Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
woensdag 26 oktober 2011 om 19:55
@Allalone, hoe is t met jou dan? Gaat het weer een beetje beter?
@Chrissie, dat ben ik met je eens, maar dan moet de man in kwestie wel willen en kunnen werken aan de relatie. Mijn man kon/wilde dat niet, dus leek het me beter voorlopig apart van elkaar verder te gaan.
@Cherry, ik weet natuurlijk niet zeker of hij nu niet met 'haar' verder gaat. Als dat zo is, zegt dat genoeg. Dan heeft hij ook de afgelopen weken (waarin hij me vertelde dat zij er niet meer toe deed, dat hij helemaal niet meer met haar bezig was) tegen me gelogen en is het gewoon klaar. Ik zal wel blind zijn, maar denk toch dat hij niet met haar iets begint deze tijd uit elkaar. Hij wil zelfs niet eens op zijn werk bekend maken dat we voorlopig uit elkaar zijn, heeft het alleen zijn zakenpartner verteld (hij draagt zijn trouwring ook nog steeds).
@Gijs; ik heb (verstandelijk gezien dan, qua gevoel ligt het wat anders ) niet echt hoop meer. Ik wil deze maanden juist gebruiken om mijn leven zonder hem een beetje op poten te krijgen en hou dan ook voorlopig het meeste af (telefoontjes, een afspraak met elkaar maken). Ik probeer juist zoveel mogelijk afstand tussen ons te scheppen, voornamelijk om voor mezelf helder te krijgen wat ik nou eigenlijk wil. Door al het heen en weer geslinger ben ik er helemaal niet meer zeker van wat ik nou wil. Wil ik hem terug of ben ik eigenlijk gewoon helemaal klaar met hem? Daar moet ik achter zien te komen deze maanden. (Ik merk dat de laatste optie ook steeds vaker terugkomt in mijn hoofd.)
En ik denk, vrees, dat voor hem jouw optie 1 gaat gelden... Hij vindt het wel best zo, als hij maar geen moeilijke keuze hoeft te maken. Slappe *** die hij is... (en dat voor iemand die altijd heel goed geweten heeft wat hij wilde in zijn leven...)
Nee, meneer laat mij gewoon de keuze maken! Hij had wel de ballen om ons leven samen op zijn kop te zetten, maar heeft niet de ballen om een duidelijke keuze te maken. Het enige dat hij steeds roept is: 'Ik vind het zo erg dat ik je zo'n pijn doe met mijn getwijfel, ik wil je helemaal geen pijn doen." Nou, doe me of dan geen pijn en ga 1000% voor mij of hou op met dat gezeik over me geen pijn willen doen en donder op uit mijn leven!!
En al die stomme zinnen van hem die altijd beginnen met 'Misschien..' of 'Ik weet het niet...'
En wel tig uren per week in het niet zo goed draaiende bedrijf willen stoppen, want anders stort het bedrijf in, maar niet tig uren per week in je relatie/gezin willen stoppen omdat het anders instort.. Slappe hap is hij geworden en niet te vergeten zeer egoistisch....
Spuugzat ben ik het!!
@Chrissie, dat ben ik met je eens, maar dan moet de man in kwestie wel willen en kunnen werken aan de relatie. Mijn man kon/wilde dat niet, dus leek het me beter voorlopig apart van elkaar verder te gaan.
@Cherry, ik weet natuurlijk niet zeker of hij nu niet met 'haar' verder gaat. Als dat zo is, zegt dat genoeg. Dan heeft hij ook de afgelopen weken (waarin hij me vertelde dat zij er niet meer toe deed, dat hij helemaal niet meer met haar bezig was) tegen me gelogen en is het gewoon klaar. Ik zal wel blind zijn, maar denk toch dat hij niet met haar iets begint deze tijd uit elkaar. Hij wil zelfs niet eens op zijn werk bekend maken dat we voorlopig uit elkaar zijn, heeft het alleen zijn zakenpartner verteld (hij draagt zijn trouwring ook nog steeds).
@Gijs; ik heb (verstandelijk gezien dan, qua gevoel ligt het wat anders ) niet echt hoop meer. Ik wil deze maanden juist gebruiken om mijn leven zonder hem een beetje op poten te krijgen en hou dan ook voorlopig het meeste af (telefoontjes, een afspraak met elkaar maken). Ik probeer juist zoveel mogelijk afstand tussen ons te scheppen, voornamelijk om voor mezelf helder te krijgen wat ik nou eigenlijk wil. Door al het heen en weer geslinger ben ik er helemaal niet meer zeker van wat ik nou wil. Wil ik hem terug of ben ik eigenlijk gewoon helemaal klaar met hem? Daar moet ik achter zien te komen deze maanden. (Ik merk dat de laatste optie ook steeds vaker terugkomt in mijn hoofd.)
En ik denk, vrees, dat voor hem jouw optie 1 gaat gelden... Hij vindt het wel best zo, als hij maar geen moeilijke keuze hoeft te maken. Slappe *** die hij is... (en dat voor iemand die altijd heel goed geweten heeft wat hij wilde in zijn leven...)
Nee, meneer laat mij gewoon de keuze maken! Hij had wel de ballen om ons leven samen op zijn kop te zetten, maar heeft niet de ballen om een duidelijke keuze te maken. Het enige dat hij steeds roept is: 'Ik vind het zo erg dat ik je zo'n pijn doe met mijn getwijfel, ik wil je helemaal geen pijn doen." Nou, doe me of dan geen pijn en ga 1000% voor mij of hou op met dat gezeik over me geen pijn willen doen en donder op uit mijn leven!!
En al die stomme zinnen van hem die altijd beginnen met 'Misschien..' of 'Ik weet het niet...'
En wel tig uren per week in het niet zo goed draaiende bedrijf willen stoppen, want anders stort het bedrijf in, maar niet tig uren per week in je relatie/gezin willen stoppen omdat het anders instort.. Slappe hap is hij geworden en niet te vergeten zeer egoistisch....
Spuugzat ben ik het!!
woensdag 26 oktober 2011 om 21:17
Hova: Ik lees al vanaf vorig jaar met je mee, en ik weet dat je afgelopen jaar het niet gemakkelijk hebt gehad.
Ik kan eigenlijk niet goed meegaan met sommige anderen die hier schrijven dat je man een eikel is.
Begrijp me goed, ik wil zijn gedrag echt niet goed praten, want wat het met jou en je kinderen doet is niet goed te praten.
Maar ik heb heel erg het gevoel dat je man enorm worstelt met zichzelf.
Je schreef eerder ook dat hij een paar jaar geleden een hartstilstand heeft gehad en misschien is daardoor mede zo veranderd en aan het worstelen is met zijn sterflijkheid.
Hij zit denk ik enorm in de knoop met zichzelf en denkt dat zijn huwlijk het probleem is, en ziet niet meer dat hij het zelf is.
Natuurlijk mag hij niet zo over je heen walsen, en het is alleen maar goed dat je grenzen gaat stellen.
Mijn advies zou zijn, laat hem maar een poosje met rust, misschien dat hij er dan uitkomt en weet wat hij wil.
Maar uiteindelijk moet hij een beslissing nemen, en kan hij dat niet, dan neem jij de beslissing omdat nodig is voor jezelf en voor je kinderen.
Het is niet zo dat ik vreemdgaan goed wil praten, en bij alle andere vrouwen die hierover schrijven vind ik alleen maar dat ze goed gehandeld hebben door hem de deur te wijzen en voor hun zelf te kiezen.
Misschien komt het omdat je zo aardig over hem schrijft en ik meer het idee krijg van een ongelukkige man die zijn leven niet meer goed op de rails kan houden of krijgen.
Ik wil je veel sterkte toe wensen.
Ik kan eigenlijk niet goed meegaan met sommige anderen die hier schrijven dat je man een eikel is.
Begrijp me goed, ik wil zijn gedrag echt niet goed praten, want wat het met jou en je kinderen doet is niet goed te praten.
Maar ik heb heel erg het gevoel dat je man enorm worstelt met zichzelf.
Je schreef eerder ook dat hij een paar jaar geleden een hartstilstand heeft gehad en misschien is daardoor mede zo veranderd en aan het worstelen is met zijn sterflijkheid.
Hij zit denk ik enorm in de knoop met zichzelf en denkt dat zijn huwlijk het probleem is, en ziet niet meer dat hij het zelf is.
Natuurlijk mag hij niet zo over je heen walsen, en het is alleen maar goed dat je grenzen gaat stellen.
Mijn advies zou zijn, laat hem maar een poosje met rust, misschien dat hij er dan uitkomt en weet wat hij wil.
Maar uiteindelijk moet hij een beslissing nemen, en kan hij dat niet, dan neem jij de beslissing omdat nodig is voor jezelf en voor je kinderen.
Het is niet zo dat ik vreemdgaan goed wil praten, en bij alle andere vrouwen die hierover schrijven vind ik alleen maar dat ze goed gehandeld hebben door hem de deur te wijzen en voor hun zelf te kiezen.
Misschien komt het omdat je zo aardig over hem schrijft en ik meer het idee krijg van een ongelukkige man die zijn leven niet meer goed op de rails kan houden of krijgen.
Ik wil je veel sterkte toe wensen.
woensdag 26 oktober 2011 om 21:36
Weet je Brecht, ik denk dat je gelijk hebt. Eigenlijk weet ik het wel vrijwel zeker, want sinds zijn eerste hartstilstand is hij langzaam aan veranderd en daardoor uiteindelijk in deze crisis beland. Hij is ook inderdaad doodongelukkig momenteel en is ervan overtuigd dat hij niet lang meer te leven heeft (daar komt hij ook steeds tegen mij op terug).
Het verdrietige is echter dat hij weigert hulp te zoeken voor zichzelf. Ik kan hem niet helpen, dus het enige dat ik inderdaad kan doen nu nog (voor hem en zeker ook voor mijzelf) is hem voorlopig met rust laten en hopen dat hij uit deze crisis komt op de een of andere manier. En dan hoop ik dat, als hij eruit is, het niet te laat is voor mij. Want ik merk dat mijn gevoelens voor hem veranderen. Ik hou nog steeds veel van hem, maar er is ook veel woede nu en onbegrip.
En je hebt gelijk; als hij geen beslissing kan nemen, moet ik het doen. Dat heb ik nu ook gedaan door hem de deur te wijzen. Ik kon niet anders meer. En als hij nog steeds twijfelt over 3/4 maanden, kan ik niet anders dan definitief voor mezelf te kiezen, hoe verdrietig ik daar ook van wordt.
Wat een emotionele achtbaan; woede, wanhoop en verdriet wisselen zich vanavond in hoog tempo af. Pfff.. hebben jullie ook zo'n behoefte aan rust, gewoon rust, ontspannen kunnen, rustig kunnen zijn...
Het verdrietige is echter dat hij weigert hulp te zoeken voor zichzelf. Ik kan hem niet helpen, dus het enige dat ik inderdaad kan doen nu nog (voor hem en zeker ook voor mijzelf) is hem voorlopig met rust laten en hopen dat hij uit deze crisis komt op de een of andere manier. En dan hoop ik dat, als hij eruit is, het niet te laat is voor mij. Want ik merk dat mijn gevoelens voor hem veranderen. Ik hou nog steeds veel van hem, maar er is ook veel woede nu en onbegrip.
En je hebt gelijk; als hij geen beslissing kan nemen, moet ik het doen. Dat heb ik nu ook gedaan door hem de deur te wijzen. Ik kon niet anders meer. En als hij nog steeds twijfelt over 3/4 maanden, kan ik niet anders dan definitief voor mezelf te kiezen, hoe verdrietig ik daar ook van wordt.
Wat een emotionele achtbaan; woede, wanhoop en verdriet wisselen zich vanavond in hoog tempo af. Pfff.. hebben jullie ook zo'n behoefte aan rust, gewoon rust, ontspannen kunnen, rustig kunnen zijn...
woensdag 26 oktober 2011 om 22:18
Oh ja, Hova: Pfff.. hebben jullie ook zo'n behoefte aan rust, gewoon rust, ontspannen kunnen, rustig kunnen zijn...
Wat verlang ik daarna!! Op geen enkele manier lukt mij dat, al die tijd al niet...Heb net samen met iemand gewoon tv zitten kijken en zelfs dat is me al te veel....
Ik vind het omgaan met mensen zó verschrikkelijk vermoeiend, dat kost me zó veel energie, onvoorstelbaar...
Wat verlang ik daarna!! Op geen enkele manier lukt mij dat, al die tijd al niet...Heb net samen met iemand gewoon tv zitten kijken en zelfs dat is me al te veel....
Ik vind het omgaan met mensen zó verschrikkelijk vermoeiend, dat kost me zó veel energie, onvoorstelbaar...
woensdag 26 oktober 2011 om 22:25
woensdag 26 oktober 2011 om 22:29
De man van Hova zal ongetwijfeld een lieve man zijn, anders was Hova niet zo lang met hem samen geweest. Maar lief zijn en lief doen zijn twee verschillende dingen.
Hij zal geen eikel zijn, door en door, feit is wel dat hij zich bijzónder eikelig gedragen heeft, bij herhaling. En dat zal best o.a. komen door de hartstilstand. Maar waar het ook door komt, jammer genoeg is Hova er verdrietig over en zij is degene die hier post, dus de persoon met wie meegevoeld wordt, én degene die haar man regelmatig zélf ook een eikel vindt.
Hij zal geen eikel zijn, door en door, feit is wel dat hij zich bijzónder eikelig gedragen heeft, bij herhaling. En dat zal best o.a. komen door de hartstilstand. Maar waar het ook door komt, jammer genoeg is Hova er verdrietig over en zij is degene die hier post, dus de persoon met wie meegevoeld wordt, én degene die haar man regelmatig zélf ook een eikel vindt.
woensdag 26 oktober 2011 om 22:49
All, ik kan ook niet meer lezen.. Heb mezelf verwend een paar maanden geleden met een aantal nieuwe boeken van mijn fav schrijvers, maar ze liggen nog steeds op mijn nachtkastje... Tekenen/schilderen, een van mijn favoriete hobby's, lukt al heel lang niet meer... zelfs paardrijden op mijn eigen lieve paardje is allang geen ontspanning meer; een uurtje rijles hou ik niet meer vol... en dat continue gevoel van volledige uitputting, duf, energieloos, altijd moe...
Leo, hij doet heel vaak nog steeds lief. Maar ook heel vaak totaal niet lief. Hij is geen eikel, maar gedraagt zich vaak wel zo. punt.
Leo, hij doet heel vaak nog steeds lief. Maar ook heel vaak totaal niet lief. Hij is geen eikel, maar gedraagt zich vaak wel zo. punt.
woensdag 26 oktober 2011 om 23:42
woensdag 26 oktober 2011 om 23:59
Het probleem is dat Hova gewoon van die man houdt, en dat ze altijd bereid is geweest vor hem door het vuur te gaan. Dat ze niet zomaar kan vergeten wie hij was, de man waar ze zoveel van hield.
Dat is op zich te prijzen,dat je onvoorwaardelijk van iemand kan houden, ik heb dat ook.
Alleen is het in dit geval wel een handicap, het weerhoudt je ervan om los te kunnen laten, zelfs na alles wat er gebeurd is.
Want je weet wie hij was, en je denkt te weten hoe het komt, je kan heel ver vooruit denken, en je zelfs voorstellen dat hij dat licht ook ziet, wat jij al heel lang ziet.
Die bewustwording van waar het fout is gegaan...
Als hij dat nou ook maar eens zou zien....
Dan zou hij het weten dat hetgeen hij nu op de helling heeft gezet juist hetgene is wat hem zou kunnen redden. Zijn gezin, zijn liefhebbende oersterke vrouw, zijn basis, zijn veilige haven..
En dat idee, dat jij er nu een punt achter zet... Maar wat als hij dan later ineens tot inkeer komt, wat als... daardoor blijf je het uitstellen want.. wat als....
Ik begrijp ook helemaal waar het met mijn ex fout is gegaan, en juist dat weten van mij was uiterst bedreigend voor hem, want ik stond te morrelen aan dat laatje met onverwerkte shit...
Dat wou hij niet. hij stuurde me liever de laan uit dan te zeggen.. Oke, die la met ellende moet los, ik moet ermee aan de gang om weer verder te kunnen, wil je me daarbij helpen?
God, ik had niets liever gewild. Ik had hem willen helpen, samen waren we daar ook wel weer uitgekomen...
Ik heb hem dit ook letterlijk gezegd,ook van die la met onverwerkte shit, en hij beaamde het ook. Die la blijft dicht, wat er ook gebeurd, ik ga daar nooit meer naar kijken.
dus was het voor hem makkelijker om een scheiding te forceren, om een nieuwe vlam op te zoeken. Die geen idee heeft van dat laatje en er ook niet over zal zeuren, dat is veel veiliger.
En dat ik daardoor bijna kapot ging... Ach, jij bent een sterke vrouw, jij redt het wel.. waren zijn letterlijke woorden..
En kinderen zijn zo flexibel... tja,, alles om te voorkomen dat hij het bijzichzelf moet zoeken. en hij weet het hoor, maar die la blijft dicht.
Zo jammer want daardoor leven mijn kinderen nu in een gebroken gezin, en daardoor lukt het mij niet goed om zodanig los te komen dat ik ook echt verder zou kunnen, als in, een nieuwe relatie.
Dat zit er voor mij voorlopig echt niet in.. want wat als.... (ik weeet het is erg, maar het is waar..)
Dat is op zich te prijzen,dat je onvoorwaardelijk van iemand kan houden, ik heb dat ook.
Alleen is het in dit geval wel een handicap, het weerhoudt je ervan om los te kunnen laten, zelfs na alles wat er gebeurd is.
Want je weet wie hij was, en je denkt te weten hoe het komt, je kan heel ver vooruit denken, en je zelfs voorstellen dat hij dat licht ook ziet, wat jij al heel lang ziet.
Die bewustwording van waar het fout is gegaan...
Als hij dat nou ook maar eens zou zien....
Dan zou hij het weten dat hetgeen hij nu op de helling heeft gezet juist hetgene is wat hem zou kunnen redden. Zijn gezin, zijn liefhebbende oersterke vrouw, zijn basis, zijn veilige haven..
En dat idee, dat jij er nu een punt achter zet... Maar wat als hij dan later ineens tot inkeer komt, wat als... daardoor blijf je het uitstellen want.. wat als....
Ik begrijp ook helemaal waar het met mijn ex fout is gegaan, en juist dat weten van mij was uiterst bedreigend voor hem, want ik stond te morrelen aan dat laatje met onverwerkte shit...
Dat wou hij niet. hij stuurde me liever de laan uit dan te zeggen.. Oke, die la met ellende moet los, ik moet ermee aan de gang om weer verder te kunnen, wil je me daarbij helpen?
God, ik had niets liever gewild. Ik had hem willen helpen, samen waren we daar ook wel weer uitgekomen...
Ik heb hem dit ook letterlijk gezegd,ook van die la met onverwerkte shit, en hij beaamde het ook. Die la blijft dicht, wat er ook gebeurd, ik ga daar nooit meer naar kijken.
dus was het voor hem makkelijker om een scheiding te forceren, om een nieuwe vlam op te zoeken. Die geen idee heeft van dat laatje en er ook niet over zal zeuren, dat is veel veiliger.
En dat ik daardoor bijna kapot ging... Ach, jij bent een sterke vrouw, jij redt het wel.. waren zijn letterlijke woorden..
En kinderen zijn zo flexibel... tja,, alles om te voorkomen dat hij het bijzichzelf moet zoeken. en hij weet het hoor, maar die la blijft dicht.
Zo jammer want daardoor leven mijn kinderen nu in een gebroken gezin, en daardoor lukt het mij niet goed om zodanig los te komen dat ik ook echt verder zou kunnen, als in, een nieuwe relatie.
Dat zit er voor mij voorlopig echt niet in.. want wat als.... (ik weeet het is erg, maar het is waar..)
donderdag 27 oktober 2011 om 00:20
Het was in ieder geval ooit wel zo, tot een jaar of twee geleden begrijp ik. Toen was het wel wederkerig, toen was hij wel de man waar ze zoveel van hield. Dat is wat ze terug zou willen, niet de afgelopen periode..
Als ik voor mezelf spreek, ja bij mij was het absoluut onvoorwaardelijke echte liefde, ik ging voor die man door het vuur, dat was de laatste twee jaar van ons huwelijk ook aan het veranderen omdat hij zich terug begon te trekken, in emotioneel opzicht.
Er zijn genoeg dingen gebeurd die moeilijk waren, o.a. ons eerste kind wat gehandicapt bleek te zijn, maar toen hij zich nog wel open stelde kwamen we daar samen uit, oke, ik trok de kar, in emotioneel opzicht, wat meer dan hij, maar dan begreep ik wel, dat was dan ook geen probleem. Daar hadden we wel een balans in.
Ik kwam bij de kern van de problemen, en dat was niet wat hij wou, het betekende dat hij eens bij zichzelf te rade moest gaan, dus werd het tijd voor hem om zich los te maken en te vertrekken...
Ik hield meer van hem dan hij van mij.
En dat was mijn grootste struikelblok. Op een gegeven moment geef je het wel op, maar daar kan wel een tijd overheen gaan. Die liefde voor die man zit zo diep in mij geworteld, dat trek je er niet zomaar even uit...
Als ik voor mezelf spreek, ja bij mij was het absoluut onvoorwaardelijke echte liefde, ik ging voor die man door het vuur, dat was de laatste twee jaar van ons huwelijk ook aan het veranderen omdat hij zich terug begon te trekken, in emotioneel opzicht.
Er zijn genoeg dingen gebeurd die moeilijk waren, o.a. ons eerste kind wat gehandicapt bleek te zijn, maar toen hij zich nog wel open stelde kwamen we daar samen uit, oke, ik trok de kar, in emotioneel opzicht, wat meer dan hij, maar dan begreep ik wel, dat was dan ook geen probleem. Daar hadden we wel een balans in.
Ik kwam bij de kern van de problemen, en dat was niet wat hij wou, het betekende dat hij eens bij zichzelf te rade moest gaan, dus werd het tijd voor hem om zich los te maken en te vertrekken...
Ik hield meer van hem dan hij van mij.
En dat was mijn grootste struikelblok. Op een gegeven moment geef je het wel op, maar daar kan wel een tijd overheen gaan. Die liefde voor die man zit zo diep in mij geworteld, dat trek je er niet zomaar even uit...
donderdag 27 oktober 2011 om 00:21
donderdag 27 oktober 2011 om 00:29
Nu ik er nog even over nadenk..
Nee! De angst zit bij mijn ex, die angst voor het onder ogen moeten zien van zijn eigen 'demonen' noem ik het maar even is groter dan wat dan ook.
Toen er gekozen moest worden tussen vluchten of samen knokken voor ons huwelijk, en daarmee dus sowieso het openen van dat laatje, was de angst voor confrontatie met de inhoud van dat laatje groter dan wat dan ook... (is dit nog te volgen??)
Dus... vluchten.
Ik was net zo onverschrokken als Hova, problemen?
Kom maar op, we lossen ze wel op...
Maar er valt weinig op te lossen als er eentje met de staart tussen de benen wegrent...
Nee! De angst zit bij mijn ex, die angst voor het onder ogen moeten zien van zijn eigen 'demonen' noem ik het maar even is groter dan wat dan ook.
Toen er gekozen moest worden tussen vluchten of samen knokken voor ons huwelijk, en daarmee dus sowieso het openen van dat laatje, was de angst voor confrontatie met de inhoud van dat laatje groter dan wat dan ook... (is dit nog te volgen??)
Dus... vluchten.
Ik was net zo onverschrokken als Hova, problemen?
Kom maar op, we lossen ze wel op...
Maar er valt weinig op te lossen als er eentje met de staart tussen de benen wegrent...
donderdag 27 oktober 2011 om 00:49
Zijn angst was groter dan zijn liefde, niet alleen voor mij, maar voor iedereen om hem heen, nog steeds.
Bacchus, ik ken hem al zo lang, ik hou al zo lang van hem, dat is mijn probleem.
Ik heb hem inmiddels losgelaten, ik moest wel.
Maar ik blijf een zwak voor hem houden, omdat ik het wel snap, vreemd genoeg. Het zat er wel in, maar het kwam er niet uit.
Ik heb het wel gezien, en gevoeld, vroeger zeg maar...
Hij houdt ook van mij, nog steeds, maar het is onmogelijk allemaal.
Dus ik moet wel loslaten.
Ik ga trouwens naar bed... trusten
Bacchus, ik ken hem al zo lang, ik hou al zo lang van hem, dat is mijn probleem.
Ik heb hem inmiddels losgelaten, ik moest wel.
Maar ik blijf een zwak voor hem houden, omdat ik het wel snap, vreemd genoeg. Het zat er wel in, maar het kwam er niet uit.
Ik heb het wel gezien, en gevoeld, vroeger zeg maar...
Hij houdt ook van mij, nog steeds, maar het is onmogelijk allemaal.
Dus ik moet wel loslaten.
Ik ga trouwens naar bed... trusten
donderdag 27 oktober 2011 om 00:52
donderdag 27 oktober 2011 om 04:50
Het trekken aan het dode paard is volgens mij vooral angst. Omdat mensen gewoontedieren zijn en het eng vinden om grote veranderingen te moeten doorstaan.
Dat verzin ik niet zelf, daar zijn boekenplanken vol over geschreven. Mensen die lang gevangen zitten blijven uiteindelijk zelfs in die gevangenis zitten als er geen bewakers meer voor de deur staan en de poort open is.
Wat je gewend bent, ook als dat niet leuk is, levert vaak minder stress op dan iets geheel nieuws gaan doen. De neurotransmitters in je hoofd kunnen zo veel veranderingen niet verwerken, maken kortsluiting en proberen de boel zo snel mogelijk weer te krijgen zoals het was maar in het geval van uit elkaar gaan kan dat niet. Er mist een stukje en dat zorgt voor een hoge mate van stress en smartelijke pijn, die soms zelfs fysiek wordt.
Liefdesverdriet en verliefdheid liggen qua emotie intensiteit dicht bij elkaar al wordt het een als negatief en het andere als positief ervaren maar in beide gevallen is men 'zichzelf niet'. Als verliefde/liefdesverdrietige vraag je je af waar je gebleven bent. Hoe kun je nou zó in de war zijn, je bent anders dan anders, herkent jezelf niet etc.
Allemaal volkomen logische, psychologisch goed verklaarbare reacties, ingegeven door een gebeurtenis, met betrekking tot een ander persoon. Een chemische reactie die je aanwijsbaar 'anders' maakt (tijdelijk) dan je bent. In het geval van liefdesverdriet is dat angst, verdriet en de drang om de situatie weer in oude vorm te herstellen.
Dat is een tijdelijke state of mind. Na verloop van tijd past het brein zich aan, aan de nieuwe toestand en wordt de heftigheid van de emotie minder, omdat er open gestaan wordt voor nieuwe prikkels en ervaringen.
Maar goed, dat kost tijd en dat is eng. De angst voor een toekomst zónder dat wat je gewend bent, zelfs als dat wat je gewend bent geen feestje was, is een hele tijd minder griezelig dan iets geheel nieuws. Maar verdomd als het niet waar is, het komt goed. Als je de tijd haar werk laat doen.
Ik vond het geruststellend, het idee dat wat ik voelde zeg maar eh....'organisch' was. Logisch en verklaarbaar. Een lekker idee dat het menselijke brein nu eenmaal zo werkt.
Ruk, maar logisch. Niet fijn, wel begrijpelijk. En dat stelde mij gerust. Ik zou er aan wennen, aan een nieuw en ander leven. Sterker nog, ik zou dat nieuwe leven omhelzen na verloop van tijd. En in geval van een - laten we wel wezen - nou niet bepaald zonder verdómd goeie reden verbroken relatie, is dat bij mij ook altijd gebeurd.
Maar eng is het wel, om dat dode paard los te laten. Want dat dode paard ken je en je hebt geen idee op welk paard je je reis voort gaat zetten.
Maar na een poosje kruipen door de rijstebrijberg van je verdriet, sta je op en ga je, eerst onzeker strompelend, maar alengs met meer zelfzekere pas, verder met je reis en staat er een nieuw paard voor je klaar. Dat nieuwe paard liep zelfs al een tijdje achter je aan waarschijnlijk.....
En dan hoef je er alleen nog maar op te klimmen.
Dat verzin ik niet zelf, daar zijn boekenplanken vol over geschreven. Mensen die lang gevangen zitten blijven uiteindelijk zelfs in die gevangenis zitten als er geen bewakers meer voor de deur staan en de poort open is.
Wat je gewend bent, ook als dat niet leuk is, levert vaak minder stress op dan iets geheel nieuws gaan doen. De neurotransmitters in je hoofd kunnen zo veel veranderingen niet verwerken, maken kortsluiting en proberen de boel zo snel mogelijk weer te krijgen zoals het was maar in het geval van uit elkaar gaan kan dat niet. Er mist een stukje en dat zorgt voor een hoge mate van stress en smartelijke pijn, die soms zelfs fysiek wordt.
Liefdesverdriet en verliefdheid liggen qua emotie intensiteit dicht bij elkaar al wordt het een als negatief en het andere als positief ervaren maar in beide gevallen is men 'zichzelf niet'. Als verliefde/liefdesverdrietige vraag je je af waar je gebleven bent. Hoe kun je nou zó in de war zijn, je bent anders dan anders, herkent jezelf niet etc.
Allemaal volkomen logische, psychologisch goed verklaarbare reacties, ingegeven door een gebeurtenis, met betrekking tot een ander persoon. Een chemische reactie die je aanwijsbaar 'anders' maakt (tijdelijk) dan je bent. In het geval van liefdesverdriet is dat angst, verdriet en de drang om de situatie weer in oude vorm te herstellen.
Dat is een tijdelijke state of mind. Na verloop van tijd past het brein zich aan, aan de nieuwe toestand en wordt de heftigheid van de emotie minder, omdat er open gestaan wordt voor nieuwe prikkels en ervaringen.
Maar goed, dat kost tijd en dat is eng. De angst voor een toekomst zónder dat wat je gewend bent, zelfs als dat wat je gewend bent geen feestje was, is een hele tijd minder griezelig dan iets geheel nieuws. Maar verdomd als het niet waar is, het komt goed. Als je de tijd haar werk laat doen.
Ik vond het geruststellend, het idee dat wat ik voelde zeg maar eh....'organisch' was. Logisch en verklaarbaar. Een lekker idee dat het menselijke brein nu eenmaal zo werkt.
Ruk, maar logisch. Niet fijn, wel begrijpelijk. En dat stelde mij gerust. Ik zou er aan wennen, aan een nieuw en ander leven. Sterker nog, ik zou dat nieuwe leven omhelzen na verloop van tijd. En in geval van een - laten we wel wezen - nou niet bepaald zonder verdómd goeie reden verbroken relatie, is dat bij mij ook altijd gebeurd.
Maar eng is het wel, om dat dode paard los te laten. Want dat dode paard ken je en je hebt geen idee op welk paard je je reis voort gaat zetten.
Maar na een poosje kruipen door de rijstebrijberg van je verdriet, sta je op en ga je, eerst onzeker strompelend, maar alengs met meer zelfzekere pas, verder met je reis en staat er een nieuw paard voor je klaar. Dat nieuwe paard liep zelfs al een tijdje achter je aan waarschijnlijk.....
En dan hoef je er alleen nog maar op te klimmen.
donderdag 27 oktober 2011 om 05:38
quote:eleonora schreef op 27 oktober 2011 @ 04:50:
Het trekken aan het dode paard is volgens mij vooral angst. Omdat mensen gewoontedieren zijn en het eng vinden om grote veranderingen te moeten doorstaan.
Dat verzin ik niet zelf, daar zijn boekenplanken vol over geschreven. Mensen die lang gevangen zitten blijven uiteindelijk zelfs in die gevangenis zitten als er geen bewakers meer voor de deur staan en de poort open is.
<knip>
Maar na een poosje kruipen door de rijstebrijberg van je verdriet, sta je op en ga je, eerst onzeker strompelend, maar alengs met meer zelfzekere pas, verder met je reis en staat er een nieuw paard voor je klaar. Dat nieuwe paard liep zelfs al een tijdje achter je aan waarschijnlijk.....
En dan hoef je er alleen nog maar op te klimmen.
Jeetje Leo, wat een top post. Bedankt!
Heb hem een paar keer gelezen en 't is zó herkenbaar allemaal. En ook geruststellend inderdaad zoals je zegt. Bedankt!
<hai dames sorry voor 't inbreken, het gaat redelijk hier, ik zit nog niet op mijn nieuwe paard maar ik loop er al wel naast denk ik >
Het trekken aan het dode paard is volgens mij vooral angst. Omdat mensen gewoontedieren zijn en het eng vinden om grote veranderingen te moeten doorstaan.
Dat verzin ik niet zelf, daar zijn boekenplanken vol over geschreven. Mensen die lang gevangen zitten blijven uiteindelijk zelfs in die gevangenis zitten als er geen bewakers meer voor de deur staan en de poort open is.
<knip>
Maar na een poosje kruipen door de rijstebrijberg van je verdriet, sta je op en ga je, eerst onzeker strompelend, maar alengs met meer zelfzekere pas, verder met je reis en staat er een nieuw paard voor je klaar. Dat nieuwe paard liep zelfs al een tijdje achter je aan waarschijnlijk.....
En dan hoef je er alleen nog maar op te klimmen.
Jeetje Leo, wat een top post. Bedankt!
Heb hem een paar keer gelezen en 't is zó herkenbaar allemaal. En ook geruststellend inderdaad zoals je zegt. Bedankt!
<hai dames sorry voor 't inbreken, het gaat redelijk hier, ik zit nog niet op mijn nieuwe paard maar ik loop er al wel naast denk ik >
donderdag 27 oktober 2011 om 06:43
Heee Sartan!
Hoe is het met jou?
Lang niet gezien vrouw.....
Heerlijk he, dat het gewoon biologie is allemaal? Die ellénde (denk hier een dikke Amsterdamse 'l' bij)!
Ook met zaken als liefdesverdriet weet de natuur wel raad uiteindelijk. Daarom komt het ook eigenlijk altijd weer goed.
Pfffff Hova, wat een tijd weer he? Ik slaap inderdaad ruk maar goed, het post wel lekker 's nachts. En jij kruipt nu nog, nah, prima toch? Babysteps, lullig maar waar maar je neemt ze hoor. Nauwelijks waarneembaar en toch neem je ze. Op een dag merk je dat je, als je omkijkt, niet meer zoveel pijn hebt. Dat je zomaar een uur niet aan je verdriet gedacht hebt, dat je je ergens op verheugt zelfs.
Maar goed, eerst moet je zekerheid hebben en weten of je relatie voorbij is of nog bestaat.
Hoe is het met jou?
Lang niet gezien vrouw.....
Heerlijk he, dat het gewoon biologie is allemaal? Die ellénde (denk hier een dikke Amsterdamse 'l' bij)!
Ook met zaken als liefdesverdriet weet de natuur wel raad uiteindelijk. Daarom komt het ook eigenlijk altijd weer goed.
Pfffff Hova, wat een tijd weer he? Ik slaap inderdaad ruk maar goed, het post wel lekker 's nachts. En jij kruipt nu nog, nah, prima toch? Babysteps, lullig maar waar maar je neemt ze hoor. Nauwelijks waarneembaar en toch neem je ze. Op een dag merk je dat je, als je omkijkt, niet meer zoveel pijn hebt. Dat je zomaar een uur niet aan je verdriet gedacht hebt, dat je je ergens op verheugt zelfs.
Maar goed, eerst moet je zekerheid hebben en weten of je relatie voorbij is of nog bestaat.
