. Ze vraagt zich af hoe het leven van haar zoon zich gaat ontwikkelen. En nee, daar weet je nooit. Haar zorgen zijn niet heel vreemd. Er zijn enorm promiscue homo kringen. En er zijn mensen die daar volledig aan kapot gaan. Er is homo haat, en hetero is nog steeds de norm.
Als ze hem een goeie opvoeding heeft meegegeven, dan weet hij al lang dat het verstandig is om je sexueel verantwoordelijk te gedragen (geldt net zo hard voor hetero's als voor homo's, trouwens). En dat niet overal op de wereld (en: zelfs niet overal in Nederland, of misschien zelfs wel binnen z'n eigen familie of vriendenkring) even begripvol naar homo's wordt gekeken, dat weet hij zelf ook wel. Het laatste dat ie nodig heeft is een moeder die hem daar nog even aan herinnert.
Wat hij wel kan gebruiken: een moeder die vierkant achter 'm staat. En dat 'zorgen maken', dat mag ze fijn doen zonder dat aan hem te laten blijken. Al zou ik haar aanraden om toch vooral energie te steken in zaken waar ze *wel* iets aan kan veranderen.
maandag 2 oktober 2017 om 01:00
Ik kan me goed voorstellen dat als je het echt niet zag aankomen dat het een 'schok' was. Maar verplaatst je eens in zijn schoenen, wat zou dit voor hem betekenen? Hij heeft eindelijk de moed verzamelt om dit aan zijn moeder te vertellen. Hij loopt hier misschien al een lange tijd mee rond? Hij heeft dingen opgezocht, dingen afgevraagd. Al met al was het misschien voor hem ook echt heel zwaar om dit met jou te delen. Dus ondanks die schok, de manier hoe je praat in je topic is heftig. En niet zozeer eens voor jezelf maar voor je zoon. Misschien wilt hij niet eens veel woorden van je, maar wilt hij alleen maar een knuffel. En dat je zegt dat je van hem houd en dat je zijn eerlijkheid waardeert en dat het allemaal goed komt.
Overigens is mijn zus lesbische. Wij hadden allemaal al een vermoeden maar ze heeft het een tijdje geleden verteld. Mijn vader was in het begin heel erg verdrietig, ook mede door de nieuws en wat er allemaal kan gebeuren. Maar inmiddels weet hij ook dat ze verstandig is en dat het haar leven is. Hij wilt dat ze gelukkig is en dat is ze ook. Een van mijn zussen reageerde wat raar vond ik zelf maar ook zij weten allemaal dat het haar eigen leven is. Inmiddels woont ze samen en heeft ze een leuke vriendin en in de toekomst willen ze kinderen.
Ik snap wel dat je angstig bent, en dat er vragen zijn of twijfels. Maar zolang je kind blij en gelukkig is, dat is alles waar het om draait. En probeer dat ook niet te vergeten. Want uiteindelijk gaat hij zijn eigen weg, zijn eigen leven leiden. En dan ga je je dadelijk wel kwalijk nemen als jij er niet voor hem bent. Hem niet steunt.
Overigens is mijn zus lesbische. Wij hadden allemaal al een vermoeden maar ze heeft het een tijdje geleden verteld. Mijn vader was in het begin heel erg verdrietig, ook mede door de nieuws en wat er allemaal kan gebeuren. Maar inmiddels weet hij ook dat ze verstandig is en dat het haar leven is. Hij wilt dat ze gelukkig is en dat is ze ook. Een van mijn zussen reageerde wat raar vond ik zelf maar ook zij weten allemaal dat het haar eigen leven is. Inmiddels woont ze samen en heeft ze een leuke vriendin en in de toekomst willen ze kinderen.
Ik snap wel dat je angstig bent, en dat er vragen zijn of twijfels. Maar zolang je kind blij en gelukkig is, dat is alles waar het om draait. En probeer dat ook niet te vergeten. Want uiteindelijk gaat hij zijn eigen weg, zijn eigen leven leiden. En dan ga je je dadelijk wel kwalijk nemen als jij er niet voor hem bent. Hem niet steunt.
maandag 2 oktober 2017 om 01:48
Zorg je in het vervolg dat je je kind niet schaadt met je (over)bezorgdheid?
Ik denk trouwens dat jij de enige bent die hem nu opeens anders behandeld. De meeste mensen kan het echt niet schelen dat je zoon homo is.
Bezorgdheid is normaal maar herpak jezelf effe voor je zoon hij heeft je nu harder nodig dan ooit.
Bezorgd zijn kan altijd nog.
Ik denk trouwens dat jij de enige bent die hem nu opeens anders behandeld. De meeste mensen kan het echt niet schelen dat je zoon homo is.
Bezorgdheid is normaal maar herpak jezelf effe voor je zoon hij heeft je nu harder nodig dan ooit.
Bezorgd zijn kan altijd nog.
maandag 2 oktober 2017 om 05:21
Maar het zit em niet alleen daarin. Ook de manier waarop je er zelf over praat kan helpen.Quintessa schreef: ↑02-10-2017 00:14Ik maak geen onderscheid. Ik reageer alleen op een bericht waarin het bijna vanzelfsprekend lijkt dat je kinderen opgroeien met een keur aan gezinsvorming. Dat is niet altijd zo. En ook niet altijd een bewuste keuze. Ik kan moeilijk de straten gaan afschuimen om mijn vriendengroep gemêleerder te maken.
Hoe vaak mijn zoon als kleuter werd aangesproken over het feit dat hij heel vaak met een bepaald meisje speelde: zohooo, heb jij al een vriendinnetje? Hebben jullie verkering? Gaan jullie later trouwen?
En op wat latere leeftijd, meer algemeen: heb je al een vriendinnetje?
Ik ben opgegroeid in een gezin waar van alles mis was, maar op dit gebied waten ze zeer openminded en hoorde het onderwerp homoseksualiteit gewoon bij de opvoeding. En ik had ook geen homo's om me heen, dat was 40 jaar geleden sowieso nog veel minder 'normaal'.
You're not the same person you were a year ago. Now you're even worse.
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 2 oktober 2017 om 05:24
Het gaat in deze OP toch echt over (voor)oordelen die verder gaan dan alleen maar bezorgdheid.
You're not the same person you were a year ago. Now you're even worse.
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 2 oktober 2017 om 06:08
Toen ik kind was kenden we ook persoonlijk nog geen homo's, al hadden we wel Jos Brink en Andre van Duin op tv die er vrij openlijk over waren volgens mij. Toen ik de leeftijd begon te krijgen dat ik misschien wel ns verliefd zou kunnen worden zeiden mn ouders dat ik 'Simon'...ehhh of 'Simone' natuurlijk!! gewoon mee naar huis mocht nemen. Dus ook al was toen in onze omgeving hetero nog de standaard, ze stonden al wel open voor andere opties.
maandag 2 oktober 2017 om 06:19
Anno nu zit er bijna in elke tvserie wel n homo- of lesbokoppel. En daarnaast meer gay mensen die in de media komen. Boerin Bertie uit boer zoekt vrouw bijv, homokoppels bij Bed&Breakfast en ga zo maar door. Het is nu veel gangbaarder dan in mijn eigen kindertijd.Quintessa schreef: ↑02-10-2017 00:14Ik maak geen onderscheid. Ik reageer alleen op een bericht waarin het bijna vanzelfsprekend lijkt dat je kinderen opgroeien met een keur aan gezinsvorming. Dat is niet altijd zo. En ook niet altijd een bewuste keuze. Ik kan moeilijk de straten gaan afschuimen om mijn vriendengroep gemêleerder te maken.
maandag 2 oktober 2017 om 08:55
Ik zou denk ik nog eens in gesprek gaan met mijn zoon en eerlijk vertellen dat het me overviel en ik daarom rigide reageerde. Ik denk dat je dat uit de lucht moet halen om de opening te houden en het vertrouwen dat hij bij je terecht kan.
Hij zal heus tegen weerstand oplopen bij mensen die er niet mee om kunnen gaan. Daar kan je hem niet tegen beschermen. Dat kan je vertellen. Maar wat je wel kan zijn is zijn veilige baken. En er zijn gelukkig meer dan genoeg mensen die het wel accepteren.
Hij is wie hij is, en het enige belangrijke is dat hij gelukkig is.
Hij kan worden wat hij wil. Hopelijk vindt hij een goede partner. En wie weet, ooit in de toekomst, krijgt hij kindjes..
Gelukkig kan dat in Nederland.
Ga naar hem toe en geef hem de dikste knuffel.
Hij zal heus tegen weerstand oplopen bij mensen die er niet mee om kunnen gaan. Daar kan je hem niet tegen beschermen. Dat kan je vertellen. Maar wat je wel kan zijn is zijn veilige baken. En er zijn gelukkig meer dan genoeg mensen die het wel accepteren.
Hij is wie hij is, en het enige belangrijke is dat hij gelukkig is.
Hij kan worden wat hij wil. Hopelijk vindt hij een goede partner. En wie weet, ooit in de toekomst, krijgt hij kindjes..
Gelukkig kan dat in Nederland.
Ga naar hem toe en geef hem de dikste knuffel.
maandag 2 oktober 2017 om 09:27
Bezorgd: prima, dat is iedere moeder in meer of mindere mate.
Homofoob: liever niet, over niemand maar voornamelijk niet over je eigen zoon.
Als je gaat praten over “dat milieu”, “keuzes” , “stilhouden” etc dan gaat er ergens iets mis.
In het leven van een moeder is het geluk van je kind altijd een prioriteit, als je je eigen gevoel en ruimte om te reageren belangrijker vind dan het steunen van je kind gaat er ook ergens iets niet goed.
maandag 2 oktober 2017 om 09:31
En wie weet wordt ie wel gewoon bewust kindvrij, ook dát kan in Nederland.
Krijg door de OP 'n beetje 't gevoel dat TO haar hoop op kleinkinders ziet vervliegen. Nou, daar hoef je geen homo voor te hebben hoor, ook hetero's kunnen kindvrij willen blijven.
maandag 2 oktober 2017 om 09:48
Als het alleen zou gaan om bezorgdheid zou ik TO best snappen, dat heb ik ook al eerder geschreven, maar het gaat om meer dan bezorgdheid, het gaat ook om afwijzing, om vooroordelen, om wat zal de buurt er van denken. Fuck de buurt, het gaat om je kind en niet om de mening van anderen of om cijfertjes
En sorry dat ik niet zo ruimdenkend ben over discriminatie en vooroordelen
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
maandag 2 oktober 2017 om 09:55
Ze is bezorgd om haar eigen gezichtsverlies en dat van haar gezin. Dat is niet het soort bezorgdheid waar haar zoon wat aan gaat hebben.
Fijn dat jij de humor hier nog van in ziet. Ik niet.
maandag 2 oktober 2017 om 10:13
Mijn ex is homo. We hebben 15 jaar een relatie gehad en twee kinderen.
Hij wist zelf dat hij ook gevoelens voor mannen had maar durfde en kon er niks mee omdat het niet "normaal" was. Hij was bang dat mensen anders over hem zouden denken, bang dat hij geen carriere kon maken, kortom, bang voor alle vooroordelen. Hij wilde zo graag voldoen aan het standaard plaatje dat hij vluchte in zijn werk en er alles aan deed om maar niet alleen te hoeven zijn met zijn gevoelens en gedachtes.
Heb je dat liever? Een zoon die zo in de knoop zit met zichzelf dat daar gewoon meerdere therapie sessies voor nodig zijn, voor hij zichzelf accepteerd? Heb je wel kleinkinderen!
Gelukkig gaat het nu erg goed met mijn ex en heeft hij zichzelf geaccepteerd. En weet je in wat voor milieu hij rondhangt? Gewoon in de top, waar hij jaren lang voor geknokt heeft. En hij heeft een monogame relatie met een moord vent. En onze jongens zien hem nog steeds als de superman die hij is.
Hij is niet anders dan dat hij ooit geweest is, ja hij vlucht niet meer. Hij heeft meer rust in zijn kont, no pun intended.
Weet je wat een lange weg hij moest afleggen? Jouw zoon komt al uit de kast. Wees blij. De ellende die mijn ex door moest wordt jouw zoon bespaard.
Hij wist zelf dat hij ook gevoelens voor mannen had maar durfde en kon er niks mee omdat het niet "normaal" was. Hij was bang dat mensen anders over hem zouden denken, bang dat hij geen carriere kon maken, kortom, bang voor alle vooroordelen. Hij wilde zo graag voldoen aan het standaard plaatje dat hij vluchte in zijn werk en er alles aan deed om maar niet alleen te hoeven zijn met zijn gevoelens en gedachtes.
Heb je dat liever? Een zoon die zo in de knoop zit met zichzelf dat daar gewoon meerdere therapie sessies voor nodig zijn, voor hij zichzelf accepteerd? Heb je wel kleinkinderen!
Gelukkig gaat het nu erg goed met mijn ex en heeft hij zichzelf geaccepteerd. En weet je in wat voor milieu hij rondhangt? Gewoon in de top, waar hij jaren lang voor geknokt heeft. En hij heeft een monogame relatie met een moord vent. En onze jongens zien hem nog steeds als de superman die hij is.
Hij is niet anders dan dat hij ooit geweest is, ja hij vlucht niet meer. Hij heeft meer rust in zijn kont, no pun intended.
Weet je wat een lange weg hij moest afleggen? Jouw zoon komt al uit de kast. Wees blij. De ellende die mijn ex door moest wordt jouw zoon bespaard.
maandag 2 oktober 2017 om 10:13
Er zijn zoveel homo's die opgroeien in een "milieu" met ouders als TO. En ik geloof echt dat dat bijna allemaal wel lieve en goed bedoeldende ouders zijn, die nooit uit hun comfort zone hebben hoeven te treden en die, geconfronteerd met een coming-out, ineens merken dat er een mindswitch van ze gevraagd wordt die ongeveer vanuit de jaren 50 in een keer naar 2017 schiet.
Dat ze daarmee worstelen, mag. Ze moeten inderdaad proberen hun kind er niet mee te belasten, maar waarom mogen ze hier de twijfels niet uiten, zodat ze hun eigen blinde vlekken eindelijk kunnen invullen. Je kan zeggen dat het jammer is dat ze dat al niet eerder gedaan hebben, maar ik vind het toch dapper. Ook als dat gepaard gaat met "stigmatiserende" vragen over wat te doen als er jongens blijven slapen etc. Waar moet zo'n moeder anders haar info vandaan halen?!
De confrontatie met anderen kan ik me ook voorstellen als een reële zorg van moeder: zij weet hoe ZIJ er tot voor kort over dacht, en ze is heus niet de enige. Omdat het haar zoon is, wil ze hem begrijpen, maar ze snapt dat niet iedereen die interesse opbrengt. Dus ja: de toekomst is onzeker.
Lieve TO, ondanks je twijfel moet je gewoon bij je ECHTE gevoel blijven, en van je zoon houden zoals hij is. Vertel hem hoe weinig je er van weet, en vraag of je hem vragen mag stellen, zodat je kan leren wat er in hem omgaat. Vraag niet teveel naar details over "hoe dingen bij jullie gaan", maar vraag hem hoe hij dingen ervaart of voelt. Daarmee kan je hem nooit kwetsen, en het is gewoon bij iedereen anders (homo of hetero). Jouw zoon is niet ineens ambassadeur van een hele groep; hij is nog steeds vooral zichzelf.
Wat betreft de buitenwereld; maak niet de vergissing om met de buitenwereld "mee te blijven denken", en daarmee je zoon te laten bungelen. Steun hem. De verwarring in de buitenwereld is niet iets dat jullie moeten oplossen. Jullie leren er wel mee omgaan
.
Dat ze daarmee worstelen, mag. Ze moeten inderdaad proberen hun kind er niet mee te belasten, maar waarom mogen ze hier de twijfels niet uiten, zodat ze hun eigen blinde vlekken eindelijk kunnen invullen. Je kan zeggen dat het jammer is dat ze dat al niet eerder gedaan hebben, maar ik vind het toch dapper. Ook als dat gepaard gaat met "stigmatiserende" vragen over wat te doen als er jongens blijven slapen etc. Waar moet zo'n moeder anders haar info vandaan halen?!
De confrontatie met anderen kan ik me ook voorstellen als een reële zorg van moeder: zij weet hoe ZIJ er tot voor kort over dacht, en ze is heus niet de enige. Omdat het haar zoon is, wil ze hem begrijpen, maar ze snapt dat niet iedereen die interesse opbrengt. Dus ja: de toekomst is onzeker.
Lieve TO, ondanks je twijfel moet je gewoon bij je ECHTE gevoel blijven, en van je zoon houden zoals hij is. Vertel hem hoe weinig je er van weet, en vraag of je hem vragen mag stellen, zodat je kan leren wat er in hem omgaat. Vraag niet teveel naar details over "hoe dingen bij jullie gaan", maar vraag hem hoe hij dingen ervaart of voelt. Daarmee kan je hem nooit kwetsen, en het is gewoon bij iedereen anders (homo of hetero). Jouw zoon is niet ineens ambassadeur van een hele groep; hij is nog steeds vooral zichzelf.
Wat betreft de buitenwereld; maak niet de vergissing om met de buitenwereld "mee te blijven denken", en daarmee je zoon te laten bungelen. Steun hem. De verwarring in de buitenwereld is niet iets dat jullie moeten oplossen. Jullie leren er wel mee omgaan
.
maandag 2 oktober 2017 om 10:26
Herkenbaar. Waar ik zelf (voor mijzelf dus) altijd nogal moeite mee had/heb is het meervoud waarin er dus wordt gesproken wanneer je zegt "op mannen" "op vrouwen" of "op mannen en vrouwen" te vallen.Solomio schreef: ↑01-10-2017 16:45Zoals ik al schreef heb ik tegen allebei mijn kinderen gezegd: kijk hoe het loopt. Zowel tegen mijn hetero-zoon als tegen mijn homo-zoon.
Omdat ik zelf nogal eens van 'voorkeur' wissel vind ik het gewoon jammer dat ze zich op zo vroege leeftijd al vastleggen.
Wat natuurlijk ook onzin is, want het kan bij mijn kinderen wel veel duidelijker zijn. Moeten ze het van mij vooral open laten. ......
Misschien heeft een ander er helemaal geen moeite mee om dat zo te veralgemeniseren maar het is altijd mijn dilemma (geweest). Zeker toen ik mijn eerste verliefdheid voor een meisje ervoer en mensen vroegen: "oh dus je valt op meisjes/vrouwen"
"Nee ik val op marietje."
Waarom zou je zeggen dat je op mannen/vrouwen/beide valt voor die ene keer per decennium (ok voor andere mensen misschien iets vaker) dat je iemand leuk vindt...
Ik neem aan dat de meeste mensen niet vallen op het merendeel van de andere mensen. Meer niet dan wel. Dus waarom dan een naam geven aan geaardheid terwijl "vallen op" over personen gaat?
Nou ja. Mijn dingetje misschien.
maandag 2 oktober 2017 om 10:52
Wel zo'n beetje mijn dingetje ook dus.NYC schreef: ↑02-10-2017 10:26Herkenbaar. Waar ik zelf (voor mijzelf dus) altijd nogal moeite mee had/heb is het meervoud waarin er dus wordt gesproken wanneer je zegt "op mannen" "op vrouwen" of "op mannen en vrouwen" te vallen.
Misschien heeft een ander er helemaal geen moeite mee om dat zo te veralgemeniseren maar het is altijd mijn dilemma (geweest). Zeker toen ik mijn eerste verliefdheid voor een meisje ervoer en mensen vroegen: "oh dus je valt op meisjes/vrouwen"
"Nee ik val op marietje."
Waarom zou je zeggen dat je op mannen/vrouwen/beide valt voor die ene keer per decennium (ok voor andere mensen misschien iets vaker) dat je iemand leuk vindt...
Ik neem aan dat de meeste mensen niet vallen op het merendeel van de andere mensen. Meer niet dan wel. Dus waarom dan een naam geven aan geaardheid terwijl "vallen op" over personen gaat?
Nou ja. Mijn dingetje misschien.
You're not the same person you were a year ago. Now you're even worse.
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 14 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 2 oktober 2017 om 10:54
Ik vraag me dat eigenlijk wel af, zoals ik het meen iemand anders ook ergens heb gelezen enkele pagina's terug, hoeveel mensen nu homoseksuelen kennen die door hun seksuele voorkeur het zoveel moeilijker en oneerlijker hebben in de maatschappij. In het geval dan van diegene die er niet mee worstelen maar die er openlijk voor uit komen.
Ik moet even denken maar van iedereen die ik ken heb ik eigenlijk geen enkele negatieve associatie. Ja ik geloof gerust dat ze wel eens een vervelende opmerking hebben gehad van vreemden of dat ze op bepaalde plekken expres niet hand in hand lopen, of dat oma blijft volhouden dat het een fase is ofzo. Maar degenen die op hetzelfde geslacht vallen in mijn dichte en verre kring, hebben gewoon een goede baan, een goed huis, een gewoon leven. Sommige met kinderen. Ik heb nog nooit gezien dat mensen rare gezichten trokken als je vertelde dat Bart met Erik samenwoont. Als iemand zegt "Wij hadden zaterdag een trouwfeest. Ine, een van mijn beste vriendinnen, is getrouwd met Anja", heb ik nog nooit iemand er uit horen flappen "zoooo hé dat zijn dus 2 meiden, wat tegenwoordig allemaal niet kan hé".
Ik bedoel maar, als ik aan homoseksuelen denk die ik zelf ken, dan denk ik niet direct aan verschoppelingen in de maatschappij die geen werk meer vinden, die hiv besmet zijn en die hun vriendenkring zien verdwijnen en die elk weekend in mekaar getrapt worden. Maar misschien woon ik ook in een regio waar het mensen weinig boeit, misschien dat je bij andere streken wel het onderwerp van bij de bakker bent als je uit de kast komt?
Ik moet even denken maar van iedereen die ik ken heb ik eigenlijk geen enkele negatieve associatie. Ja ik geloof gerust dat ze wel eens een vervelende opmerking hebben gehad van vreemden of dat ze op bepaalde plekken expres niet hand in hand lopen, of dat oma blijft volhouden dat het een fase is ofzo. Maar degenen die op hetzelfde geslacht vallen in mijn dichte en verre kring, hebben gewoon een goede baan, een goed huis, een gewoon leven. Sommige met kinderen. Ik heb nog nooit gezien dat mensen rare gezichten trokken als je vertelde dat Bart met Erik samenwoont. Als iemand zegt "Wij hadden zaterdag een trouwfeest. Ine, een van mijn beste vriendinnen, is getrouwd met Anja", heb ik nog nooit iemand er uit horen flappen "zoooo hé dat zijn dus 2 meiden, wat tegenwoordig allemaal niet kan hé".
Ik bedoel maar, als ik aan homoseksuelen denk die ik zelf ken, dan denk ik niet direct aan verschoppelingen in de maatschappij die geen werk meer vinden, die hiv besmet zijn en die hun vriendenkring zien verdwijnen en die elk weekend in mekaar getrapt worden. Maar misschien woon ik ook in een regio waar het mensen weinig boeit, misschien dat je bij andere streken wel het onderwerp van bij de bakker bent als je uit de kast komt?
maandag 2 oktober 2017 om 10:57
Mooi dat je mij op dezelfde hoop veegt als TO. Het maakt mij helemaal niks uit op wie haar zoon valt. Jammer dat je meteen al je eigen vooroordelen over promiscue circuits ook op mij projecteert.Nav__ schreef: ↑01-10-2017 23:29Maar waarom snappen mensen als jij en TO niet dat JUIST dit soort opmerkingen bijdragen aan verminderde acceptatie van homosexualiteit?! TO maakt er een ding van door haar zoon te vragen het stil te houden, te spreken over 'dat milieu', ze moet zich 'inlezen'. Waarover? Dat hij op Kees valt en niet op Marietje? Wat valt daarover te lezen?
Helemaal niks. Sterker nog, als jij wat beter leest dan zeg ik dat dat wellicht allemaal helemaal niet opgaat voor haar zoon en adviseer ik haar om niet zoveel te lezen en met hem te praten.
Ik lees hier allerlei reacties over promiscue homokringen en neukbosjes (want er zijn helemaal geen tenten voor de avontuurlijke hetero, heteromannen- en vrouwen hebben pertinent niet ieder weekend een ander), 'leernichten' (want hetero's hebben nooit een flamboyante kledingstijl), enzovoort.
Ook daar weer, daar maakt to zich zorgen om en die circuits bestaan. Inderdaad, ook voor hetero's, al zijn die denk ik net iets anders (ik ken vrij veel mensen die in beide circuits actief zijn, en ik denk dat ik redelijk goed weet waarover ik praat). Dat betekent niet dat haar zoon daar actief in is of wordt. Maar dat kan wel. En hoe erg is dat eigenlijk? Zo lang iemand zichzelf niet totaal verliest, of beschadigd wordt lijkt het mij voor consenting adults, zoals dat in het Engels zo mooi heet, geen enkel probleem.
Maar je weet pas iets over je kind als je met hem praat.
Dat homo's soms in onveiligheid verkeren op straat, beaam ik, helaas. Dat is vreselijk en ik hoop dat er een dag komt dat iedereen hand in hand over straat mag lopen. Maar dat begint toch echt in je eigen huis. Je kunt ook bezorgd zijn over je kind zonder zo afwijzend te doen. De knul wilde gewoon zijn eigen vrienden vertellen over zijn geaardheid en dat 'mocht' niet. Of gaan die hem dan opeens in elkaar timmeren? Dat had niets met zorg te maken, maar wel met 'niet voldoen aan het perfecte plaatje'.
Welnee. Het is gewoon een moeder die haar kind wil beschermen en dat nogal onhandig aanpakt. Ze heeft wat last van haar eigen ideeën en vooroordelen maar ik lees ook veel liefde voor haar zoon.
Ik vind het rot voor TO, omdat zij misschien opgegroeid is met die ideeen en nu in deze positie terecht komt. Maar ik hoop dat ze niet te oud is om van gedachten te veranderen. Er is niets mis met homosexualiteit. Ik hoop dus dat ze uit dit topic haalt dat het de meeste mensen niet uitmaakt op wie haar zoon valt.
Jammer dat de schrik en angst van TO leiden tot zoveel oordelen en harde posts. Zeggen dat ze nooit kinderen had mogen krijgen? Dat ze niet deugt als moeder? Doe ff normaal.
maandag 2 oktober 2017 om 10:58
Zelfs voor mij herkenbaar hoor. Ik ben al tig jaar getrouwd met een man, heb daarvoor ook lange relaties gehad met mannen. Én een relatie van anderhalf jaar met een vrouw. Vanaf toen kreeg ik ook meteen het stempeltje 'lesbisch', of op z'n minst 'bi'. Ik voel me niet lesbisch of bi, ik ben gewoon Trotter die toevallig een keer verliefd werd op een vrouw. Dat was nooit eerder gebeurd, en ook sindsdien niet meer voorgekomen, en als mensen mijn geaardheid zouden vragen zou ik mezelf hetero noemen, al heb ik dus al bewezen dat ik niet alleen op mannen val. Maar eigenlijk zijn al die hokjes en labeltjes totaal onzinnig, je valt gewoon op wie je valt.
