Liefde vs. psychische problemen

Die site bevestigde overigens bij mij de gedachte kun je jezelf voor de gek houden? Het bevestigde mn angst voor t ergste, en daar kan ik me dan totaal over druk maken.. En de positieve zinnen vergeet ik.. Jij had toch ook dat gevoel van.. Is dit echt of wil ik dat alleen dat ik dat voel etc? .. Nou zo dacht ik ook en toen las ik dat zinnetje wat me nog meer liet twijfelen.. Het bestaat dus echt dat mensen piekeren omdat ze niet toe willen geven dat hun werk niet meer leuk is, hun gewicht niet goed is ofdat hun relatie over is en dan gaan ze rationaliseren... Weet alleen niet of dat is wat wij doen? Zij hebben namelijk wel een stemmetje die het weet.. Alleen durven het misschien niet uit te spreken of proberen nog goede dingen te zoeken terwijl ze weten dat het klaar is? Wij WETEN niks ZEKER?

Beauu, relax Het feit dat je niet wil dat je echt naar de twijfels moet luisteren zegt toch ook genoeg? Schrijf desnoods alles op en probeer de rest van het weekend niet meer eraan te denken. Ik ben helemaal gesloopt vandaag, spulletjes verplaatst van mijn huis naar mijn vriend. Heel apart, maar het klopt nu mijn computer bij hem thuis staat. Ik vind het nog wel even wennen, absoluut, maar heel gek is dat niet Ik hoop dat het morgen beter gaat (voor ons allemaal!)

Beste Delmikra,

Ik begrijp dat je gesloopt bent en ik snap je punt over die zin, sorry als ik het allemaal erger maak dat is niet de bedoeling, vanwege je opmerking 'voor ons allemaal'.. K ben zelf ook erg moe geweest de afgelopen 2 dagen en dat gesprek heeft me gesloopt.. Om vervolgens weer op een wachtlijst te staan, het spijt me als ik daardoor jullie ook van slag breng

Nee ik bedoel dat het voor ons allemaal iets beter gaat, het was geen verwijt

Oh ik lees het nu terug en begrijp het nu pas.. Ik hoop dat ook zeker! Hoe meer positief nieuws over onze relaties hoe beter! En je bent eigenlijk nu al positief dus het zal alleen maar beter worden

Heb je trouwens toegevoegd op msn Schrijf anders eens 10 dingen op die je leuk vind aan je vriend of wat je leuk vind om met hem een relatie te hebben. Ga verder niet nadenken over of dat echt zo is, schrijf op wat je als eerste denkt!

De dingen die ik leuk vind aan ons ( hij en ik) zijn op dit moment piepkleine dingen, is dat ook goed? En ook wat heel algemene dingen.. Ik word momenteel zelden gelukkig van dingen.. Af en toe van iets van mijn vriend en heel soms van mijn beste vriendin of moeder en 1x van die jongen waar ik aan dacht.. Leuk van msn trouwens!

Uiteraard, alles mag, zolang het maar positief is. En ik denk als je goed gaat nadenken, je tot heel veel dingen kan komen!

Probeer nu alleen de dingen te benoemen van afgelopen tijd, waarbij ik iets voelde en dus zeker weet dat ik het echt vind, als ik er te lang over na ga denken ben ik alweer niet zeker en wil ook niet meer wanneer mijn vriend erbij is continu denken vind ik dit fijn? Wat voel ik nu? Dan raak ik in paniek, die fijne gevoelens komen eigenlijk alleen als ik er totaal niet mee bezig ben

Je denkt te veel na, je weet toch wat je leuk vind aan het bij hem zijn?

Als ik er niet over na denk en ik typ wat ik leuk vind aan hem en aan ons, dan is de veiligheid, geborgenheid, het gevoel dat hij om me geeft, dat ik na het stappen bij hem in bed lig, als hij zijn hand om mijn been legt als we in de auto zitten, als hij me onverwacht ff vastpakt voel ik een warmte, als ik intiem met hem ben vind ik dat altijd heel fijn en daar geniet ik van, hij ziet er meestal echt goed uit en vind hem dus best knap, ik vind het leuk dat ik hem kan voorspellen, ik vind het leuk als hij rare bekken trekt of stomme grapjes maakt, ik waardeer hem omdat hij zo anders is dan ik, hij word enthousiast van sommige dingen en als ik dat zie krijg ik meestal ook kriebels..

Andere voorbeelden kunnen ook zijn dat je altijd met hem kan praten, je jezelf kunt zijn bij de persoon of dat hij je wel eens verrast



Als je dit hebt getypt, krijg je dan een positief gevoel?

Ik voel me heel erg op mijn gemak bij hem en ook kan ik altijd met hem praten, hij veroordeeld me niet.. Als ik dit typ en er niet over na denk of het wel echt zo is, dan voel ik me eigenlijk best goed, ik wil ook niks liever dan dat die dingen gewoon echt zo zijn! Ik 'voel' alleen niet altijd als ik iets fijn vind wanneer ik daarmee bezig ben, maar het is nog nooit voorgekomen dat ik voelde dat ik iets niet fijn vond aan hem, ik pieker alleen ofdat het wel fijn genoeg is en of ik het wel echt fijn vind

Ik zal je ook even toevoegen!

Hoe voelen jullie je vandaag? Ik voel me heerlijk, zaterdagavond stoeiend met mijn vriend in slaap gevallen Kijk er zo naar uit om hem vanavond weer te zien. En ik ga dit gevoel vasthouden!!!

heee delmikra!



Zie dit nu pas. Hoe is het? Leeft dit forum eigenlijk nog een beetje?

hoi meisje-41!



Hier gaat het goed hoor en bij jou? Ik weet niet of dit forum nog leeft maar volgens mij heb je het sowieso net een nieuw leven ingeblazen!



Groetjes, Delmikra

Ook maar een reageren, afreageren en wellicht dat mensen hier tips hebben.

Ikzelf ben een man van eind 20.

ik heb een ontzettende kut tijd gehad (moeder overleden, zwaar depressief, relatie uit/bedrogen, en nog de usual ellende).



vorig jaar ging het dus weer goed, ben uit mijn depressie gekomen, in mijn studie succes en gewoon lekker in mijn vel.



Ik had veel scharrels voor een nacht gehad in mijn slechte periode en was niet toe aan een relatie.

Ik ontmoet een meisje waarmee ik meteen een klik heb maar dit meisje had ook een geschiedenis met problemen maar was redelijk stabiel. we raken heftig verliefd en alles gaat perfect. Lekker veel dingen ondernemen en veel zelfde interesses en leuke discussies. de genegenheid kwam van beide kanten.



tot 2 maanden geleden, medicatie veranderde en het ging minder met haar. ze gaf het zelf ook aan en ik zag het ook. dat icm met het feit dat ze een nieuwe studie in een nieuwe stad in een nieuw huis deed. ze had veel te doen, haalde een paar slechte cijfers (geen onvoldoendes) en ze werd echt negatief. ze sliep tussen de middag, verloor motivatie en ze gaf aan aan onze relatie te twijfelen.

daarover gepraat en ik heb mezelf open gegeven en gezegd dat ik het kende en dat ik er altijd voor haar zou zijn.

ondertussen bleef ze me wel opzoeken, zag ze me graag en verraste me op mijn werk, tijdens studeren en dergelijk met bezoekjes.

Nu afgelopen week was ik een beetje druk met de studie en in de kerstvakantie had ze weer last van verminderde motivatie, veel slapen en zo'n feestdagendip.

wel keek ze me altijd verliefd aan, wou knuffelen en mijn hand in bed vasthouden en kroop altijd in mijn armen.



Afgelopen vrijdag kom ik bij haar en ik zeg dat mijn studie wel zwaar is en dat ik twijfelde of ik een deadline afkreeg, het wel een goede keuze was en dat ik al een paar dagen bijzonder slecht had gegeten (leven op koffie en peuken). Maar dat ik het wel positief inzag.



We relaxen, praten en kijken een film en vraagt me nog voor de zoveelste keer of ik de volgende week bij haar kom op haar verjaardag. we gaan naar bed, en weer neemt ze mijn hand en knuffelt wat en kijkt me verliefd aan.

maar dan opeens is ze stil en zegt niks meer, ik vraag wat er is en ze zegt dat ze aan ons twijfelt. ze zegt dat ze zich zorgen maakt om mij, zich verantwoordelijk voelt voor mij. dat ze het gemeen vind voor mij dat ze zo twijfelt en me verdriet aan doet.

ik vraag of ze het uit wil maken en dan zegt ze dat dat beter is voor ons beiden.

terwijl ze huilt ga ik midden in de nacht maar naar huis.

de dag erna zegt ze dat het beter is zo, dat het niet anders gaat.

dat ze nu denkt de juiste beslissing te hebben gemaakt.



Ik ben er kapot van want als ze niet verliefd op me is waarom heeft ze zoveel moeite gedaan, waarom kijkt ze me tot het laatst verliefd aan, waarom vraagt ze nog kort voordat het uit is of ik wel bij haar kom.



Op advies van een vriendin (die het een beetje herkende van zichzelf) onthoud ik me van contact. ik heb haar alleen een gelukkige verjaardag gewenst en gehoopt dat het haar goed ging.

het ging wel en ze vroeg hoe het mij ging. op advies weer gezegd dat wel gaat en bezig ben met de alledaagse dingen.



ben ook bezig met een brief waarin ik haar zeg wat ik voel, hoe ik over de situatie denk en dat ik zielsveel van haar hou en er wil zijn voor haar. Maar ook dat ik het frustrerend vind dat ze een relatie heeft verbroken in een slechte periode van haar.



maar ik twijfel of het goed is, of er geen andere opties zijn?



mijn ingeving is om de auto te pakken en naar haar toe te rijden maar dat word me afgeraden

Hoi papyrus,



jeetje wat een heftig verhaal. Het is wat om het van een andere kant te horen. Ik moet zeggen dat ik ook niet zo goed weet wat je het beste kunt doen. Aan de ene kan zal afstand helpen om haar weer rust in haar hoofd te geven, aan de andere kant weet ik niet wat er in haar hoofd omgaat en waar ze behoefte aan heeft (misschien heeft ze inderdaad die steun nodig die jij haar wilt geven!). Mijn vriend is achter me blijven staan en heeft altijd verteld dat het wel goed zou komen. Ik heb daarin ook altijd gelooft, maar moet zeggen, dat hij me er echt doorheen heeft gesleept (ik zeg hiermee niet dat ik er al helemaal ben, maar ik denk dat ik het nooit ben en dat het altijd een proces blijft waarin ik mezelf moet ontwikkelen).



Wat me in ieder geval wel nodig lijkt is dat jullie een keer een goed gesprek hebben. Zij heeft nu een beslissing genomen op basis van het gevoel, ik heb ook wel eens het gevoel gehad dat het beter was om uit elkaar te gaan, maar nooit die beslissing genomen. Communicatie is bij twijfel echt belangrijk, jij ziet dat ze nog verliefd is, maar zij ervaart het niet zo. Misschien heeft ze hoge verwachtingen van verliefdheid in een relatie, misschien hoge verwachtingen van zichzelf? Het kunnen allemaal factoren zijn waardoor ze is gaan twijfelen. Daar moet je achter zien te komen, probeer dat niet te graag te weten te komen, vaak weet de twijfelaar dit zelf niet eens!



Bereid je echter wel voor op de mogelijkheid dat ze echt geen mogelijkheid ziet om met jou verder te gaan, hoe rot dat ook is... Als het zo is dat ze echt geen toekomst met je wil, zal je het moeten accepteren (en probeer dan te denken dat je iemand nodig hebt in een relatie die volledig voor je gaat )



Succes!

Delmikra

Hai!



Met mij gaat het wel. Niet super helaas. Ik vroeg me af delmikra, heb jij ook gehad dat het dan 1 a 2 weken super ging met je vriend samen, en dan net als je je weer een beetje jezelf gaat voelen dan glij je terug dat gat in. Dat heb ik namelijk wel steeds. De afgelopen week ging het zo goed met mij en mijn vriend. Ik voelde me weer zo blij met hem, maar dan sinds gister gaat het weer niet. Dan voel ik me weer constant huilerig en twijfelachtig en zenuwachtig/angstig om hem te zien. Toch wil ik hem wel bij me hebben, ook al ben ik dan alleen maar aan het huilen. Het is zo krom allemaal. Misschien moet ik minder hoge verwachtingen hebben. Want nu ben ik zo enorm blij dat het weer beter gaat en doordat ik dat zo wil vast houden glijd ik weer af zodra er iets kleins gebeurd.



Papyrus,



Wat erg voor je. Ik denk dat wat jou wordt aangeraden echter wel het beste is. Ze zit duidelijk niet goed in haar vel en als zij aangeeft dat dit het beste is voor haar op dit moment moet je daar respect voor hebben. Mijn vriend heeft hetzelfde gedaan als de vriend van delmikra. Hij is er voor mij in deze moeilijke tijd. En ik wil hem (net als jouw vriendin) geen pijn doen met mijn twijfels en wispelturigheid, maar hij wil er hoe dan ook voor me zijn. Nog kan ik me wel rot voelen om het feit dat ik me zo verschrikkelijk voel en steeds in zo'n wel/niet/wel/niet/wel modus zit en hij zo lief is voor mij. Dan vind ik gewoon dat hij beter verdient dan mijzelf. Het feit dat mijn vriend het respecteer als ik zeg dat ik niet helemaal lekker in mijn vel zit en dat hij me maar beter even kan laten helpt mij wel. Ik zou het zeker niet leuk vinden als ik zou vragen om rust en hij me dat niet zou geven. Daarom denk ik dat het het beste is om te doen wat zij van je vraagt op dit moment, hoe moeilijk dat ook is.



Sterkte.

bedankt voor de reacties.



ben weer wakker geschrokken



ik heb haar ook vaak gezegd dat ik het begreep als ze zich rot voelde en ik haar overal mee wou helpen. heb haar ook laten merken dat ik veel om haar geef.

ik baal nu als een stekker dat ik die vrijdag nacht ben weg gegaan, ik had haar door elkaar moeten schudden, of iets doen.

maar mijn huisgenoot zegt dat ze nu zelf moet voelen hoe het zonder mij is.



alleen denk ik nu dat er bij haar druk van de ketel is en ze straks zich beter voor een tijdje en denkt dat het idd zo goed is.

ze had trouwens idd hoge verwachtingen van liefde en verliefdheid en in het verleden is ze daarin wel eens teleurgesteld.

ze zei wel eens dat ze niet meer geloofd in liefde, en eeuwig bij elkaar zijn. dat terwijl ik juist denk dat ze heel graag iemand heeft die heel veel om haar geeft en ze diep van binnen wel een romanticus is.



ik heb ook het idee dat ze niet begreep dat ik me eens slecht kon voelen, dat ik wel eens stressig was. dan had ik het idee dat ze alles op zichzelf betrok.



Als ze echt niet gek op me is dan is het goed.

maar ze gaf met zoveel bewuste en onbewuste signalen aan dat ze gek op me is en ook dat het slecht met haar ging als persoon.

Het is zo frustrerend want ik heb gewoon gemerkt dat we bij elkaar passen en er veel liefde is. Ik voel me zo machteloos en leeg nu.

Meisje-41: ja dat heb ik ook nog steeds. Mijn vriend zegt dan ook tegen me: je kan je toch niet iedere dag goed voelen? Hij heeft daarin natuurlijk gelijk, hoe kan het zo zijn dat ik me iedere dag verliefd voel? Of dat ik iedere dag zou weten hoeveel ik van hem hou. Het belangrijkste is dat je het nog steeds voelt, al is het maar 2 van de 4 weken uit de maand



Papyrus: vervelend voor je dat je wakker bent geschrokken, hoop dat je uiteindelijk nog wel een beetje hebt kunnen slapen. Ik kan me voorstellen dat het frusterend is en al helemaal dat je de angst hebt dat ze denkt dat het goed is om niet meer samen te zijn als ze zich nu beter voelt. Misschien moet je daar van uit gaan? Dan is de teleurstelling minder groot als het echt zo is? Ik heb nu een beetje het idee dat je hoopt dat het nog goed komt, maar probeer daar niet te veel aan vast te houden. Des te moeilijker wordt het Ik vind het in ieder geval heel vervelend voor je (en sorry als ik een beetje bot over kom, zo is het echt niet bedoeld!)

ik weet ook dat ik van het slechste moet uit gaan.

mijn huisgenote zegt alleen dat zij het ook eens heeft uitgemaakt om dezelfde redenen en ze later inzag dat ze fout zat.

dat geeft me niet echt hoop omdat ik denk dat ik niet dat geluk zal hebben dat mijn ex die denkstap maakt.



ik heb in het verleden ook twee lange relaties gehad.

de eerste ging uit omdat we te jong waren en de liefde weg was.

ik heb het daar heel moeilijk mee gehad (5 jaar lang :S) maar ik zag wel dat er niks meer was.



mijn tweede relatie ging op het eind slecht, die meid was zo afstandelijk op het laatst en zo ijskoud dat ik realiseerde dat er niks meer was bij haar.



Alleen bij mijn huidige ex zag ik nog zoveel liefde en hartstocht in haar ogen. tot op het laatst plande ze dingen voor ons samen, was ze lief, en gaf ze blijk van haar affectie.

tegelijkertijd merkte ik ook dat ze het heel zwaar had.



ik denk dat het dus ligt aan haar depressie, haar bui en dat is zo zwaar voor mij, dat het uit is omdat ze niet helder heeft kunnen denken.



de band tussen ons was extreem goed, we hadden veel overeenkomsten, zelfde gevoelens, zelfde mee gemaakt, dezelfde interesses. in het half jaar dat ik haar kende heb ik meer van mezelf verteld dan in alle voorgaande relaties, meer dan aan mijn ouders. en zij op haar beurt vertelde me dat ze bij mij tot rust kwam, dat ik een van de weinigen was die ze om zich heen kon hebben voor langere tijd.



ik zit nu weer op mijn afstudeerplek, ik push mezelf en mijn huisgenoten helpen me om mijn routine te houden. alleen ik voel me zo leeg, zo machteloos, boos (op haar en mezelf).

ik ben bang om zonder haar te zijn en voor de leegte die er is.

Delmikra: Ja tuurlijk dat is zo. Je wordt niet elke dag wakker met je hoofd in de wolken, maar het contrast is zo groot. Dan denk ik eerst; zie je, alles komt goed, we hebben het heerlijk samen en ik wil bij hem zijn, maar dan na een week slaat dat opeens om en voel ik me weer zoooo angstig de hele tijd en dan vraag ik me weer allerlei dingen af over mijn relatie. Dan vind ik dat alleen maar rotter omdat ik het mezelf kwalijk neem dat ik niet positief kan blijven ofzo.

Denk je dat het gewoon normaal is en dat iedereen dit heeft, of denk je dat we er gewoon nog niet zijn?

Mijn vriend zegt trouwens echt precies hetzelfde als de jouwe haha. Zou bijna denken dat we dezelfde vriend hebben. Hij zegt ook tegen me; bedenk je nou eens hoe lang het goed is gegaan! en dat het dan weer wat minder gaat dat kan toch wel even?

Het is inderdaad belangrijk dat het er gewoon nog steeds is. Ik denk ook wel eens bij mezelf: het ging een tijdje zooooo slecht. Dan voelde ik me bijv. 3 van de 4 weken in de maand rot en ook rot bij mijn vriend en twijfelde ik en wilde ik het steeds uitmaken (maar uiteindelijk toch niet) om van dat angstige gevoel af te zijn. Maar NU! net wat je zegt, nu voel ik me denk ik soms wel 3 van de 4 weken goed. Ik denk dat als je niet meer van iemand houdt of echt niet meer met diegene verder wil, dat je je dan alleen maar rotter en rotter gaat voelen, in plaats van juist steeds iets beter. Denk je niet?



Papyrus, je doet er goed aan om je exvriendin nu in haar waarde te laten en tegemoet te komen in haar wensen, die nu dus luiden: alleen zijn. Heel moeilijk voor je dat snap ik. Het zou inderdaad kunnen dat ze als ze zich beter gaat voelen bij je terug komt, maar ik zou inderdaad toch van het slechtste uit gaan: dat dat niet zo is. Anders kan je alleen maar teleurgesteld worden. Als ik zo lees over jullie relatie dan denk ik dat het inderdaad te maken heeft met haar psychische problemen, en niet met haar liefde voor jou, maar soms kan het heel verwarrend zijn. Door alle gevoelens weet je niet meer wat werkelijk je echte gevoelens zijn en wat de juiste beslissing is. Ze wil waarschijnlijk rust nu. Als ze die rust heeft gekregen en een alles wat meer op een rijtje heeft is het afwachten of ze weer bij je terug komt.

mmm, ze zei dat ze me heel erg zou missen en dat ze mij wou blijven zien. (en dan niet zo van we blijven vrienden).

ik was degene die zei dat ik geen contact meer wou, haar nooit meer zien.



ik zit nu voor de derde dag op mijn afstudeerplek. ik sta om 7 uur op, douche en zit om 8 uur in een hok met anderen. daar blijf ik tot laat in de middag (dat haal ik niet vandaag want ik heb de tranen in mijn ogen).



het ergste is dat ik niet weet wat de echte oorzaak is...haar depressie of is ze echt niet gek op mij?

er zijn tekenen dat het depressie is en er zijn tekenen dat ze me wel heel erg lief had en verliefd was. maar misschien was ze ook niet echt verliefd genoeg.

in het laatste geval blijft het zuur maar dan kan ik ermee proberen te leven.



ik heb zelf ook al lang te maken met psychische problemen. onder andere depressie, slecht zelfbeeld en moeite om me te binden. daar heb ik al zeker 15 jaar last van. ik ken de momenten ook dat de wereld zwart is en dat de verliefdheid minder is en voor de ander beter is dat het uit is. Ik heb geleerd dat te accepteren, te zorgen dat ik die negatieve gevoelens in een keer eruit laat maar geen beslissingen neem.

(zo heb ik een keer midden in de nacht mijn vorige ex een uitmaakmailtje gestuurd en deze een paar uur later weer verwijderd in haar inbox).



het moeilijkste was om ondanks je negatieve gevoelens rationeel te denken. te kijken waarvan het komt en dat het wel weer beter gaat. alleen heeft mij dat tijd gekost omdat ik tot 3 jaar geleden nooit hulp heb gevraagd.

(nu slik ik lekker paroxetine :'))