Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
zaterdag 5 november 2011 om 01:08
Als je dit niet hebt meegemaakt kan je het je ook haast niet voorstellen wat een impact het heeft.
Ik had het er nog met een lieve collega over vanavond op de terugweg van het werk tijdens het carpoolen.
Zij ging 12 jaar geleden door deze hel, en ze heeft de afgelopen drie jaar zoveel goede dingen tegen mij gezegd.
Zo'n liefdevoll warm mens, zo'n sterke vrouw, welke stomme lapzwanzerige oetlul laat nou zo'n vrouw lopen?
In deze barre tijden leer je je vrienden kennen. En er gaan er dus een paar af, maar er komen er ook weer bij, soms uit onverwachte hoek.
Ik heb een vriendin waar ik altijd al wel goed mee kon, en zij was er altijd voor me. En ook al had ik besloten het er een keer niet over te hebben, ze zag meteen aan mij als er wat was.
Ook mijn zus was er altijd voor mij, nog steeds. Dat zijn de enige twee mensen met wie ik het er nu nog wel eens over heb.
Voor de rest van de buitenwereld is alles allang klaar toch?
Joh, het is al zo lang geleden, zit je daar nog mee dan??
Ik had ook dit forum, net als jullie nu.
En waar hij nu is? En met wie.. ja dat doet zeer, en sommige andere dingen maken je woedend, al die gemixte gevoelens zijn dodelijk vermoeiend.
Dikke knuffel maal weer, en nu ga ik echt slapen!
Ik had het er nog met een lieve collega over vanavond op de terugweg van het werk tijdens het carpoolen.
Zij ging 12 jaar geleden door deze hel, en ze heeft de afgelopen drie jaar zoveel goede dingen tegen mij gezegd.
Zo'n liefdevoll warm mens, zo'n sterke vrouw, welke stomme lapzwanzerige oetlul laat nou zo'n vrouw lopen?
In deze barre tijden leer je je vrienden kennen. En er gaan er dus een paar af, maar er komen er ook weer bij, soms uit onverwachte hoek.
Ik heb een vriendin waar ik altijd al wel goed mee kon, en zij was er altijd voor me. En ook al had ik besloten het er een keer niet over te hebben, ze zag meteen aan mij als er wat was.
Ook mijn zus was er altijd voor mij, nog steeds. Dat zijn de enige twee mensen met wie ik het er nu nog wel eens over heb.
Voor de rest van de buitenwereld is alles allang klaar toch?
Joh, het is al zo lang geleden, zit je daar nog mee dan??
Ik had ook dit forum, net als jullie nu.
En waar hij nu is? En met wie.. ja dat doet zeer, en sommige andere dingen maken je woedend, al die gemixte gevoelens zijn dodelijk vermoeiend.
Dikke knuffel maal weer, en nu ga ik echt slapen!
zaterdag 5 november 2011 om 07:02
Lieve dames,ik kom jullie even een knuffel brengen voor ik aan het werk ga.
Jullie redden het allemaal wel,zeker weten.
Ik kon het jaren geleden ook en ik weet zeker dat jullie het ook kunnen.
Ik stond zo'n 10 jaar geleden letterlijk met mijn dochter van toen 4 jaar op straat met niets meer dan mijn kleren en mijn auto.
En ja pas dan leer je je vrienden kennen.
Mijn ervaring is dat de hulp uit onverwachte hoek kwam.
Als terugkijk naar waar ik toen stond en nu ben kan ik alleen maar zeggen dat ik er ondanks alles toch heel veel van geleerd heb.
Jullie redden het allemaal wel,zeker weten.
Ik kon het jaren geleden ook en ik weet zeker dat jullie het ook kunnen.
Ik stond zo'n 10 jaar geleden letterlijk met mijn dochter van toen 4 jaar op straat met niets meer dan mijn kleren en mijn auto.
En ja pas dan leer je je vrienden kennen.
Mijn ervaring is dat de hulp uit onverwachte hoek kwam.
Als terugkijk naar waar ik toen stond en nu ben kan ik alleen maar zeggen dat ik er ondanks alles toch heel veel van geleerd heb.
zaterdag 5 november 2011 om 11:21
@NewWoman; er zijn nu al 'vrienden' in mijn omgeving die vinden dat ik er maar mee klaar moet zijn, blijkbaar. Tja... wat moet ik met die mensen?
@Star; klinkt ook heel heftig... Ik heb ook inderdaad al hulp gekregen van een paar mensen van wie ik het niet direct had verwacht.
@All, heb je een beetje geslapen vannacht? Ik niet echt, moest weer zonder pam nu, maar ben tig keer wakker geweest, heb liggen woelen en draaien etc. Weet niet hoe ik mijn normale slaapritme weer terug moet krijgen, misschien helemaal stoppen met de pammetjes? Maar het is zo fijn om af en toe iig nog een beetje te kunnen slapen.
Peut zei dat ik vooral heel veel moest gaan doen om moe te worden, maar ik ben doodmoe! De hele dag, eigenlijk al vanaf het moment dat ik opsta, dus daar kan het niet aan liggen volgens mij.
Niets gepland vandaag, beetje rommelen in huis word het denk ik. Morgen uitje met oudste, man zit dan hier met de twee meiden. En dan weer beginnen aan de ovlgende week. Pfff.. dat zware gevoel van nergens zin in hebben, van; nee he, weer een dag waar ik aan moet beginnen. Dat ken ik niet van mezelf, dat totale energieloze zijn....
@Star; klinkt ook heel heftig... Ik heb ook inderdaad al hulp gekregen van een paar mensen van wie ik het niet direct had verwacht.
@All, heb je een beetje geslapen vannacht? Ik niet echt, moest weer zonder pam nu, maar ben tig keer wakker geweest, heb liggen woelen en draaien etc. Weet niet hoe ik mijn normale slaapritme weer terug moet krijgen, misschien helemaal stoppen met de pammetjes? Maar het is zo fijn om af en toe iig nog een beetje te kunnen slapen.
Peut zei dat ik vooral heel veel moest gaan doen om moe te worden, maar ik ben doodmoe! De hele dag, eigenlijk al vanaf het moment dat ik opsta, dus daar kan het niet aan liggen volgens mij.
Niets gepland vandaag, beetje rommelen in huis word het denk ik. Morgen uitje met oudste, man zit dan hier met de twee meiden. En dan weer beginnen aan de ovlgende week. Pfff.. dat zware gevoel van nergens zin in hebben, van; nee he, weer een dag waar ik aan moet beginnen. Dat ken ik niet van mezelf, dat totale energieloze zijn....
zaterdag 5 november 2011 om 11:48
Hoof, alsjeblieft, verlos jezelf uit je lijden.
Da's echt het enige wat in me opkomt na het lezen van je laatste posting.
Lees nog eens terug wat je daarnet schreef. Wat voor excuus kun je nou toch aanvoeren om jezelf dit nog 1 dag langer te blijven aandoen? Serieus.
Da's echt het enige wat in me opkomt na het lezen van je laatste posting.
Lees nog eens terug wat je daarnet schreef. Wat voor excuus kun je nou toch aanvoeren om jezelf dit nog 1 dag langer te blijven aandoen? Serieus.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 5 november 2011 om 11:59
Hova: dat totaal geen energie hebben is natuurlijk heel erg logisch.... dit hele verhaal kost je zo intens veel energie dat er weinig overblijft voor iets anders.. volgens mij doen we hier met z'n allen aan geestelijke topsport...
Ik onderneem in het weekend eigenlijk helemaal niets.. heeft 2 redenen: als ik hier de deur uit stap loop ik grote risico's ex en zijn vriendin tegen te komen... ik weet heel goed dat ik me daardoor niet tegen mag laten houden, maar weet ook dat ik dat beeld absoluut niet aankan,
daarnaast, de mensen in mijn omgeving zijn allemaal stelletjes en wil ik in het weekend niet lastig vallen, het is me ook al gauw te druk...
Weekenden zijn niet (meer) leuk...
Ik onderneem in het weekend eigenlijk helemaal niets.. heeft 2 redenen: als ik hier de deur uit stap loop ik grote risico's ex en zijn vriendin tegen te komen... ik weet heel goed dat ik me daardoor niet tegen mag laten houden, maar weet ook dat ik dat beeld absoluut niet aankan,
daarnaast, de mensen in mijn omgeving zijn allemaal stelletjes en wil ik in het weekend niet lastig vallen, het is me ook al gauw te druk...
Weekenden zijn niet (meer) leuk...
zaterdag 5 november 2011 om 11:59
Hova, ik krijg een beetje een "kalf naar de slachtbank" gevoel bij je posts.
Stel jezelf eens de vraag wat deze proefscheiding je nu eigenlijk oplevert. Volgens mij helemaal niets, behalve een hoop frustratie en energieverspilling. Heeft hij gedurende de tijd dat de proefscheiding nu effectief is, ook maar IETS gedaan in de richting van relatieherstel? Of houdt hij (en jij) zich vast aan het idee dat er nu 3 maanden even niets hoeft te gebeuren op dat vlak en dan maar weer verder kijken? Want zo werkt het natuurlijk niet he. Als hij ECHT nog werk van jullie relatie had willen maken, had hij na een dag, max 2 dagen weer met koffers en al op de stoep gestaan dat dit het niet zou worden voor hem. Maar dat deed hij niet. Hij vindt het wel best zo. Hij vindt het al heel erg lang wel best. Hij geeft jou het idee dat jij de beslissingen neemt, maar in feite dwingt hij ze bij jou af door zijn zogenaamd passieve houding. Ik zeg bewust zogenaamd, omdat het met die houding allemaal bijzonder meevalt als het om zijn "andere leven" gaat. Het leven zonder Hova. Ja DAN is hij ineens in staat tot gezellige avonden met vrienden, tot het nemen van vrije middagen etc.
Hova, vrouw, laat je niet nog een keer voor de gek houden. Hij lijkt het allemaal wel prima te vinden en jij voelt je leeggezogen en futloos, omdat het WEER niet gaat zoals jij gehoopt had. Hoe oneerlijk is dat?
Stel jezelf eens de vraag wat deze proefscheiding je nu eigenlijk oplevert. Volgens mij helemaal niets, behalve een hoop frustratie en energieverspilling. Heeft hij gedurende de tijd dat de proefscheiding nu effectief is, ook maar IETS gedaan in de richting van relatieherstel? Of houdt hij (en jij) zich vast aan het idee dat er nu 3 maanden even niets hoeft te gebeuren op dat vlak en dan maar weer verder kijken? Want zo werkt het natuurlijk niet he. Als hij ECHT nog werk van jullie relatie had willen maken, had hij na een dag, max 2 dagen weer met koffers en al op de stoep gestaan dat dit het niet zou worden voor hem. Maar dat deed hij niet. Hij vindt het wel best zo. Hij vindt het al heel erg lang wel best. Hij geeft jou het idee dat jij de beslissingen neemt, maar in feite dwingt hij ze bij jou af door zijn zogenaamd passieve houding. Ik zeg bewust zogenaamd, omdat het met die houding allemaal bijzonder meevalt als het om zijn "andere leven" gaat. Het leven zonder Hova. Ja DAN is hij ineens in staat tot gezellige avonden met vrienden, tot het nemen van vrije middagen etc.
Hova, vrouw, laat je niet nog een keer voor de gek houden. Hij lijkt het allemaal wel prima te vinden en jij voelt je leeggezogen en futloos, omdat het WEER niet gaat zoals jij gehoopt had. Hoe oneerlijk is dat?
zaterdag 5 november 2011 om 12:18
quote:hova schreef op 05 november 2011 @ 11:54:
Snap je laatste post even niet, VC. Ik heb mezelf toch 'uit mijn lijden' verlost, man is weg voorlopig, zoveel mogelijk uit beeld. Het valt alleen zwaar...
Voorlopig.
Eerder las ik "tijdelijk".
"Proef".
Wat wil je nog uitzoeken? Waar wacht je toch op? Ik vind het zo langzamerhand onverantwoord worden, dit. En dat zeg ik niet snel.
Snap je laatste post even niet, VC. Ik heb mezelf toch 'uit mijn lijden' verlost, man is weg voorlopig, zoveel mogelijk uit beeld. Het valt alleen zwaar...
Voorlopig.
Eerder las ik "tijdelijk".
"Proef".
Wat wil je nog uitzoeken? Waar wacht je toch op? Ik vind het zo langzamerhand onverantwoord worden, dit. En dat zeg ik niet snel.
Iets wat vier dagen bloedt en niet doodgaat is niet te vertrouwen.
zaterdag 5 november 2011 om 12:55
Eens met voorgaande posters. Jouw posts stralen wanmoedigheid en depressie uit Hova. Logisch want je bent machteloos, en in afwachting. Maar waarvan? Jouw man interesseert het in ieder geval geen moer anders had ie allang wat ondernomen. Ik zou de knoop definitief doorhakken als ik jou was, natuurlijk is dat moeilijk, maar dan kan je verder. Mocht meneer twijfelkont alsnog tot inkeer komen dan kan je desnoods weer opnieuw trouwen. Heb je nog met je dokter gesproken over andere medicatie?
zaterdag 5 november 2011 om 12:58
Ernie, het is ook nadrukkelijk niet de bedoeling nu iets te doen aan relatieherstel. De bedoeling van een proefscheiding is juist zoveel mogelijk afstand nemen van elkaar en een leven zonder elkaar opbouwen. Deze tijd gebruiken om na te denken wat ik verder wil met mijn leven en of (en zo ja; hoe) hij nog in mijn leven past. De peut raadt het ook aan op deze manier zowel lichamelijk als emotioneel afstand van elkaar te nemen. Ik moet ons contact dan ook zo zakelijk mogelijk houden en hou het gesprek, als hij het op emotionele dingen brengt, af. We zijn dus nu uitdrukkelijk niet bezig met herstel van onze relatie.
Het zware, verdrietige dat ik nu voel heeft dan ook meer te maken met afscheid nemen van mijn huwelijk dan nog hoop hebben oid. Ik zit niet meer te wachten op hoop, zit te wachten tot ik zelf duidelijk, onafhankelijk van hem, kan zeggen; ik wil zonder (of met Jou, maar neig sterk naar zonder) verder. Die beslissing móet van mij zijn, niet afhankelijk van wat hij wil.
En ik merk dat ik steeds meer afstand kan nemen. Hij is nu degene die het meest contact zoekt, hij is nu degene die tijdens een telefoon gesprek op persoonlijk dingen overgaat. Ik ben dat niet meer...
Het zware, verdrietige dat ik nu voel heeft dan ook meer te maken met afscheid nemen van mijn huwelijk dan nog hoop hebben oid. Ik zit niet meer te wachten op hoop, zit te wachten tot ik zelf duidelijk, onafhankelijk van hem, kan zeggen; ik wil zonder (of met Jou, maar neig sterk naar zonder) verder. Die beslissing móet van mij zijn, niet afhankelijk van wat hij wil.
En ik merk dat ik steeds meer afstand kan nemen. Hij is nu degene die het meest contact zoekt, hij is nu degene die tijdens een telefoon gesprek op persoonlijk dingen overgaat. Ik ben dat niet meer...
zaterdag 5 november 2011 om 13:10
All, toch denk ik dat je dingen móet gaan doen. Ik dwing mezelf er ook toe. Vandaag ben ik rond het huis aan het rommelen, maar morgen ga ik met zoon op pad. Het is inderdaad lastig, heb hier ook allenaal stelletjes om me heen, maar misschien kun je met alleen een vriendin zonder haar man afspreken? Of ga je met zoon iets doen?
Voor mij persoonlijk maakt afleiding sterker. Niet het hele weekend binnen blijven zitten, hoor!!
Voor mij persoonlijk maakt afleiding sterker. Niet het hele weekend binnen blijven zitten, hoor!!
zaterdag 5 november 2011 om 13:13
Bacchus, het is pas drie weken, maar ik merk wel dat ik meer afstand van hem kan nemen momenteel (ook al heb ik nog heel moeilijke momenten, meestal in de ochtend).
Maar heb weer wat stapafpraken gepland staan met vriendinnen, ben aan het kijken of het mogelijk is in feb vakantie paar daagjes met kids weg te gaan. Dus doe mijn best. En hoop zo steeds meer van hem los te komen eigenlijk.
Maar heb weer wat stapafpraken gepland staan met vriendinnen, ben aan het kijken of het mogelijk is in feb vakantie paar daagjes met kids weg te gaan. Dus doe mijn best. En hoop zo steeds meer van hem los te komen eigenlijk.
zaterdag 5 november 2011 om 14:00
alleen om naar school of naar werk te gaan,,,tijden heb ik ietwat aangepast om hen niet tegen te komen...zit hier wat dat betreft op een verschrikkelijk rotpunt...ben aan het rondkijken of ik in een ander deel van de stad iets van een kamer kan huren...maar ja..is financieel niet helemaal haalbaar...
zaterdag 5 november 2011 om 14:54
quote:hova schreef op 05 november 2011 @ 13:13:
Bacchus, het is pas drie weken, maar ik merk wel dat ik meer afstand van hem kan nemen momenteel (ook al heb ik nog heel moeilijke momenten, meestal in de ochtend).
Maar heb weer wat stapafpraken gepland staan met vriendinnen, ben aan het kijken of het mogelijk is in feb vakantie paar daagjes met kids weg te gaan. Dus doe mijn best. En hoop zo steeds meer van hem los te komen eigenlijk.
Hova,
Dir duurd NIET pas 3 weken maar veel langer en ik kan VC alleen maar gelijk geven, jij laat dit al maanden met je gebeuren , en niet pas 3 weken!,word eens wakker en stop eens om je hoofd in het zand te steken, ja ik weet dat het verdomde moeilijk is ja ik weet dat het onvoorstelbaar veel pijn doet,wat je straks als bonus nog veel meer pijn gaat doen is dat jij je als voetveeg laat behandelen als bedelaar aan zijn been blijft hangen, stop daarmee je krijgt daar vele malen meer spijt van dan van het hele scheidingsverhaal en weet je waarom?, omdat jij je zelf aan het veraden bent jij bent je ziel aan het veraden Hova.
Bacchus, het is pas drie weken, maar ik merk wel dat ik meer afstand van hem kan nemen momenteel (ook al heb ik nog heel moeilijke momenten, meestal in de ochtend).
Maar heb weer wat stapafpraken gepland staan met vriendinnen, ben aan het kijken of het mogelijk is in feb vakantie paar daagjes met kids weg te gaan. Dus doe mijn best. En hoop zo steeds meer van hem los te komen eigenlijk.
Hova,
Dir duurd NIET pas 3 weken maar veel langer en ik kan VC alleen maar gelijk geven, jij laat dit al maanden met je gebeuren , en niet pas 3 weken!,word eens wakker en stop eens om je hoofd in het zand te steken, ja ik weet dat het verdomde moeilijk is ja ik weet dat het onvoorstelbaar veel pijn doet,wat je straks als bonus nog veel meer pijn gaat doen is dat jij je als voetveeg laat behandelen als bedelaar aan zijn been blijft hangen, stop daarmee je krijgt daar vele malen meer spijt van dan van het hele scheidingsverhaal en weet je waarom?, omdat jij je zelf aan het veraden bent jij bent je ziel aan het veraden Hova.
zaterdag 5 november 2011 om 15:10
zaterdag 5 november 2011 om 15:23
Hee Ronnie je hebt een nieuwe avatar, hij is leuk!
Jongens, meiden, dames...
Ik snap dat het tenenkrommend kan zijn om vanaf de zijlijn te zien hoe Hova dit aanpakt.
Wetende wat ik nu weet zou ik het nu ook niet zo hebben gedaan, maar toen wel denk ik...
Maar dit is Hova, dit is hoe zij het doet, en ik zie weldegelijk dat ze bezig is toe te werken naar een definitieve beslissing.
Hova moet het op haar manier doen, en als dat betekent dat ze daardoor nog een of zelfs meerdere keren keihard op haar bek gaat, dan is dat zo.
Je kan een kind ook wel 100 keer vertellen niet te stunten op het klimrek, maar als ze er zelf keihard afgaan leren ze daar meer van dan van al die waarschuwingen bij elkaar.
Ik begrijp de frustratie wel hoor, maar ik weet ook nog dat ik hier wel eens heb gevraagd of het alsjeblieft een beetje minder kon, of ik het alsjeblieft op mijn manier 'mocht' doen..
Heb een beetje vertrouwen in Hova, ze doet wel wat het beste is, maar niet zo rigoreus als je wel zou willen voor haar.
Hova moet niet in de verdediging worden gedrongen doordat het 'ons' niet snel of duidelijk genoeg gaat..
Ik snap Hova wel, en jullie ook trouwens..
Jongens, meiden, dames...
Ik snap dat het tenenkrommend kan zijn om vanaf de zijlijn te zien hoe Hova dit aanpakt.
Wetende wat ik nu weet zou ik het nu ook niet zo hebben gedaan, maar toen wel denk ik...
Maar dit is Hova, dit is hoe zij het doet, en ik zie weldegelijk dat ze bezig is toe te werken naar een definitieve beslissing.
Hova moet het op haar manier doen, en als dat betekent dat ze daardoor nog een of zelfs meerdere keren keihard op haar bek gaat, dan is dat zo.
Je kan een kind ook wel 100 keer vertellen niet te stunten op het klimrek, maar als ze er zelf keihard afgaan leren ze daar meer van dan van al die waarschuwingen bij elkaar.
Ik begrijp de frustratie wel hoor, maar ik weet ook nog dat ik hier wel eens heb gevraagd of het alsjeblieft een beetje minder kon, of ik het alsjeblieft op mijn manier 'mocht' doen..
Heb een beetje vertrouwen in Hova, ze doet wel wat het beste is, maar niet zo rigoreus als je wel zou willen voor haar.
Hova moet niet in de verdediging worden gedrongen doordat het 'ons' niet snel of duidelijk genoeg gaat..
Ik snap Hova wel, en jullie ook trouwens..
zaterdag 5 november 2011 om 15:54
zaterdag 5 november 2011 om 16:02
