Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zaterdag 17 september 2011 om 18:16
Dankjewel allemaal.. Ik heb soms bevestiging nodig dat ik écht niet gek ben..
Hem de deur wijzen is (nog) geen optie. We hebben twee kleine kinderen die hem heel hard nodig hebben (als hij thuis is dan is hij een geweldige vader). En het allerbelangrijkst vind ik dat zíj hier straks zo goed mogelijk uitkomen (voor zover dat mogelijk is, waar ouders gaan scheiden). Ik wil dan ook geen ruzie maken zodat we straks goede afspraken kunnen maken over hun opvoeding. Dus dat betekent dat ik nu over flink wat zaken heen moet stappen om hier de lieve vrede te bewaren. Gelukkig zijn er geen ruzies, we gaan alleen heel zakelijk met elkaar om. En ik realiseer me ook dat de kinderen dat ook voelen maar het is kiezen uit twee kwaden in dit geval..
Hem de deur wijzen is (nog) geen optie. We hebben twee kleine kinderen die hem heel hard nodig hebben (als hij thuis is dan is hij een geweldige vader). En het allerbelangrijkst vind ik dat zíj hier straks zo goed mogelijk uitkomen (voor zover dat mogelijk is, waar ouders gaan scheiden). Ik wil dan ook geen ruzie maken zodat we straks goede afspraken kunnen maken over hun opvoeding. Dus dat betekent dat ik nu over flink wat zaken heen moet stappen om hier de lieve vrede te bewaren. Gelukkig zijn er geen ruzies, we gaan alleen heel zakelijk met elkaar om. En ik realiseer me ook dat de kinderen dat ook voelen maar het is kiezen uit twee kwaden in dit geval..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
zaterdag 17 september 2011 om 19:56
quote:missfieldman schreef op 17 september 2011 @ 18:00:
Houd altijd in gedachte dat bij iemand zijn die zo respectloos is altijd nog erger is dan je zelfrespect weer oprapen en hem de deur te wijzen alsnog. Over een paar jaar bedank je jezelf dat je dat voor jezelf gedaan hebt, of je nou man/vrouw, oud/jong bent.
Wat een treffende woorden zijn dit Missfieldman.
Heel mooi gezegd, en helemaal waar.
Soyli, ik begrijp dat je voor je kinderen niet meteen de boel wilt opbreken. Maar hoe lang ga jij dit volhouden zo?
En wat als zijn vriendinnetje het toch niet blijkt te zijn voor hem, en hij dus besluit om gewoon te blijven?
Wat dan?
Een man die je zo bedrogen heeft, en niet eenmaal, en niet tweemaal, maar zelfs driemaal, kan jij die nog om je heen verdragen?
Hij zet jou in de wachtkamer om af te wachten of zijn nieuwe vlam missschien voor hem zal kiezen, als ik zeg dat ik dat respectloos vind druk ik me nog heel voorzichtig uit.
Het is heel goed dat je aan je kinderen denkt, dat snap ik heel goed, maar jij dan?
Waar ben je bang voor.
Dit gaat jou helemaal leegzuigen en ik heb het in mijn omgeving gezien. Een dergelijke situatie doodt ieder greintje positief gevoel wat er ooit is geweest, het maakt jou afhankelijk, klein en het ondermijnt ieder gevoel voor eigenwaarde. Je gaat hem haten.
Een tweede kans geven aan hem? Dat zou dan de vierde kans zijn, zeker weten dat hij dit weer gaat doen, in het geval dat dit neukertje het toch net niet helemaal is.
Dus het wordt of deze, of een volgend gewillig tiepje met wie hij het aan gaat leggen...
Lieverd, misschien moet JIJ nu zelf een besluit nemen, ik zou hem de deur wijzen, hier ga jij straks helemaal aan onderdoor!
Wat Gianna ook al schreef, je moet eerst goed voor jezelf zorgen zodat je ook goed voor een ander kan zorgen....
Heel veel sterkte Soyli
@All, ben je de zaterdag een beetje doorgekomen?
@Sartan, hoe was jouw dag?
Houd altijd in gedachte dat bij iemand zijn die zo respectloos is altijd nog erger is dan je zelfrespect weer oprapen en hem de deur te wijzen alsnog. Over een paar jaar bedank je jezelf dat je dat voor jezelf gedaan hebt, of je nou man/vrouw, oud/jong bent.
Wat een treffende woorden zijn dit Missfieldman.
Heel mooi gezegd, en helemaal waar.
Soyli, ik begrijp dat je voor je kinderen niet meteen de boel wilt opbreken. Maar hoe lang ga jij dit volhouden zo?
En wat als zijn vriendinnetje het toch niet blijkt te zijn voor hem, en hij dus besluit om gewoon te blijven?
Wat dan?
Een man die je zo bedrogen heeft, en niet eenmaal, en niet tweemaal, maar zelfs driemaal, kan jij die nog om je heen verdragen?
Hij zet jou in de wachtkamer om af te wachten of zijn nieuwe vlam missschien voor hem zal kiezen, als ik zeg dat ik dat respectloos vind druk ik me nog heel voorzichtig uit.
Het is heel goed dat je aan je kinderen denkt, dat snap ik heel goed, maar jij dan?
Waar ben je bang voor.
Dit gaat jou helemaal leegzuigen en ik heb het in mijn omgeving gezien. Een dergelijke situatie doodt ieder greintje positief gevoel wat er ooit is geweest, het maakt jou afhankelijk, klein en het ondermijnt ieder gevoel voor eigenwaarde. Je gaat hem haten.
Een tweede kans geven aan hem? Dat zou dan de vierde kans zijn, zeker weten dat hij dit weer gaat doen, in het geval dat dit neukertje het toch net niet helemaal is.
Dus het wordt of deze, of een volgend gewillig tiepje met wie hij het aan gaat leggen...
Lieverd, misschien moet JIJ nu zelf een besluit nemen, ik zou hem de deur wijzen, hier ga jij straks helemaal aan onderdoor!
Wat Gianna ook al schreef, je moet eerst goed voor jezelf zorgen zodat je ook goed voor een ander kan zorgen....
Heel veel sterkte Soyli
@All, ben je de zaterdag een beetje doorgekomen?
@Sartan, hoe was jouw dag?
zaterdag 17 september 2011 om 20:06
@Gianna, stuk voor stuk boeken die ik zou willen lezen.
Ik ga eens kijken of ze ze hebben in de plaatselijke bieb.
Ik zie hier weer een topic ontstaan dat me doet denken aan "ons" topic van toen.
Fijn om te zien dat dat hier nog steeds kan, dat vrouwen elkaar kunnen steunen.
Ik vind het heel bijzonder en heb hier zoveel steun gevonden.
En 'grappig' he Gianna, dat we elkaar hier steeds weer tegenkomen, wij als 'oudgedienden' en ervaringsdeskundigen tegen wil en dank.
Groetjes van mij.. (haha)
Ik ga eens kijken of ze ze hebben in de plaatselijke bieb.
Ik zie hier weer een topic ontstaan dat me doet denken aan "ons" topic van toen.
Fijn om te zien dat dat hier nog steeds kan, dat vrouwen elkaar kunnen steunen.
Ik vind het heel bijzonder en heb hier zoveel steun gevonden.
En 'grappig' he Gianna, dat we elkaar hier steeds weer tegenkomen, wij als 'oudgedienden' en ervaringsdeskundigen tegen wil en dank.
Groetjes van mij.. (haha)
zaterdag 17 september 2011 om 21:21
@Gianna, ook ik ga op onderzoek bij de bieb, thanks!
@Newwoman, je moest eens weten hoe blij ik ben met de steun die ik hier ontvang... Op dit moment houd het me eigenlijk een beetje op de been. Je vroeg hoe mijn dag was gegaan... nah..ben eigenlijk op het punt dat het wat mij betreft allemaal niet meer zo hoeft... Weet dat het dramatisch klinkt maar zo voelt het wel.
Mis hem zo verschrikkelijk en weet niet hoe ik dat gevoel kwijt kan raken, daarnaast wordt ik gek van jaloezie en ja, ik weet dat ik er niets aan kan veranderen en dat hij zijn ding toch wel doet, maar dat is nou eenmaal mijn gevoel....
@Newwoman, je moest eens weten hoe blij ik ben met de steun die ik hier ontvang... Op dit moment houd het me eigenlijk een beetje op de been. Je vroeg hoe mijn dag was gegaan... nah..ben eigenlijk op het punt dat het wat mij betreft allemaal niet meer zo hoeft... Weet dat het dramatisch klinkt maar zo voelt het wel.
Mis hem zo verschrikkelijk en weet niet hoe ik dat gevoel kwijt kan raken, daarnaast wordt ik gek van jaloezie en ja, ik weet dat ik er niets aan kan veranderen en dat hij zijn ding toch wel doet, maar dat is nou eenmaal mijn gevoel....
zaterdag 17 september 2011 om 21:25
zaterdag 17 september 2011 om 22:38
@ Minoes, nogmaals je bent een schat...
@ Sartan, meisje ik begrijp je gevoel zó goed, ik voel me precies zo.. Het is dat ik een zoon heb waar ik ontzettend veel van hou maar anders... Ik zie het nut er ook even niet meer van in, alles wat ik was en had is van me afgenomen en ik mis het zo verschrikkelijk..
Let je een beetje op je knie, als je het niet vertrouwd ga dan even langs de huisartsenpost, doen hoor!!
En verder, alleen maar een hele dikke en een hele warme
@ Sartan, meisje ik begrijp je gevoel zó goed, ik voel me precies zo.. Het is dat ik een zoon heb waar ik ontzettend veel van hou maar anders... Ik zie het nut er ook even niet meer van in, alles wat ik was en had is van me afgenomen en ik mis het zo verschrikkelijk..
Let je een beetje op je knie, als je het niet vertrouwd ga dan even langs de huisartsenpost, doen hoor!!
En verder, alleen maar een hele dikke en een hele warme
zaterdag 17 september 2011 om 22:56
Lieve meiden,geloof mij,naar heel veel regen komt erweer zonneschijn.Dit is nu nog niet voortestellen,want het diepe dal is groot.Ik zelf bleef 5jaar geleden ook alleen met twee kleine kinderen,huis kwijt,geen werk.Hun vader ging hier twee uur vandaan wonen,dus mij kinderen konden nooit een keer zo bij hem binnen wippen.
En toch is het mij gelukt,beetje voor beetje,om erweer boven op tekomen.Het is zelfs zo dat als de kinderen op gehaald worden,
hij hier koffie drinkt.Mijn wens is altijd geweest,dat ze fijne en leuke meiden worden,met toch nog een mooie jeugd.Al die jaren vertelde die snuitjes mij genoeg,daar ga je dan ook voor,toch.
Dus meiden die dit ook meemaken,het lukt jullie beetje voor beetje ook geloof mij.Veel sterkte en een knuffel.
En toch is het mij gelukt,beetje voor beetje,om erweer boven op tekomen.Het is zelfs zo dat als de kinderen op gehaald worden,
hij hier koffie drinkt.Mijn wens is altijd geweest,dat ze fijne en leuke meiden worden,met toch nog een mooie jeugd.Al die jaren vertelde die snuitjes mij genoeg,daar ga je dan ook voor,toch.
Dus meiden die dit ook meemaken,het lukt jullie beetje voor beetje ook geloof mij.Veel sterkte en een knuffel.
zaterdag 17 september 2011 om 22:58
Ach liefies toch!
Ook dat herken ik, ik heb ook wel eens het gevoel gehad dat het me echt niet uit zou maken of ik de volgende dag wel of niet meer wakker zou worden...
Dat zijn dingen die ik nooit uit heb gesproken, naar niemand toe (ik geloof alleen mijn zus) want het is natuurlijk niet zo dat je sucicidaal bent of zo.. maar mensen gaan dat echt niet snappen..
Maar gewoon er geen zin meer in hebben.
Je toekomst lijkt een groot zwart gat en je weet niet waar je het zoeken moet...
En hoe cliche maar echt de zon gaat ook voor jullie weer schijnen.
Jullie doen het beiden zo goed.
Na een slechte dag volgt weer een goede, of betere dag.
En de downs worden op een gegeven moment korter, de ups worden langer, echt waar, geloof me maar.
Het heeft allemaal tijd nodig, tijd om te helen, tijd om te rouwen en te huilen. tijd om te besefen dat je toch echt beter af bent zonder hem.
Dat je op een dag merkt dat je gewoon weer eens gelachen hebt, dat je weer ergens van geniet..
Dus geef de moed niet op, adem in en adem uit.
Wees lief voor jezelf.
Echt meiden, weet dat dit ook weer over gaat, dat er betere tijden komen. Dat kan ook haast niet anders want hoeveel erger zou het kunnen worden.
Verlaten worden terwijl je nog van iemand houdt doet zoveel pijn. Ik weet er alles van en ik ben er ook nog. En als je mij zou zien zou je het weten.. het kan!
Oke, mijn ziel is gebutst en met hier en daar een paar deuken, maar uiteindelijk kom je hier sterker uit!
Hele dikke knuffels voor jou All, en voor jou en je zere knie Sartan...
Hou vol!
Ik denk aan jullie
Dus
Ook dat herken ik, ik heb ook wel eens het gevoel gehad dat het me echt niet uit zou maken of ik de volgende dag wel of niet meer wakker zou worden...
Dat zijn dingen die ik nooit uit heb gesproken, naar niemand toe (ik geloof alleen mijn zus) want het is natuurlijk niet zo dat je sucicidaal bent of zo.. maar mensen gaan dat echt niet snappen..
Maar gewoon er geen zin meer in hebben.
Je toekomst lijkt een groot zwart gat en je weet niet waar je het zoeken moet...
En hoe cliche maar echt de zon gaat ook voor jullie weer schijnen.
Jullie doen het beiden zo goed.
Na een slechte dag volgt weer een goede, of betere dag.
En de downs worden op een gegeven moment korter, de ups worden langer, echt waar, geloof me maar.
Het heeft allemaal tijd nodig, tijd om te helen, tijd om te rouwen en te huilen. tijd om te besefen dat je toch echt beter af bent zonder hem.
Dat je op een dag merkt dat je gewoon weer eens gelachen hebt, dat je weer ergens van geniet..
Dus geef de moed niet op, adem in en adem uit.
Wees lief voor jezelf.
Echt meiden, weet dat dit ook weer over gaat, dat er betere tijden komen. Dat kan ook haast niet anders want hoeveel erger zou het kunnen worden.
Verlaten worden terwijl je nog van iemand houdt doet zoveel pijn. Ik weet er alles van en ik ben er ook nog. En als je mij zou zien zou je het weten.. het kan!
Oke, mijn ziel is gebutst en met hier en daar een paar deuken, maar uiteindelijk kom je hier sterker uit!
Hele dikke knuffels voor jou All, en voor jou en je zere knie Sartan...
Hou vol!
Ik denk aan jullie
Dus
zaterdag 17 september 2011 om 23:06
@ fruitschaaltje,ook jij: dank je!
@Newwoman, ik kan het me allemaal niet voorstellen, heb in mijn leven al heel wat meegemaakt en dacht altijd dat ik heel wat aankon... maar dit...dit slaat echt alles, heb me nog nooit zó alleen en zó machteloos en met zoveel pijn gevoelt. En geloof me ik heb écht al heel wat achter de rug....
@Newwoman, ik kan het me allemaal niet voorstellen, heb in mijn leven al heel wat meegemaakt en dacht altijd dat ik heel wat aankon... maar dit...dit slaat echt alles, heb me nog nooit zó alleen en zó machteloos en met zoveel pijn gevoelt. En geloof me ik heb écht al heel wat achter de rug....
zaterdag 17 september 2011 om 23:17
Dames, wat heb ik een enorm respect voor jullie. Dat moet ik gewoon even kwijt. Wat een hel moet dat zijn, dat je hele wereld in een keer compleet veranderd is. Ik zit zelf niet in die situatie (sterker nog, ik heb net mijn vrijgezellenfeestje achter de rug... sorry) maar ik ben vorig jaar door mijn eigen hel gegaan. Een diepe postnatale depressie. Dat ik dacht: als ik nu van de trap val is dat prima. Nauwelijks kunnen eten en slapen, niks meer boeiend vinden en het gevoel vast te zitten in je hoofd. Daar ben ik met medicatie en therapie en veel lieve vrienden en familie weer uitgekomen. En nu ben ik weer helemaal gelukkig. Dit is natuurlijk een niet te vergelijken situatie met die van jullie, maar toch ben ik ervan overtuigd dat het ook met jullie meer dan goed gaat komen. Sterker nog; ik denk dat jullie er zelfs beter uit gaan komen.
Heel, heel veel sterkte.
Heel, heel veel sterkte.
zaterdag 17 september 2011 om 23:20
2 keer behoorlijk door de sh*t gegaan, eertse keer gedumpt voor ander (samen dochter van anderhalf toen) tweede keer mijn man plotseling overleden (samen zoon van 2.5 jrtoen) , weet nu van mezelf dat ik aardig wat aankan ja...Nu zijn m'n moppies bijna 16 en 7, en ik ben een hell of a good mamma still standing hoor, dus weet ik dat 't jou echt wel gaat lukken hoor !!
zondag 18 september 2011 om 08:05
Tuurlijk weet ik (verstandelijk) dat je niet dood gaat aan een verbroken relatie....dan zouden er maar weinig mensen meer zijn op deze aardkloot.....
Ik ben echter wel bang dat ik mijn leven niet meer fatsoenlijk op ga/kan pakken. Mijn leven is zó verweven met hem in al die jaren... Ik mis ook al die kleine dingetjes zo heel erg, de "samen"dingetjes en dat overvalt me steeds meer en verlamd me dan bijna...Het doet me echt letterlijk pijn...
Heb het gevoel dat iemand mij in een heel grote en diepe zee heeft gegooid terwijl ik niet kan zwemmen..
@Sartan, Hoe is het met je knie? Heb je nog een beetje kunnen slapen?
Ik ben echter wel bang dat ik mijn leven niet meer fatsoenlijk op ga/kan pakken. Mijn leven is zó verweven met hem in al die jaren... Ik mis ook al die kleine dingetjes zo heel erg, de "samen"dingetjes en dat overvalt me steeds meer en verlamd me dan bijna...Het doet me echt letterlijk pijn...
Heb het gevoel dat iemand mij in een heel grote en diepe zee heeft gegooid terwijl ik niet kan zwemmen..
@Sartan, Hoe is het met je knie? Heb je nog een beetje kunnen slapen?
zondag 18 september 2011 om 08:28
@Minoes, dat ik ook geen kattepis zeg!
Allemachtig, respect voor jou.
@Mambo, wat fijn dat je er weer bent na zo'n diep dal..
All, je ziet dat mensen hele erge dingen kunnen doorstaan.
Ik snap dat je je dat nu niet kan voorstellen, dat dacht ik ook namelijk toen mij dat werd gezegd hier, dat ik het ook zou redden en dat ik echt wel weer gelukkig zou kunnen worden..
Ik dacht "jaja, dat zal wel" maar ik geloofde er niets van.
En toch was het waar.
De een heeft daar meer tijd voor nodig dan de ander, en misschien duurt het bij jou lang, dat weet je nu nog niet.
Je bent nog maar net 'onderweg'.. je zit er nog middenin, het kan niet anders dan dat je nu diep gaat, om er weer bovenop te komen moet je eerst blijkbaar heel erg diep gaan, en vrouw, dat is ronduit kut!
Ik heb een meervoudig gehandicapt kind, en dat ontdekken en onder ogen moeten zien was ook geen pretje. Ook toen ging ik diep en zag ik altijd maar dat zwarte wolkje boven mij, zelfs toen ik weer een beetje gelukkig was.. dan 'keek' ik omhoog en... shit.. oh ja.
Dat te accepteren heeft me ook heel wat bloed zweet en tranen gekost..
Omdat het mijn toekomst veranderde, daar had ik niet op gerekend, en ik wilde het gewoon niet!
Maar ik had niets te willen, het was/is gewoon zo.
En tegenwoordig is dat zwarte wolkje helemaal weg en staat mijn meervoudig gehandicapte kind vooral voor liefde en vreugde.
Wat ik wel weet is dat ik mijn scheiding vele malen moeillijker heb gevonden dat die handicap accepteren, terwijl ik daar ook jaren voor nodig heb gehad.
Het geschonden vertrouwen, de leugens en het bedrog, de diepe diepe teleurstelling in degene waar ik van hield, waren moeilijker voor mij..
Mijn kind heeft me niet verlaten, oke, hij is anders dan anders maar ik hou van hem met heel mijn hart, en hij ook van mij..
Onvoorwaardelijke liefde is wat het mij opleverde, dit kind.
En dat staat in schril contrast met het afgedankte gevoel wat mijn scheiding met zich mee heeft gebracht
Maar ja, je kan gewoon je verhaal hier blijven doen, als dat je helpt, en dat is zo, schreef je eerder..
En je mag alles zeggen hoor..
Nou, ik ga naar bed (nachtdienst)
Ik hoop dat je dag ietsje beter zal zijn vandaag
Allemachtig, respect voor jou.
@Mambo, wat fijn dat je er weer bent na zo'n diep dal..
All, je ziet dat mensen hele erge dingen kunnen doorstaan.
Ik snap dat je je dat nu niet kan voorstellen, dat dacht ik ook namelijk toen mij dat werd gezegd hier, dat ik het ook zou redden en dat ik echt wel weer gelukkig zou kunnen worden..
Ik dacht "jaja, dat zal wel" maar ik geloofde er niets van.
En toch was het waar.
De een heeft daar meer tijd voor nodig dan de ander, en misschien duurt het bij jou lang, dat weet je nu nog niet.
Je bent nog maar net 'onderweg'.. je zit er nog middenin, het kan niet anders dan dat je nu diep gaat, om er weer bovenop te komen moet je eerst blijkbaar heel erg diep gaan, en vrouw, dat is ronduit kut!
Ik heb een meervoudig gehandicapt kind, en dat ontdekken en onder ogen moeten zien was ook geen pretje. Ook toen ging ik diep en zag ik altijd maar dat zwarte wolkje boven mij, zelfs toen ik weer een beetje gelukkig was.. dan 'keek' ik omhoog en... shit.. oh ja.
Dat te accepteren heeft me ook heel wat bloed zweet en tranen gekost..
Omdat het mijn toekomst veranderde, daar had ik niet op gerekend, en ik wilde het gewoon niet!
Maar ik had niets te willen, het was/is gewoon zo.
En tegenwoordig is dat zwarte wolkje helemaal weg en staat mijn meervoudig gehandicapte kind vooral voor liefde en vreugde.
Wat ik wel weet is dat ik mijn scheiding vele malen moeillijker heb gevonden dat die handicap accepteren, terwijl ik daar ook jaren voor nodig heb gehad.
Het geschonden vertrouwen, de leugens en het bedrog, de diepe diepe teleurstelling in degene waar ik van hield, waren moeilijker voor mij..
Mijn kind heeft me niet verlaten, oke, hij is anders dan anders maar ik hou van hem met heel mijn hart, en hij ook van mij..
Onvoorwaardelijke liefde is wat het mij opleverde, dit kind.
En dat staat in schril contrast met het afgedankte gevoel wat mijn scheiding met zich mee heeft gebracht
Maar ja, je kan gewoon je verhaal hier blijven doen, als dat je helpt, en dat is zo, schreef je eerder..
En je mag alles zeggen hoor..
Nou, ik ga naar bed (nachtdienst)
Ik hoop dat je dag ietsje beter zal zijn vandaag
zondag 18 september 2011 om 14:54
Heb net deze hele topic doorgelezen en zo herkenbaar!
Ik zit in dezelfde situatie op dit moment...tot nu zat ik in de 'afwacht'-fase in de hoop dat hij voor mij zou gaan kiezen. Maar deze verhalen geven mij zoveel kracht, dat ik een keuze heb gemaakt...morgen spreek ik hem en zal ik het kenbaar maken.
Sterkte en ik lees graag mee!
Ik zit in dezelfde situatie op dit moment...tot nu zat ik in de 'afwacht'-fase in de hoop dat hij voor mij zou gaan kiezen. Maar deze verhalen geven mij zoveel kracht, dat ik een keuze heb gemaakt...morgen spreek ik hem en zal ik het kenbaar maken.
Sterkte en ik lees graag mee!
