Tja, en dat was het dan....

quote:_newwoman_ schreef op 14 december 2011 @ 17:42:

Soyli, volgens mij heb jij een sprongetje gemaakt he, even 10 stappen vooruit gedaan. Goed hoor!

Schrik nou niet als je op een gegeven moment weer 3 stappen terug doet, dan heb je per saldo toch 7 stappen voorwaarts gezet.



En waar hij last van heeft, wat voor etiketje je daar ook op kan plakken.. dat doet er niet meer toe toch?

Het gaat nu om jou, succes!



Hoe is het met de rest van de dames?Ik (her)ken de stapjes voor- en achteruit inmiddels ook.. Heb vanmorgen weer tig keer zitten janken hoor, nadat ik me gisteren zo sterk voelde. Maar dat janken heeft te maken met het rouwen om iets dat er nooit was. Alleen in mijn hoofd. En niet meer om hem. Ik ben echt klaar met hem. Mis een partner, mis de vader van mijn kinderen, mis mijn gezin, mis de gezinsdingen, ga mijn huis straks missen, maar mis hém niet meer. Hij, als mens. Want degene waar ik (naast mijn kinderen) het meest van hield heeft me ook het meest pijn gedaan. Met vreemdgaan, met liegen, met me (ons) respectloos behandelen, met onterecht boos zijn en verwijten maken, met me als voetveeg behandelen. Ik hield van de zekerheid, van het teamgevoel, van het complete gezin, van de stabiliteit, maar niet meer van deze man. Dat kan en wil ik nu niet meer geloven...

@soyli Heb mij ook voorgehouden aan mijzelf en aan de kids te denken, Ik kan niet veranderen wat er allemaal gebeurt is. Ik moet er mee dealen, of ik moet weg gaan. Maar dan nog zal ik ermee moeten dealen. Het is moeilijk. Mijn man denkt oprecht dat ie aan een mlc lijdt. Als ik alles op een rijtje zet denk ik dat ook, maar dat maakt niets van het gebeurde goed..

En we hebben het nu best fijn en ik geef veel om de beste man ondanks alles wat gebeurt is. En dat maakt het zo moeilijk. Blijf ik nu bij hem omdat ie een fijne pa is voor de kids? of omdat ik nog veel van hem houd.. En wat is in deze houden van? Je hebt heel wat gedeeld.

Ik heb besloten mijn man los te laten en hem uit te zoeken hoe en wat. Maar ik heb als regel dat alle contact met haar stopt. Stiekem hoopte ik dat het contact doorging.. dan is de keus zo gemaakt( ga ik weg hoor). Maar tot nu toe geen contacten.. En dan krijg je weer hoop dat ie echt wil. Maar ik ga niet op mijn knieen liggen smeken.. Oh houdt aub van mij. !!

Ik vind het echt moeilijk. Ik wil hem eendels helemaal niet verliezen en er voor gaan en aan de andere kant vraag ik mij af of ik met deze man zoals hij nu is kan samen leven.

Heb hem ook al eens verteld dat als wij niet met elkaar meer door een deur konden dat het makkelijker was geweest. En hij geeft het zelfde aan. We hebben helemaal geen hekel aan elkaar. En waar trek ik de grens tot blijven en gaan en wat vraag ik als ik vertrek van mijn kids.. Blijf ik voor de kids?



Normaal is het mijn man die gaat stappen.. Ik heb besloten dat ik vrijdag na de kerstborrel van mijn werk maar es ga stappen. Ff lekker de kroeg in, in mijn eentje. Misschien krijg ik een vriendin mee? Moet mijn sociale contacten maar es uitbreiden.



Soms heb ik het idee dat ik mijzelf aantrekkelijk moet maken voor mijn man en dat hij me dan ziet staan.. Kolder natuurlijk. Ik moet mijn leven weer oppakken en verder gaan. Ik denk dat we daar als gezin meer aan hebben.



Nu eerst maar eens een tukkie doen! Heb een nachtdienst vannacht!



Fijn al jullie verhalen te lezen. Soms wil ik antwoorden, maar denk dan bij mijzelf hebben jullie er wat aan als ik reageer? Ik ga het wel proberen, maar op dit moment zit ik in een nog andere situatie. Ik put de hoop uit jullie verhalen dat als ik met de kids zou vertrekken dat het ook met mij goed komt. Jullie zijn zo sterk hier op dit forum. Echt mijn petje af voor jullie!!

Wat hebben al onze verhalen toch veel overeenkomsten! Soyli, wat jij net geschreven heb, zou mijn stukje kunnen zijn. Zo voelt het voor mij nu ook. En er is (over het algemeen) veel meer rust.

Was gisteren bij de peut en die vertelde mij ook dat ik zo veranderd ben de laatste paar weken, rustiger, heb me er grotendeels bij neergelegd en ben bezig stappen vooruit te maken. Misschien nog kleine stapjes en soms ook een grote stap terug, maar ze zijn er wel.

En dat wil ik ook: vooruit! Ik ben lang genoeg blijven hangen. Ik ga me nu storten op de kinderen en niet te vergeten mezelf: wat maakt mij nou blij en wat wil ik de komende jaren! Vrijheid om zelf te beslissen is ook heel wat waard!! We gaan er komen, dames, allemaal!!

jep ff sms gedaan naar vriendin! Vrijdag es ff lekker een avondje barhangen... Tjonge heb der zin in ook!



Manlief gezegt dat hij thuis moet zijn voor kids omdat ik de bar in ga. Had strubbeling verwacht, maar hij geeft aan dat ik veel plezier moet maken en dat hij graag thuis blijft als ik een avondje weg wil.. Is wel heel makkelijk zo..Nou ja moet het beste er maar van hopen..

quote:hova schreef op 14 december 2011 @ 18:09:

Wat hebben al onze verhalen toch veel overeenkomsten! Soyli, wat jij net geschreven heb, zou mijn stukje kunnen zijn. Zo voelt het voor mij nu ook. En er is (over het algemeen) veel meer rust.

Was gisteren bij de peut en die vertelde mij ook dat ik zo veranderd ben de laatste paar weken, rustiger, heb me er grotendeels bij neergelegd en ben bezig stappen vooruit te maken. Misschien nog kleine stapjes en soms ook een grote stap terug, maar ze zijn er wel.

En dat wil ik ook: vooruit! Ik ben lang genoeg blijven hangen. Ik ga me nu storten op de kinderen en niet te vergeten mezelf: wat maakt mij nou blij en wat wil ik de komende jaren! Vrijheid om zelf te beslissen is ook heel wat waard!! We gaan er komen, dames, allemaal!!



Berusting.. Ik heb, net als jij, maanden-/jarenlang in de ontkenningsfase gezeten.. Bij alles wat iedereen tegen me zei, dacht ik 'praat maar lekker door, ik hoop toch dat we weer bij elkaar komen'.. Hij hield die deur, net als jouw ex, ook op een kier. Bleef maar herhalen dat hij het niet wist. Maar bleef haar wel zien (sterker nog; zij sliep (en slaapt) daar als ze beiden geen kinderen hadden (hebben).

Maar nu is er bij mij een knop om gegaan. Dat heeft te maken met dingen die de afgelopen week zijn gebeurd. Hij kwam aan mijn kindjes. Niet letterlijk, wel figuurlijk. Ik heb zondag een kant van hem gezien die mij heeft doen overtuigen van het feit dat hij puur en alleen met zichzelf bezig is. Hij is het belangrijkst vindt hij zelf, en zo handelt hij ook. En ik moet bekennen dat ik daar heel erg van geschrokken ben. Maar meer nog: het heeft me de ogen geopend. Ik kan niet meer met door. Dat wil ik ook niet meer. Voor mezelf niet, maar zeker ook niet voor de kinderen. Hoe graag ik ze dat complete gezin had willen bieden, ik weet nu heel zeker dat dit voor hen de beste oplossing is. Hij zorgt goed voor ze als ze daar zijn, ze gaan er graag heen, dát is het belangrijkst. In mij zullen ze de stabiele factor vinden, nu en altijd!

En natuurlijk ben ik bang voor de toekomst. Voor zijn wispelturigheid. Voor het feit dat ik nou zelf een leven moet gaan opbouwen. Voor hoe de kinderen het straks gaan doen. En of ik ooit nog een keer verliefd wordt en échte, gelijkwaardige liefde mag gaan kennen. Maar zekerheid heeft niemand. Duss.... Probeer ik zoveel mogelijk in het nu te blijven (lukt op dit moment een kwartiertje per dag, ik hoop dat snel te kunnen gaan uitbreiden). Ik zit NU op de bank met een heerlijke magnetronmaaltijd voor me.. Televisie aan. Laptop naast me. Straks met vriendin wandelen. Wie doet me wat?!?!



Hoe is de stand van zaken bij jullie nu? Hoe staat hij erin? Ik merkte namelijk dat jij wel nog hoop had (hebt) een paar dagen geleden..

Lieve meiden, als ik jullie allemaal apart moet toespreken wordt dit een erg lang bericht. Maar wat ben ik trots op jullie!!

Jullie hebben een lange weg afgelegd, maar zijn in elk geval allemaal in staat om de realiteit onder ogen te zien en je grenzen te bepalen.

Net als bij Hova en Soyli is er teveel gebeurd, om nog goed te komen. Ik ben er achter gekomen dat de afgelopen jaren alles altijd alleen om hem draaide. Dat zou ik in elk geval niet meer toelaten, en daar kan hij vast niet mee leven. Hij probeert zelfs nu te bepalen hoe ik me moet voelen. Ik mag niet boos zijn, mag wel verdrietig zijn (is hij ook, waarom weet ik niet). En uiteraard ligt het allemaal nog steeds aan mij. Hij komt er nog wel achter, dat het gras aan de overkant niet altijd groener is.

Vandaag gaat het hier weer wat beter. Schoonouders zijn hele dag hier geweest en hebben gewerkt als een paard. Schoongemaakt, opgeruimd, noem maar op. Ik heb al twee jaar erg veel last van mijn rug (verweet l*l mij ook, dat ik niets meer kon, maar een handje helpen: ho maar) en huishoudelijke werkzaamheden vielen en vallen me zwaar.

Dus zijn we er allemaal beter van geworden: zij hadden afleiding en het gevoel "iets te kunnen doen" en ik heb een schoon huis met Kerst. Het helpt wel als je afleiding hebt, anders blijf je maar piekeren. Alleen de momenten dat je de kerstkaarten uit de bus haalt en er staat familie... doet dat toch weer even pijn.

Voor de rest probeer ik het dag bij dag te bekijken. Ik heb alleen het gevoel dat ik 's nachts in mijn slaap nog lig te huilen. Ik word 's morgens wakker met brandende rode ogen. Ik blijf ook steeds doodmoe. Maar we gaan het redden, allemaal samen We zijn al een heel eind gekomen

Net een gesprek met oudste zoon gehad. Over dat ik ex nooit meer terug wil en dat hij er een puinhoop van gemaakt heeft. (Ex was een conrolfreak en deed graag zijn eigen leuke egodingetjes). Maar dat ik eigenlijk zou willen dat dit nooit gebeurd was. Maar het is zo, dus moeten we ermee dealen. Moeilijk voor een jongen van nu 15...



Ex en nieuwe vrouw hebben alles kapot gemaakt en daar moeten ze mee leven. Ze zien er niet uit, drie jaar later. Zwaar ongelukkig; rimpels, vervallen rotkoppen, veel schreeuwen, maar leuk doen. Dat dat is hun lot. Kinderen van padje af, geen vrienden, geen/ amper mensen die hen respecteren. En dan maar doen alsof je het zelf wel kunt verdedigen. Zij moeten ermee leven. Ik kan verder. Mijn kinderen ook, uiteindelijk. Ik houd onvoorwaardelijk van hen namelijk.



Als je vent er net vandoor gaat reageer je uit angst. Pas later kun je beseffen wat je te winnen hebt, ondanks alle ellende. Je bent meer waard dan uit angst te leven. Je verdient mensen die onvoorwaardelijk voor je kiezen en van je houden en bovenal moet je van jezelf houden!

Ik sluit me bij je aan Allalone, hoe doe je dat?

Mijn ervaring; functioneel contact is een must dus probeer niks meer op het emotionele vlak bij hem te halen, hoe moeilijk ook!

Regel je zaken rationeel, advocaat e.d.

Weet dat je je verstand moet volgen, je gevoel volgt helaas pas later, dat is een gegeven en een noodzakelijk kwaad.

Als je merkt dat jouw akties een positief resultaat hebben voor jezelf, krijg je weer vertrouwen, in jezelf!

Weet wie je vrienden zijn en doe daar een beroep op om je hart te luchten.

Neem de tijd om te rouwen en te 'helen'.

Oordeel niet te hard over jezelf.

Probeer zo min mogelijk info over zijn doen en laten te hebben.

Kijk vooruit en bedenk wie je over een jaar wilt zijn (ideaalbeeld).

En dames, ik heb 2x een scheiding meegemaakt en ik kan vol overtuiging zeggen dat mijn leven beter is nu ik het zelf kan indelen dan toen ik afhankelijk was van de grillen van vriend.

Heb vertrouwen in jullie eigen kracht.

dubbel

@Soyli, ja; hoe is de stand van zaken hier? Heb ik nog hoop?

Ja, nee, eigenlijk niet echt, misschien een ieniemienie beetje. De hoop die ik nog heb betreft de Hovaman zoals hij was voor al deze ellende begon en het is niet realistisch te denken dat die nog terug komt any time soon. Laat ik het zo zeggen; de deur staat nog op een heel klein kiertje, maar dat kiertje wordt elke dag nauwer...

En hoe hij erin staat weet ik eigenlijk niet, ik vraag er niet meer naar. Hij is niet meer zo afstandelijk als eerst, blijft hier soms hangen nadat ik thuis kom als hij hier bij de kinderen geweest is, was bezorgd toen ik vandeweek ziek was, is duidelijk op zoek naar een huis dat hij tijdelijk kan huren ipv iets permanents.

Maar eigenlijk doet het er voor mij op dit moment niet zoveel toe hoe hij erin staat. Het is alleen belangrijk wat ik wil op dit moment en nu weet ik echt niet of ik verder met hem wil. Zoals hij nu is, niet iig. En dat is duidelijk. Of er in de toekomst nog iets voor ons mogelijk is, weet ik niet. Maar voorlopig zeer zeker niet en ik heb er dan ook momenteel niet zoveel moeite meer mee als hij de deur hier weer uitloopt nadat hij bij de kids geweest is (hoe gezellig het soms ook is als hij blijft hangen, dat is dan echt weer even fijn met zijn allen). Dat geeft mij persoonlijk veel rust en die heb ik nodig op dit moment...

Maar goed, mijn gevoelens veranderen nog steeds van dag tot dag...



@Kunstje, dat had ik ook altijd; nachtenlang huilen en overdag ook vaak. Maar ik merk bij mij dat het minder wordt. Ik heb het nog wel eens, vooral in het weekend, dat ik zo verschrikkelijk verdrietig (en vooral alleen ) wakker word, maar het wordt zeker minder...



@Gianna, je hebt zo gelijk!! Maar makkelijker wordt het er niet van! En jij hebt zeker niet de gemakkelijkste weg gekozen; met je ex en zij dicht in je buurt! Ik blijf jou bewonderen, vrouw!! Gianna rocks inderdaad!!



@Lieve All, er is bij jou een hoop om van te houden!! Ik ken je helemaal niet zo goed, 'alleen maar' van ons mailgroepje! Maar ik 'zie' een ontzettend lieve, warme vrouw die ondanks haar eigen ellende elke dag weer klaarstaat om anderen aan te moedigen, te ondersteunen met lieve berichtjes! Hoe vaak jij mij alweer niet een dag hebt doorgesleurd!!

En als ik naar je foto op fb kijk, zie ik ook een prachtige vrouw!

Je bent mooi van binnen en van buiten, er is heel wat om van te houden! Zorg ervoor dat je dat houden van jezelf weer terugvindt, want ik denk dat je daarmee al een hele hoop wint en anders tegen alles aan gaat kijken!



Ik vind het raar om te zeggen, maar ik 'hou wel van mezelf'. Ik vind het best vreemd (en eigenlijk 'not done') om hier 'op te scheppen' over mezelf, maar ik vind mezelf best lief, warm naar anderen toe, doe ontzettend mijn best om een lieve, begripvolle moeder te zijn, een best goede vriendin, ben creatief en goed in mijn werk en vind mezelf best aantrekkelijk om te zien (en last but not least, ben ontzettend bescheiden )

Zo, mooi lijstje he!! Dus ik ben best de moeite waard, al zeg ik het zelf!



Nu jij zo'n lijstje maken voor jezelf, All, wat zijn jouw pluspunten (en ik weet er al een aantal)...

@Campari; 2 x een scheiding.... pfff.. 1 keer is al zwaar genoeg...

Ik vind mij wel een leuk mens! Ik regel alles hartstikke goed voor mijn kinderen, ben leuk gezelschap, slim, werk hard en doe leuke dingen. Beter dan dit kan ik het niet!

Ik vind mij leuker dan voordat man er vandoor ging. Doordat hij niet meer in onze relatie en ons gezin investeerde, voelde dat niet goed.

quote:hova schreef op 15 december 2011 @ 09:51:

@Campari; 2 x een scheiding.... pfff.. 1 keer is al zwaar genoeg...

Nuancering, heb het nooit langer dan 4 jaar volgehouden maar wel 1x met een kind dus...

Ik weet wel wat lijden is en dit omgezet in leiden.

quote:gianna schreef op 15 december 2011 @ 09:59:

Ik vind mij leuker dan voordat man er vandoor ging. Doordat hij niet meer in onze relatie en ons gezin investeerde, voelde dat niet goed.Tsjakka!

quote:gianna schreef op 15 december 2011 @ 09:59:

Ik vind mij leuker dan voordat man er vandoor ging. Doordat hij niet meer in onze relatie en ons gezin investeerde, voelde dat niet goed.

Sorry, gewoonlijk is mijn pc super traag... nu niet.

dubbel

quote:gianna schreef op 15 december 2011 @ 09:58:

Ik vind mij wel een leuk mens! Ik regel alles hartstikke goed voor mijn kinderen, ben leuk gezelschap, slim, werk hard en doe leuke dingen. Beter dan dit kan ik het niet!

Hee leuk mens! Hier nog zo'n leukerd, ik dus haha.

Campari ik vind die van jou ook erg goed..

Lijden omzetten in leiden!



En overleven wordt vanzelf weer leven!

Het heeft wel tijd nodig, maar zie eens hoever jullie allemaal alweer zijn gekomen in de loop van dit topic, blik op de toekomst dames!

Het komt goed met jullie!

Zeker weten!



Oh ja en Hova, ik heb je irl gezien, niks mis met jou, je bent een mooie vrouw, gewoon een lekker ding hahahha.

Die a.s. ex van jou is echt niet goed wijs dat hij jou laat lopen, maarja, dat geldt ook voor de mijne, en ook voor die andere sukkels.

Misschien zijn we gewoon te goed voor ze, in alle opzichten

@ allalone ik zag dat je je afvroeg hoe je dat doet: van jezelf houden... via een ander topic (ik dacht van Elmervrouw??? ik weet het niet meer) zag ik een link naar deze website. Misschien heb je er iets aan?

Heyyyy Newwoman!! jij ook hier ;o))



Je hebt gelijk, we zijn gewoon beter af zonder onze exen! Ik vind het in ieder geval een stuk makkelijk om zónder hem gelukkig te zijn, dan toen ik nog met hem was.

Freemind! Haaaai

quote:_newwoman_ schreef op 15 december 2011 @ 10:13:

Oh ja en Hova, ik heb je irl gezien, niks mis met jou, je bent een mooie vrouw, gewoon een lekker ding hahahha.

Die a.s. ex van jou is echt niet goed wijs dat hij jou laat lopen, maarja, dat geldt ook voor de mijne, en ook voor die andere sukkels.

Misschien zijn we gewoon te goed voor ze, in alle opzichtenThanx NewWoman, haha!

Ach, ik heb net als een dolle lopen poetsen en stofzuigen boven. Met heel hard een CD'tje op die ik al lang niet had gedraaid, eentje die ik kreeg van mijn SV'tje toen ik nog heel erg verliefd op hem was.

En raar maar waar, ik ben weer helemaal vrolijk!



Plus dat ik me realiseerde dat het vandaag precies 3 jaar geleden is dat ik de sleutel kreeg van dit huis!

Zat ik daar alleen bij de notaris, ex zijn naam werd genoemd want we waren nog steeds getouwd...

Heb die hele procedure lang gehuild, zonder geluid, maar aan een stuk door liepen de tranen over mijn wangen, was geen houden aan... Wat een hel..



En kijk me nu eens!

Vrolijk stofzuigend, meezingend, ik ben gewoon gelukkig!

Eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik dat sinds een half jaar kan zeggen en het ook echt meen, maar goed.. ik ben ook niet een van de snelsten hoor....