Emotioneel appèl moeder

Even een nieuwe nick aangemaakt ivm herkenbaarheid. Ik ben benieuwd naar jullie visie en evt adviezen.

Een aantal jaren geleden zijn mijn ouders gescheiden, ik was toen al volwassen en het huis uit. Sinds de scheiding merk ik alleen dat de verhouding tussen mij en mijn moeder veranderd is. Het is ipv moeder-dochter meer 'gelijkwaardig' geworden en neigt in mijn ogen zelfs naar een omgedraaid patroon. Ik merk dat ik hier steeds meer moeite mee krijg en dat ik er daardoor vaak tegenop zie om met mijn moeder af te spreken of contact te hebben. Dat vind ik een heel naar gevoel en ik weet niet goed wat ik ermee aan moet. Ik zal proberen dmv enkele voorbeelden de situatie wat uit te leggen.

Mijn moeder zit, volgens mij, niet heel lekker in haar vel. Ze heeft op meerdere vlakken (emotionele) problemen en ik heb vaak het gevoel dat ze in mij de oplossing ziet voor haar problemen en dat ze mij al dan niet bewust verantwoordelijk maakt om haar te helpen. Ze doet dan een enorm emotioneel appèl op mij en ik vind het lastig om daarin mijn grenzen aan te geven.

Ze is sinds de scheiding alleen en voelt zich bij vlagen eenzaam. Ze geeft vaak hints/opmerkingen dat ze alleen/eenzaam is, gevolgd door een verzoek aan mij (bij haar langskomen, foto's of filmpjes sturen van mijn kinderen, vragen of we thuis zijn en dan aankondigen dat ze bij ons langskomt). Ik vind dit vervelend, want ik kan haar eenzaamheid niet oplossen. Daarnaast heb ik een eigen, jong gezin waar ik tijd aan wil besteden. Haar verzoeken roepen bij mij weerstand op omdat het voelt als een verplichting. Een soort 'taak' om in onze weekenden bijvoorbeeld tijd voor haar vrij te maken omdat ze anders het hele weekend alleen is of omdat ze ons anders een hele week niet ziet.

Daarnaast draaien de momenten waarop we contact hebben vaak om haar. Ze klaagt veel over van alles en nog wat. Ze heeft een hele sterke mening en visie op bepaalde dingen en er is dan weinig ruimte om daar anders over te denken. Ook vraagt ze ons, en met name mijn man, regelmatig om klusjes te doen die ze ook prima zelf zou kunnen doen. Alsof ze dan een legitieme reden heeft om ons te vragen om langs te komen.

Ik probeer regelmatig hierin mijn grenzen aan te geven en haar probleem vooral niet mijn probleem te maken. Dit werkt alleen altijd maar (zeer) tijdelijk en is geen oplossing voor het onderliggende probleem. Als ze bijvoorbeeld vraagt om morgen af te spreken en ik geef in alle eerlijkheid aan dat we het erg druk hebben gehad en ik even een dagje op de bank wil hangen, dan zegt ze oké. Maar de eerstvolgende vraag is: overmorgen dan?

Een ander ding wat bij mij voor enig schuldgevoel zorgt, is dat ik (wel) heel goed contact heb met mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder woont wat dichterbij en we gaan regelmatig even bij haar langs. Het contact met haar voelt als vanzelfsprekend en ongedwongen zonder emotionele lading en verwachtingen. Ik voel me hierover soms schuldig, omdat ik ook snap dat mijn moeder het soms niet makkelijk heeft. Ik hou van mijn moeder en ze is lief en altijd goed voor mij geweest.

Ik ben dus benieuwd naar hoe jullie dit zien. Of er mensen zijn die dit herkennen en hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?

kerst schreef: ↑

31-10-2020 21:16

Woont ze vlakbij of niet?

Het is nu met Corona maatregelen natuurlijk ook moeilijker voor haar om afleiding te zoeken.

Is ze echt somber? Zouden medicijnen helpen?

Ze woont redelijk dicht in de buurt. Het klopt dat Corona het allemaal een stuk ingewikkelder maakt. Ik doe daarom ook zeker mijn best om daar begrip voor te hebben en actief contact met haar te onderhouden. Ze loopt al tijden bij een psycholoog.

Kittenxx schreef: ↑

31-10-2020 21:23

Ga inderdaad wat vaker bij haar langs, of stel een vaste eet afspraak in , of oppas afspraak .
Ga na corona met haar op zoek naar activiteiten voor haar, stimuleer haar daar in. bv als ze van koken houdt: stel een kookclubje voor waar ze naar toe kan, of sporten ofzo.

Vaker bij haar langs gaan is voor mij dus wat lastig is. Ze past wekelijks op mijn kinderen en we eten dan samen. Ze heeft vriendinnen en een aantal clubjes, maar die liggen nu stil. Dus ze heeft zeker haar activiteiten en sociale netwerk. Ook hebben wij regelmatig contact.

Bruschetta_ schreef: ↑

31-10-2020 21:34

Wat een rare reacties, ik snap je erg goed. Sommige mensen kosten meer energie dan ze opleveren, en het klinkt alsof dit bij jouw moeder het geval is. Ik vind het erg herkenbaar, bij mij is het ook zo dat mijn moeder het liefst elke week (of nog vaker) afspreekt, terwijl ik die behoefte niet heb.

Het lastige met moeders is dat iedereen van je verwacht dat je je voegt naar haar wensen en behoeften, dat zie je ook terug in de reacties op dit topic. Alsof je automatisch iets verschuldigd bent, hele rare gedachtengang vind ik dat.

Helaas geen oplossing of tips voor je probleem, maar wel veel herkenning dus hier. Wat ik nu vaak doe is even videobellen met kind, en in de praktijk zien we elkaar toch minstens elke week (waarbij ik me ook verplicht voel om dat 'vol te maken'). Ik lees dus mee, wie weet heeft iemand goede suggesties.

Dankjewel, je reactie doet me veel. Ik schrok best van de eerste reacties. Ik hou van mijn moeder, wil er voor haar zijn en haar zeker niet kwetsen, dus ik doe mijn best om haar regelmatig te zien. We videobellen ook regelmatig. Het zit hem voor mij echt in het gevoel dat het contact met haar oproept en de tegenzin die ik steeds vaker voel. Dat gevoel vind ik naar en ik zoek een manier om hier goed mee om te gaan.

Hobbelster schreef: ↑

31-10-2020 21:36

Wat een rare reacties zeg. Zo zou je gaan geloven dat je inderdaad verantwoordelijk bent voor het welbevinden van je moeder. Nieuwsflash, dat ben je niet. Dat zou geen enkel kind moeten zijn.
Helaas kan ik er over meepraten. Je gaat bijna uit schuldgevoel langs en je komt compleet leeggezogen weer thuis.
En als je dat niet vaak genoeg doet, dan is de manier waarop het tussentijdse contact verloopt, genoeg om je ook tussen de bezoekjes door nog een knagend schuldgevoel achterin je hoofd (en soms voluit bewust aanwezig in je hoofd) te bezorgen.

Ik vind ook echt niet dat ik verantwoordelijk ben voor haar geluk. Dat wil ik ook niet worden. Ik wil echter wel goed contact met mijn moeder. Ze heeft oprecht geen kwade bedoelingen en dat maakt het ontzettend lastig hierin een goede middenweg te vinden. Als ik me terugtrek of dit bespreek weet ik zeker dat ik haar kwets (omdat ze zich van geen kwaad bewust is) en dat ze nog harder aan me gaat trekken. Als ik zo door blijf gaan blijft ze mij verantwoordelijk maken voor haar welbevinden en blijf ik een negatief gevoel eraan overhouden. Beide is niet wat ik wil.