Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zaterdag 22 oktober 2011 om 11:11
Schuldig? Waarom zou jij je schuldig moeten voelen All?
Dit was niet jouw idee toch, schuldig voelen is echt niet nodig.
Je zit gewoon nog steeds lamgeslagen tussen de brokstukken, soms weet je gewoon niet waar je moet beginnen.
Er zijn zoveel dingen tegelijk gaand dat het ook lastig is om de hoofd- en de bijzaken van elkaar te kunnen onderscheiden.
En dat alles moet je doen met een gat in je hart en met een lijf dat oververmoeid raakt, met je ziel verscheurd van verdriet.
Dat is niet raar.
Er zijn een paar dingen belangrijk voor je toekomst, een woning, maar ook opleiding en werk, je moet je ook financieel kunnen redden.
Waarom zijn je werk en studie onzeker, is dat echt zo, of voel jij je onzeker.
Pak jezelf op dat gebied bij elkaar. Je opleiding en werk verzekeren je toekomst, en dat is belangrijk.
Het zou nog steeds helpen als je kwaad zou worden..
Gaat dat al een beetje All? Woede toelaten?
En het dan gebruiken omdat het je sterk maakt, kom op meisie, je kan het, en misschien gaat de rest hier wat sneller voor je gevoel.
So be it, jij hebt wat meer tijd nodig, dat geeft niks.
Begin met een paar broken op te rapen, dat emotionele deel, dat duurt nog wel wat langer, begin met de praktische dingen, dan veeg jij ook op een dag 'de vloer' weer aan en voel je je veel beter.
Dikke knuffel
Dit was niet jouw idee toch, schuldig voelen is echt niet nodig.
Je zit gewoon nog steeds lamgeslagen tussen de brokstukken, soms weet je gewoon niet waar je moet beginnen.
Er zijn zoveel dingen tegelijk gaand dat het ook lastig is om de hoofd- en de bijzaken van elkaar te kunnen onderscheiden.
En dat alles moet je doen met een gat in je hart en met een lijf dat oververmoeid raakt, met je ziel verscheurd van verdriet.
Dat is niet raar.
Er zijn een paar dingen belangrijk voor je toekomst, een woning, maar ook opleiding en werk, je moet je ook financieel kunnen redden.
Waarom zijn je werk en studie onzeker, is dat echt zo, of voel jij je onzeker.
Pak jezelf op dat gebied bij elkaar. Je opleiding en werk verzekeren je toekomst, en dat is belangrijk.
Het zou nog steeds helpen als je kwaad zou worden..
Gaat dat al een beetje All? Woede toelaten?
En het dan gebruiken omdat het je sterk maakt, kom op meisie, je kan het, en misschien gaat de rest hier wat sneller voor je gevoel.
So be it, jij hebt wat meer tijd nodig, dat geeft niks.
Begin met een paar broken op te rapen, dat emotionele deel, dat duurt nog wel wat langer, begin met de praktische dingen, dan veeg jij ook op een dag 'de vloer' weer aan en voel je je veel beter.
Dikke knuffel
zaterdag 22 oktober 2011 om 12:22
Hoi NewWoman, nee, werk en studie is geen onzekerheid, helaas. Is een beginnend bedrijf die ik heb mogen mee helpen opbouwen en waar ik ruim een jaar met hart en ziel heb gelopen...
Op dit moment kunnen zij mij daar niet in dienst nemen.. Ergens volgend jaar zou dat wel gaan lukken (vandaar de 'tussenoplossing" tijdelijk bij familie in gaan zitten) maar op dit moment is daar iets gaande waardoor ook dit op erg losse schroeven staat...
Ondertussen merk ik ook dat het inwonen bij familie, hoe lief ze ook zijn, benauwend is... kan niet gewoon mijn ding doen, moet me natuurlijk her en der aanpassen bij...vind dat erg lastig. Maar ook hier...voorlopig geen oplossing...
Woede toelaten... weet je ..ik weet eigenlijk niet meer wat ik voel... ja, af en toe ben ik pislink...maar loop ook tegen mezelf aan.... zoals ik nu ben, zoals ik er nu in sta: dit ben ik niet! Ik ben teleurgesteld in mij zelf.. Ik verdorie die niet meer voor mezelf opkom, die niet meer in staat is om (weer) te gaan vechten voor mezelf ,waar ben ik?
Hoe gaat het met jou? ben je weer helemaal beter? Hoop het voor je..
Dikke knuffel.. enne.. dank je voor je reactie...
Op dit moment kunnen zij mij daar niet in dienst nemen.. Ergens volgend jaar zou dat wel gaan lukken (vandaar de 'tussenoplossing" tijdelijk bij familie in gaan zitten) maar op dit moment is daar iets gaande waardoor ook dit op erg losse schroeven staat...
Ondertussen merk ik ook dat het inwonen bij familie, hoe lief ze ook zijn, benauwend is... kan niet gewoon mijn ding doen, moet me natuurlijk her en der aanpassen bij...vind dat erg lastig. Maar ook hier...voorlopig geen oplossing...
Woede toelaten... weet je ..ik weet eigenlijk niet meer wat ik voel... ja, af en toe ben ik pislink...maar loop ook tegen mezelf aan.... zoals ik nu ben, zoals ik er nu in sta: dit ben ik niet! Ik ben teleurgesteld in mij zelf.. Ik verdorie die niet meer voor mezelf opkom, die niet meer in staat is om (weer) te gaan vechten voor mezelf ,waar ben ik?
Hoe gaat het met jou? ben je weer helemaal beter? Hoop het voor je..
Dikke knuffel.. enne.. dank je voor je reactie...
zaterdag 22 oktober 2011 om 13:10
Ja hoor, ik ben weer beter, thanks.
Oke, dus werk is onzeker, en je zit gedwongen door de omstandigheden voorlopig nog bij je familie.
Dan heb je nog je opleiding, iets in de zorg toch, met wel goede kansen op werk denk ik?
Dan ga je om te beginnen je inzetten voor die opleiding, zet je tanden er in! Bijt je erin vast..
Dit ga jij halen, dat diploma is voor jou!
En intussen blijf je rondkijken naar ander werk, dat bedrijf is toch niet je enige optie?
En als je iets vindt kan je sneller en plek voor jezelf creeeren.
Daar moet je toch mee beginnen, een nieuwe basis, werk, huisvesting en financiele zekerheid.
Dan is er tegen die tijd meer ruimte voor het verwerken, op je eigen plek!
Oke, dus werk is onzeker, en je zit gedwongen door de omstandigheden voorlopig nog bij je familie.
Dan heb je nog je opleiding, iets in de zorg toch, met wel goede kansen op werk denk ik?
Dan ga je om te beginnen je inzetten voor die opleiding, zet je tanden er in! Bijt je erin vast..
Dit ga jij halen, dat diploma is voor jou!
En intussen blijf je rondkijken naar ander werk, dat bedrijf is toch niet je enige optie?
En als je iets vindt kan je sneller en plek voor jezelf creeeren.
Daar moet je toch mee beginnen, een nieuwe basis, werk, huisvesting en financiele zekerheid.
Dan is er tegen die tijd meer ruimte voor het verwerken, op je eigen plek!
zaterdag 22 oktober 2011 om 19:47
@NewWoman, telefoongesprek was wel fijn maar ook verwarrend. Hij had me eigenlijk dit weekend willen zien, maar ik heb gezegd hem voorlopig niet te willen zien. Dat begreep hij. Hij wil me wel graag om de 1/2 dagen bellen, zei hij. Hij vond het fijn met me te praten, was emotioneel. Weet niet zo goed wat ik ermee moet eigenlijk. Heb hem gezegd dat ik graag wil dat hij me eerst smsed voordat hij belt, zodat ik kan aangeven of ik wel of niet wil bellen.
In ieder geval twijfelt hij nog steeds, wil eigenlijk ook niet bij me weg. Maar ik heb aangegeven dat ik niet weet of ik na die 3/4 maanden nog met hem verder wil, dat ik iig niet verder wil met de man die hij de laatste tijd was.
Ik ga inderdaad maar proberen gewoon te werken maandag. Ga zondag denk ik al rond half 10 naar bed met een pammetje, hopelijk slaap ik dan en kan ik er redelijk uitkomen om kwart over zes. Ik werk volgende week maar twee dagen, dus moet lukken, toch?
@Allalone; schuldig?? Nee toch, naar wie toe zou jij je schuldig moeten voelen dan? Ik vind het wel soms vervelend dat ik weer uithuil bij iemand oid, maar aan de andere kant kom ik er tijdens deze periode wel heel goed achter wie mijn echte vrienden zijn. Er zijn er namelijk een stel die blijven komen/bellen en die er echt niet mee zitten als ik voor de zoveelste keer mijn verhaal doe en die me lekker laten uitpraten/uitjanken, ook al is het voor de zoveelste keer.
Ik heb ook mensen (ik dacht dat het vrienden waren), waarvan ik nooit meer iets hoor. Ook goed, ben blij dat ik van ze af ben.
En jij kan er toch helemaal niets aan doen, jij wilt deze situatie toch niet?
Ik denk wel dat het bij jou extra moeilijk is (en misschien blijf je mede daardoor wel in jouw 'gevoel' hangen) dat je bij familie inwoont. Ik voel me sterker als ik de dag met de kids redelijk doorgekomen ben, als ik alles toch weer alleen gedaan heb. Ik voel daardoor dat ik het echt wel zelf kan.
Dat heb jij nu natuurlijk niet; je mist het eigen plekje, een eigen basis, bent toch een soort van afhankelijk van de mensen bij wie je woont en hun dagritme. Ik zou inderdaad, zoals NewWoman zegt, je vooral heel erg concentreren op je opleiding, want die gaat straks ook voor een goede baan zorgen. En houd je ogen open voor ander werk ondertussen. Misschien werk dat je niet heel graag wilt, maar als het ondertussen je rekeningen betaalt en je daardoor misschien wel ergens een (klein) plekje voor jezelf kunt krijgen....
Nou, geen plannen verder dit weekend, maar vind dit eigenlijk(tot mijn eigen verrassing) wel ok. Vanavond lekker met middelste ihvh kijken, morgen beetje aanrommelen in huis, boekhouding doen, misschien een van de vele klusjes op mijn lijst...
Mis hem vreselijk... Wat zal hij aan het doen zijn?
In ieder geval twijfelt hij nog steeds, wil eigenlijk ook niet bij me weg. Maar ik heb aangegeven dat ik niet weet of ik na die 3/4 maanden nog met hem verder wil, dat ik iig niet verder wil met de man die hij de laatste tijd was.
Ik ga inderdaad maar proberen gewoon te werken maandag. Ga zondag denk ik al rond half 10 naar bed met een pammetje, hopelijk slaap ik dan en kan ik er redelijk uitkomen om kwart over zes. Ik werk volgende week maar twee dagen, dus moet lukken, toch?
@Allalone; schuldig?? Nee toch, naar wie toe zou jij je schuldig moeten voelen dan? Ik vind het wel soms vervelend dat ik weer uithuil bij iemand oid, maar aan de andere kant kom ik er tijdens deze periode wel heel goed achter wie mijn echte vrienden zijn. Er zijn er namelijk een stel die blijven komen/bellen en die er echt niet mee zitten als ik voor de zoveelste keer mijn verhaal doe en die me lekker laten uitpraten/uitjanken, ook al is het voor de zoveelste keer.
Ik heb ook mensen (ik dacht dat het vrienden waren), waarvan ik nooit meer iets hoor. Ook goed, ben blij dat ik van ze af ben.
En jij kan er toch helemaal niets aan doen, jij wilt deze situatie toch niet?
Ik denk wel dat het bij jou extra moeilijk is (en misschien blijf je mede daardoor wel in jouw 'gevoel' hangen) dat je bij familie inwoont. Ik voel me sterker als ik de dag met de kids redelijk doorgekomen ben, als ik alles toch weer alleen gedaan heb. Ik voel daardoor dat ik het echt wel zelf kan.
Dat heb jij nu natuurlijk niet; je mist het eigen plekje, een eigen basis, bent toch een soort van afhankelijk van de mensen bij wie je woont en hun dagritme. Ik zou inderdaad, zoals NewWoman zegt, je vooral heel erg concentreren op je opleiding, want die gaat straks ook voor een goede baan zorgen. En houd je ogen open voor ander werk ondertussen. Misschien werk dat je niet heel graag wilt, maar als het ondertussen je rekeningen betaalt en je daardoor misschien wel ergens een (klein) plekje voor jezelf kunt krijgen....
Nou, geen plannen verder dit weekend, maar vind dit eigenlijk(tot mijn eigen verrassing) wel ok. Vanavond lekker met middelste ihvh kijken, morgen beetje aanrommelen in huis, boekhouding doen, misschien een van de vele klusjes op mijn lijst...
Mis hem vreselijk... Wat zal hij aan het doen zijn?
zaterdag 22 oktober 2011 om 19:56
lieve dames...
Ik snap jullie gedachten over mijn werk...om redenen die ik hier niet uit kan leggen ivm herkenbaarheid, dit plekje waar ik nu werk is heel erg belangrijk voor mij,ik heb heel hard moeten knokken om hier te kunnen blijven,'t betekend,en zeker nu, gewoon heel erg veel voor mij...
Als ik ook dit nog op moet geven ben ik echt alles kwijt....
Kon ik het maar aan jullie uitleggen....
Hova: je bent goed bezig! Jij red het wel!
Ik snap jullie gedachten over mijn werk...om redenen die ik hier niet uit kan leggen ivm herkenbaarheid, dit plekje waar ik nu werk is heel erg belangrijk voor mij,ik heb heel hard moeten knokken om hier te kunnen blijven,'t betekend,en zeker nu, gewoon heel erg veel voor mij...
Als ik ook dit nog op moet geven ben ik echt alles kwijt....
Kon ik het maar aan jullie uitleggen....
Hova: je bent goed bezig! Jij red het wel!
zaterdag 22 oktober 2011 om 20:23
Allalone, ik snap dat die baan heel belangrijk voor je is en dat je daar, over een poosje, graag in dienst wilt. Maar nu werk je er niet, begrijp ik?
Ik bedoelde eigenlijk; kun je dan niet ergens tijdelijk in dienst (een half jaar/jaarcontract oid), zodat je iig al geld verdient voor jezelf, waarmee je misschien een eigen plekje kunt huren.
Het zou je iig een beetje zekerheid kunnen geven totdat je de baan hebt die je wel wilt.
Ik bedoelde eigenlijk; kun je dan niet ergens tijdelijk in dienst (een half jaar/jaarcontract oid), zodat je iig al geld verdient voor jezelf, waarmee je misschien een eigen plekje kunt huren.
Het zou je iig een beetje zekerheid kunnen geven totdat je de baan hebt die je wel wilt.
zaterdag 22 oktober 2011 om 21:08
ik ben eigenlijk een stille meelezer maar krijg dit stukje niet uit mijn hoofd, wat hova heeft geschreven gisteren of eerder geleden.
Ja, inderdaad heeft hij nooit begrepen hoe dat werkt bij mij met gevoel naar haar toe. Hij wilde er nooit over praten. Ik heb hem vaak genoeg gezegd dat ze wat mij betreft niet eens weg daar hoefde, maar dat ik het op eoa af moest kunnen sluiten. Door misschien met haar te praten (wat niet mocht), door duidelijke afspraken over omgang met haar (waar hij zich nooit aan hield). Hij heeft gewoon nooit begrepen hoe moeilijk en vernederend het voelt dat hij gewoon met haar samen blijft werken en zelfs naar dezelfde werk-feestjes/uitjes blijft gaan.
en dan bedoel ik vooral het stukje dat je niet met haar in gesprek mag.
zij heeft zelf aangegeven dat ze graag met jou wou praten en het mocht eerst wel van je man (in het begin toen het net was uitgekomen) en ik vraag me eigenlijk af waarom je nu niet meer mag praten met haar? verbergt hij nog meer en zou je dat dan niet willen weten?
ik begrijp het stukje wel dat hij het niet snapt dat het voor jou nu nog niet over is want, hij staat aan de andere kant en zal nooit begrijpen wat hij eigenlijk voor pijn heeft aangericht heeft.
ik vind het ook erg verstandig van je dat je nu ook echt afstand aan het nemen bent van je man.
ik heb het gevoel dat hij juist nu meer aan jou gaat vast klampen daarom zou ik niet teveel contact opnemen dus niet om de 2 dagen met elkaar aan de telefoon hangen.
hey ney woman ik heb jou verhaal ook van het begin af aan meegelezen en vond het altijd erg vervelend voor jou dat je in die tijd moest op houden met schrijven want zij las mee.
ik ben gewoon trots op je hoe je het nu doet en dat je deze dames een heel eind op weg helpt bravo.
en ben natuurlijk blij met hoe je het nu doet. hova heeft wel wat weg van juo want jij zei ook altijd:ik moet mijn eigen weg volgen en dat deed je en zie hoe ver je al bent!
Ja, inderdaad heeft hij nooit begrepen hoe dat werkt bij mij met gevoel naar haar toe. Hij wilde er nooit over praten. Ik heb hem vaak genoeg gezegd dat ze wat mij betreft niet eens weg daar hoefde, maar dat ik het op eoa af moest kunnen sluiten. Door misschien met haar te praten (wat niet mocht), door duidelijke afspraken over omgang met haar (waar hij zich nooit aan hield). Hij heeft gewoon nooit begrepen hoe moeilijk en vernederend het voelt dat hij gewoon met haar samen blijft werken en zelfs naar dezelfde werk-feestjes/uitjes blijft gaan.
en dan bedoel ik vooral het stukje dat je niet met haar in gesprek mag.
zij heeft zelf aangegeven dat ze graag met jou wou praten en het mocht eerst wel van je man (in het begin toen het net was uitgekomen) en ik vraag me eigenlijk af waarom je nu niet meer mag praten met haar? verbergt hij nog meer en zou je dat dan niet willen weten?
ik begrijp het stukje wel dat hij het niet snapt dat het voor jou nu nog niet over is want, hij staat aan de andere kant en zal nooit begrijpen wat hij eigenlijk voor pijn heeft aangericht heeft.
ik vind het ook erg verstandig van je dat je nu ook echt afstand aan het nemen bent van je man.
ik heb het gevoel dat hij juist nu meer aan jou gaat vast klampen daarom zou ik niet teveel contact opnemen dus niet om de 2 dagen met elkaar aan de telefoon hangen.
hey ney woman ik heb jou verhaal ook van het begin af aan meegelezen en vond het altijd erg vervelend voor jou dat je in die tijd moest op houden met schrijven want zij las mee.
ik ben gewoon trots op je hoe je het nu doet en dat je deze dames een heel eind op weg helpt bravo.
en ben natuurlijk blij met hoe je het nu doet. hova heeft wel wat weg van juo want jij zei ook altijd:ik moet mijn eigen weg volgen en dat deed je en zie hoe ver je al bent!
zaterdag 22 oktober 2011 om 22:25
quote:hova schreef op 22 oktober 2011 @ 09:42:
Weet ook nog steeds niet of ik nou wel of niet zal gaan werken ma. Wat zal beter zijn?
Ik zou zeggen ga werken, hoe moeilijk ik het ook had ben
nooit thuis gebleven, werk verzet je zinnen.
Wij hebben een leuk team, ik heb ze verteld dat ik in een
relatiecrisis zat en dus wat afwezig kon zijn, later toen we
uit elkaar gingen heb ik echt steun aan ze gehad.
Dat contact met je man is verwarrend en hij maakt met
zijn probleem, zijn twijfels, jouw leven tot een F*cking hel.
Dat bellen geeft je weer hoop en remt je in het verwerken.
Laat hem lekker opdonderen naar de Noordpool met zijn
getwijfel en laat hem terug komen met een duidelijk
JA of NEE.
Ik hoop dat je zo sterk wordt dat je kan zeggen wegwezen
en ik hoor je pas weer als je er uit ben en ik hoop voor
jou dat ik dan nog beschikbaar bent.
Ik lees al vanaf het begin mee en vind het ongelovelijk
dat een man in 11 maanden niet weet wat hij wil.
Laat hem dan de ballen hebben om je los te laten.
Pffffffffffffffffffff wanneer is de laatste nacht geweest dat
je goed geslapen hebt? Dit is onmenselijk.
Weet ook nog steeds niet of ik nou wel of niet zal gaan werken ma. Wat zal beter zijn?
Ik zou zeggen ga werken, hoe moeilijk ik het ook had ben
nooit thuis gebleven, werk verzet je zinnen.
Wij hebben een leuk team, ik heb ze verteld dat ik in een
relatiecrisis zat en dus wat afwezig kon zijn, later toen we
uit elkaar gingen heb ik echt steun aan ze gehad.
Dat contact met je man is verwarrend en hij maakt met
zijn probleem, zijn twijfels, jouw leven tot een F*cking hel.
Dat bellen geeft je weer hoop en remt je in het verwerken.
Laat hem lekker opdonderen naar de Noordpool met zijn
getwijfel en laat hem terug komen met een duidelijk
JA of NEE.
Ik hoop dat je zo sterk wordt dat je kan zeggen wegwezen
en ik hoor je pas weer als je er uit ben en ik hoop voor
jou dat ik dan nog beschikbaar bent.
Ik lees al vanaf het begin mee en vind het ongelovelijk
dat een man in 11 maanden niet weet wat hij wil.
Laat hem dan de ballen hebben om je los te laten.
Pffffffffffffffffffff wanneer is de laatste nacht geweest dat
je goed geslapen hebt? Dit is onmenselijk.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zaterdag 22 oktober 2011 om 22:52
Jeetje Silencer, wat lief...
Toevallig vanmiddag uitgebreid koffie gedronken met ex, ik heb hem een aantal dingen gevraagd over zijn huidige leven, hoe hij dat trekt terwijl hij de kinderen zo weinig ziet, en hoe het is om altijd maar die kinderen van haar om zich heen te hebben.
Dat ik me daar echt niets bij voor kan stellen.
Nou, hij doet het eigenlijk precies zoals ik het me had voorgesteld, ik ken hem door en door.
Het was eigenlijk gewoon erg gezellig, raar he...
Maar om goed met haar om te gaan heb ik meer tijd nodig.
Ik heb vorig jaar rond de kerst met haar gepraat, en vreemd genoeg werd dat na eerst zeer harde woorden, zelfs een soort van 'gezellig'...
Maar het heeft geen vervolg gehad, ik heb daar nu ook geen behoefte aan.
Misschien over een jaar of een paar jaar, de tijd zal het leren..
Mijn ex blijft me dierbaar, ja ondanks alles. en andersom is dat ook zo.
Alleen mijn woede blijft vooropig nog een obstakel, ik ga er vanuit dat dat ooit wel weer 'werkbaar' wordt..
Ik kan het nog steeds niet verdragen om hen samen te zien, en ik denk dat dat ook nog wel een hele tijd gaat duren..
Uitgerekend zij... Denk dat ik een nieuwe vriendin veel makkelijker zou hebben kunnen accepteren, maar zij.....
Ik zie ze overigens nooit samen hoor, moet er niet aan denken..
Tijd is alles.....
Toevallig vanmiddag uitgebreid koffie gedronken met ex, ik heb hem een aantal dingen gevraagd over zijn huidige leven, hoe hij dat trekt terwijl hij de kinderen zo weinig ziet, en hoe het is om altijd maar die kinderen van haar om zich heen te hebben.
Dat ik me daar echt niets bij voor kan stellen.
Nou, hij doet het eigenlijk precies zoals ik het me had voorgesteld, ik ken hem door en door.
Het was eigenlijk gewoon erg gezellig, raar he...
Maar om goed met haar om te gaan heb ik meer tijd nodig.
Ik heb vorig jaar rond de kerst met haar gepraat, en vreemd genoeg werd dat na eerst zeer harde woorden, zelfs een soort van 'gezellig'...
Maar het heeft geen vervolg gehad, ik heb daar nu ook geen behoefte aan.
Misschien over een jaar of een paar jaar, de tijd zal het leren..
Mijn ex blijft me dierbaar, ja ondanks alles. en andersom is dat ook zo.
Alleen mijn woede blijft vooropig nog een obstakel, ik ga er vanuit dat dat ooit wel weer 'werkbaar' wordt..
Ik kan het nog steeds niet verdragen om hen samen te zien, en ik denk dat dat ook nog wel een hele tijd gaat duren..
Uitgerekend zij... Denk dat ik een nieuwe vriendin veel makkelijker zou hebben kunnen accepteren, maar zij.....
Ik zie ze overigens nooit samen hoor, moet er niet aan denken..
Tijd is alles.....
zaterdag 22 oktober 2011 om 22:55
@Allalone, ok, dan wordt het wel erg lastig... Moeilijk hoor.
@Silencer, nee, dat heeft een zakelijke reden. Ik weet zeker dat hij niets met haar heeft momenteel. Of dat zo blijft weet ik uiteraard niet...
Ik wil ook niet om de dag met hem aan de telefoon hangen, daarom heb ik afgesproken dat hij eerst smsed, dan kan ik zelf bepalen wanneer ik wel of niet wil. Soms heb ik echt geen zin om hem te spreken.
@Gijs, je hebt gelijk; ik ben er al uit dat ik toch ga werken. Heb wat dat betreft een beetje lastig beroep; kan het me niet veroorloven even wat afwezig te zijn of een huilbui te krijgen. Maar collega's en baas zijn van de situatie op de hoogte, dus helpen me waar nodig.
Het contact met mijn man is inderdaad verwarrend, maar het sterkt me ook wel. Soms voel ik me gewoon sterker dan hem. En als ik op een gegeven moment helemaal niet meer wil bellen met hem, stop ik ermee.
De laatste nacht wanneer ik goed geslapen heb... pfff... weet het niet precies. Je went eraan op de een of andere manier. Het gekke is dat ik 'vroeger' (lees; voor deze ellende begon ) nogal een slaapkop was, ik vond het heerlijk om vroeg naar bed te gaan, even uurtje lezen, lekker slapen. Als ik moest werken, ging ik altijd de dag ervoor echt uiterlijk half elf naar bed. Nu niet meer. Ook als ik moet werken, ga ik meestal pas rond 1200 uur naar bed, ook omdat ik weet dat als ik er vroeger inga, de kans groter is dat ik toch om 0300 uur weer wakker ben. Alleen als ik een slaappil neem, moet ik wel zorgen dat ik echt 8 uur heb om te slapen, dus wel op tijd naar bed....
Ben wel heel erg moe continu, moe als ik naar bed ga, maar ook nog steeds moe als ik opsta. Komt ooit ook wel weer goed...
@Silencer, nee, dat heeft een zakelijke reden. Ik weet zeker dat hij niets met haar heeft momenteel. Of dat zo blijft weet ik uiteraard niet...
Ik wil ook niet om de dag met hem aan de telefoon hangen, daarom heb ik afgesproken dat hij eerst smsed, dan kan ik zelf bepalen wanneer ik wel of niet wil. Soms heb ik echt geen zin om hem te spreken.
@Gijs, je hebt gelijk; ik ben er al uit dat ik toch ga werken. Heb wat dat betreft een beetje lastig beroep; kan het me niet veroorloven even wat afwezig te zijn of een huilbui te krijgen. Maar collega's en baas zijn van de situatie op de hoogte, dus helpen me waar nodig.
Het contact met mijn man is inderdaad verwarrend, maar het sterkt me ook wel. Soms voel ik me gewoon sterker dan hem. En als ik op een gegeven moment helemaal niet meer wil bellen met hem, stop ik ermee.
De laatste nacht wanneer ik goed geslapen heb... pfff... weet het niet precies. Je went eraan op de een of andere manier. Het gekke is dat ik 'vroeger' (lees; voor deze ellende begon ) nogal een slaapkop was, ik vond het heerlijk om vroeg naar bed te gaan, even uurtje lezen, lekker slapen. Als ik moest werken, ging ik altijd de dag ervoor echt uiterlijk half elf naar bed. Nu niet meer. Ook als ik moet werken, ga ik meestal pas rond 1200 uur naar bed, ook omdat ik weet dat als ik er vroeger inga, de kans groter is dat ik toch om 0300 uur weer wakker ben. Alleen als ik een slaappil neem, moet ik wel zorgen dat ik echt 8 uur heb om te slapen, dus wel op tijd naar bed....
Ben wel heel erg moe continu, moe als ik naar bed ga, maar ook nog steeds moe als ik opsta. Komt ooit ook wel weer goed...
zaterdag 22 oktober 2011 om 22:58
@NewWoman, dat lijkt mij ook onverdragelijk! Dat er ooit een nieuwe vrouw voor hem zal zijn, is duidelijk en mee te leven (dan tenminste), maar met haar... Die muts waarmee hij mij bedrogen heeft? Ik denk dat als dat bij ons gaat gebeuren, dat al mijn redelijkheid verdwenen is en dat de woede dan (eindelijk ) echt gaat komen. Ik snap je zo goed; dat zou ik echt niet kunnen verdragen...
Ik kan me voorstellen dat jij ze niet samen wil zien. Is ook maar beter ook denk ik...
Ik kan me voorstellen dat jij ze niet samen wil zien. Is ook maar beter ook denk ik...
zondag 23 oktober 2011 om 12:45
Verd....wordt het verdriet en gemis ooit minder ik mis hem zo verschrikkelijk....
Vanochtend werd ik wakker uit wéér een droom over hem...ik droom iedere nacht over hem, echt...en dit keer vroeg hij me zoals zo vaak in het verleden of ik lekker bij hem kwam liggen, hij was weer helemaal de oude...verliefd en gek op mij, de herinnering aan hem op die manier is zo vers....ik zag zijn ogen zoals hij zo vaak naar me keek en ik heb zoveel pijn nu....alle herinneringen komen met kracht naar boven en ik verdrink erin...ik mis hem zo...
En hij...hij haalt ons zoontje en loopt zó weg bij me...heeft er geen enkele moeite mee....heeft geen herinneringen meer aan die tijd...geen gevoel meer voor mij....ik vind het ongelooflijk....niet te bevatten....zo deed ie het destijds ook bij zijn toenmalige ex toen hij mij ontmoette....hij moet nu wel weer verliefd zijn...kan niet anders....
En alles gaat hier stuk in huis, eerst de stofzuiger en nu weer de strijkbout...ik heb haast geen geld en moet hem te bestrijden om geld....ik zie het allemaal zo niet meer zitten.....
Vanochtend werd ik wakker uit wéér een droom over hem...ik droom iedere nacht over hem, echt...en dit keer vroeg hij me zoals zo vaak in het verleden of ik lekker bij hem kwam liggen, hij was weer helemaal de oude...verliefd en gek op mij, de herinnering aan hem op die manier is zo vers....ik zag zijn ogen zoals hij zo vaak naar me keek en ik heb zoveel pijn nu....alle herinneringen komen met kracht naar boven en ik verdrink erin...ik mis hem zo...
En hij...hij haalt ons zoontje en loopt zó weg bij me...heeft er geen enkele moeite mee....heeft geen herinneringen meer aan die tijd...geen gevoel meer voor mij....ik vind het ongelooflijk....niet te bevatten....zo deed ie het destijds ook bij zijn toenmalige ex toen hij mij ontmoette....hij moet nu wel weer verliefd zijn...kan niet anders....
En alles gaat hier stuk in huis, eerst de stofzuiger en nu weer de strijkbout...ik heb haast geen geld en moet hem te bestrijden om geld....ik zie het allemaal zo niet meer zitten.....
zondag 23 oktober 2011 om 13:07
Voor alle vrouwen als je hem echt nog terug zou willen,
Wordt weer de vrouw waar hij verliefd op werd.
Draai de rollen om.
Geen verdriet meer, iemand die je pijn doet is je tranen niet waard.
Hij wil naar die ander?
Prima, ga maar en veel geluk.
Heb jij de kans om iemand te onmoeten, die wel respectvol met je omgaat.
En als hij dan weer terug wil?
Nee meneer, jij wilde verder met een ander, dan is de consequentie dat je mij kwijt bent.
Straal aan die voordeur als hij de kinderen ophaalt.
Wens ze veel plezier en vul je vrije tijd in met leuke dingen.
Krijg je ook weer energie van.
En dit niet doen om hem eens even terug te pakken, maar puur voor jezelf te herpakken.
Knuffel voor allemaal.
Wordt weer de vrouw waar hij verliefd op werd.
Draai de rollen om.
Geen verdriet meer, iemand die je pijn doet is je tranen niet waard.
Hij wil naar die ander?
Prima, ga maar en veel geluk.
Heb jij de kans om iemand te onmoeten, die wel respectvol met je omgaat.
En als hij dan weer terug wil?
Nee meneer, jij wilde verder met een ander, dan is de consequentie dat je mij kwijt bent.
Straal aan die voordeur als hij de kinderen ophaalt.
Wens ze veel plezier en vul je vrije tijd in met leuke dingen.
Krijg je ook weer energie van.
En dit niet doen om hem eens even terug te pakken, maar puur voor jezelf te herpakken.
Knuffel voor allemaal.
zondag 23 oktober 2011 om 13:35
zondag 23 oktober 2011 om 14:54
@Tascha, een hele dikke knuffel, meis. Het verdriet spat van het scherm af... Ik weet zo hoe je je voelt, heb het ook zo vaak. Vroeger droomde ik wel eens dat hij bij me wegging, niet meer van me hield en dan werd ik zo verdrietig en huilend wakker.. Nu droom ik soms dat hij weer zo verliefd op me is, me in zijn armen sluit, net zoals vroeger. En even, heel even, als je dan wakker wordt is dat heerlijke gevoel nog bij je. En seconden daarna beland je weer in de ellendige werkelijkheid en die lijkt dan nog meer pijn te doen..
Ik denk dat dat heel belangrijk is nu, wat Champoepel zegt; toch doen, ook al heb je er geen zin in!! Ik heb nergens zin in, wil elke ochtend mijn hoofd onder de dekens verstoppen en er niet meer uitkomen. WIl al mijn eerder gemaakte afspraken afzeggen, me verstoppen in huis. En als ik dat laat gebeuren, voel ik hoe ik me steeds ellendiger en verdrietiger ga voelen. En als ik wel dingen ga doen, ook al is het eerst tegen mijn zin, gaat het beter, voel ik me sterker, verdwijnt het verdriet een heel klein beetje naar de achtergrond!
Ik dwing mezelf dingen te doen en aan het eind van de dag ben ik doodmoe (beter, want dan slaap ik tenminste nog een beetje... ).
Ik denk dat dat heel belangrijk is nu, wat Champoepel zegt; toch doen, ook al heb je er geen zin in!! Ik heb nergens zin in, wil elke ochtend mijn hoofd onder de dekens verstoppen en er niet meer uitkomen. WIl al mijn eerder gemaakte afspraken afzeggen, me verstoppen in huis. En als ik dat laat gebeuren, voel ik hoe ik me steeds ellendiger en verdrietiger ga voelen. En als ik wel dingen ga doen, ook al is het eerst tegen mijn zin, gaat het beter, voel ik me sterker, verdwijnt het verdriet een heel klein beetje naar de achtergrond!
Ik dwing mezelf dingen te doen en aan het eind van de dag ben ik doodmoe (beter, want dan slaap ik tenminste nog een beetje... ).
zondag 23 oktober 2011 om 20:06
God wat een dag, kan alleen maar huilen en me intens verdrietig voelen. Ik herinner me alles weer, ik voel het allemaal weer. En ik mis hem zo. Hij hoort bij mij, zo voelt het. Maar hij voelt dat dus niet meer zo. Morgen gaan ze bellen voor een afspraak bij de mediator en elke stap is dichterbij iets dat dadelijk zo definitief is. Gaat hij echt definitief een einde maken aan ons huwelijk? Het is gewoon niet te bevatten, niet te geloven. Iedere dag, iedere minuut, hoop ik op iets, een teken, een woord, gebaar, blik, iets waarmee hij laat blijken dat dit niet is wat hij wil maar de dagen verstrijken en er komt niets...geen teken...geen bezoek...niets....hij gaat dit echt doen....hij voelt het echt niet meer voor mij en mist mij niet....ik zit weer zo diep....ik geloof niet dat ik ooit nog gelukkig ga zijn, denk niet dat ik ooit weer zoveel van iemand kan houden....hij hoort bij mij, hoe kan dit? Hoe ben ik in deze situatie terecht gekomen? Wanneer maakt iemand mij wakker uit deze nachtmerrie...ik zit er zo doorheen....
zondag 23 oktober 2011 om 20:28
Och lieve Tascha toch, ik zou je zo graag wakker willen maken, maar het is helaas geen boze droom.
Je hebt de hoofdrol gekregen in een waardeloze kutfilm en je hebt je script niet gekregen, dus je moet het gewoon zelf uitzoeken hoe je je rol invult.
Na zo'n vreselijke hopeloze verdrietige dag als deze volgen er meestal een paar goede dagen, hou je daar aan vast.
Het wordt niet anders, het gaat gebeuren meid.
Het enige waar jij nog invloed op hent ben je zelf.
En vergeet niet, hij heeft je al vaker bedrogen, hij is niet die prins op het witte paard, die rol heb jij hem gegeven, maar hij was het niet waard, hij is jou niet waard.
Alsjeblieft meid, raap jezelf bij elkaar.
Deze man heeft jou al vaker pijn gedaan, nu is het heel zwaar maar als je hieruit klimt ben je sterker dan ooit.
Onthoudt de zin die Champoepel schreef, ik vind het een hele mooie... "Gun hem niet dat hij het stralende in je dooft."
Kom op Tascha, laat je niet kisten, droog je tranen, doe je dingen en op een dag merk je dat je niet meer overleefd, maar dat je weer leeft!
Dikke knuffel
Je hebt de hoofdrol gekregen in een waardeloze kutfilm en je hebt je script niet gekregen, dus je moet het gewoon zelf uitzoeken hoe je je rol invult.
Na zo'n vreselijke hopeloze verdrietige dag als deze volgen er meestal een paar goede dagen, hou je daar aan vast.
Het wordt niet anders, het gaat gebeuren meid.
Het enige waar jij nog invloed op hent ben je zelf.
En vergeet niet, hij heeft je al vaker bedrogen, hij is niet die prins op het witte paard, die rol heb jij hem gegeven, maar hij was het niet waard, hij is jou niet waard.
Alsjeblieft meid, raap jezelf bij elkaar.
Deze man heeft jou al vaker pijn gedaan, nu is het heel zwaar maar als je hieruit klimt ben je sterker dan ooit.
Onthoudt de zin die Champoepel schreef, ik vind het een hele mooie... "Gun hem niet dat hij het stralende in je dooft."
Kom op Tascha, laat je niet kisten, droog je tranen, doe je dingen en op een dag merk je dat je niet meer overleefd, maar dat je weer leeft!
Dikke knuffel
zondag 23 oktober 2011 om 22:26
Overleven is alles wat we kunnen doen...
Hier ook weer een k-avond gehad. Blijf maar denken aan het telefoongesprek van gisteren en hoe hij me toch weer hoop geeft. Hij twijfelt zo, is zo verdrietig, wil me niet echt kwijt. En dat geeft me hoop, hoop waar ik me toch weer aan vasthoud. Want ik heb ook dat gevoel dat Tascha heeft; hij hoort bij mij, al 22 jaar is hij mijn allessie, degene die alles van me weet, die ik alles kon toevertrouwen. We zijn zo verbonden met elkaar en ik kan me ook echt niet voorstellen dat dat in de toekomst niet meer zo zal zijn. We zijn zo gelukkig geweest samen en met zijn vijfjes... En elke dag dat ik hem niet zie of spreek doet zoveel pijn.
Maar ergens zit ook een klein stemmetje in me dat vraagt: wil je hem wel terug? Heb jij dat ook, Tascha?
Hier ook weer een k-avond gehad. Blijf maar denken aan het telefoongesprek van gisteren en hoe hij me toch weer hoop geeft. Hij twijfelt zo, is zo verdrietig, wil me niet echt kwijt. En dat geeft me hoop, hoop waar ik me toch weer aan vasthoud. Want ik heb ook dat gevoel dat Tascha heeft; hij hoort bij mij, al 22 jaar is hij mijn allessie, degene die alles van me weet, die ik alles kon toevertrouwen. We zijn zo verbonden met elkaar en ik kan me ook echt niet voorstellen dat dat in de toekomst niet meer zo zal zijn. We zijn zo gelukkig geweest samen en met zijn vijfjes... En elke dag dat ik hem niet zie of spreek doet zoveel pijn.
Maar ergens zit ook een klein stemmetje in me dat vraagt: wil je hem wel terug? Heb jij dat ook, Tascha?
maandag 24 oktober 2011 om 16:13
De tijd van rust is aangebroken en ik heb de stap gewaagd om me op te geven voor een aantal activiteiten op de site van nieuwemensenlerenkennen....spannend, maar ook leuk spannend.
Af en toe nog moeite met het terugdenken aan de eerste dagen en gesprekken nadat het bekend was...wat een rotgevoel. Pijnlijk en moeilijk.
Krijg steeds meer het gevoel (of is het toch hoop blijven houden?) dat we ieder een jaar of twee ons zelf moeten gaan 'ontwikkelen' en genieten van nieuwe uitdagingen en dan wie weet elkaar weer terugvinden en elkaar weer kunnen aanvullen. Daar zit toch een beetje de hoop in dat hij een keer toch op z'n neus gaat en z'n eigen ik weer hervindt en weer leuk is. Dat blijft toch het moeilijkste in deze kwestie. Het niet helemaal los kunnen laten, omdat je weet dat het een fijn persoon is...alleen dat zit diep weggestopt en zal het ooit weer terugkomen?
Af en toe nog moeite met het terugdenken aan de eerste dagen en gesprekken nadat het bekend was...wat een rotgevoel. Pijnlijk en moeilijk.
Krijg steeds meer het gevoel (of is het toch hoop blijven houden?) dat we ieder een jaar of twee ons zelf moeten gaan 'ontwikkelen' en genieten van nieuwe uitdagingen en dan wie weet elkaar weer terugvinden en elkaar weer kunnen aanvullen. Daar zit toch een beetje de hoop in dat hij een keer toch op z'n neus gaat en z'n eigen ik weer hervindt en weer leuk is. Dat blijft toch het moeilijkste in deze kwestie. Het niet helemaal los kunnen laten, omdat je weet dat het een fijn persoon is...alleen dat zit diep weggestopt en zal het ooit weer terugkomen?
maandag 24 oktober 2011 om 16:42
En wie staat er nu stil en wie gaat er vooruit?
Hij staat stil, steekt z'n kop in het zand, ontloopt vrienden, onderneemt niks (ws alleen maar met haar...).....dus IK ben diegene die er nu al sterker door is geworden, IK ga vooruit en hard ook. IK ga laten zien dat ik leuk ben en nieuwe uitdagingen durf aan te pakken en voor wie doe ik dat? Voor mezelf! (en ook een beetje om iemand zijn ogen uit te steken)
Zo moest ik even kwijt.
Hij staat stil, steekt z'n kop in het zand, ontloopt vrienden, onderneemt niks (ws alleen maar met haar...).....dus IK ben diegene die er nu al sterker door is geworden, IK ga vooruit en hard ook. IK ga laten zien dat ik leuk ben en nieuwe uitdagingen durf aan te pakken en voor wie doe ik dat? Voor mezelf! (en ook een beetje om iemand zijn ogen uit te steken)
Zo moest ik even kwijt.
