Relaties
alle pijlers
Zijn kinderen accepteren onze relatie niet.
maandag 9 november 2020 om 01:18
Ik heb sinds een tijdje een Lat relatie met een hele lieve man. Hij heeft 2 dochters (13 en 18 jaar). Zijn dochters accepteren mij niet en willen ook niets met mij te maken hebben. Hun vader is uit het huwelijk met hun moeder gestapt, terwijl wij elkaar al kenden. Hoewel het huwelijk al jaren op was geven zijn dochters mij de schuld van dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan, hun vader verwijten zij (gelukkig) niets. Mijn vriend heeft co-ouderschap en doet zijn best in deze situatie te schipperen waarbij zijn kinderen natuurlijk voorop staan. Dit zorgt helaas wel voor een enorme beperking binnen onze relatie. Zo heb ik zijn verjaardag niet mee kunnen vieren en zien wij elkaar in de week dat zijn dochters bij hem zijn niet. Hij kan vanwege de gevoeligheid die bij zijn kinderen ligt, in de week dat ze bij hen zijn, niet tegen hen zeggen dat hij weg gaat naar mij, omdat zij dan mogelijk het gevoel hebben dat hij hen in de steek laat en mij boven hen plaatst. Het lijkt alsof er continue de bevestiging moet zijn dat ze voorop staan, wat ik begrijp, maar het wel lastig maak. Als hij andere dingen doet, zoals een avond naar vrienden is dat geen enkel probleem. De hele situatie zorgt bij mij voor de nodige spanningen, wij hebben nu een 'week om week' relatie. We spreken elkaar in de week dat zijn kinderen bij hem zijn wel veelvuldig, maar het voelt met terugkerende momenten niet oké, alsof ik mezelf te kort doe, soms doet de confrontatie met de situatie ook pijn. Hij denkt ook niet dat het voorlopig verandert, maar doet daaromheen wel heel erg zijn best voor mij.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
Ik ben voor mezelf aan het afwegen wat voor mij belangrijk is en of deze situatie wel is wat ik wil, ik mis het ongedwongen samen kunnen zijn, normaal verjaardagen en feestdagen samen kunnen vieren, er mogen zijn etc. Hij wil zijn kinderen daarnaast ook zo min mogelijk confronteren met ons contact. Soms zie ik onze relatie als een halfvol glas, maar vaak ook half leeg, ik worstel, want ben enorm dol op hem, maar voel ook de beperking en het gemis. Er tegen vechten of iets anders verwachten van hem heeft geen zin, het blijven zijn kinderen. Intussen moet ik
ook aan mezelf en mijn eigen grenzen denken.
Ik hoop dat de tijd het beter maakt, en wellicht wanneer zijn ex-vrouw ook een nieuwe partner vindt dat het beter zal gaan.
Ik kom graag in contact met vrouwen in een gelijke (of soort gelijke) situatie, of die in soort gelijke situatie gezeten hebben. Alvast bedankt.
maandag 9 november 2020 om 01:49
Jij bent de vrouw geweest voor wie hun vader hun veilige haven heeft verlaten. De vader die er altijd is geweest, op wie ze konden bouwen en vertrouwen, heeft hun gezin verbroken. Die keus heeft hij (in hun ogen) gemaakt door/voor jou.
Verplaats je eens in hun situatie. Hoe zou jij je voelen als je veilige basis onder je wordt weg getrokken? Hoe denk jij dat zij zich voelen? Natuurlijk hebben ze bevestiging nodig. Heel veel zelfs. Want hij zei eerder toch ook altijd dat hij van zijn gezin hield? Maar dat liet hij in de steek voor jou. Die meiden willen niet meer gekwetsts worden en weten/voelen dat zij nog enig prioriteit voor hem zijn.
En denk je dat zij geen normale feestdagen willen vieren? In hun ogen houdt dat in met het gezin; iets dat nooit meer terugkomt. Wat heel moeilijk voor hun zal zijn. Vele malen moeilijker dan een verjaardag of feestdag die jij nu niet met je vriend samen kan vieren.
Houd er maar rekening mee dat je in deze positie zal staan tot ze allebei uit huis zijn. Of ze je ooit volledig zullen accepteren? Dat hangt denk ik van je eigen houding af en de manier hoe jullie het de komende jaren aan zullen pakken. De tijd zal het leren..
Maar bagataliseer hun verdriet niet. Jij mag het dan zwaar vinden; voor hun zal dit veel zwaarder zijn. Geef en gun hun de tijd om te wennen aan de nieuwe situatie. De nieuwe situatie waarin hun vader elders woont en waarbij ze twee huizen hebben. Daarmee bedoel ik dus niet de nieuwe vriendin van papa, want dat komt pas (veel) later.
moderatorviva wijzigde dit bericht op 09-11-2020 07:01
Reden: Quoten OP niet toegestaan
Reden: Quoten OP niet toegestaan
44.01% gewijzigd
maandag 9 november 2020 om 03:01
Wat denk je dat jij/jouw vriend anders hadden kunnen doen? Als het echt OK zit, had dit allang in goede banen moeten zijn. Met acceptatie door de kids en ex.
Dus waar gaat het fout?
Een kind van (nog geen) dertien geeft niet uit zichzelf de indringer de schuld. Dat is aangepraat door één uit de driehoek ouders/indringer. Die kennelijk geen van allen in staat zijn het belang van de kinderen voorop te stellen.
Waarom zie je dat niet en maak je daar onderdeel vanuit? Wat maakt dat je je eerste alinea primair richt op de 'fouten' van de kinderen en indirect die van de ex, omdat het huwelijk 'allang was opgegeven'. Waarschijnlijk zijn dat de woorden van je vriend, omdat die hem goed uitkwamen.
De rest van je tekst is een uitvoerig pleidooi voor je eigen belang. Iets wat goed voorstelbaar is als je langere tijd na een breuk nog steeds niet mag 'zijn' in het leven van.
M.a.w.: een breuk tussen ouders is erg, maar kan op zich gebeuren. Het kan zijn dat ze uit elkaar groeien. En een nieuwe partner tegenkomen. Zelfs als ze nog bij elkaar zijn. Dat is erg pijnlijk, maar uiteindelijk niet onoverkomelijk. Tenminste, als dat de enige oorzaak is.
Zodra het echter ziekelijke elementen vertoont, om welke reden ook, moet je je afvragen wat jouw rol daarin is en of je daar nog onderdeel van uit wilt maken.
Sterkte.
Dus waar gaat het fout?
Een kind van (nog geen) dertien geeft niet uit zichzelf de indringer de schuld. Dat is aangepraat door één uit de driehoek ouders/indringer. Die kennelijk geen van allen in staat zijn het belang van de kinderen voorop te stellen.
Waarom zie je dat niet en maak je daar onderdeel vanuit? Wat maakt dat je je eerste alinea primair richt op de 'fouten' van de kinderen en indirect die van de ex, omdat het huwelijk 'allang was opgegeven'. Waarschijnlijk zijn dat de woorden van je vriend, omdat die hem goed uitkwamen.
De rest van je tekst is een uitvoerig pleidooi voor je eigen belang. Iets wat goed voorstelbaar is als je langere tijd na een breuk nog steeds niet mag 'zijn' in het leven van.
M.a.w.: een breuk tussen ouders is erg, maar kan op zich gebeuren. Het kan zijn dat ze uit elkaar groeien. En een nieuwe partner tegenkomen. Zelfs als ze nog bij elkaar zijn. Dat is erg pijnlijk, maar uiteindelijk niet onoverkomelijk. Tenminste, als dat de enige oorzaak is.
Zodra het echter ziekelijke elementen vertoont, om welke reden ook, moet je je afvragen wat jouw rol daarin is en of je daar nog onderdeel van uit wilt maken.
Sterkte.
Hier sta ik, ik kan niet anders (zonder legpuzzels)
maandag 9 november 2020 om 03:32
Volgens mij is je vriend te snel in een nieuwe relatie gestapt. Als hij zijn kinderen echt zo voorop had staan had hij zich daar eerst op gericht voordat hij het met jou aanlegde. Ik weet niet hoeveel tijd daar tussen zat, maar als de kinderen de link naar jou leggen kan dat niet veel geweest zijn.
Als ik jou was zou ik er zelf een eind aan breien, de timing is niet goed voor een nonchalante, ontspannen relatie.
Als ik jou was zou ik er zelf een eind aan breien, de timing is niet goed voor een nonchalante, ontspannen relatie.
maandag 9 november 2020 om 04:02
Maar even voor de duidelijkheid. Is hij weggegaan bij zijn vrouw omdat hij verliefd was op jou? Of staat dat er écht helemaal los van?
Want de kinderen op 1 is heel goed, maar kinderen bepalen echt niet alles in een huis zeker als ze verkeerde conclusies trekken.
Het zijn ook geen 7 jarigen meer. Ze zijn op een leeftijd waarin ze de waarheid heus wel aan kunnen.
Maar als het wel zo is dat zijn gevoelens voor jou de doodsteek voor het huwelijk waren dan snap ik ze meer dan goed. En daar zit het verschil in.
Ik zeg niet dat jullie al wat hadden tijdens zijn huwelijk, maar vraag puur naar ZIJN motivatie om de handdoek thuis in de ring te gooien met hun moeder.
Want de kinderen op 1 is heel goed, maar kinderen bepalen echt niet alles in een huis zeker als ze verkeerde conclusies trekken.
Het zijn ook geen 7 jarigen meer. Ze zijn op een leeftijd waarin ze de waarheid heus wel aan kunnen.
Maar als het wel zo is dat zijn gevoelens voor jou de doodsteek voor het huwelijk waren dan snap ik ze meer dan goed. En daar zit het verschil in.
Ik zeg niet dat jullie al wat hadden tijdens zijn huwelijk, maar vraag puur naar ZIJN motivatie om de handdoek thuis in de ring te gooien met hun moeder.
maandag 9 november 2020 om 04:15
was me nog niet opgevallen. Zou goed dezelfde kunnen zijn. Then again, de situatie is ook weer niet uniek.
Met mijn laatste vriendje had ik min of meer hetzelfde gezeik. Een ex die mij de schuld gaf (ben collega) terwijl wij echt pas wat kregen nadien. Das ook niet goed gegaan. Na een jaar verkering werd er nog gedreigd dat ie zijn kids niet meer te zien zou krijgen als ik ze zou ontmoeten (en zelf had ze allang een vent waarmee de kids naar ballorig gingen enzo maar dat terzijde) Het kan hele ingewikkelde problematiek zijn. Vandaar dat ik even doorvraag wat nou de aanleiding van zijn scheiding is.
Met mijn laatste vriendje had ik min of meer hetzelfde gezeik. Een ex die mij de schuld gaf (ben collega) terwijl wij echt pas wat kregen nadien. Das ook niet goed gegaan. Na een jaar verkering werd er nog gedreigd dat ie zijn kids niet meer te zien zou krijgen als ik ze zou ontmoeten (en zelf had ze allang een vent waarmee de kids naar ballorig gingen enzo maar dat terzijde) Het kan hele ingewikkelde problematiek zijn. Vandaar dat ik even doorvraag wat nou de aanleiding van zijn scheiding is.
maandag 9 november 2020 om 05:14
Tja, dit gaat een hele lastige worden. De man met wie mijn moeder mijn vader bedroog, heb ik nooit geaccepteerd. Mijn moeder deed niet zoals jouw vriend. Zij liet hem gewoon bij haar komen en ik moest hem ook zien. Het resultaat was een ernstig verstoorde relatie tot halverwege de 20. Ik was 14 toen ze besloot weg te gaan. Gelukkig ging die relatie voorbij en kwam er een paar jaar later een ander waar ik prima mee op kan schieten. Tuurlijk wat puber perikelen maar die man accepteerde ik wel. Hij was namelijk niet degene die in mijn ogen alle pijn had veroorzaakt. De kinderen hebben pijn en zien de pijn van hun moeder. Kleine kans dat de relatie tussen hen en jou goed gaat komen, ja wellicht als de kinderen zelf ervaringen op gaan doen met relaties. Dat was voor mij iig het punt waarop ik mn moeder begon te begrijp (10 jaar na de scheiding).
maandag 9 november 2020 om 05:31
Als dit écht de man van je leven is met wie je nog 30 jaar ofzo verder gaat ...
Wat is er mis met nog 5 jaar latten en uit de buurt van de kinderen blijven tot die het huis uit zijn / gaan studeren zijn?
Je ziet elkaar om de week, hoort elkaar blijkbaar ook in de andere weken regelmatig, ...
Je wist toen je iets begon met hem in welke situatie hij zat en dat ie 2 kinderen had.
En dat hij zijn huwelijk definitief heeft opgeblazen voor jou.
Dan ken je dus ook de gevolgen, zeker bij pubers.
En waarom zou je persé zijn verjaardag "op de dag zelf" vieren?
Wat maakt die datum uit?
Vier het een week ervoor, een week erna, bel hem op de dag zelf eventueel voorzichtig op op een moment dat je vermoedt dat zijn kinderen op school zitten of hij op zijn werk, ...
En wordt "vriendin van zijn vrienden"
.
Als hij daar kennelijk wel voor buitenkomt.
Hij hoeft dan niet persé te zeggen dat ie met jou afspreekt, maar gewoon met "een groep vrienden".
Wat is er mis met nog 5 jaar latten en uit de buurt van de kinderen blijven tot die het huis uit zijn / gaan studeren zijn?
Je ziet elkaar om de week, hoort elkaar blijkbaar ook in de andere weken regelmatig, ...
Je wist toen je iets begon met hem in welke situatie hij zat en dat ie 2 kinderen had.
En dat hij zijn huwelijk definitief heeft opgeblazen voor jou.
Dan ken je dus ook de gevolgen, zeker bij pubers.
En waarom zou je persé zijn verjaardag "op de dag zelf" vieren?
Wat maakt die datum uit?
Vier het een week ervoor, een week erna, bel hem op de dag zelf eventueel voorzichtig op op een moment dat je vermoedt dat zijn kinderen op school zitten of hij op zijn werk, ...
En wordt "vriendin van zijn vrienden"
.Als hij daar kennelijk wel voor buitenkomt.
Hij hoeft dan niet persé te zeggen dat ie met jou afspreekt, maar gewoon met "een groep vrienden".
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 9 november 2020 om 06:15
Ooit had ik ook zo'n relatie. Heeft 3 jaar geduurd. Kinderen, moeilijk, uiteraard deed ik die stap terug, bladiebla.
Toen het uitging had ie binnen 2 weken een nieuwe partner en die accepteerden zijn kinderen ineens wel.
Oftewel: hij kan daarin een hoop sturen.
Toen het uitging had ie binnen 2 weken een nieuwe partner en die accepteerden zijn kinderen ineens wel.
Oftewel: hij kan daarin een hoop sturen.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 9 november 2020 om 06:15
Ja, gezellig elke kerst, O&N, Pasen, etc...alleen, omdat hij die moet vieren met zijn kinderen.Wissewis schreef: ↑09-11-2020 05:31Als dit écht de man van je leven is met wie je nog 30 jaar ofzo verder gaat ...
Wat is er mis met nog 5 jaar latten en uit de buurt van de kinderen blijven tot die het huis uit zijn / gaan studeren zijn?
Je ziet elkaar om de week, hoort elkaar blijkbaar ook in de andere weken regelmatig, ...
Je wist toen je iets begon met hem in welke situatie hij zat en dat ie 2 kinderen had.
En dat hij zijn huwelijk definitief heeft opgeblazen voor jou.
Dan ken je dus ook de gevolgen, zeker bij pubers.
En waarom zou je persé zijn verjaardag "op de dag zelf" vieren?
Wat maakt die datum uit?
Vier het een week ervoor, een week erna, bel hem op de dag zelf eventueel voorzichtig op op een moment dat je vermoedt dat zijn kinderen op school zitten of hij op zijn werk, ...
En wordt "vriendin van zijn vrienden"
Als hij daar kennelijk wel voor buitenkomt.
Hij hoeft dan niet persé te zeggen dat ie met jou afspreekt, maar gewoon met "een groep vrienden".
Uiteraard staan zijn kinderen op 1, maar om jezelf nu jarenlang op plek 3 te zetten maakt jouw leven niet bepaald leuk. Hoe begrijpelijk het ook is.
Het zou mijn keuze niet zijn, om aldoor de bron van spanning van zijn kinderen te zijn. De concurrentie waar ze hem bij weg moeten houden. Ik zou niet die strijd willen strijden en zo een stuk ongelukkigheid willen brengen in het leven van mensen die er niet voor gekozen hebben dat hun gezin uit elkaar gehaald werd.
En ja, daarnaast zou ok ook wel een ongedwongen, continu leven met mijn partner willen ipv een week op en week af.
Nope
maandag 9 november 2020 om 06:17
Het verschil is het gevoel dat deze kinderen hebben dat hun vader is vreemdgegaan met TO en dat zij daarom TO verantwoordelijk houden voor het stuk gaan van de relatie van hun ouders. Een nieuwe partner in de toekomst heeft dat verleden niet. Dat heeft niets met sturen te maken en alles met oorzaak en gevolg.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 9 november 2020 om 06:21
Ow, ja, dat was bij mij een verschil: ze waren al uit elkaar voordat ik in beeld kwam.viva-amber schreef: ↑09-11-2020 06:17Het verschil is het gevoel dat deze kinderen hebben dat hun vader is vreemdgegaan met TO en dat zij daarom TO verantwoordelijk houden voor het stuk gaan van de relatie van hun ouders. Een nieuwe partner in de toekomst heeft dat verleden niet. Dat heeft niets met sturen te maken en alles met oorzaak en gevolg.
Wat mij betreft blijft het verhaal hetzelfde.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 9 november 2020 om 06:29
Ja, alleen dat geldt niet voor TO.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
maandag 9 november 2020 om 06:42
Maar was je de reden van de breuk of niet? (Of de laatste druppel die het huwelijk deed overlopen.) Dat maakt nogal verschil. Als ze jou de schuld geven terwijl je pas na het uitspreken van de wens tot scheiding in beeld kwam zou ik als vader zijnde dochters wat laten inbinden. Maar ook dan zul je voorlopig nog afstand moeten houden, de wond is hoe dan ook te vers. Maar als je ook nog eens een extra reden op de stapel was waardoor het huwelijk omviel denk ik niet dat je in de positie zit vader te vragen dochters te laten inbinden. Het is dan aan jou eeuwig geduld te hebben en je voorbeeldig en begripvol te gedragen zodat je op den duur, hopelijk, een beetje binnenkomt bij de dochters. En dat kan ook nog eens volledig mis gaan of niet werken. Garanties heb je helaas niet.
Welke situatie ook van toepassing is, je moet er maar zin in hebben want een lange adem en olifantenhuid zul je iig hard nodig hebben.
Welke situatie ook van toepassing is, je moet er maar zin in hebben want een lange adem en olifantenhuid zul je iig hard nodig hebben.
maandag 9 november 2020 om 06:54
Dit dus. Zijn dochters zijn niet piepjong meer. Snap best dat hij ze de tijd wil geven eraan te wennen, maar om jou dan helemaal buiten te sluiten op oa z'n verjaardag, vind ik dan weer een stap te ver.Eggo schreef: ↑09-11-2020 04:02Maar even voor de duidelijkheid. Is hij weggegaan bij zijn vrouw omdat hij verliefd was op jou? Of staat dat er écht helemaal los van?
Want de kinderen op 1 is heel goed, maar kinderen bepalen echt niet alles in een huis zeker als ze verkeerde conclusies trekken.
Het zijn ook geen 7 jarigen meer. Ze zijn op een leeftijd waarin ze de waarheid heus wel aan kunnen.
Weet niet hoelang de relatie er al is, maar er moeten natuurlijk ook momenten komen om aan elkaar te kunnen gaan wennen en elkaar te leren kennen. En dat kan dus niet als vader z'n dochters en jou angstvallig bij elkaar weg houdt omdat dochters dat willen.
maandag 9 november 2020 om 06:54
Als jij niet de oorzaak bent van de breuk dan hebben de kinderen toch wel een leeftijd om ze dat uit te leggen en een open gesprek over aan te gaan?
Als jij wel de reden bent van de breuk, of in ieder geval dat laatste zetje was dan krijg je dat gevoel er bij die kinderen niet uit. Als dat al wel zou lukken dan gaat daar heel veel tijd overheen.
Wat ook van belang is in dit verhaal,lijkt me, is hoelang pa en ma geschieden waren voordat jij een relatie kreeg met hem? Al zou jij niet de oorzaak zijn, maar je was er wel snel dan is hun gevoel waarschijnlijk ook dat hun moeder wel heel snel is ingeruild voor jou. Als dat niet klopt dan lijkt me een gesprek wel heel wijs.
Als jij wel de reden bent van de breuk, of in ieder geval dat laatste zetje was dan krijg je dat gevoel er bij die kinderen niet uit. Als dat al wel zou lukken dan gaat daar heel veel tijd overheen.
Wat ook van belang is in dit verhaal,lijkt me, is hoelang pa en ma geschieden waren voordat jij een relatie kreeg met hem? Al zou jij niet de oorzaak zijn, maar je was er wel snel dan is hun gevoel waarschijnlijk ook dat hun moeder wel heel snel is ingeruild voor jou. Als dat niet klopt dan lijkt me een gesprek wel heel wijs.
newspaper wijzigde dit bericht op 09-11-2020 07:01
32.23% gewijzigd
maandag 9 november 2020 om 07:02
Ik was zo’n dochter. Mijn vader had een relatie naast het huwelijk met m’n moeder. Toen ze uiteindelijk uit elkaar gingen, wilde ik die vrouw dan ook echt niet zien. Vanbinnen wist ik wel dat zij niet de schuldige was, maar het was makkelijker om haar de schuld te geven dan m’n ouders.
Ik heb de eerste tijd m’n vader bezocht (ik was ietsje ouder en het huis uit) met als eis dat zij er dan niet was. Dat hebben ze beiden respecteert. Ik weet dat het moeilijk voor ze was, met name kwetsend voor haar. Ik ben er zo ontzettend dankbaar voor dat ze mij hebben gerespecteerd. Ik had tijd nodig. Tijd om te wennen, tijd om te helen.
Na verloop van tijd kon ik haar voorzichtig accepteren. En nu heb ik zo’n lieve bonusmoeder. Ze is een heerlijke aanvulling en een super lieve oma voor onze kinderen. Nu zie ik in dat ze veel beter bij m’n vader past dan m’n moeder. Maar het had gewoon tijd nodig.
Dus alsjeblieft: accepteer de wens van zijn dochters en ga niet te snel. Ze hebben tijd nodig. Overhaast niks en dring jezelf niet op. Zet jezelf nu op zij, daar zul je later profijt van hebben. Het is geen onwil van de kinderen. Ze hebben tijd nodig om te wennen, te helen en zich aan te passen.
Ik heb de eerste tijd m’n vader bezocht (ik was ietsje ouder en het huis uit) met als eis dat zij er dan niet was. Dat hebben ze beiden respecteert. Ik weet dat het moeilijk voor ze was, met name kwetsend voor haar. Ik ben er zo ontzettend dankbaar voor dat ze mij hebben gerespecteerd. Ik had tijd nodig. Tijd om te wennen, tijd om te helen.
Na verloop van tijd kon ik haar voorzichtig accepteren. En nu heb ik zo’n lieve bonusmoeder. Ze is een heerlijke aanvulling en een super lieve oma voor onze kinderen. Nu zie ik in dat ze veel beter bij m’n vader past dan m’n moeder. Maar het had gewoon tijd nodig.
Dus alsjeblieft: accepteer de wens van zijn dochters en ga niet te snel. Ze hebben tijd nodig. Overhaast niks en dring jezelf niet op. Zet jezelf nu op zij, daar zul je later profijt van hebben. Het is geen onwil van de kinderen. Ze hebben tijd nodig om te wennen, te helen en zich aan te passen.
~What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?~
maandag 9 november 2020 om 07:10
Uiteraard beslist een tiener wel uit zichzelf om de ‘echtbreekster’ het licht in de ogen niet te gunnen. Daar heeft hij of zij geen andere ouder voor nodig. Jij onderschat tieners wel heel erg.Argentovivo schreef: ↑09-11-2020 03:01
Een kind van (nog geen) dertien geeft niet uit zichzelf de indringer de schuld. Dat is aangepraat door één uit de driehoek ouders/indringer. Die kennelijk geen van allen in staat zijn het belang van de kinderen voorop te stellen.
Ik was nog een paar jaar jonger en had er een bloedhekel aan.
maandag 9 november 2020 om 07:11
Exact dit.
Als de relatie nog geen jaar duurt, en daarmee de scheiding/verhuizing/co ouderschap nog geen jaar oud is (en dus erg vers), heb je sowieso niets in de buurt van de kinderen te zoeken.
Laat ze eerst verwerken wat voor hen de wereld op zijn kop zette en breng daarna pas jezelf in de mix.
Misschien heeft pa dit zelf ook wel. Eerst wonden likken, troepen hergroeperen, banden weer versterken onderling. Daarna pas ruimte voor een nieuwe mens in het midden.
Hips, hopsakee en pierlala.
