Relaties
alle pijlers
Het Verlatingsangst-topic
vrijdag 6 juli 2007 om 12:12
Heb je verlatingsangst?
Denk je dat je verlatingsangst hebt?
Heeft je partner verlatingsangst?
Wil je je ei kwijt?
WIl je weten of je de enige in de wereld bent die zich zo voelt?
WELKOM!!!
Hoe normaal is het dat ik me ongerust maak dat mijn vriend of vriendin mij niet meer leuk vindt of misschien zelfs geen interesse meer heeft om nog met mij om te gaan? Zowel kinderen, adolescenten en volwassen worstelen hier wel eens met de angst om door de ander verlaten of verstoten te worden. Vaak is die ander iemand waar men liefde en afhankelijkheid bij voelt. Dit kunnen je ouders zijn, je partner, iemand waar je verliefd of trots op bent, of juist iemand die negatief over je zou kunnen oordelen waardoor je erg verdrietig en gekrenkt raakt. Als je leven erg gestuurd of beïnvloed wordt door de angst om door iemand verlaten te worden heeft dit grote invloed op je emoties, je gedachten, je gedragingen en vertrouwen in jezelf en anderen. Als de angst en onrustgevoelens je in de greep krijgen en je jezelf in de loop van weken en maanden kwellen zonder dat je hier goed de baas over kunt worden, ben je gevangen in een gevoel wat vaak wordt aangeduid met verlatingsangst. Deze angst wordt door diegene die daar aan leidt en/of door de omgeving als buitensporig beschouwd. Kortom er lijkt een maat te zijn voor normale en abnormale verlatingsangst. Abnormale verlatingsangst wordt bepaald door de lengte van de tijd dat men geplaagd wordt door de angst, de intensiteit van deze angst, de mate waarin je je gedachten en gedrag beïnvloed worden.
Iemand met verlatingsangst kan bijvoorbeeld bang zijn om zijn geliefde te verliezen. Om deze angst te neutraliseren ontstaan controlerende gedragingen om geruststelling te krijgen. Is de geliefde niet stiekem verliefd op een ander? Door iemand uit angst of jaloersie te controleren, door overdreven te ''vissen'' wat de geliefde heeft gedaan of denkt, door juist heel vaak bij je geliefde in de buurt te willen zijn, je zo gedragen dat je geliefde je moeilijk kan verwerpen krijgt verlatingsangst een extra complexiteit.
Vaak zijn mensen met buitensporige verlatingsangst zo gevangen in hun angst en verwarde gevoelens, negatieve gedachtegangen en neutraliserende gedragingen, dat ze er alleen niet uitkomen. Al onderkent men zijn/haar eigen verlatingsangst, de zuigende werking van de angst maakt dat men te weinig weerstand hieraan kan bieden. Wat dan? Praten over je angst en controlerende gedragingen met de partner kan in bepaalde gevallen het patroon doorbreken. Is dit niet mogelijk dan zijn wijze en goede vrienden diegene die een klankbord kunnen vormen en goede raad kunnen geven. Lukt ook dit niet ga dan naar je huisarts of een relatiedeskundige of psycholoog om het door te praten.
Denk je dat je verlatingsangst hebt?
Heeft je partner verlatingsangst?
Wil je je ei kwijt?
WIl je weten of je de enige in de wereld bent die zich zo voelt?
WELKOM!!!
Hoe normaal is het dat ik me ongerust maak dat mijn vriend of vriendin mij niet meer leuk vindt of misschien zelfs geen interesse meer heeft om nog met mij om te gaan? Zowel kinderen, adolescenten en volwassen worstelen hier wel eens met de angst om door de ander verlaten of verstoten te worden. Vaak is die ander iemand waar men liefde en afhankelijkheid bij voelt. Dit kunnen je ouders zijn, je partner, iemand waar je verliefd of trots op bent, of juist iemand die negatief over je zou kunnen oordelen waardoor je erg verdrietig en gekrenkt raakt. Als je leven erg gestuurd of beïnvloed wordt door de angst om door iemand verlaten te worden heeft dit grote invloed op je emoties, je gedachten, je gedragingen en vertrouwen in jezelf en anderen. Als de angst en onrustgevoelens je in de greep krijgen en je jezelf in de loop van weken en maanden kwellen zonder dat je hier goed de baas over kunt worden, ben je gevangen in een gevoel wat vaak wordt aangeduid met verlatingsangst. Deze angst wordt door diegene die daar aan leidt en/of door de omgeving als buitensporig beschouwd. Kortom er lijkt een maat te zijn voor normale en abnormale verlatingsangst. Abnormale verlatingsangst wordt bepaald door de lengte van de tijd dat men geplaagd wordt door de angst, de intensiteit van deze angst, de mate waarin je je gedachten en gedrag beïnvloed worden.
Iemand met verlatingsangst kan bijvoorbeeld bang zijn om zijn geliefde te verliezen. Om deze angst te neutraliseren ontstaan controlerende gedragingen om geruststelling te krijgen. Is de geliefde niet stiekem verliefd op een ander? Door iemand uit angst of jaloersie te controleren, door overdreven te ''vissen'' wat de geliefde heeft gedaan of denkt, door juist heel vaak bij je geliefde in de buurt te willen zijn, je zo gedragen dat je geliefde je moeilijk kan verwerpen krijgt verlatingsangst een extra complexiteit.
Vaak zijn mensen met buitensporige verlatingsangst zo gevangen in hun angst en verwarde gevoelens, negatieve gedachtegangen en neutraliserende gedragingen, dat ze er alleen niet uitkomen. Al onderkent men zijn/haar eigen verlatingsangst, de zuigende werking van de angst maakt dat men te weinig weerstand hieraan kan bieden. Wat dan? Praten over je angst en controlerende gedragingen met de partner kan in bepaalde gevallen het patroon doorbreken. Is dit niet mogelijk dan zijn wijze en goede vrienden diegene die een klankbord kunnen vormen en goede raad kunnen geven. Lukt ook dit niet ga dan naar je huisarts of een relatiedeskundige of psycholoog om het door te praten.
zondag 13 januari 2008 om 19:49
Missy_2, ik herken je gevoel, vooral in het begin van mijn relatie kon ik een dag vantevoren al tegen het naderende 'afscheid' opzien en de hele zondag had ik een naar gevoel als ik wist dat ik 's avonds weer naar huis zou gaan. Het is bij mij wel steeds beter geworden, ik ben overigens ook in therapie omdat ik erg veel moeite had om alleen te zijn en regelmatig last had van een verschrikkelijk gevoel van wanhoop en niet meer willen leven.
Misschien heb je ook iets aan het topic 'emotioneel afhankelijk/relatieverslaafd', dat gaat ook min of meer over dit onderwerp.
Misschien heb je ook iets aan het topic 'emotioneel afhankelijk/relatieverslaafd', dat gaat ook min of meer over dit onderwerp.
zondag 13 januari 2008 om 20:10
Heey Sunshine,
dat topic heb ik inderdaad net gelezen, omdat het me zo aansprak, haha wel toevallig! Goed dat je dat nog even noemt, goed topic. Ook al is het onderwerp redelijk verdrietig, want je wilt niet emotioneel afhankelijk zijn, dat wil niemand. Maar herkende ook enorm veel in dat topic inderdaad.
Ik ben ook in therapie, o.a. ook voor die dingen die jij noemt, maar nog wel meer. Alleen het is zoveel wat ik nog moet verwerken en het lijkt me onmogelijk te realiseren dat ik ook 'normaal' kan gaan functioneren.
dat topic heb ik inderdaad net gelezen, omdat het me zo aansprak, haha wel toevallig! Goed dat je dat nog even noemt, goed topic. Ook al is het onderwerp redelijk verdrietig, want je wilt niet emotioneel afhankelijk zijn, dat wil niemand. Maar herkende ook enorm veel in dat topic inderdaad.
Ik ben ook in therapie, o.a. ook voor die dingen die jij noemt, maar nog wel meer. Alleen het is zoveel wat ik nog moet verwerken en het lijkt me onmogelijk te realiseren dat ik ook 'normaal' kan gaan functioneren.
maandag 14 januari 2008 om 13:25
Missy_2, het kan wel hoor, alleen zal het heel geleidelijk gaan en soms merk je niet eens dat het steeds beter gaat, maar als je dan terugkijkt zie je het wel degelijk.
Ik reageer bijv. in deze relatie al heel anders dan in mijn vorige. Soms moet ik ook wel op mijn kiezen bijten en reageer ik positief naar mijn vriend toe, terwijl ik me niet zo voel, maar het helpt wel.
Ik heb bijv. bij dat afscheidprobleem nooit zo aan mijn vriend laten merken dat ik daar moeite mee had, dat hield ik bij mezelf en ging dan later wel zitten huilen.
Ik vond het in het begin ook verschrikkelijk om naar mijn werk te moeten, terwijl ik wist dat ik hem 's avonds weer zou zien. Alsof ik hem gewoon niet uit het oog wilde verliezen. Meestal belde ik hem dan in de lunchpauze om even te praten en me weer rustig te voelen. Ik ben destijds ook overspannen geweest, mede hierdoor.
De dagen dat ik alleen was waren een hel, ik heb daadwerkelijk zelfmoordgedachten gehad, zo onverdraaglijk was dat gevoel, een vreselijk soort wanhoop. Als mijn vriend liet merken dat hij een actrice op TV wel leuk vond, kon ik 3 dagen van slag zijn...
Het is eigenlijk geleidelijk steeds beter gegaan, mede doordat ik ook juist wel heb geleerd me beter te uiten. Ik hield bepaalde dingen voor me, omdat ik niet moeilijk wilde doen, maar als ik dan alleen was ging ik erover lopen piekeren. Nu geef ik wel gewoon aan wat ik wil.
Moeilijk dat hij 2 weken weggaat, dat is wel een aardige test. Heb je al een idee hoe je dat gaat invullen, heb je al plannen om met andere mensen iets af te spreken of voor jezelf iets te gaan doen?
Het kan helpen om leuke dingen voor jezelf te bedenken, misschien iets wat je graag doet maar waar het steeds niet van komt.
Ik vond/vind het altijd moeilijk om met anderen iets af te spreken als ik weet dat ik ook met mijn vriend af kan spreken, zo'n periode alleen gebruik ik dan om met mensen af te spreken en dat deed me dan wel goed. Ik probeer nu ook om afspraken te maken ook als mijn vriend wel beschikbaar is en dat gaat steeds beter.
Ik reageer bijv. in deze relatie al heel anders dan in mijn vorige. Soms moet ik ook wel op mijn kiezen bijten en reageer ik positief naar mijn vriend toe, terwijl ik me niet zo voel, maar het helpt wel.
Ik heb bijv. bij dat afscheidprobleem nooit zo aan mijn vriend laten merken dat ik daar moeite mee had, dat hield ik bij mezelf en ging dan later wel zitten huilen.
Ik vond het in het begin ook verschrikkelijk om naar mijn werk te moeten, terwijl ik wist dat ik hem 's avonds weer zou zien. Alsof ik hem gewoon niet uit het oog wilde verliezen. Meestal belde ik hem dan in de lunchpauze om even te praten en me weer rustig te voelen. Ik ben destijds ook overspannen geweest, mede hierdoor.
De dagen dat ik alleen was waren een hel, ik heb daadwerkelijk zelfmoordgedachten gehad, zo onverdraaglijk was dat gevoel, een vreselijk soort wanhoop. Als mijn vriend liet merken dat hij een actrice op TV wel leuk vond, kon ik 3 dagen van slag zijn...
Het is eigenlijk geleidelijk steeds beter gegaan, mede doordat ik ook juist wel heb geleerd me beter te uiten. Ik hield bepaalde dingen voor me, omdat ik niet moeilijk wilde doen, maar als ik dan alleen was ging ik erover lopen piekeren. Nu geef ik wel gewoon aan wat ik wil.
Moeilijk dat hij 2 weken weggaat, dat is wel een aardige test. Heb je al een idee hoe je dat gaat invullen, heb je al plannen om met andere mensen iets af te spreken of voor jezelf iets te gaan doen?
Het kan helpen om leuke dingen voor jezelf te bedenken, misschien iets wat je graag doet maar waar het steeds niet van komt.
Ik vond/vind het altijd moeilijk om met anderen iets af te spreken als ik weet dat ik ook met mijn vriend af kan spreken, zo'n periode alleen gebruik ik dan om met mensen af te spreken en dat deed me dan wel goed. Ik probeer nu ook om afspraken te maken ook als mijn vriend wel beschikbaar is en dat gaat steeds beter.
dinsdag 15 januari 2008 om 13:29
Heey Sunshine!
Veel herkenning als ik je laatste berichtje lees zeg. Ik hou het ook voor me hoor, bij het afscheid nemen. Hij merkt wel dat ik me iets minder voel en dan zegt hij: doe nou eens niet zo . Maar als hij weg is barst ik in tranen uit, waar hij niks van merkt.
De dagen alleen zijn voor mij nu nog steeds een hel eigenlijk, want ook ik heb zelfmoordgedachten. Al vanaf vorig jaar zomer helaas. Heb één keer daadwerkelijk pillen geslikt, teveel, maar ze daarna uitgekotst. Sinds dat moment is het minder geworden, omdat ik toen besefte dat het zomaar over kon zijn. Ik had toen nog geen relatie. Toen ik een relatie kreeg ging het véél beter met me, de dagen dat ik bij hem was inderdaad! Maar voor de rest voelde ik me gewoon vreselijk.. en nu is dat niks veranderd.
Die 2 weken gaan heel zwaar worden en hij begrijpt daar niks van. Ik vertel hem dat ook niet. Deze week en volgende week kunnen we elkaar alleen in het weekend zien. Daar begon ik over tegen hem en toen zei hij dat ik me aanstelde, omdat het na die 2 weken weer meer zou worden (elkaar meer zien). Hij zegt ook wel eens dat ik zeur en dat soort dingen. Door dit alles trek ik me nog meer terug en durf ik nog minder hem dingen te zeggen.
Terwijl hij juist ook zegt: ik wil dat je met me praat en alles aan me verteld.. ik snap het niet
Vind het al wel heel knap dat jij nu al wel afspreekt met mensen als je vriend beschikbaar is. Dat heb ik 1 keertje gedaan tot nu toe, maar wil het ook leren. Knap van je hoor!
Veel herkenning als ik je laatste berichtje lees zeg. Ik hou het ook voor me hoor, bij het afscheid nemen. Hij merkt wel dat ik me iets minder voel en dan zegt hij: doe nou eens niet zo . Maar als hij weg is barst ik in tranen uit, waar hij niks van merkt.
De dagen alleen zijn voor mij nu nog steeds een hel eigenlijk, want ook ik heb zelfmoordgedachten. Al vanaf vorig jaar zomer helaas. Heb één keer daadwerkelijk pillen geslikt, teveel, maar ze daarna uitgekotst. Sinds dat moment is het minder geworden, omdat ik toen besefte dat het zomaar over kon zijn. Ik had toen nog geen relatie. Toen ik een relatie kreeg ging het véél beter met me, de dagen dat ik bij hem was inderdaad! Maar voor de rest voelde ik me gewoon vreselijk.. en nu is dat niks veranderd.
Die 2 weken gaan heel zwaar worden en hij begrijpt daar niks van. Ik vertel hem dat ook niet. Deze week en volgende week kunnen we elkaar alleen in het weekend zien. Daar begon ik over tegen hem en toen zei hij dat ik me aanstelde, omdat het na die 2 weken weer meer zou worden (elkaar meer zien). Hij zegt ook wel eens dat ik zeur en dat soort dingen. Door dit alles trek ik me nog meer terug en durf ik nog minder hem dingen te zeggen.
Terwijl hij juist ook zegt: ik wil dat je met me praat en alles aan me verteld.. ik snap het niet
Vind het al wel heel knap dat jij nu al wel afspreekt met mensen als je vriend beschikbaar is. Dat heb ik 1 keertje gedaan tot nu toe, maar wil het ook leren. Knap van je hoor!
zondag 27 januari 2008 om 17:55
Ik heb ook een soort verlatingsangst... bij mij is het dat ik voortdurend bang ben dat mijn vriend dood zal gaan. Mijn vader is overleden toen ik 4 maanden oud was, dat verklaart het waarschijnlijk wel. Soms kan ik al bang worden als hij een boodschapje gaat doen, dan ben ik bang dat hij onder een auto komt. Deze week is hij op studiereis in San Francisco, ik heb de twee nachten voor hij ging nauwelijks geslapen. Ik stel me keer op keer voor dat hij nooit meer terugkomt. Terwijl ik zelf zonder aarzelen in een vliegtuig stap. Het is alsof ik denk dat mij niks zal overkomen, maar hem een heleboel.
Nu ik weet dat hij veilig geland is scheelt het wel, nu probeer ik hem gewoon zo min mogelijk te missen en zoveel mogelijk leuke/nuttige dingen te doen. Ik ben ook niet bang dat hij in Amerika zal vreemdgaan ofzo. Ik weet niet of die angst voor doodgaan telt als verlatingsangst, maar irritant is het wel. Hij gaat namelijk ook nog heen en terug naar Las Vegas vliegen en hij moet nog terug...
Nu ik weet dat hij veilig geland is scheelt het wel, nu probeer ik hem gewoon zo min mogelijk te missen en zoveel mogelijk leuke/nuttige dingen te doen. Ik ben ook niet bang dat hij in Amerika zal vreemdgaan ofzo. Ik weet niet of die angst voor doodgaan telt als verlatingsangst, maar irritant is het wel. Hij gaat namelijk ook nog heen en terug naar Las Vegas vliegen en hij moet nog terug...
zaterdag 8 maart 2008 om 18:19
up
heb een vreselijke terugval.
vriend is inmiddels weer 3 maanden terug in mijn leven en ik vind het super!!! we gaan er helemaal voor, maar ik haal elke aanleiding aan om ruzie te maken, ben ineens vreselijk jaloers en zo onzeker dat ik teveel bevestiging wil....zoveel zelfs dat ik de antwoorden die hij me volgens mezelf moet geven voorstel en teleurgesteld en boos ben als hij NATUURLIJK niet die antwoorden geeft. (bijv. ik vraag vind je het leuk als ik dan en dan daarheen meega? hij: kijk maar, maakt niks uit, terwijl ik verlang dat hij zegt: ja leuk schat, graag!!!) hij kan immers geen gedachten lezen.
ben aan het denken om weer terug naar psychotherapeut te gaan, maar nu is de drempel NOG hoger omdat ik langzamerhand echt een hekel aan mezelf begin te krijgen. pfffff
heb een vreselijke terugval.
vriend is inmiddels weer 3 maanden terug in mijn leven en ik vind het super!!! we gaan er helemaal voor, maar ik haal elke aanleiding aan om ruzie te maken, ben ineens vreselijk jaloers en zo onzeker dat ik teveel bevestiging wil....zoveel zelfs dat ik de antwoorden die hij me volgens mezelf moet geven voorstel en teleurgesteld en boos ben als hij NATUURLIJK niet die antwoorden geeft. (bijv. ik vraag vind je het leuk als ik dan en dan daarheen meega? hij: kijk maar, maakt niks uit, terwijl ik verlang dat hij zegt: ja leuk schat, graag!!!) hij kan immers geen gedachten lezen.
ben aan het denken om weer terug naar psychotherapeut te gaan, maar nu is de drempel NOG hoger omdat ik langzamerhand echt een hekel aan mezelf begin te krijgen. pfffff
maandag 17 maart 2008 om 18:21
Hallo allemaal,
Ik ben dus schijnbaar de eenige jongeman op dit forum onderwerp
Ik heb dus ook verlatings angst... ben 23 jaar oud en wordt er helemaal gek van
heb er een lange tijd meegelopen... Lang geprobeerd er zelf vanaf te komen... maar het bovenstaande klopt precies... hoe meer moeite je doet om het onder controle te krijgen hoe erger het wordt.... CONTROLE WAT IS DAT??
Je bent zo bang dat ze je laat vallen.....
er zijn zoveel meer intresante mannen...
bang voor de toekomst... bang om alleen te zijn.....
bang voor het geval dat je verlaten wordt..... ik ben heel bang voor mijn reactie.... op zo`n moment gaan er zulke destuctieve gedachten door je hoofd...
Gelukkig kan ik er met mijn vriendin goed over praten... Echter ook dat maakt het er niet makkelijker op... Ik beheers haar leven op een negatieve manier.... ik dring me continu op!! en door dat ik weet dat ik dat doe.... en dat er een kans is dat ik haar daar door kan verliezen wordt het nog erger.....
en ook mijn werk lijd er hevig onder.....
Tegenover mijn werkgever heb ik openkaart gespeeld... hij weet het en houd er rekening mee.... echter soms merk ik wel dat ie zich mateloos irriteerd aan mijn gebel en gesms!!!
Ik heb afgelopen donderdag met de huisarts gepraat.... en deze heeft me door verwezen naar een psycholoog... as woensdag heb ik mijn eerste gesprek... (best wel spannend) tevens heb ik om medicijnen gevraagd die de paniek aanvallen en afwezigheid moeten onder drukken....
Ik heb hiervoor ALPRAZOLAM 0,25MG gekregen....
een wonder middel met een super werking!!! (tijdens gebruik dan)
heb het middel twee dagen gebruikt (donderdag en vrijdag)
Overdag ging het prima..... eindelijk rust in mn koppie..... Ik voelde me perfect..... TOT HET MOMENT DAT HET UIGEWERKT BEGON TE RAKEN.... Dammm!!!! heb het gevoel gehad dat ik in een delirum raakte!!! hoofd pijn.... misselijk... draaierig .... en soms het gevoel dat ik plat zou gaan.... heel eng... ben er na die tweede keer dan ook maar meegestopt.....
Aangezien mijn vriendin nog thuis woont en nog schoolgaande is... hebben haar ouders ook nog een flinke vinger in de pap...
Ze weten van het hele gebeuren nog niks... Ik merk dat ze zich mateloos iriteren aan mijn gedrag..... We zijn van plan het ze binnen kort te vertellen.... maar ik ben heel erg bang voor hun reactie........
Ik schrijf dit stukje om dat ik graag in contact wil komen met lotgenoten.. graag zou ik hier met jullie overpraten.....
ik ben van plan om dagelijks hier een berichtje te plaatsen... over het verloop en over hoe het nu met me gaat en hoe ik me voel....
ik hoop dat jullie hetzelfde willen doen.... misschien dat we elkaar een beetje kunnen helpen.....
Groetjes D.
Ik ben dus schijnbaar de eenige jongeman op dit forum onderwerp
Ik heb dus ook verlatings angst... ben 23 jaar oud en wordt er helemaal gek van
heb er een lange tijd meegelopen... Lang geprobeerd er zelf vanaf te komen... maar het bovenstaande klopt precies... hoe meer moeite je doet om het onder controle te krijgen hoe erger het wordt.... CONTROLE WAT IS DAT??Je bent zo bang dat ze je laat vallen.....
er zijn zoveel meer intresante mannen...
bang voor de toekomst... bang om alleen te zijn.....
bang voor het geval dat je verlaten wordt..... ik ben heel bang voor mijn reactie.... op zo`n moment gaan er zulke destuctieve gedachten door je hoofd...
Gelukkig kan ik er met mijn vriendin goed over praten... Echter ook dat maakt het er niet makkelijker op... Ik beheers haar leven op een negatieve manier.... ik dring me continu op!! en door dat ik weet dat ik dat doe.... en dat er een kans is dat ik haar daar door kan verliezen wordt het nog erger.....
en ook mijn werk lijd er hevig onder.....
Tegenover mijn werkgever heb ik openkaart gespeeld... hij weet het en houd er rekening mee.... echter soms merk ik wel dat ie zich mateloos irriteerd aan mijn gebel en gesms!!!
Ik heb afgelopen donderdag met de huisarts gepraat.... en deze heeft me door verwezen naar een psycholoog... as woensdag heb ik mijn eerste gesprek... (best wel spannend) tevens heb ik om medicijnen gevraagd die de paniek aanvallen en afwezigheid moeten onder drukken....
Ik heb hiervoor ALPRAZOLAM 0,25MG gekregen....
een wonder middel met een super werking!!! (tijdens gebruik dan)
heb het middel twee dagen gebruikt (donderdag en vrijdag)
Overdag ging het prima..... eindelijk rust in mn koppie..... Ik voelde me perfect..... TOT HET MOMENT DAT HET UIGEWERKT BEGON TE RAKEN.... Dammm!!!! heb het gevoel gehad dat ik in een delirum raakte!!! hoofd pijn.... misselijk... draaierig .... en soms het gevoel dat ik plat zou gaan.... heel eng... ben er na die tweede keer dan ook maar meegestopt.....
Aangezien mijn vriendin nog thuis woont en nog schoolgaande is... hebben haar ouders ook nog een flinke vinger in de pap...
Ze weten van het hele gebeuren nog niks... Ik merk dat ze zich mateloos iriteren aan mijn gedrag..... We zijn van plan het ze binnen kort te vertellen.... maar ik ben heel erg bang voor hun reactie........
Ik schrijf dit stukje om dat ik graag in contact wil komen met lotgenoten.. graag zou ik hier met jullie overpraten.....
ik ben van plan om dagelijks hier een berichtje te plaatsen... over het verloop en over hoe het nu met me gaat en hoe ik me voel....
ik hoop dat jullie hetzelfde willen doen.... misschien dat we elkaar een beetje kunnen helpen.....
Groetjes D.
maandag 17 maart 2008 om 18:42
Jongens, wat een herkenning Fijn dat jullie hier je verhaal gepost hebben. Natuurlijk is het hele verlatingsangst ding niet fijn, maar wel dat we niet gek/raar zijn.. (tenminste zo voel ik me niet meer, ben blij dat jullie er zijn).
Lalein, wat naar dat je een terugval hebt. Die antwoorden waar jij het over hebt, dat je die al bedenkt VOOR hem als Jij de vraag stelt.. pff hoe herkenbaar! Maar ook zeer logisch hoor, want je zoekt die bevestiging. En als hij dan zegt, ja kijk maar, moet je zelf weten.. dat is geen bevestiging, maar ook geen afwijzing ook al voelt dat zo!
Ik heb het ook bij mijn vriend. Nu heb ik het een aantal keren tegen hem gewoon gezegd. Ja schat, als jij zegt kijk maar wat je doet, dan voelt het voor mij als een afwijzing..
Dat begreeptie niet, want het is geen afwijzing!! Gelukkig zegtie daarna wel: natuurlijk vind ik het fijn als jij er (bij) bent. Dus krijg ik toch die bevestiging.
En weetje? Dat heb ik, dat hebben wij, gewoon nodig! Dus waarom zou je er niet (op een normale manier) naar mogen vragen? Zoals ik doe.. Ik heb het heel erg nodig dat mijn vriend echt zegt dat ie van me houdt, dat ie gek op me is, etc. Want anders ga ik daar gelijk aan twijfelen, ook al is er geen reden voor.
Ik praat met hem en wow wat lucht dat op! Niet dat ik elke keer hem bel/sms als ik twijfels voel (angst). Maar de momenten die er geschikt voor zijn wel. En dat gaat goed.
Afgelopen weekend heb ik gezegd dat hij maar met z'n vrienden iets leuks moest gaan doen en ik ging met vriendinnen op stap. Wat heb ik hem gemist, echt heel erg! Maar ik geef hem wel het gevoel dat ik hem niet claim en dat ik hem vertrouw. En op deze manier kan ik ook echt iets gaan opbouwen met hem. Want elke keer bij elkaar zijn is fijn, maar elkaar leren loslaten veel fijner op de langere termijn. Met veel moeite, maar omdat ik echt met hem verder wil, probeer ik het, doe ik zo mijn best.
Lalein, waarom is de drempel dan nog hoger? Het is juist enorm knap van mensen om naar de psych. te gaan! Als je hulp nodig hebt en je kunt het krijgen, dan is het toch raar als je het niet doet? Je moet geen hekel aan jezelf hebben en als je dat wel hebt, moet je eraan werken. Omdat het weg kan gaan, omdat ook jij een leven verdient waarin je gelukkig met jezelf bent. Het is moeilijk, maar niet onhaalbaar. En zeker met hulp gaat dat je lukken.
DNIX, ik zou het 'leuk' vinden je posts hier te lezen. Ga het zeker volgen en probeer vaak te reageren.
Wees niet te bang voor haar ouders. Het gaat om je vriendin. Die weet ervan af en die is er voor je, wees daar heel blij mee. Mag ik vragen hoelang jullie iets hebben? Lalein van jou weet ik het ook niet (meer)..
Dikke knuffel voor jullie!
Lalein, wat naar dat je een terugval hebt. Die antwoorden waar jij het over hebt, dat je die al bedenkt VOOR hem als Jij de vraag stelt.. pff hoe herkenbaar! Maar ook zeer logisch hoor, want je zoekt die bevestiging. En als hij dan zegt, ja kijk maar, moet je zelf weten.. dat is geen bevestiging, maar ook geen afwijzing ook al voelt dat zo!
Ik heb het ook bij mijn vriend. Nu heb ik het een aantal keren tegen hem gewoon gezegd. Ja schat, als jij zegt kijk maar wat je doet, dan voelt het voor mij als een afwijzing..
Dat begreeptie niet, want het is geen afwijzing!! Gelukkig zegtie daarna wel: natuurlijk vind ik het fijn als jij er (bij) bent. Dus krijg ik toch die bevestiging.
En weetje? Dat heb ik, dat hebben wij, gewoon nodig! Dus waarom zou je er niet (op een normale manier) naar mogen vragen? Zoals ik doe.. Ik heb het heel erg nodig dat mijn vriend echt zegt dat ie van me houdt, dat ie gek op me is, etc. Want anders ga ik daar gelijk aan twijfelen, ook al is er geen reden voor.
Ik praat met hem en wow wat lucht dat op! Niet dat ik elke keer hem bel/sms als ik twijfels voel (angst). Maar de momenten die er geschikt voor zijn wel. En dat gaat goed.
Afgelopen weekend heb ik gezegd dat hij maar met z'n vrienden iets leuks moest gaan doen en ik ging met vriendinnen op stap. Wat heb ik hem gemist, echt heel erg! Maar ik geef hem wel het gevoel dat ik hem niet claim en dat ik hem vertrouw. En op deze manier kan ik ook echt iets gaan opbouwen met hem. Want elke keer bij elkaar zijn is fijn, maar elkaar leren loslaten veel fijner op de langere termijn. Met veel moeite, maar omdat ik echt met hem verder wil, probeer ik het, doe ik zo mijn best.
Lalein, waarom is de drempel dan nog hoger? Het is juist enorm knap van mensen om naar de psych. te gaan! Als je hulp nodig hebt en je kunt het krijgen, dan is het toch raar als je het niet doet? Je moet geen hekel aan jezelf hebben en als je dat wel hebt, moet je eraan werken. Omdat het weg kan gaan, omdat ook jij een leven verdient waarin je gelukkig met jezelf bent. Het is moeilijk, maar niet onhaalbaar. En zeker met hulp gaat dat je lukken.
DNIX, ik zou het 'leuk' vinden je posts hier te lezen. Ga het zeker volgen en probeer vaak te reageren.
Wees niet te bang voor haar ouders. Het gaat om je vriendin. Die weet ervan af en die is er voor je, wees daar heel blij mee. Mag ik vragen hoelang jullie iets hebben? Lalein van jou weet ik het ook niet (meer)..
Dikke knuffel voor jullie!
maandag 17 maart 2008 om 19:09
Hoi Missy_2
Bedankt voor je leuke reactie:D
Het komt inderdaad weinig voor dat mannen met deze problemen zich melden... Dat vertelde de huisarts me ook al...
Bij mij heeft het ook ruim 5 jaar geduurd eer ik dit naar buiten bracht.... Op google is ook verdomt weinig te vinden over mannen met deze problemen....
Ik heb nu ruim 4 maand met mn vriendin... en op zich gaat het dus hardstike goed....
Beste Lalein... wat jij zegt herken ik heel goed.... Ik sms zoals gezecht mn meisie (te) vaak.... berichtjes als ik hou van je.... ik mis je.... als ik dan niet binnen korte tijd (en meestal duurt het lang of krijg ik helemaal geen reactie) een lieve reactie terug krijg dan draait mijn maag zich al om....
Dan begint dat irritantie stemmetje weer: STEL JE VOOR DAT....
Dat wat ....denk ik dan.... maar helaas winnen doe ik het eigenlijk nooit.....
Ik denk dat je echt hulp zult moeten gaan zoeken! anders ga je er aan kapot.... je leeft maar 1 keer....en liefde zou het mooiste wat er is moeten zijn.... vecht daar voor!!
LATEN WE ER SAMEN VOOR VECHTEN!
Missy_2
Top dat je hem afgelopen weekend wat hebt laten doen....
Dat zijn de denk ik de eerste stappen naar succes...
Maar begrijp ook goed dat het voor jouw dan ook totaal geen leuk weekend was....
Naja ik ga zo maar eens richting mn vriendin en richting de paarden....
Jullie horen snel weer van me......
Geniet van de avond......
Groetjes
D
Bedankt voor je leuke reactie:D
Het komt inderdaad weinig voor dat mannen met deze problemen zich melden... Dat vertelde de huisarts me ook al...
Bij mij heeft het ook ruim 5 jaar geduurd eer ik dit naar buiten bracht.... Op google is ook verdomt weinig te vinden over mannen met deze problemen....
Ik heb nu ruim 4 maand met mn vriendin... en op zich gaat het dus hardstike goed....
Beste Lalein... wat jij zegt herken ik heel goed.... Ik sms zoals gezecht mn meisie (te) vaak.... berichtjes als ik hou van je.... ik mis je.... als ik dan niet binnen korte tijd (en meestal duurt het lang of krijg ik helemaal geen reactie) een lieve reactie terug krijg dan draait mijn maag zich al om....
Dan begint dat irritantie stemmetje weer: STEL JE VOOR DAT....
Dat wat ....denk ik dan.... maar helaas winnen doe ik het eigenlijk nooit.....
Ik denk dat je echt hulp zult moeten gaan zoeken! anders ga je er aan kapot.... je leeft maar 1 keer....en liefde zou het mooiste wat er is moeten zijn.... vecht daar voor!!
LATEN WE ER SAMEN VOOR VECHTEN!
Missy_2
Top dat je hem afgelopen weekend wat hebt laten doen....
Dat zijn de denk ik de eerste stappen naar succes...
Maar begrijp ook goed dat het voor jouw dan ook totaal geen leuk weekend was....
Naja ik ga zo maar eens richting mn vriendin en richting de paarden....
Jullie horen snel weer van me......
Geniet van de avond......
Groetjes
D
maandag 17 maart 2008 om 22:42
Goede avond beste mensen,
Hier weer even een berichtje van mij...
Was vanavond wel gezellig bij het paard rijden.... damm wat was het nat.... in de buiten bak het paard laten draven enz....
Nu weer op mn gezellige kamertje.... op zich gaat het nu wel goed... weet dat ik mn meis dan morgen niet zal zien en heb er nu wel vrede mee.....
Hoe dat morgen overdag en morgen avond zal gaan dat is altijd weer de grote vraag.... vooral overdag en`savonds is het zeer irritant en ben ik soms juist heel onzeker...
Verder zullen we het allemaal wel weer zien....
Iedereen een fijne avond en nacht toegewenst....
Tot snel...
Groetjes
D
Hier weer even een berichtje van mij...
Was vanavond wel gezellig bij het paard rijden.... damm wat was het nat.... in de buiten bak het paard laten draven enz....
Nu weer op mn gezellige kamertje.... op zich gaat het nu wel goed... weet dat ik mn meis dan morgen niet zal zien en heb er nu wel vrede mee.....
Hoe dat morgen overdag en morgen avond zal gaan dat is altijd weer de grote vraag.... vooral overdag en`savonds is het zeer irritant en ben ik soms juist heel onzeker...
Verder zullen we het allemaal wel weer zien....
Iedereen een fijne avond en nacht toegewenst....
Tot snel...
Groetjes
D
dinsdag 18 maart 2008 om 13:02
Goedendag allemaal!
Heel erg herkenbaar dit, eindelijk een topic die al mijn onzekerheden en zorgen en jaloezie samenvat!
Ik heb het probleem in een eerde relatie ook al gehad, maar was me er niet zo zeer van bewust eigenlijk...
Het begint met elk moment dat we niet samen zijn me zorgen maken...
Als hij iets voor zichzelf doet, bang zijn dat hij niet meer terugkomt, bang zijn dat hij ergens het leuker heeft en blijft hangen.
Ik wéét dat ik mijn vriend, die een ontzettende flierefluiter is, veel vrij moet laten maar ik merk dat het me steeds meer moeite en kopzorgen koste.
Op een gegeven moment, een aantal weken geleden begon het ernstigere vormen aan te nemen ( zijn nu jaar samen, geen idee of dat er wat mee te maken heeft) Ik check zijn email/hyves/of ie op Msn is...
Vraag constant "hou je nog van me?" "vind je me nog leuk?"
En als hij dan niet reageert zoals ik hoop voel ik me verdrietig, en denk ik dat hij me eigenlijk niet meer wil...
Ook moet het 's avonds als ik thuis ben en we samen zijn altijd leuk zijn, anders vraag ik de hele tijd "wat is er?"
Ook stuur ik de laatste weken heel veel lieve smsjes, en hoe meer ik stuur, des te minder liefs ik terug krijg...Niks, of heel kortaf, geen reactie op het lieve...Is dat herkenbaar? Dat je vriend juist meer afstand neemt hoe meer initiatief je neemt?
WAT MOET IK ER AAN DOEN? Wéét dat ik minder initiatief moet nemen, maar dat kan hij weer opvatten als desinteresse..
Bovendien, door dat gecontroleer van me heb ik nu al een aantal keren ontdekt dat hij veel contact heeft met oude vriendinnen/scharreltjes, ( die hij in het begin van onze relatie helemaal niet meer sprak)
Als ik hem er naar vraag, word hij boos of denkt hij dat ik jaloers ben. En dat is ook zo, maar boven alles maakt het me onzeker en ik maal van ''s ochtends als ik naar mijn werk ga tot ik weer thuis ben en het gezellig is, of hij niet vreemd gaat, of hij het niet saai vind, waarom hij niet belt, ga zo maar door...
En ondertussen "VOELT"( weet inmiddels niet meer of het echt zo is) het alsof hij ook meer afstand neemt...
Stuurt écht noooit meer een lief smsje...
Doe ik dan iets verkeerd, moet ik veranderen als ik dat wel weer wil...
Kortom, iemand die midden in een periode zit dat ik al zoveel topics heb geopend, frustraties heb en bang ben dat mijn vriendje me niet meer wil en vreemdgaat of me dumpt.
Erover praten lucht wel op, maar maakt me weer angstig dat hij dan boos wordt....en alsnog denkt wat moet ik met haar!
Zijn zoveel lekkerdere, meer sexy, spannende ( in de zin van, ben bang dat onze relatie saai wordt, hij zich gaat vervelen en daarom spanning zoekt in het veroveren van een nieuw meisje, want mij heeft ie al?!" meiden
En als hij dan wat anders gaat doen, of niks van zich laat horen begint rond 14.00 uur mijn maag alweer om te draaien en mijn gedachten te dwalen...ER is iets, hij is boos, hij wil me niet meer zien enz.
Ben soms zelfs bang ( toen we nog tijdelijk samenwoonden, wonen nu weer appart) dat hij toen op een avond als ik thuis kwam al zijn spullen had meegenomen en ineens weg zou zijn...
Herkennen jullie dit als verlatingsangst? of is er iets dat miijn vriend niet meer wil?
Weet het niet meer, maar maak mezelf gek met gedachten...
Zelfs op mijn werk meer met mijn relatie bezig dan met werk!
WEL laat ik hem zoveel mogelijk zijn gang gaan, hoe onzeker het me ook maakt, hij wil vrijheid, anders neemt hij het zelf wel en ik gun hem heus wel zijn eigen leven, alleen soms denk ik dat HIJ ook wel weer eens initiatief mag nemen....
Heel erg herkenbaar dit, eindelijk een topic die al mijn onzekerheden en zorgen en jaloezie samenvat!
Ik heb het probleem in een eerde relatie ook al gehad, maar was me er niet zo zeer van bewust eigenlijk...
Het begint met elk moment dat we niet samen zijn me zorgen maken...
Als hij iets voor zichzelf doet, bang zijn dat hij niet meer terugkomt, bang zijn dat hij ergens het leuker heeft en blijft hangen.
Ik wéét dat ik mijn vriend, die een ontzettende flierefluiter is, veel vrij moet laten maar ik merk dat het me steeds meer moeite en kopzorgen koste.
Op een gegeven moment, een aantal weken geleden begon het ernstigere vormen aan te nemen ( zijn nu jaar samen, geen idee of dat er wat mee te maken heeft) Ik check zijn email/hyves/of ie op Msn is...
Vraag constant "hou je nog van me?" "vind je me nog leuk?"
En als hij dan niet reageert zoals ik hoop voel ik me verdrietig, en denk ik dat hij me eigenlijk niet meer wil...
Ook moet het 's avonds als ik thuis ben en we samen zijn altijd leuk zijn, anders vraag ik de hele tijd "wat is er?"
Ook stuur ik de laatste weken heel veel lieve smsjes, en hoe meer ik stuur, des te minder liefs ik terug krijg...Niks, of heel kortaf, geen reactie op het lieve...Is dat herkenbaar? Dat je vriend juist meer afstand neemt hoe meer initiatief je neemt?
WAT MOET IK ER AAN DOEN? Wéét dat ik minder initiatief moet nemen, maar dat kan hij weer opvatten als desinteresse..
Bovendien, door dat gecontroleer van me heb ik nu al een aantal keren ontdekt dat hij veel contact heeft met oude vriendinnen/scharreltjes, ( die hij in het begin van onze relatie helemaal niet meer sprak)
Als ik hem er naar vraag, word hij boos of denkt hij dat ik jaloers ben. En dat is ook zo, maar boven alles maakt het me onzeker en ik maal van ''s ochtends als ik naar mijn werk ga tot ik weer thuis ben en het gezellig is, of hij niet vreemd gaat, of hij het niet saai vind, waarom hij niet belt, ga zo maar door...
En ondertussen "VOELT"( weet inmiddels niet meer of het echt zo is) het alsof hij ook meer afstand neemt...
Stuurt écht noooit meer een lief smsje...
Doe ik dan iets verkeerd, moet ik veranderen als ik dat wel weer wil...
Kortom, iemand die midden in een periode zit dat ik al zoveel topics heb geopend, frustraties heb en bang ben dat mijn vriendje me niet meer wil en vreemdgaat of me dumpt.
Erover praten lucht wel op, maar maakt me weer angstig dat hij dan boos wordt....en alsnog denkt wat moet ik met haar!
Zijn zoveel lekkerdere, meer sexy, spannende ( in de zin van, ben bang dat onze relatie saai wordt, hij zich gaat vervelen en daarom spanning zoekt in het veroveren van een nieuw meisje, want mij heeft ie al?!" meiden
En als hij dan wat anders gaat doen, of niks van zich laat horen begint rond 14.00 uur mijn maag alweer om te draaien en mijn gedachten te dwalen...ER is iets, hij is boos, hij wil me niet meer zien enz.
Ben soms zelfs bang ( toen we nog tijdelijk samenwoonden, wonen nu weer appart) dat hij toen op een avond als ik thuis kwam al zijn spullen had meegenomen en ineens weg zou zijn...
Herkennen jullie dit als verlatingsangst? of is er iets dat miijn vriend niet meer wil?
Weet het niet meer, maar maak mezelf gek met gedachten...
Zelfs op mijn werk meer met mijn relatie bezig dan met werk!
WEL laat ik hem zoveel mogelijk zijn gang gaan, hoe onzeker het me ook maakt, hij wil vrijheid, anders neemt hij het zelf wel en ik gun hem heus wel zijn eigen leven, alleen soms denk ik dat HIJ ook wel weer eens initiatief mag nemen....
dinsdag 18 maart 2008 om 14:06
Beste Tink1984
Het lijkt er inderdaad op dat je verlatingsangst hebt....
Veel van die dingen die je beschrijft herken ik in mezelf....
Vaak wordt dit veroorzaakt door iets dat je hebt meegemaakt in je jeugt...
Bij mij zijn dat bijvoorbeeld de scheidingen in het verleden geweest... en het feit dat ik mijn eigen vader hierdoor niet ken..
Het is goed dat je je probleem onderkent.. alleen is dit niet iets waar je alleen makkelijk uit zult komen... je kunt er over praten met je vriend... laat hem weten hoe jij je voelt... ook praten op dit forum maakt je denk ik wel wat zekerder.... Mocht je er niet uitkomen dan is een gesprek met de huisarts/psycholoog zeker aan te raden..
zelf heb ik medicijnen gevraagd als overbrugging tot ik morgen een gesprek heb met de psycholog... ik heb ze twee dagen gebruikt... tijdens mijn werk werkte het perfect.... na werktijd toen het uigewerkt begon te raken ben ik me heel moe gaan voelen en ziek ook.... niet erg prettig....
\
Ik moet nu ook weer even gaan....
Vanavond schrijf ik nog wel wat meer....
Voor nu heel veel sterkte.....
Groetjes en liefs
D
Het lijkt er inderdaad op dat je verlatingsangst hebt....
Veel van die dingen die je beschrijft herken ik in mezelf....
Vaak wordt dit veroorzaakt door iets dat je hebt meegemaakt in je jeugt...
Bij mij zijn dat bijvoorbeeld de scheidingen in het verleden geweest... en het feit dat ik mijn eigen vader hierdoor niet ken..
Het is goed dat je je probleem onderkent.. alleen is dit niet iets waar je alleen makkelijk uit zult komen... je kunt er over praten met je vriend... laat hem weten hoe jij je voelt... ook praten op dit forum maakt je denk ik wel wat zekerder.... Mocht je er niet uitkomen dan is een gesprek met de huisarts/psycholoog zeker aan te raden..
zelf heb ik medicijnen gevraagd als overbrugging tot ik morgen een gesprek heb met de psycholog... ik heb ze twee dagen gebruikt... tijdens mijn werk werkte het perfect.... na werktijd toen het uigewerkt begon te raken ben ik me heel moe gaan voelen en ziek ook.... niet erg prettig....
\
Ik moet nu ook weer even gaan....
Vanavond schrijf ik nog wel wat meer....
Voor nu heel veel sterkte.....
Groetjes en liefs
D
dinsdag 18 maart 2008 om 14:24
Hallo weer een berichtje van mij.
Nou Tink, toen ik dat van jou las schoot me gelijk iets te binnen: ga er met je vriend over praten! Maak hem duidelijk wat er door je heen gaat. Dat je waanideeën hebt (want dat zijn ze), dat je onzeker en bang bent. Één gesprek is voldoende, zodat hij weet, het ligt niet aan mij, maar aan haar.
Nu denkt jouw vriend dat je hem niet vertrouwt en dat je jaloers bent. Maar daar is een hele goeie reden voor, je hebt verlatingsangst. Vertel hem meer over jezelf en dat het niet bij hem ligt. Vertel hem wat je nodig hebt (lieve woorden, steun), maar ga niet op hem hangen. Overbrug de moeilijke momenten door te schrijven (hier of voor jezelf), door leuke dingen met anderen te doen en probeer die gedachten dan niet toe te laten.
Hoe moeilijk het ook is, je moet het wel proberen denk ik. Want als je vriend niet weet wat er met jou is en denkt dat je enorm jaloers bent.. hoelang wil je dat dan volhouden? Praat ajb met hem
Nou Tink, toen ik dat van jou las schoot me gelijk iets te binnen: ga er met je vriend over praten! Maak hem duidelijk wat er door je heen gaat. Dat je waanideeën hebt (want dat zijn ze), dat je onzeker en bang bent. Één gesprek is voldoende, zodat hij weet, het ligt niet aan mij, maar aan haar.
Nu denkt jouw vriend dat je hem niet vertrouwt en dat je jaloers bent. Maar daar is een hele goeie reden voor, je hebt verlatingsangst. Vertel hem meer over jezelf en dat het niet bij hem ligt. Vertel hem wat je nodig hebt (lieve woorden, steun), maar ga niet op hem hangen. Overbrug de moeilijke momenten door te schrijven (hier of voor jezelf), door leuke dingen met anderen te doen en probeer die gedachten dan niet toe te laten.
Hoe moeilijk het ook is, je moet het wel proberen denk ik. Want als je vriend niet weet wat er met jou is en denkt dat je enorm jaloers bent.. hoelang wil je dat dan volhouden? Praat ajb met hem
dinsdag 18 maart 2008 om 14:44
Dankjewel.
Eigenlijk bedenk ik het me pas een aantal weken, waarvan ik vandaag voor het eerst serieus aan het kijken ben. Ook zie ik dat inderdaad veel dingen, in mijn hoofd erger worden gemaakt dan het is!
( bijvoorbeeld met die vriendinnen van mijn vriend, het is allemaal heel oppervlakkig) Maar in mijn hoofd maak ik er iets heel groots van! Alsof hij al bijna bij zo'n meid in bed ligt.
Ik probeer er ook wel met hem over te praten maar hij heeft weer last van bindingsangst ( echt waar) dus hoe meer ik het er over heb, des te meer afstand hij neemt.
Op het moment twijfelt hij ook wel soms, omdat ik zo vreselijk onzeker, achterdochtig en jankerig ben...
En nog een vraagje,
Is het herkenbaar dat je gaat liegen om onder andere afspraken uit te komen zodat je maar bij je vriend kan zijn?
Ik lieg namelijk ( soms zelfs onbewust) tegen bijv. mijn beste vriendinnetje dat ik weg moet, geen tijd heb, omdat ik anders mijn vriendje één avondje niet zie....
Andersom komt hij wel afspraken na, en verzet hij niks voor mij... Maar ik doe het wel en bedenk altijd smoesjes zodat ik nooit iets heb, maar daardoor raak ik wel vrienden kwijt waardoor ik nu bijna niemand meer heb behalve mijn vriend!
Eigenlijk bedenk ik het me pas een aantal weken, waarvan ik vandaag voor het eerst serieus aan het kijken ben. Ook zie ik dat inderdaad veel dingen, in mijn hoofd erger worden gemaakt dan het is!
( bijvoorbeeld met die vriendinnen van mijn vriend, het is allemaal heel oppervlakkig) Maar in mijn hoofd maak ik er iets heel groots van! Alsof hij al bijna bij zo'n meid in bed ligt.
Ik probeer er ook wel met hem over te praten maar hij heeft weer last van bindingsangst ( echt waar) dus hoe meer ik het er over heb, des te meer afstand hij neemt.
Op het moment twijfelt hij ook wel soms, omdat ik zo vreselijk onzeker, achterdochtig en jankerig ben...
En nog een vraagje,
Is het herkenbaar dat je gaat liegen om onder andere afspraken uit te komen zodat je maar bij je vriend kan zijn?
Ik lieg namelijk ( soms zelfs onbewust) tegen bijv. mijn beste vriendinnetje dat ik weg moet, geen tijd heb, omdat ik anders mijn vriendje één avondje niet zie....
Andersom komt hij wel afspraken na, en verzet hij niks voor mij... Maar ik doe het wel en bedenk altijd smoesjes zodat ik nooit iets heb, maar daardoor raak ik wel vrienden kwijt waardoor ik nu bijna niemand meer heb behalve mijn vriend!
dinsdag 18 maart 2008 om 14:47
Denk dat het te maken heeft met mijn vader die nooit echt naar mij, en ook niet naar mijn broertje heeft omgekeken. Geen cent over voor ons en nog nooit 1 keer bij mij op bezoek geweest in de drie jaar dat ik op mezelf woon. Hij is wel in mijn leven, maar niet als vader eigenlijk...
Overigens zijn mijn ouders nog steeds bij elkaar, maar is mijn vader ( nette) work-a-holic en alchoholist...Al een aantal jaren.
Niet in de kroeg, maar gewoon thuis na zijn werk drink hij te veel.
Dacht altijd dat mijn vader me niks deed, maar merk dat het wel de oorzaak is. Ook al voel ik in principe niks bij die man...
( sorry trouwens voor mijn onoverzichtelijk, onduidelijk verhaal, gooi momenteel als een dwaas alles er letterlijk uit!)
Overigens zijn mijn ouders nog steeds bij elkaar, maar is mijn vader ( nette) work-a-holic en alchoholist...Al een aantal jaren.
Niet in de kroeg, maar gewoon thuis na zijn werk drink hij te veel.
Dacht altijd dat mijn vader me niks deed, maar merk dat het wel de oorzaak is. Ook al voel ik in principe niks bij die man...
( sorry trouwens voor mijn onoverzichtelijk, onduidelijk verhaal, gooi momenteel als een dwaas alles er letterlijk uit!)
dinsdag 18 maart 2008 om 19:13
Hoi Think_1984,
Dat over het liegen komt me heel bekent voor.
Normaal gesproken ben ik op woensdag vrij... echter sosms komt het voor mijn werkgever makelijker uit als ik een andere dag vrij neem.... Wanneer hij me er de laatste tijd naar vraagd verzin ik altijd wel een smoes... hoe vaak ik al wel niet naar de BELASTINGDIENST zou hebben gemoeten....
Op woensdag middag is mn vriendin namelijk vrij....
Ben als de dood dat wanneer ze vrij is er iest zou kunnen gebeuren..... (erg eigenlijk)!!!
Ook wat vrienden beteft moet ik je gelijk geven.... vanavond is mn meisie online... ik dus ook (mogen elkaar op dinsdag en donderdag niet zien) moet er nu niet aan denken om niet achter mn computer te zitten...... soms komt er op dinsdag wel eens een kammeraad langs... die wimpel ik dan snel af zodat ik maar snel weer met mn meisie kan praten....
Zoals ik je al eerder heb gemeld heb ik als een van de weinige mannen met deze problemen besloten om hulp te zoeken.....
Hulp door veel te praten met mn vriendin en familie
Hulp via een profesionele hulp.... zonder deze hulp denk ik dat ik het niet lang meer ga trekken...
In het verleden heeft deze angst me al een keer een baan gekost....
Dat risico loop ik nu weer... echter ik hoop dat... dat ik nu optijd oprde op zaken kan maken... al lijkt het er soms op dat er al te veel schade is aangericht...
Ik hoop je via dit forum vaker te kunnen spreken... mischien dat we elkaar kunnen helpen in de moeilijke momenten.
Groetjes D
Dat over het liegen komt me heel bekent voor.
Normaal gesproken ben ik op woensdag vrij... echter sosms komt het voor mijn werkgever makelijker uit als ik een andere dag vrij neem.... Wanneer hij me er de laatste tijd naar vraagd verzin ik altijd wel een smoes... hoe vaak ik al wel niet naar de BELASTINGDIENST zou hebben gemoeten....
Op woensdag middag is mn vriendin namelijk vrij....
Ben als de dood dat wanneer ze vrij is er iest zou kunnen gebeuren..... (erg eigenlijk)!!!
Ook wat vrienden beteft moet ik je gelijk geven.... vanavond is mn meisie online... ik dus ook (mogen elkaar op dinsdag en donderdag niet zien) moet er nu niet aan denken om niet achter mn computer te zitten...... soms komt er op dinsdag wel eens een kammeraad langs... die wimpel ik dan snel af zodat ik maar snel weer met mn meisie kan praten....
Zoals ik je al eerder heb gemeld heb ik als een van de weinige mannen met deze problemen besloten om hulp te zoeken.....
Hulp door veel te praten met mn vriendin en familie
Hulp via een profesionele hulp.... zonder deze hulp denk ik dat ik het niet lang meer ga trekken...
In het verleden heeft deze angst me al een keer een baan gekost....
Dat risico loop ik nu weer... echter ik hoop dat... dat ik nu optijd oprde op zaken kan maken... al lijkt het er soms op dat er al te veel schade is aangericht...
Ik hoop je via dit forum vaker te kunnen spreken... mischien dat we elkaar kunnen helpen in de moeilijke momenten.
Groetjes D
dinsdag 18 maart 2008 om 19:22
Hoi Allemaal....
Vandaag was weer zo`n dag waarop je wou dat je niet bestond...
Vanmorgen bij het opstaan alweer last van dat irritante gevoel van alleen zijn...
Nu vanavond weer een MSN avondje.... en dan slapen...
Morgen vroeg om 10 uur mn eerste gesprek met de psychloog... ik hoop dat dat een beetje positief uit gaat pakken...
Hebben jullie nog ervaringen met ALPRAZOLAM??
Groetjes en tot snel
D
Vandaag was weer zo`n dag waarop je wou dat je niet bestond...
Vanmorgen bij het opstaan alweer last van dat irritante gevoel van alleen zijn...
Nu vanavond weer een MSN avondje.... en dan slapen...
Morgen vroeg om 10 uur mn eerste gesprek met de psychloog... ik hoop dat dat een beetje positief uit gaat pakken...
Hebben jullie nog ervaringen met ALPRAZOLAM??
Groetjes en tot snel
D
dinsdag 18 maart 2008 om 19:48
hallo allemaal!
fijn dat jullie er iets aan hebben. intussen is de terugval bij mij weer voorbij en hebben we het weer erg fijn.
bij mij is het geen echte verlatingsangst, maar een gebrek aan vertrouwen in hem, waardoor ik zo onzeker ben dat ik doordraaf. ik ga niet weer opnieuw posten hoe en wat, maar het valt allemaal in dit topic te lezen.
dikke knuffel en oh wat snap ik jullie goed!!!!
fijn dat jullie er iets aan hebben. intussen is de terugval bij mij weer voorbij en hebben we het weer erg fijn.
bij mij is het geen echte verlatingsangst, maar een gebrek aan vertrouwen in hem, waardoor ik zo onzeker ben dat ik doordraaf. ik ga niet weer opnieuw posten hoe en wat, maar het valt allemaal in dit topic te lezen.
dikke knuffel en oh wat snap ik jullie goed!!!!
dinsdag 18 maart 2008 om 19:53
dinsdag 18 maart 2008 om 20:02
Lalein,
Mijn vriendin reageert hier heel goed op....
maar ben ook vanaf het begin heel eerlijk tegen haar geweest over alles....
maar merk ook wel dat ze het er soms heel moeilijk mee heeft... ook omdat haar ouders van niks weten... en dus soms wel eens helemaal kriegel worden van die iritantie vriend van dr...
Verder is ons moto dus blijven praten..... tot nu toe gaat dat goed....
Liefs D
Mijn vriendin reageert hier heel goed op....
maar ben ook vanaf het begin heel eerlijk tegen haar geweest over alles....
maar merk ook wel dat ze het er soms heel moeilijk mee heeft... ook omdat haar ouders van niks weten... en dus soms wel eens helemaal kriegel worden van die iritantie vriend van dr...
Verder is ons moto dus blijven praten..... tot nu toe gaat dat goed....
Liefs D
woensdag 19 maart 2008 om 12:05
Hallo allemaal, het gemaal in mijn hoofd bereikte gister wel zijn hoogtepunt.
anderhalf uur met mijn beste vriendinnetje gebeld gisteravond voor ik naar mijn vriend ging en ze zei letterlijk tegen me dat ik panisch deed in mijn relatie.
Gehuild en gezegd dat het geheel onbewust gaat.
Heb m'n vriendinnetje ook de dingen vertelt die ik raar aan hem vind en ze was het met me eens dat hoe hij aan het doen is ook niet helemaal in de haak is en dat ik wel terecht twijfel aan zijn oprechtheid.
Maar ik denk dat de oorzaak van zijn twijfel en afstandelijke gedrag tegenover mij ligt in het feit dat ik zo onzeker wordt, steeds erger, steeds minder zeker dat hij MIJ wil. Ik ben immers dik, stom, saai zonder vriendinnen en vrienden, leef voor hem en wil niets liever dan morgen samenwonen en kinderen en trouwen...
Zodat ik zekerheid heb.
Heb hem dit afgelopen weekend door emotioneel zwak te zijn wel misschien té duidelijk gemaakt en misschien is hij hierdoor aan het nadenken of HIJ dit wel trekt en wil...
Ben steeds zo bang dat het al te laat is, terwijl ik nu in zie wat het probleem is...
Ik trek te veel aan hem, waardoor hij meer afstand neemt en juist gaat twijfelen...
Aan de andere kant, gister was hij bij mij en deed ik juist afstandelijker dan zo claimerig en 100 keer zeggen ik hou van je of vragen "Hou je nog van me?""
Dan reageert hij niet zo zeer dat hij meer naar mij toe trekt, maar dan denkt hij dat er iets is...
Terwijl ik gewoon een beetje afwachtener deed tot hij naar mij toe kwam...
( wel vaker dan gewoon zei hij ik hou van je en trok hij me naar zich toe)
Weet je wat het is...Wat moet ik doen dat hij me weer gaat willen. Hij zegt het wel, maar hoe kan ik dat weer voelen?
Heb een afpsraak bij de psyg voor volgende week woensdag, spannend...Allereerste keer in mijn leven! Maar wel de eerste stap naar een onafhankelijk leven voor mijn gevoel..
Wil zo graag nu alle zorgen van me afzetten en gewoon genieten van NU, nu zijn we nog samen, nu kunnen we nog jong zijn en samen lol maken....
Alleen dan komt meteen zodra ik denk, Ja we gaan er gewoon voor, f*ck de twijfels, dan komt dat stemmetje weer "JA, maar hij heeft misschien de moed al opgegeven......"
Wat moet ik...
Had hem vandaag nog niet gesproken, dus net een luchtig sms'je gestuurd...
Is daar iets mis mee, of moet ik om hem mij weer te laten willen niks meer laten horen? Maar dan lijkt het alsof ik de moed heb opgegeven, en juist ik wil weer genieten....er weer voor gaan?!
Tips? Ideeën, ervaringen?
kus!!
anderhalf uur met mijn beste vriendinnetje gebeld gisteravond voor ik naar mijn vriend ging en ze zei letterlijk tegen me dat ik panisch deed in mijn relatie.
Gehuild en gezegd dat het geheel onbewust gaat.
Heb m'n vriendinnetje ook de dingen vertelt die ik raar aan hem vind en ze was het met me eens dat hoe hij aan het doen is ook niet helemaal in de haak is en dat ik wel terecht twijfel aan zijn oprechtheid.
Maar ik denk dat de oorzaak van zijn twijfel en afstandelijke gedrag tegenover mij ligt in het feit dat ik zo onzeker wordt, steeds erger, steeds minder zeker dat hij MIJ wil. Ik ben immers dik, stom, saai zonder vriendinnen en vrienden, leef voor hem en wil niets liever dan morgen samenwonen en kinderen en trouwen...
Zodat ik zekerheid heb.
Heb hem dit afgelopen weekend door emotioneel zwak te zijn wel misschien té duidelijk gemaakt en misschien is hij hierdoor aan het nadenken of HIJ dit wel trekt en wil...
Ben steeds zo bang dat het al te laat is, terwijl ik nu in zie wat het probleem is...
Ik trek te veel aan hem, waardoor hij meer afstand neemt en juist gaat twijfelen...
Aan de andere kant, gister was hij bij mij en deed ik juist afstandelijker dan zo claimerig en 100 keer zeggen ik hou van je of vragen "Hou je nog van me?""
Dan reageert hij niet zo zeer dat hij meer naar mij toe trekt, maar dan denkt hij dat er iets is...
Terwijl ik gewoon een beetje afwachtener deed tot hij naar mij toe kwam...
( wel vaker dan gewoon zei hij ik hou van je en trok hij me naar zich toe)
Weet je wat het is...Wat moet ik doen dat hij me weer gaat willen. Hij zegt het wel, maar hoe kan ik dat weer voelen?
Heb een afpsraak bij de psyg voor volgende week woensdag, spannend...Allereerste keer in mijn leven! Maar wel de eerste stap naar een onafhankelijk leven voor mijn gevoel..
Wil zo graag nu alle zorgen van me afzetten en gewoon genieten van NU, nu zijn we nog samen, nu kunnen we nog jong zijn en samen lol maken....
Alleen dan komt meteen zodra ik denk, Ja we gaan er gewoon voor, f*ck de twijfels, dan komt dat stemmetje weer "JA, maar hij heeft misschien de moed al opgegeven......"
Wat moet ik...
Had hem vandaag nog niet gesproken, dus net een luchtig sms'je gestuurd...
Is daar iets mis mee, of moet ik om hem mij weer te laten willen niks meer laten horen? Maar dan lijkt het alsof ik de moed heb opgegeven, en juist ik wil weer genieten....er weer voor gaan?!
Tips? Ideeën, ervaringen?
kus!!
woensdag 19 maart 2008 om 16:09
ik stuur ook geregeld een luchtig smsje, maar meestal als ik in een bui ben waarin ik bevestiging nodig heb. jij ook volgens mij? en daar heb je jezelf alleen maar mee, want dan verwacht je snel een sms terug omdat je denk dattie snapt hoe je je voelt en dan baal je als een stekker omdattie niet direct terug sms-t omdat hij aan het werk is. dan maak je voor jezelf alleen maar problemen waar er geen zijn heb ik geleerd.
woensdag 19 maart 2008 om 17:00
Hoi hoi!
Ik ben tijdens mijn zoektocht op internet dit topic tegen gekomen en vind het erg interessant! Heb helaas nog niet de tijd gehad om alles door te lezen, maar dat ga ik zeker doen.
Ik heb ook last van verlatingsangst, het hoe en wat wil ik nog wel een keertje uitleggen, maar daar wil ik dan ook de tijd voor nemen en die heb ik nu niet. Maar de kleine stukjes die ik al gelezen heb hier, zijn o zo herkenbaar voor me!
Nu gaat mijn vriend ook nog 'n keer een half jaar reizen, dus daar heb ik het heel erg zwaar mee . Misschien door hier wat te lezen en m'n verhaal kwijt te kunnen, dat ik er wat beter mee om kan gaan!
Leuk om 'lotgenoten' gevonden te hebben!
Groetjes
Ik ben tijdens mijn zoektocht op internet dit topic tegen gekomen en vind het erg interessant! Heb helaas nog niet de tijd gehad om alles door te lezen, maar dat ga ik zeker doen.
Ik heb ook last van verlatingsangst, het hoe en wat wil ik nog wel een keertje uitleggen, maar daar wil ik dan ook de tijd voor nemen en die heb ik nu niet. Maar de kleine stukjes die ik al gelezen heb hier, zijn o zo herkenbaar voor me!
Nu gaat mijn vriend ook nog 'n keer een half jaar reizen, dus daar heb ik het heel erg zwaar mee . Misschien door hier wat te lezen en m'n verhaal kwijt te kunnen, dat ik er wat beter mee om kan gaan!
Leuk om 'lotgenoten' gevonden te hebben!
Groetjes
