Relaties
alle pijlers
plotseling verlaten
woensdag 17 augustus 2011 om 17:16
nou, nooit gedacht hier mijn verhaal te moeten doen maar ik zit op het moment in een slechte film. Het is zo bizar, ik zou zo graag meningen willen horen.
Mijn man en ik zijn 14 jaar bij elkaar, wij zijn nu allebei 30. We hebben een zoontje van 3 en een zoontje van 10 maanden. We hadden plannen voor een 3e en de offerte voor de verbouwing ligt nog op tafel. Alles leek goed, ik was echt gelukkig.......tot die ene vreselijke dag, nu 2 maanden geleden. Ik las een smsje.....en ik wist het gelijk, hij heeft een ander. Hij hoefde het niet meer te ontkennen, en dat deed ie ook niet. Hij was verliefd geworden op een collega en had al 4 maanden een affaire. Ik kan het nog steeds niet geloven nu ik dit type. Mijn 1e reactie: je belt haar nu op dat het over is en dan gaan vechten wij voor onze relatie. Maar dat wilde hij niet.....zij had ook verwachtingen en er waren echte gevoelens, hij was in de war en kon niet meer nadenken. Ik heb hem toen weggestuurd. Na 1,5 dag kwam hij helemaal in paniek terug, hij wist nu wat hij wilde nl. zijn gezin! 100% zeker was hij ervan, hij had de grootste fout in zijn leven gemaakt en wilde ons niet kwijt. Dus hij kwam terug........maar na 2 weken voelde ik dat het niet klopte........en die bevestiging kreeg ik. Hij twijfelde nog steeds en kon haar niet uit zijn hoofd zetten. Hij is weggegaan naar een camping en eigenlijk nooit meer teruggekomen. Ik was totaal wanhopig en in paniek en heb als een bang vogeltje zitten wachten op een antwoord van hem. Die is nooit gekomen. Ik ben uiteindelijk zelf met de kinderen weggegaan. Vervolgens is hij gewoon domweg akkoord gegaan met de echtscheiding, omgangsregeling etc. En nu.....nu zit ik met de kinderen bij mijn ouders te wachten op een huurwoning. Hij woont ondertussen weer in "ons" huis en probeert het op naam te krijgen. Wat hij nu met die andere vrouw wil en doet, ik heb geen idee en wil het ook niet meer weten. Maar mijn leven is van de één op de andere dag een nachtmerrie. Ik ga opeens scheiden, en ik weet eigenlijk helemaal niet waarom? Ja, omdat hij niet kon kiezen, en ik vind dat geen keuze ook een keuze is. En vervolgens kon hij zich wel in mijn keuze vinden blijkbaar.
Heeft iemand ooit zoiets gehoord?? Hoe krijg ik in godsnaam alles weer op de rit? En mijn hoofd maalt de hele dag, waar is opeens mijn leven gebleven?
groetjes Mar
Mijn man en ik zijn 14 jaar bij elkaar, wij zijn nu allebei 30. We hebben een zoontje van 3 en een zoontje van 10 maanden. We hadden plannen voor een 3e en de offerte voor de verbouwing ligt nog op tafel. Alles leek goed, ik was echt gelukkig.......tot die ene vreselijke dag, nu 2 maanden geleden. Ik las een smsje.....en ik wist het gelijk, hij heeft een ander. Hij hoefde het niet meer te ontkennen, en dat deed ie ook niet. Hij was verliefd geworden op een collega en had al 4 maanden een affaire. Ik kan het nog steeds niet geloven nu ik dit type. Mijn 1e reactie: je belt haar nu op dat het over is en dan gaan vechten wij voor onze relatie. Maar dat wilde hij niet.....zij had ook verwachtingen en er waren echte gevoelens, hij was in de war en kon niet meer nadenken. Ik heb hem toen weggestuurd. Na 1,5 dag kwam hij helemaal in paniek terug, hij wist nu wat hij wilde nl. zijn gezin! 100% zeker was hij ervan, hij had de grootste fout in zijn leven gemaakt en wilde ons niet kwijt. Dus hij kwam terug........maar na 2 weken voelde ik dat het niet klopte........en die bevestiging kreeg ik. Hij twijfelde nog steeds en kon haar niet uit zijn hoofd zetten. Hij is weggegaan naar een camping en eigenlijk nooit meer teruggekomen. Ik was totaal wanhopig en in paniek en heb als een bang vogeltje zitten wachten op een antwoord van hem. Die is nooit gekomen. Ik ben uiteindelijk zelf met de kinderen weggegaan. Vervolgens is hij gewoon domweg akkoord gegaan met de echtscheiding, omgangsregeling etc. En nu.....nu zit ik met de kinderen bij mijn ouders te wachten op een huurwoning. Hij woont ondertussen weer in "ons" huis en probeert het op naam te krijgen. Wat hij nu met die andere vrouw wil en doet, ik heb geen idee en wil het ook niet meer weten. Maar mijn leven is van de één op de andere dag een nachtmerrie. Ik ga opeens scheiden, en ik weet eigenlijk helemaal niet waarom? Ja, omdat hij niet kon kiezen, en ik vind dat geen keuze ook een keuze is. En vervolgens kon hij zich wel in mijn keuze vinden blijkbaar.
Heeft iemand ooit zoiets gehoord?? Hoe krijg ik in godsnaam alles weer op de rit? En mijn hoofd maalt de hele dag, waar is opeens mijn leven gebleven?
groetjes Mar
maandag 31 oktober 2011 om 18:46
Ja, ik begrijp je, Marvelt, maar je exman heeft je gedumpt, in de veronderstelling dat hij door zou gaan met een andere vrouw.
Ook de kinderen heeft ie daar mee in de steek gelaten. Nu zij hem ineens niet meer hoeft, krabbelt hij terug.
Zoiets wil je toch niet? Misschien flikt ie het wel weer over een tijd, want hij kan zo makkelijk terug komen in het vertrouwde nest...
Het is zijn eigen domme schuld, en ja, hij zal inderdaad misschien zijn leven lang spijt houden.
Dat had hij eerder moeten bedenken.
Ook de kinderen heeft ie daar mee in de steek gelaten. Nu zij hem ineens niet meer hoeft, krabbelt hij terug.
Zoiets wil je toch niet? Misschien flikt ie het wel weer over een tijd, want hij kan zo makkelijk terug komen in het vertrouwde nest...
Het is zijn eigen domme schuld, en ja, hij zal inderdaad misschien zijn leven lang spijt houden.
Dat had hij eerder moeten bedenken.
maandag 31 oktober 2011 om 19:48
verstandelijk weet ik het allemaal heel goed.......daarom weet ik ook dat het niet meer wat kan worden. Ik weet hoe ik ben, ik weet dat ik nooit kan leven met wat er gebeurd is.
Maar toch doet het mij pijn om hem dat te zeggen.
Ik kan hem niet zeggen: "helaas pindakaas, eigen schuld dikke bult, je bent te laat, over en uit".
Zijn tranen lijken zo oprecht......en dat betekent niet dat ik hem daarom terug wil, maar dat maakt het voor mij wel moeilijker om gelukkig te zijn.
Maar toch doet het mij pijn om hem dat te zeggen.
Ik kan hem niet zeggen: "helaas pindakaas, eigen schuld dikke bult, je bent te laat, over en uit".
Zijn tranen lijken zo oprecht......en dat betekent niet dat ik hem daarom terug wil, maar dat maakt het voor mij wel moeilijker om gelukkig te zijn.
maandag 31 oktober 2011 om 22:07
Ik snap het wel maar je hebt je keus gemaakt toch? Althans voor nu, niets is in steen geschreven. Voor je ex zal het ook makkelijker zijn om zekerheid te hebben dat het over is. In het begin natuurlijk niet maar leven tussen hoop en vrees breekt iemand op den duur op, dat weet je zelf als beste.
Dus ga verder, maak het bekend, gun jezelf, je nieuwe liefde maar ook je ex een nieuwe toekomst. Als dat is wat je echt wil.
Dus ga verder, maak het bekend, gun jezelf, je nieuwe liefde maar ook je ex een nieuwe toekomst. Als dat is wat je echt wil.
dinsdag 1 november 2011 om 14:53
Veel sterkte. Ook ik ben na 20 jaar veralten door echtgenoot.We hadden tot het laatste moment een gelukkige relatie en na een ruzie zijn zijn gevoelens plots weg. Een maand nadien ontdek ik wel dat hij een relatie heeft met een collega. Hij ontkent dat hij daarom vertrokken is. Hij is overtuigd dat het door de ruzie komt en dat we na 20 jaar ineens te verschillend zijn; Ik ben hopeloos en weet niet hoe ik dit te boven kom. Kan deze verliefdheid nog overgaan en zal hij beseffen wat wij samen hadden?
donderdag 24 november 2011 om 22:14
hee hallo allemaal,
heb een drukke tijd achter de rug dus vandaar lang niet achter er de computer gezeten!
Ik zit nu sinds afgelopen weekend in mijn eigen huisje. Een eigen plek met de kindjes, helemaal super! Ben druk aan het klussen geweest en het resultaat mag er zijn. Hopelijk komen de kinderen en ik nu een rustig vaarwater.
Tussen mijn exman en mij loopt alles helaas nog niet zo soepeltjes. Hij blijft moeite houden met accepteren van de situatie. En helaas blijven zijn acties invloed hebben op mijn gevoel. Hij is erg wisselvallig. Het ene moment verteld hij in tranen dat hij de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt en dat hij accepteerd dat hij daardoor mij kwijt is, dat hij verder gaat met zijn leven en mijn keuzes respecteerd. En nog geen week later (hij vroeg of hij het huis mocht zien, ik dacht dat dat wel kon en heb hem binnengelaten) probeert hij me constant te zoenen en te omhelzen. Vervolgens bied hij daar zijn excuses weer voor aan.
En met de prille liefde gaat het heel goed! Ik kan nu echt zeggen dat ik verliefd ben. Hij steunt en helpt me overal mee. Ik kan het soms niet geloven. Ook wat betreft de kinderen is hij echt geweldig.
Hij heeft ze een paar keer gezien tijdens het klussen maar is niet officieel voorgesteld. Dat is gewoon nog te vroeg. Hij komt hier alleen als de kinderen in bed liggen en blijft dus ook niet slapen. Dat wil hij zelf ook niet.
Ook hij vindt dat het voor de kinderen de afgelopen periode onrustig genoeg is geweest.
Ik weet zelf heel goed dat ik nog niet over de jaar met mijn exman heen ben. Ik moet nog vaak met tranen denken aan de gelukkige tijd met mijn exman. En ook ben ik erg verdrietig om zijn verdriet. Zijn tranen en woorden laten mij niet koud en dat zorgt voor de nodige verwarring.
Dus natuurlijk denk ik ook wel eens, is het allemaal te vroeg voor een nieuwe liefde?
Maar zodra ik bij hem ben wil ik niks anders meer. Ik zou hem echt niet meer willen en kunnen missen!
Toch is het jammer dat ik niet volop kan genieten van hem. Dat ik het gevoel heb dat ik hem een beetje geheim moet houden om anderen niet te kwetsen. En met anderen bedoel ik mijn exman, zijn ouders, zus etc.
Het is net alsof ik pas weer echt gelukkig kan worden als mijn exman dat ook weer is.............
heb een drukke tijd achter de rug dus vandaar lang niet achter er de computer gezeten!
Ik zit nu sinds afgelopen weekend in mijn eigen huisje. Een eigen plek met de kindjes, helemaal super! Ben druk aan het klussen geweest en het resultaat mag er zijn. Hopelijk komen de kinderen en ik nu een rustig vaarwater.
Tussen mijn exman en mij loopt alles helaas nog niet zo soepeltjes. Hij blijft moeite houden met accepteren van de situatie. En helaas blijven zijn acties invloed hebben op mijn gevoel. Hij is erg wisselvallig. Het ene moment verteld hij in tranen dat hij de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt en dat hij accepteerd dat hij daardoor mij kwijt is, dat hij verder gaat met zijn leven en mijn keuzes respecteerd. En nog geen week later (hij vroeg of hij het huis mocht zien, ik dacht dat dat wel kon en heb hem binnengelaten) probeert hij me constant te zoenen en te omhelzen. Vervolgens bied hij daar zijn excuses weer voor aan.
En met de prille liefde gaat het heel goed! Ik kan nu echt zeggen dat ik verliefd ben. Hij steunt en helpt me overal mee. Ik kan het soms niet geloven. Ook wat betreft de kinderen is hij echt geweldig.
Hij heeft ze een paar keer gezien tijdens het klussen maar is niet officieel voorgesteld. Dat is gewoon nog te vroeg. Hij komt hier alleen als de kinderen in bed liggen en blijft dus ook niet slapen. Dat wil hij zelf ook niet.
Ook hij vindt dat het voor de kinderen de afgelopen periode onrustig genoeg is geweest.
Ik weet zelf heel goed dat ik nog niet over de jaar met mijn exman heen ben. Ik moet nog vaak met tranen denken aan de gelukkige tijd met mijn exman. En ook ben ik erg verdrietig om zijn verdriet. Zijn tranen en woorden laten mij niet koud en dat zorgt voor de nodige verwarring.
Dus natuurlijk denk ik ook wel eens, is het allemaal te vroeg voor een nieuwe liefde?
Maar zodra ik bij hem ben wil ik niks anders meer. Ik zou hem echt niet meer willen en kunnen missen!
Toch is het jammer dat ik niet volop kan genieten van hem. Dat ik het gevoel heb dat ik hem een beetje geheim moet houden om anderen niet te kwetsen. En met anderen bedoel ik mijn exman, zijn ouders, zus etc.
Het is net alsof ik pas weer echt gelukkig kan worden als mijn exman dat ook weer is.............
dinsdag 29 november 2011 om 09:25
pffffff nou het is allemaal nog lang niet stabiel..........
Zaterdagmorgen de kids bij mijn exman gebracht, alles was nog rustig.
s'Middags had ik afgesproken met nieuwe liefde, krijg ik eind v/d middag telefoon........mijn exman.......hij was langs zijn huis gereden en had mijn auto zien staan. Vervolgens mijn mail gehacked en dingen gelezen die ik met vriendin gemaild had over nieuwe liefde. Hij was compleet overstuur.
Zondag de kinderen teruggebracht, hij was rustig en zei dat hij het accepteerde en mij al het geluk wenste.
's Avonds zat ik op mijn computer, eind januari willen mijn nieuwe lief en ik een weekendje weg en ik was bezig wat te boeken. Eenmaal geboekt kreeg ik via de mail een reserveringsbevestiging. En serieus, nog geen minuut later ging de telefoon..........hij had opnieuw mijn mail gehacked en dus gezien dat ik een weekendje met hem wegga. Opnieuw een scheldkanon.....
Ik kon het niet opbrengen hem fatsoenlijk te woord te staan, heb opgehangen.
Maandagmorgen, 07.30, de deurbel gaat. Ik spring uit bed en doe open. Stormt mijn exman naar binnen!! Ik schrik me echt helemaal wezenloos! Hij begint met dingen te gooien en scheld me in bijzijn van de kinderen uit voor hoer en slet.
Eenmaal rustig geworden begint hij koffie te zetten en zegt dat hij dit allemaal nodig heeft om verder te kunnen met zijn leven. Hij huilt en heeft heel veel spijt van zijn gedrag. Hij mist me gewoon zo erg en voelt zich machteloos. Na 2 uur gaat hij weg en ik ben de hele dag niet op mijn gemak in mijn eigen huis!
Hij vertelde me dat hij bij een therapeut loopt, ik heb haar een mail gestuurd met daarin mijn verhaal en hoe hij zich gedraagt. Zij stelt nu voor om gezamenlijk te komen.
Zal ik dit dan maar doen? Als laatste poging om er het beste van te maken?
Ik word hier gewoon zo moe van, ik wil verder kunnen met mijn leven. Hij maakt het mij onmogelijk.....
Zaterdagmorgen de kids bij mijn exman gebracht, alles was nog rustig.
s'Middags had ik afgesproken met nieuwe liefde, krijg ik eind v/d middag telefoon........mijn exman.......hij was langs zijn huis gereden en had mijn auto zien staan. Vervolgens mijn mail gehacked en dingen gelezen die ik met vriendin gemaild had over nieuwe liefde. Hij was compleet overstuur.
Zondag de kinderen teruggebracht, hij was rustig en zei dat hij het accepteerde en mij al het geluk wenste.
's Avonds zat ik op mijn computer, eind januari willen mijn nieuwe lief en ik een weekendje weg en ik was bezig wat te boeken. Eenmaal geboekt kreeg ik via de mail een reserveringsbevestiging. En serieus, nog geen minuut later ging de telefoon..........hij had opnieuw mijn mail gehacked en dus gezien dat ik een weekendje met hem wegga. Opnieuw een scheldkanon.....
Ik kon het niet opbrengen hem fatsoenlijk te woord te staan, heb opgehangen.
Maandagmorgen, 07.30, de deurbel gaat. Ik spring uit bed en doe open. Stormt mijn exman naar binnen!! Ik schrik me echt helemaal wezenloos! Hij begint met dingen te gooien en scheld me in bijzijn van de kinderen uit voor hoer en slet.
Eenmaal rustig geworden begint hij koffie te zetten en zegt dat hij dit allemaal nodig heeft om verder te kunnen met zijn leven. Hij huilt en heeft heel veel spijt van zijn gedrag. Hij mist me gewoon zo erg en voelt zich machteloos. Na 2 uur gaat hij weg en ik ben de hele dag niet op mijn gemak in mijn eigen huis!
Hij vertelde me dat hij bij een therapeut loopt, ik heb haar een mail gestuurd met daarin mijn verhaal en hoe hij zich gedraagt. Zij stelt nu voor om gezamenlijk te komen.
Zal ik dit dan maar doen? Als laatste poging om er het beste van te maken?
Ik word hier gewoon zo moe van, ik wil verder kunnen met mijn leven. Hij maakt het mij onmogelijk.....
dinsdag 29 november 2011 om 09:48
Ik denk dat jij nog duidelijker naar jouw ex man moet zijn.
Wanneer jij hem laat zien of laat voelen dat jij medelijden hebt met hem, dan ziet hij dit als kans dat hij nog kan terug komen bij jou.
Jij hoeft geen medelijden hebben met hem, en hij gaat maar alleen naar zijn therapeut.
Hij moet zijn eigen verantwoordingen nemen, en niet steeds met zijn excusses komen.
Als jij met hem meegaat naar zijn therapeut, om maar het beste van te maken, dan heeft jou weer op sleeptouw
En op deze manier blijft hij jou bezig houden...
Zorg gewoon dat ie en straatverbod krijgt, dan weet ie gelijk dat hij geen enkele kans maakt om bij jou terug te keren.
Wanneer jij hem laat zien of laat voelen dat jij medelijden hebt met hem, dan ziet hij dit als kans dat hij nog kan terug komen bij jou.
Jij hoeft geen medelijden hebben met hem, en hij gaat maar alleen naar zijn therapeut.
Hij moet zijn eigen verantwoordingen nemen, en niet steeds met zijn excusses komen.
Als jij met hem meegaat naar zijn therapeut, om maar het beste van te maken, dan heeft jou weer op sleeptouw
En op deze manier blijft hij jou bezig houden...
Zorg gewoon dat ie en straatverbod krijgt, dan weet ie gelijk dat hij geen enkele kans maakt om bij jou terug te keren.
dinsdag 29 november 2011 om 09:55
wat een kinderachtige man is dat zeg, eerst is hij degene die jou belazert en nu hij ziet dat jij gelukkig bent reageert hij zo? Het moet niet gekker worden. Ik zou ook niet meegaan naar die therapie hoor, laat hij het lekker zelf uitzoeken, en als hij dit soort dingen blijft flikken dan zou ik inderdaad gewoon naar de politie gaan. Vind dat jij er ontzettend goed mee omgaat, je bent een sterke vrouw, hij laat zich nu wel heel erg kennen. Hij zal toch de consequenties van zijn eigen gedrag onder ogen moeten zien.
dinsdag 29 november 2011 om 09:58
Jee marvelt wat zul jij gesachrokken zijn. Ik zou geen therapie samen met hem doen want hij heeft nog hoop dat jullie er samen uitkomen. Het lijkt mij verstandig om alle wachtwoorden te veranderen. En afstand te houden want dat hij zich zo laat gaan voor de kinderen en jou uitscheld vind ik niet kunnen (understatement!). Nodig hem even de eerste 3 maanden niet uit in je huis. Eventueel bij overdracht je vriendin. Zijn zus toch?dat zij de kinderen aan hem meegeeft zodat jij hem niet onder ogen hoef te komen. En praat er met een goede bekende van jullie die geen partij kiest maar waar je ex we naar luisterde. Dit kan niet zo doorgaan voor jullie kids.hij moet eens boos worden op zichzelf en niet op jou is hij helemaal besodemieter!
Kwestie van eigen schuld dikke bult. En marvelt geniet van je momenten met je nieuwe lief want volgens mij heb je een heel leuk exemplaar gevonden))
Kwestie van eigen schuld dikke bult. En marvelt geniet van je momenten met je nieuwe lief want volgens mij heb je een heel leuk exemplaar gevonden))
dinsdag 29 november 2011 om 10:11
Heeft hij wel door dat hij strafbare dingen doet??
Dat zijn therapeut jou uitnodigt, vind ik heel vreemd. Ik vraag me dan werkelijk af hoe hij de situatie aan haar voorspiegelt. Je zou een keer kunnen meegaan, maar de kans is natuurlijk groot dat hij daar weer nieuwe hoop uit put. Ik zou het alleen doen als ik het gevoel had dat mijn kinderen er baat bij zouden kunnen hebben. Hoe dan ook ben je hem absoluut niets verplicht op dat vlak.
Dat zijn therapeut jou uitnodigt, vind ik heel vreemd. Ik vraag me dan werkelijk af hoe hij de situatie aan haar voorspiegelt. Je zou een keer kunnen meegaan, maar de kans is natuurlijk groot dat hij daar weer nieuwe hoop uit put. Ik zou het alleen doen als ik het gevoel had dat mijn kinderen er baat bij zouden kunnen hebben. Hoe dan ook ben je hem absoluut niets verplicht op dat vlak.
dinsdag 29 november 2011 om 10:44
wat is die ex jou een drammerig verwend kind zeg, en ook nog eens onberekenbaar.
En die therapeut begrijp ik ook niet. Hoe kan zij jou nu samen met hem uitnodigen, nadat je haar via de mail verteld hebt wat hij gedaan heeft?
Heb je haar wel verteld dat hij jou voor hoer en slet uitgemaakt heeft en dat hij dingen kapotgegooid heeft bij jou thuis?
En die therapeut begrijp ik ook niet. Hoe kan zij jou nu samen met hem uitnodigen, nadat je haar via de mail verteld hebt wat hij gedaan heeft?
Heb je haar wel verteld dat hij jou voor hoer en slet uitgemaakt heeft en dat hij dingen kapotgegooid heeft bij jou thuis?
dinsdag 29 november 2011 om 11:25
Marvelt,
Ik heb je hele verhaal doorgelezen en kan alleen maar zeggen dat je jezelf gelukkig mag prijzen dat je van je ex gescheiden bent.
Dat hij vreemd is gegaan is nog niet eens het ergste. Wat veel erger is, is dat hij helemaal geen empathie lijkt te hebben en alleen aan zichzelf denkt (hoewel hij af en toe probeert de indruk te wekken dat hij met jou begaan is.) Het allerergst is dat hij manipulatief en agressief is.
Je schrijft dat je pas gelukkig kunt worden als hij dat ook is. Je moet echt van die gedachte af zien te komen. Je doet jezelf en die lieve nieuwe man daarmee tekort. En dat is echt helemaal je eigen schuld, dit keer is het niet de schuld van je ex.
Wat vind je eigenlijk zelf van je ex? Vind je niet dat hij zich als een rasechte eikel gedraagt? Hij is je medelijden echt niet waard. Schreeuwen, schelden en met dingen gooien omdat jij, als single, een nieuwe vriend hebt, terwijl hijzelf als getrouwde man een affaire had? Kom op zeg, laat hem zijn eigen levenslessen leren en laat hem los.
(P.S. Ik heb na mijn eigen scheiding vergelijkbare gevoelens van medelijden voor mijn ex gehad, toen ik zelf zielsgelukkig werd met een nieuwe relatie en hij alleen bleef. Maar gelukkig heb ik ingezien dat dat onzin was.)
Ik heb je hele verhaal doorgelezen en kan alleen maar zeggen dat je jezelf gelukkig mag prijzen dat je van je ex gescheiden bent.
Dat hij vreemd is gegaan is nog niet eens het ergste. Wat veel erger is, is dat hij helemaal geen empathie lijkt te hebben en alleen aan zichzelf denkt (hoewel hij af en toe probeert de indruk te wekken dat hij met jou begaan is.) Het allerergst is dat hij manipulatief en agressief is.
Je schrijft dat je pas gelukkig kunt worden als hij dat ook is. Je moet echt van die gedachte af zien te komen. Je doet jezelf en die lieve nieuwe man daarmee tekort. En dat is echt helemaal je eigen schuld, dit keer is het niet de schuld van je ex.
Wat vind je eigenlijk zelf van je ex? Vind je niet dat hij zich als een rasechte eikel gedraagt? Hij is je medelijden echt niet waard. Schreeuwen, schelden en met dingen gooien omdat jij, als single, een nieuwe vriend hebt, terwijl hijzelf als getrouwde man een affaire had? Kom op zeg, laat hem zijn eigen levenslessen leren en laat hem los.
(P.S. Ik heb na mijn eigen scheiding vergelijkbare gevoelens van medelijden voor mijn ex gehad, toen ik zelf zielsgelukkig werd met een nieuwe relatie en hij alleen bleef. Maar gelukkig heb ik ingezien dat dat onzin was.)
dinsdag 29 november 2011 om 13:39
Hij heeft me vanmorgen gemaild, vanaf nu geen contact meer.
Alle communicatie loopt voorlopig via zijn ouders, ook het brengen/halen v/d kinderen.
Hij heeft dit nodig om te kunnen verwerken dat hij me kwijt is en om zijn leven weer op de rails te krijgen. Ik begrijp dit.
Denk dat dit voor nu ook echt het best is, als hij mij ziet heeft hij zijn gevoel niet onder controle.
Hij heeft ook zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag, hij voelt zich machteloos en zegt dingen die hij niet meent. Hij mailt dat hij moet accepteren dat hij de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt en dat hij nu zonder mij verder moet. Ben er toch heel verdrietig onder......wat een toestand......hoe heeft het toch zover kunnen komen......
@ Sillencer2020, hoe weet jij dat zijn zus mijn vriendin is?
Alle communicatie loopt voorlopig via zijn ouders, ook het brengen/halen v/d kinderen.
Hij heeft dit nodig om te kunnen verwerken dat hij me kwijt is en om zijn leven weer op de rails te krijgen. Ik begrijp dit.
Denk dat dit voor nu ook echt het best is, als hij mij ziet heeft hij zijn gevoel niet onder controle.
Hij heeft ook zijn excuses aangeboden voor zijn gedrag, hij voelt zich machteloos en zegt dingen die hij niet meent. Hij mailt dat hij moet accepteren dat hij de grootste fout van zijn leven heeft gemaakt en dat hij nu zonder mij verder moet. Ben er toch heel verdrietig onder......wat een toestand......hoe heeft het toch zover kunnen komen......
@ Sillencer2020, hoe weet jij dat zijn zus mijn vriendin is?
dinsdag 29 november 2011 om 13:54
je hebt dat hier wel eens geschreven dat je een keertje uit ging paar maanden geleden oa met je vriendin en dat die een zus van hem is.
lijkt me inderdaad het beste voor jou en voor hem voorlopig even geen contact tussen jullie.
heb jij nog goed contact met zijn ouders?
en verdrietig is de gehele situatie ook maar het is niet terug te draaien. het is nu zo goed mogelijk alles verder in te vullen want je kids zijn het allerbelangrijkst.
en hij komt er wel weer boven op net zoals jij jezelf hebt opgekrabbeld.
lijkt me inderdaad het beste voor jou en voor hem voorlopig even geen contact tussen jullie.
heb jij nog goed contact met zijn ouders?
en verdrietig is de gehele situatie ook maar het is niet terug te draaien. het is nu zo goed mogelijk alles verder in te vullen want je kids zijn het allerbelangrijkst.
en hij komt er wel weer boven op net zoals jij jezelf hebt opgekrabbeld.
dinsdag 29 november 2011 om 14:07
Woow.. ik las je eerste berichtje en ik dacht.. hoe overleef je zo'n schok!! Met 2 kleine kindjes, super gelukkig zijn met je man, en dan ineens, ...poefff.. alles weg.
Wat een E I K E L
De rest heb ik niet gelezen, maar begon gelijk op de laatste pagina, en ik moet zeggen: respect!!!!!!
Wat knap dat je je leven zo hebt opgepakt!
Tja, ik zou 1x naar die thearapeut gaan, je hebt toch samen kinderen, je wil je ex nog wel met ze vertrouwen neem ik aan..
En jij bent hier blijkbaar de verstandigste.. Het lijkt mij fijn als jullie over een tijd weer door 1 deur kunnen, dat scheel heeeel veel kinderstress.
sterkte en succes
Wat een E I K E L
De rest heb ik niet gelezen, maar begon gelijk op de laatste pagina, en ik moet zeggen: respect!!!!!!
Wat knap dat je je leven zo hebt opgepakt!
Tja, ik zou 1x naar die thearapeut gaan, je hebt toch samen kinderen, je wil je ex nog wel met ze vertrouwen neem ik aan..
En jij bent hier blijkbaar de verstandigste.. Het lijkt mij fijn als jullie over een tijd weer door 1 deur kunnen, dat scheel heeeel veel kinderstress.
sterkte en succes
woensdag 30 november 2011 om 13:22
ik heb nog een heel goed contact met zijn ouders en zus. Zij laten mij niet vallen. Ben afgelopen dinsdag met de kinderen wezen eten bij zijn ouders. Zij vinden het ook heel erg wat hij doet, maar zij maken zich natuurlijk ook zorgen om hem. En dat snap ik heel goed.
Zij gunnen mij alle geluk, maar het was voor hun wel even slikken toen ze hoorden van mijn nieuwe relatie.
Ik ben echt heel verdrietig om zijn verdriet. Ik heb gisteren bijna de hele dag gehuild na zijn mailtje. Waarom heeft hij het toch zover laten komen. Hij is alles kwijt, en ik voel me daar heel ellendig bij.
Ik vind het heel moeilijk om zorgeloos te genieten, ik voel me schuldig. Telkens wanneer ik geniet van en met mijn nieuwe relatie dan voel ik gelijk daarna een pijnscheut van schuldgevoel omdat mijn exman zo in de put zit.
Hoe kan ik nou gelukkig zijn ten koste van hem? Dat is moeilijk!
Hij loopt bij een psycholoog, voelt zich ellendig, is alleen, kan zich financieel bijna niet redden, ziet zijn kinderen bijna niet meer. Hoe kan ik dan lekker met mijn vriendje op de bank zitten?
Hoe kun je nog zo verdrietig zijn om de ene, en ondertussen smoorverliefd zijn op een ander......
Zij gunnen mij alle geluk, maar het was voor hun wel even slikken toen ze hoorden van mijn nieuwe relatie.
Ik ben echt heel verdrietig om zijn verdriet. Ik heb gisteren bijna de hele dag gehuild na zijn mailtje. Waarom heeft hij het toch zover laten komen. Hij is alles kwijt, en ik voel me daar heel ellendig bij.
Ik vind het heel moeilijk om zorgeloos te genieten, ik voel me schuldig. Telkens wanneer ik geniet van en met mijn nieuwe relatie dan voel ik gelijk daarna een pijnscheut van schuldgevoel omdat mijn exman zo in de put zit.
Hoe kan ik nou gelukkig zijn ten koste van hem? Dat is moeilijk!
Hij loopt bij een psycholoog, voelt zich ellendig, is alleen, kan zich financieel bijna niet redden, ziet zijn kinderen bijna niet meer. Hoe kan ik dan lekker met mijn vriendje op de bank zitten?
Hoe kun je nog zo verdrietig zijn om de ene, en ondertussen smoorverliefd zijn op een ander......
woensdag 30 november 2011 om 14:03
quote:marvelt schreef op 30 november 2011 @ 13:22:
Hoe kan ik nou gelukkig zijn ten koste van hem? Dat is moeilijk!
......
Praat jezelf nu de put niet in.
Hij is ongelukkig door een keuze die hij heeft gemaakt in zijn
leven en die voor hem verkeerd uitpakt.
Denk je dat hij verdriet had gehad als hij gelukkig was geworden met
die andere vrouw? Nee dan had je het uit kunnen zoeken met
de kinderen.
Hij is een volwassen man en als hij een keuze maakt die niet
goed uitpakt moet hij daar mee leren omgaan, daar hoef en
kan jij hem niet bij helpen.
Geniet van het feit dat je ondanks zijn bedrog toch nog een
stukje geluk hebt gevonden in je leven.
Hoe kan ik nou gelukkig zijn ten koste van hem? Dat is moeilijk!
......
Praat jezelf nu de put niet in.
Hij is ongelukkig door een keuze die hij heeft gemaakt in zijn
leven en die voor hem verkeerd uitpakt.
Denk je dat hij verdriet had gehad als hij gelukkig was geworden met
die andere vrouw? Nee dan had je het uit kunnen zoeken met
de kinderen.
Hij is een volwassen man en als hij een keuze maakt die niet
goed uitpakt moet hij daar mee leren omgaan, daar hoef en
kan jij hem niet bij helpen.
Geniet van het feit dat je ondanks zijn bedrog toch nog een
stukje geluk hebt gevonden in je leven.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
woensdag 30 november 2011 om 19:37
Pfoe, wat een rare man, sorry, marvelt. Niet met hem in therapie gaan, geeft alleen hoop, en hij is grenzen over aan het gaan. Ook mooi zeg, hij vluchtte naar haar, geen relatietherapie zou mogelijk zijn geweest en nu spijt, gaat hij agressief doen en mag jij wel mee in therapie. Pffff,dat ie opflikkert !
Ik vind hem heel apart doen en wat al eerder gezegd is, hij lijkt geen oog te hebben voor jou en wat dingen met jou doen en gedaan hebben.
Dat jij op zijn voorstel de kinderen de overdracht bij zijn ouders laat doen, vind ik raar.
Het voorstel an sich is een goede, maar dat jij er niet mee gekomen bent, toen hij zich zo agressief gedroeg, lijkt alsof je niet ziet in wat voor glijdende schaal hij zich lijkt te gedragen.
Hij legt de verantwoording van eigen gedrag en dan met name de consequentie (geen relatie meer) bij jou neer en zijn 'boetedoening' is volgens hem al voldoende om de rollen om te draaien en jou de 'foute' te laten zijn.
Hij heeft gegokt en verloren. Hij kan niet verwachten dat een ander bepaald kutgedrag pikt en op een gegeven moment kiest voor doorgaan met het leven.
Dat jij daarbij inderdaad doorgaat en verliefd wordt op een ander, is misschien vroeg, maar ook heerlijk.
Dit had hij allemaal niet verwacht en eigenlijk doet hij dit: ik mag fouten maken (jammeren over spijt, de vraag is hoe oprecht dit is) maar jij mag daarbij geen keuzes maken die voor mij nadelig zijn.
Nu is hij zelfs zo debiel en vooral eng bezig dat hij hackt (echt, dit is zo fout en een aangifte waard , alleen al om een dikke vette grens aan te geven naar hem)
Hij bemoeit zich met jouw leven. Guess what, het is ook jouw leven, hij heeft er geen reet meer mee te maken alleen mbt de kinderen.
Hij gedraagt zich agressief, scheldt je uit.
Ik zou zeer duidelijke grenzen aangaan geven en hem niet meer in mijn huis willen. Ik vind hem gevaarlijk worden.
Hij lijkt nog het idee te hebben dat jullie een koppel zijn, maar dit is niet meer zo sinds hij de bewuste keuze maakte om met collega in bed te duiken.
Jij lijkt ook nog huwelijks te denken en voornamelijk jouw schuldgevoel houdt dit in stand.
Wat is dat schuldgevoel, waar komt dat vandaan, is er ook woede ? Wat doe jij verkeerd dan, dat je je schuldig moet voelen ? Is schuld een constuctief gevoel of is het schuldgevoel een projectie van jouw eigen gevoelens toen hij je zo keihard liet vallen ? Goh, krijgt hij zelfs begrip van jou, terwijl hij geen enkel begrip, gevoel of ondersteuning gaf toen hij weg was.
Mooie eigenschap; empathie,maar niet als het ervoor zorgt dat je blijft hangen in een dode relatie.
Jouw acties zijn niet met de zijne te vergelijken, de jouwe zijn fair. Hij heeft -nogmaals- gegokt en verloren. Rot voor hem, maar niet jouw pakkie an.
Snij de banden door en hou je grenzen verdomd goed in de gaten, geen speling geven en de deur letterlijk dichthouden met de glijdende schaal waarop hij zich lijkt te begeven.
Ik vind hem heel apart doen en wat al eerder gezegd is, hij lijkt geen oog te hebben voor jou en wat dingen met jou doen en gedaan hebben.
Dat jij op zijn voorstel de kinderen de overdracht bij zijn ouders laat doen, vind ik raar.
Het voorstel an sich is een goede, maar dat jij er niet mee gekomen bent, toen hij zich zo agressief gedroeg, lijkt alsof je niet ziet in wat voor glijdende schaal hij zich lijkt te gedragen.
Hij legt de verantwoording van eigen gedrag en dan met name de consequentie (geen relatie meer) bij jou neer en zijn 'boetedoening' is volgens hem al voldoende om de rollen om te draaien en jou de 'foute' te laten zijn.
Hij heeft gegokt en verloren. Hij kan niet verwachten dat een ander bepaald kutgedrag pikt en op een gegeven moment kiest voor doorgaan met het leven.
Dat jij daarbij inderdaad doorgaat en verliefd wordt op een ander, is misschien vroeg, maar ook heerlijk.
Dit had hij allemaal niet verwacht en eigenlijk doet hij dit: ik mag fouten maken (jammeren over spijt, de vraag is hoe oprecht dit is) maar jij mag daarbij geen keuzes maken die voor mij nadelig zijn.
Nu is hij zelfs zo debiel en vooral eng bezig dat hij hackt (echt, dit is zo fout en een aangifte waard , alleen al om een dikke vette grens aan te geven naar hem)
Hij bemoeit zich met jouw leven. Guess what, het is ook jouw leven, hij heeft er geen reet meer mee te maken alleen mbt de kinderen.
Hij gedraagt zich agressief, scheldt je uit.
Ik zou zeer duidelijke grenzen aangaan geven en hem niet meer in mijn huis willen. Ik vind hem gevaarlijk worden.
Hij lijkt nog het idee te hebben dat jullie een koppel zijn, maar dit is niet meer zo sinds hij de bewuste keuze maakte om met collega in bed te duiken.
Jij lijkt ook nog huwelijks te denken en voornamelijk jouw schuldgevoel houdt dit in stand.
Wat is dat schuldgevoel, waar komt dat vandaan, is er ook woede ? Wat doe jij verkeerd dan, dat je je schuldig moet voelen ? Is schuld een constuctief gevoel of is het schuldgevoel een projectie van jouw eigen gevoelens toen hij je zo keihard liet vallen ? Goh, krijgt hij zelfs begrip van jou, terwijl hij geen enkel begrip, gevoel of ondersteuning gaf toen hij weg was.
Mooie eigenschap; empathie,maar niet als het ervoor zorgt dat je blijft hangen in een dode relatie.
Jouw acties zijn niet met de zijne te vergelijken, de jouwe zijn fair. Hij heeft -nogmaals- gegokt en verloren. Rot voor hem, maar niet jouw pakkie an.
Snij de banden door en hou je grenzen verdomd goed in de gaten, geen speling geven en de deur letterlijk dichthouden met de glijdende schaal waarop hij zich lijkt te begeven.
woensdag 30 november 2011 om 19:45
Ik zou wel meegaan naar de therapie.
Al is het maar om in je eigen woorden, zonder onderbreking, aan je ex te kunnen vertellen wat de afgelopen maanden voor jouw hebben betekent.
De therapeut zal het gesprek sturen waardoor er gepraat, maar vooral geluisterd wordt. En ik denk dat dat laatste erg belangrijk kan zijn in het belang van jullie ouderschap.
Therapie gaat niet altijd over bij elkaar komen. Het kan ook gaan over goed uit elkaar gaan.
Al is het maar om in je eigen woorden, zonder onderbreking, aan je ex te kunnen vertellen wat de afgelopen maanden voor jouw hebben betekent.
De therapeut zal het gesprek sturen waardoor er gepraat, maar vooral geluisterd wordt. En ik denk dat dat laatste erg belangrijk kan zijn in het belang van jullie ouderschap.
Therapie gaat niet altijd over bij elkaar komen. Het kan ook gaan over goed uit elkaar gaan.
woensdag 30 november 2011 om 19:50
quote:hollebollegijs schreef op 30 november 2011 @ 14:03:
[...]
Praat jezelf nu de put niet in.
Hij is ongelukkig door een keuze die hij heeft gemaakt in zijn
leven en die voor hem verkeerd uitpakt.
Denk je dat hij verdriet had gehad als hij gelukkig was geworden met
die andere vrouw? Nee dan had je het uit kunnen zoeken met
de kinderen.
.Laat bovenstaande goed tot je doordringen, marvelt.
[...]
Praat jezelf nu de put niet in.
Hij is ongelukkig door een keuze die hij heeft gemaakt in zijn
leven en die voor hem verkeerd uitpakt.
Denk je dat hij verdriet had gehad als hij gelukkig was geworden met
die andere vrouw? Nee dan had je het uit kunnen zoeken met
de kinderen.
.Laat bovenstaande goed tot je doordringen, marvelt.
donderdag 1 december 2011 om 23:02
Mijn psycholoog heeft mij toen al verteld dat ik een veel te hoog verantwoordelijkheidsgevoel heb naar hem toe. Dat het heel verdrietig is dat hij zo in de put zit, maar dat ik dat niet kan veranderen. Hij alleen kan ervoor zorgen dat hij er doorheen komt. Hij is zelf verantwoordelijk voor zijn leven, dat was hij ook toen hij ervoor koos om met haar in zee te gaan.
Er is mij vanavond ook heel nadrukkelijk verteld dat het eens afgelopen moet zijn om van hem een slachtoffer te maken. Natuurlijk is het vreselijk voor hem, maar hij moet zichzelf bij elkaar pakken. Hij heeft 2 gezonde kinderen, een goede baan, is zelf in goede gezondheid, hij heeft vrienden en familie, hij heeft genoeg om er nog wat van te maken. En het is aan hem om dat ook daadwerkelijk te doen, niet aan mij.
Er zijn nog veel onverwerkte dingen, er is echt heel veel gebeurd het afgelopen jaar. Voor ons allebei. Daarom is het inderdaad beter om echt afstand te nemen. Dingen moeten een plek krijgen, en wij moeten allebei verder met ons leven.
Hopelijk gaat dat nu lukken. Ook voor de kindjes is het tijd voor rust! Vooral zij verdienen het om een leuk en onbezorgt leven te lijden. Zij moeten niet vermoeid worden met zoveel volwassen ellende. Ik denk dat dat wel iets is waarin mijn exman en ik het samen over eens zijn.
Ben echt blij met dit forum, heb er echt zoveel aan!
Er is mij vanavond ook heel nadrukkelijk verteld dat het eens afgelopen moet zijn om van hem een slachtoffer te maken. Natuurlijk is het vreselijk voor hem, maar hij moet zichzelf bij elkaar pakken. Hij heeft 2 gezonde kinderen, een goede baan, is zelf in goede gezondheid, hij heeft vrienden en familie, hij heeft genoeg om er nog wat van te maken. En het is aan hem om dat ook daadwerkelijk te doen, niet aan mij.
Er zijn nog veel onverwerkte dingen, er is echt heel veel gebeurd het afgelopen jaar. Voor ons allebei. Daarom is het inderdaad beter om echt afstand te nemen. Dingen moeten een plek krijgen, en wij moeten allebei verder met ons leven.
Hopelijk gaat dat nu lukken. Ook voor de kindjes is het tijd voor rust! Vooral zij verdienen het om een leuk en onbezorgt leven te lijden. Zij moeten niet vermoeid worden met zoveel volwassen ellende. Ik denk dat dat wel iets is waarin mijn exman en ik het samen over eens zijn.
Ben echt blij met dit forum, heb er echt zoveel aan!
