Kinderen
alle pijlers
Ben ik te makkelijk?
dinsdag 12 juni 2012 om 19:42
Situatie:
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
Man en ik hebben een dochter van 7 jaar. Onze dochter is een sociaal, pittig, maar verantwoordelijk meisje die zich erg goed aan afspraken houdt. Ook lijkt ze zich goed bewust van eigen grenzen (wat kan ik, wat durf ik).
Dochter heeft een rustig, serieus, ietwat bangig vriendinnetje van bijna 8 jaar.
Samen mochten de meisjes van mij vandaag voor het eerst een speeltuintje iets verderop spelen. Dit speeltuintje ligt buiten het zicht in een rustige woonwijk (dorp), waar alleen bestemmingsverkeer komt, ca. 100-150 meter van ons huis.
Ik had met de meiden nog even de route gelopen, om er zeker van te zijn dat ze met de ogen dicht het huis terug konden vinden. Verder hele duidelijke afspraken gemaakt over de do's en dont's, een tasje met pakjes drinken (netjes in de prullenbak gooien) een wekkertje meegegeven die ik drie kwartier later had gezet en de meisjes uitgezwaaid.
Hoewel ik het zelf best spannend vond zo'n eerste keer, voelde ik me geen slechte onverantwoordelijke moeder. Drie kwartier later kwamen de meiden teruggehuppeld en ze vonden het erg leuk (en ook stoer) dat ze in het nieuwe speeltuintje hadden mogen spelen.
Echter, mijn man is het hier totaal niet mee eens en hier hebben we nu al de hele tijd ruzie over. Los van de ruzie, wil ik graag weten of ik nu echt te voorbarig ben, etc. Want dit is een punt (deels door de angststoornis van man) waar wij regelmatig tegenaan botsen en wat voor conflicten zorgt.
woensdag 13 juni 2012 om 13:24
quote:schouderklopje schreef op 13 juni 2012 @ 13:17:
[...]
Sterker nog, mijn lieve nichtje van vier jaar oud, zat (zit) op school en de kleutertjes spelen nog even buiten. Tis mooi weer. De school is omheind met hekken en vier lieve oppassende kleuterjuffen waken over de kinderen.
Van het ene op het andere moment rijdt er een auto in volle vaart dwars het schoolplein over, onderwijl wat hekken meenemende. Godzijdank viel het qua gewonden ontzettend mee. Er zijn twee kleutertjes geraakt toen de auto tot stilstand kwam tegen een paal en zij hadden 'slechts' een gebroken knie, gebroken arm, en veel schaafwonden. En uiteraard hebben de 'kleuters' het er nu twee jaar later nog steeds over, want het heeft diepe indruk gemaakt.Ahh, das erg! Hopelijk zit die gek vast?
[...]
Sterker nog, mijn lieve nichtje van vier jaar oud, zat (zit) op school en de kleutertjes spelen nog even buiten. Tis mooi weer. De school is omheind met hekken en vier lieve oppassende kleuterjuffen waken over de kinderen.
Van het ene op het andere moment rijdt er een auto in volle vaart dwars het schoolplein over, onderwijl wat hekken meenemende. Godzijdank viel het qua gewonden ontzettend mee. Er zijn twee kleutertjes geraakt toen de auto tot stilstand kwam tegen een paal en zij hadden 'slechts' een gebroken knie, gebroken arm, en veel schaafwonden. En uiteraard hebben de 'kleuters' het er nu twee jaar later nog steeds over, want het heeft diepe indruk gemaakt.Ahh, das erg! Hopelijk zit die gek vast?
woensdag 13 juni 2012 om 13:26
woensdag 13 juni 2012 om 13:27
quote:schouderklopje schreef op 12 juni 2012 @ 20:30:
Heeft iemand tips hoe ik dit met mijn man beter bespreekbaar en oefenbaar zou kunnen maken? Want we gaan hier -vermoed ik- op korte termijn nog erg veel tegenaan lopen.
De komende drie jaar is nl. wel echt de leeftijd waarop ze voor het eerst (een stukje) alleen naar school gaat lopen, ze alleen stukjes gaat fietsten, van en naar vriendinnetjes gaat zonder begeleiding, alleen een boodschapje gaat doen, etc. Heeeeel veel momenten waarop de angst van mijn man erg getriggerd zal gaan worden (en hij dus boos op mij kan gaan worden daardoor).
Ik heb, net als jouw man, een angststoornis. Ik vind het ook heel lastig om dingen los te laten (mijn oudste is 5). Ik ben mij er echter van bewust dat het MIJN angst is en dat deze niet reeel is. Ik gebruik mijn man dus juist als kompas om aan te voelen wat wel en niet normaal is en wanneer ik overdreven reageer.
Ik ben ook opgevoed door een vader met een angststoornis, waardoor ik op jonge leeftijd niet zelf op pad mocht, achteraf denk ik dat dit voor een groot deel mijn eigen angst heeft gevoed. (Erg onzeker, weinig zelfvertrouwen). Ik wil mijn kinderen anders opvoeden, en idd dat lachende gezicht zien als ze iets zelf hebben gedaan, ondanks het feit dat ik dan duizend angsten heb doorstaan.
Kun je hierover niet gewoon het gesprek met jouw man aangaan?
Heeft iemand tips hoe ik dit met mijn man beter bespreekbaar en oefenbaar zou kunnen maken? Want we gaan hier -vermoed ik- op korte termijn nog erg veel tegenaan lopen.
De komende drie jaar is nl. wel echt de leeftijd waarop ze voor het eerst (een stukje) alleen naar school gaat lopen, ze alleen stukjes gaat fietsten, van en naar vriendinnetjes gaat zonder begeleiding, alleen een boodschapje gaat doen, etc. Heeeeel veel momenten waarop de angst van mijn man erg getriggerd zal gaan worden (en hij dus boos op mij kan gaan worden daardoor).
Ik heb, net als jouw man, een angststoornis. Ik vind het ook heel lastig om dingen los te laten (mijn oudste is 5). Ik ben mij er echter van bewust dat het MIJN angst is en dat deze niet reeel is. Ik gebruik mijn man dus juist als kompas om aan te voelen wat wel en niet normaal is en wanneer ik overdreven reageer.
Ik ben ook opgevoed door een vader met een angststoornis, waardoor ik op jonge leeftijd niet zelf op pad mocht, achteraf denk ik dat dit voor een groot deel mijn eigen angst heeft gevoed. (Erg onzeker, weinig zelfvertrouwen). Ik wil mijn kinderen anders opvoeden, en idd dat lachende gezicht zien als ze iets zelf hebben gedaan, ondanks het feit dat ik dan duizend angsten heb doorstaan.
Kun je hierover niet gewoon het gesprek met jouw man aangaan?
woensdag 13 juni 2012 om 13:28
quote:paloma schreef op 13 juni 2012 @ 13:24:
[...]
Ga hulp zoeken want je bent een gevaar voor je eigen kinderen. En de kinderen van iemand anders.Paloma, vind je niet dat je naast verantwoordelijkheid hebben om je kind te beschermen (wat iedereen met je eens is), ook de verantwoordelijkheid hebt om je kinderen te leren omgaan met de wereld? Te leren loslaten, zelfvertrouwen op te bouwen, zelfredzaamheid mee te geven en dat soort minstens belangrijke onderdelen in een kinderleven?
[...]
Ga hulp zoeken want je bent een gevaar voor je eigen kinderen. En de kinderen van iemand anders.Paloma, vind je niet dat je naast verantwoordelijkheid hebben om je kind te beschermen (wat iedereen met je eens is), ook de verantwoordelijkheid hebt om je kinderen te leren omgaan met de wereld? Te leren loslaten, zelfvertrouwen op te bouwen, zelfredzaamheid mee te geven en dat soort minstens belangrijke onderdelen in een kinderleven?
woensdag 13 juni 2012 om 13:29
quote:fashionvictim schreef op 13 juni 2012 @ 13:24:
Vast ongesteld, Rozenstruikje. Tssk.
Hmmm, idd.
Ik ben daar zelf juist heel overwogen mee bezig, met kinderen loslaten (op hun niveau). En daarbij moet ik soms angsten loslaten omwille van mijn kinderen. Eerste keer ietsje verder weg spelen, eerste keer uberhaubt alleen buiten, eerste keer fietsen,eerste keer alleen van de trap, eerste keer schoolreisje, eerste keer middelbare school, die angstgevoelens verdwijnen nooit.
Je verstand gebruiken en vrijlaten is een must voor de opvoeding.
Als ik Schouderklopje zo lees, is ze ook gewoon heel voorzichtig geweest.
Vast ongesteld, Rozenstruikje. Tssk.
Hmmm, idd.
Ik ben daar zelf juist heel overwogen mee bezig, met kinderen loslaten (op hun niveau). En daarbij moet ik soms angsten loslaten omwille van mijn kinderen. Eerste keer ietsje verder weg spelen, eerste keer uberhaubt alleen buiten, eerste keer fietsen,eerste keer alleen van de trap, eerste keer schoolreisje, eerste keer middelbare school, die angstgevoelens verdwijnen nooit.
Je verstand gebruiken en vrijlaten is een must voor de opvoeding.
Als ik Schouderklopje zo lees, is ze ook gewoon heel voorzichtig geweest.
woensdag 13 juni 2012 om 13:30
quote:schouderklopje schreef op 13 juni 2012 @ 13:29:
[...]
Het was een bejaarde warrige vrouw die per ongeluk het verkeerde pedaal intrapte
Dan is het nog 'mazzel' dat het 'maar' breuken waren. Het zal je kind maar zijn.
Maar ook daar zie je weer.... je kunt niet door zo een situatie je kind maar beter binnen houden.
[...]
Het was een bejaarde warrige vrouw die per ongeluk het verkeerde pedaal intrapte
Dan is het nog 'mazzel' dat het 'maar' breuken waren. Het zal je kind maar zijn.
Maar ook daar zie je weer.... je kunt niet door zo een situatie je kind maar beter binnen houden.
woensdag 13 juni 2012 om 13:31
quote:paloma schreef op 13 juni 2012 @ 13:25:
Lieve schat. Omdat jouw man een angststoornis heeft, wil nog niet zeggen dat de rest van de wereld eraan lijdt. Weet jouw man trouwens wel, dat jij zo heerlijk zijn hele hebben en houwen over dit forum heen gooit?
Lieve schat, weet jij wie mijn man is dan?
He is
A man with A wife and A child
Lieve schat. Omdat jouw man een angststoornis heeft, wil nog niet zeggen dat de rest van de wereld eraan lijdt. Weet jouw man trouwens wel, dat jij zo heerlijk zijn hele hebben en houwen over dit forum heen gooit?
Lieve schat, weet jij wie mijn man is dan?
He is
A man with A wife and A child
woensdag 13 juni 2012 om 13:31
quote:paloma schreef op 13 juni 2012 @ 13:29:
Grappig. Op een berichtje van een aanrijding wordt "oh wat erg" gereageerd. Maar op een berichtje van een meisje van zes dat in een speeltuin (in een woonwijk) is verkracht, wordt gereageerd van "tja, erg, vervelend maar ja, je kunt ze moeilijk thuis opsluiten".
Wordt er zo op gereageerd of is dat wat je wil lezen?
Het laatste stuk klopt, door wat er gebeurd is kan je moeilijk je kinderen thuis opsluiten. NIEMAND doet iets af over dat meisje van 6. Dat is verschrikkelijk.
Grappig. Op een berichtje van een aanrijding wordt "oh wat erg" gereageerd. Maar op een berichtje van een meisje van zes dat in een speeltuin (in een woonwijk) is verkracht, wordt gereageerd van "tja, erg, vervelend maar ja, je kunt ze moeilijk thuis opsluiten".
Wordt er zo op gereageerd of is dat wat je wil lezen?
Het laatste stuk klopt, door wat er gebeurd is kan je moeilijk je kinderen thuis opsluiten. NIEMAND doet iets af over dat meisje van 6. Dat is verschrikkelijk.
woensdag 13 juni 2012 om 13:32
quote:sabbaticalmeds schreef op 13 juni 2012 @ 00:14:
Ik ben echt verbijsterd. 8 jaar!!!! Mijn kinderen deden op hun 8e al heel veel zelf alleen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.Helemaal mee eens!
Ik ben echt verbijsterd. 8 jaar!!!! Mijn kinderen deden op hun 8e al heel veel zelf alleen.
Als je kinderen teveel beschermd dan creeer je angstige mensen. Vraag je ook altijd af of het kind een reeel risico loopt of dat je handelt vanuit je eigen angst. Jouw angst is jouw probleem daar moet je je kind niet mee opzadelen.Helemaal mee eens!
woensdag 13 juni 2012 om 13:33
quote:paloma schreef op 13 juni 2012 @ 13:29:
Grappig. Op een berichtje van een aanrijding wordt "oh wat erg" gereageerd. Maar op een berichtje van een meisje van zes dat in een speeltuin (in een woonwijk) is verkracht, wordt gereageerd van "tja, erg, vervelend maar ja, je kunt ze moeilijk thuis opsluiten".Hoe doe jij dat dan? Daar ben ik inmiddels wel enorm benieuwd naar?
Grappig. Op een berichtje van een aanrijding wordt "oh wat erg" gereageerd. Maar op een berichtje van een meisje van zes dat in een speeltuin (in een woonwijk) is verkracht, wordt gereageerd van "tja, erg, vervelend maar ja, je kunt ze moeilijk thuis opsluiten".Hoe doe jij dat dan? Daar ben ik inmiddels wel enorm benieuwd naar?
woensdag 13 juni 2012 om 13:35
quote:rozenstruikje schreef op 13 juni 2012 @ 13:29:
[...]
Hmmm, idd.
Ik ben daar zelf juist heel overwogen mee bezig, met kinderen loslaten (op hun niveau). En daarbij moet ik soms angsten loslaten omwille van mijn kinderen. Eerste keer ietsje verder weg spelen, eerste keer uberhaubt alleen buiten, eerste keer fietsen,eerste keer alleen van de trap, eerste keer schoolreisje, eerste keer middelbare school, die angstgevoelens verdwijnen nooit.
Je verstand gebruiken en vrijlaten is een must voor de opvoeding.
Als ik Schouderklopje zo lees, is ze ook gewoon heel voorzichtig geweest.
Rozenstruikje, ik ben juist heel bewust bezig met dit soort stapjes. Tis echt niet zo dat ik dan de bloemetjes buiten aan het zetten ben, want ik vind het zelf ook best spannend. Elk nieuw stapje blijft spannend en eng , want het is wel ons kind! Het liefste kind van de hele wereld. MIJN kind!
Maar ik doe mijn kind meer geweld aan als ik haar ontneem om op te groeien, dan als ik haar overal tegen bescherm.
[...]
Hmmm, idd.
Ik ben daar zelf juist heel overwogen mee bezig, met kinderen loslaten (op hun niveau). En daarbij moet ik soms angsten loslaten omwille van mijn kinderen. Eerste keer ietsje verder weg spelen, eerste keer uberhaubt alleen buiten, eerste keer fietsen,eerste keer alleen van de trap, eerste keer schoolreisje, eerste keer middelbare school, die angstgevoelens verdwijnen nooit.
Je verstand gebruiken en vrijlaten is een must voor de opvoeding.
Als ik Schouderklopje zo lees, is ze ook gewoon heel voorzichtig geweest.
Rozenstruikje, ik ben juist heel bewust bezig met dit soort stapjes. Tis echt niet zo dat ik dan de bloemetjes buiten aan het zetten ben, want ik vind het zelf ook best spannend. Elk nieuw stapje blijft spannend en eng , want het is wel ons kind! Het liefste kind van de hele wereld. MIJN kind!
Maar ik doe mijn kind meer geweld aan als ik haar ontneem om op te groeien, dan als ik haar overal tegen bescherm.
woensdag 13 juni 2012 om 13:35
Schouderklopje,
Mijn zoon is ook 8 en zijn klasgenootjes en vriendjes zijn dus ook bijna 8 of 8.
De kinderen hier om me heen en mijn eigen kind mogen:
Alleen naar elkaars huis toelopen (actieradius van ongeveer 5 straten alle kanten op)
Alleen buitenspelen in de hele wijk (moeten zich op een afgesproken tijd even komen melden)
Af en toe alleen een klein boodschapje doen in de buurtsuper in de wijk
Af en toe een bepaalde tijd alleen thuis blijven
Sommigen mogen ook alleen of onder begeleiding van oudere broer/zus naar school en terug (school ligt in de wijk naast die van ons, ongeveer 10 minuten lopen).
Mijn zoon is ook 8 en zijn klasgenootjes en vriendjes zijn dus ook bijna 8 of 8.
De kinderen hier om me heen en mijn eigen kind mogen:
Alleen naar elkaars huis toelopen (actieradius van ongeveer 5 straten alle kanten op)
Alleen buitenspelen in de hele wijk (moeten zich op een afgesproken tijd even komen melden)
Af en toe alleen een klein boodschapje doen in de buurtsuper in de wijk
Af en toe een bepaalde tijd alleen thuis blijven
Sommigen mogen ook alleen of onder begeleiding van oudere broer/zus naar school en terug (school ligt in de wijk naast die van ons, ongeveer 10 minuten lopen).
Am Yisrael Chai!
woensdag 13 juni 2012 om 13:36
quote:schouderklopje schreef op 13 juni 2012 @ 13:31:
[...]Lieve schat, weet jij wie mijn man is dan?
He is
A man with A wife and A childTja. Hij mag z'n handjes dichtknijpen met jou. Vandaar dat hij aan de medicijnen is en jij continue je leed komt spuien op een forum. Jullie praten nog wel met elkaar, in plaats van tegen elkaar?
[...]Lieve schat, weet jij wie mijn man is dan?
He is
A man with A wife and A childTja. Hij mag z'n handjes dichtknijpen met jou. Vandaar dat hij aan de medicijnen is en jij continue je leed komt spuien op een forum. Jullie praten nog wel met elkaar, in plaats van tegen elkaar?
woensdag 13 juni 2012 om 13:40
quote:schouderklopje schreef op 13 juni 2012 @ 13:35:
[...]
Rozenstruikje, ik ben juist heel bewust bezig met dit soort stapjes. Tis echt niet zo dat ik dan de bloemetjes buiten aan het zetten ben, want ik vind het zelf ook best spannend. Elk nieuw stapje blijft spannend en eng , want het is wel ons kind! Het liefste kind van de hele wereld. MIJN kind!
Maar ik doe mijn kind meer geweld aan als ik haar ontneem om op te groeien, dan als ik haar overal tegen bescherm.
Ik zit er ook zo in. Ware het niet dat ik de allerliefste kinderen van de wereld heb
Loslaten is voor een ouder het moeilijkste wat er is, maar idd beperk je een kind in de ontwikkeling als je teveel zou beschermen.
Wat ik bijvoorbeeld NIET zou doen is zo een jong kind de verantwoording geven over een 3 jarige, zoals eerder ergens in een topic beschreven. Want als er dan wat gebeurd kan zo een kind die kleine nooit goed beschermen en ook belangrijk, zadel je een jong kind met een eeuwig schuldgevoel op.
Verantwoording geven naar vermogen. Verantwoording wat ook teruggenomen kan worden als ze het beschamen, om dat weer op te gaan bouwen. Dat is waar opvoeden om gaat.
Mijn kinderen zijn niet mijn eigendom. Ze zijn van zichzelf. Het is aan mij te zorgen dat ze later goed voor zichzelf kunnen zorgen. Ze zijn er niet om mijn gevoelens te bevredigen en om mijn angsten weg te nemen.
[...]
Rozenstruikje, ik ben juist heel bewust bezig met dit soort stapjes. Tis echt niet zo dat ik dan de bloemetjes buiten aan het zetten ben, want ik vind het zelf ook best spannend. Elk nieuw stapje blijft spannend en eng , want het is wel ons kind! Het liefste kind van de hele wereld. MIJN kind!
Maar ik doe mijn kind meer geweld aan als ik haar ontneem om op te groeien, dan als ik haar overal tegen bescherm.
Ik zit er ook zo in. Ware het niet dat ik de allerliefste kinderen van de wereld heb
Loslaten is voor een ouder het moeilijkste wat er is, maar idd beperk je een kind in de ontwikkeling als je teveel zou beschermen.
Wat ik bijvoorbeeld NIET zou doen is zo een jong kind de verantwoording geven over een 3 jarige, zoals eerder ergens in een topic beschreven. Want als er dan wat gebeurd kan zo een kind die kleine nooit goed beschermen en ook belangrijk, zadel je een jong kind met een eeuwig schuldgevoel op.
Verantwoording geven naar vermogen. Verantwoording wat ook teruggenomen kan worden als ze het beschamen, om dat weer op te gaan bouwen. Dat is waar opvoeden om gaat.
Mijn kinderen zijn niet mijn eigendom. Ze zijn van zichzelf. Het is aan mij te zorgen dat ze later goed voor zichzelf kunnen zorgen. Ze zijn er niet om mijn gevoelens te bevredigen en om mijn angsten weg te nemen.
woensdag 13 juni 2012 om 13:40
Bij ons zoon rond 7 dochter 4(bijna 5) gaan altijd samen naar de speeltuin. bij one 150 meter verder uit het zicht van ons
het is ook 1 woonerf straatje oversteken. (waar wle eens hard wordt gereden maar wel goed overzzichtelijk)
zijn vaker met hun overgestoken en sinds ze echt voorzichtig zijn met oversteken mag het. ga ook regelmatig even spieken om hoekje om te kijken hoe het gaat en kijk ook vaak hoe ze het oversteken doen superom te zien dochter mag niet allen oversteken. dus mocht die terugmoeten omnaar d ewc of zo ta gaan roept ze haar broer en die helpt haar even over
gaat al hele zomer goed! genoeg huizen redelijk beide speeltuin met geneog bekende in de buurt.
het is ook 1 woonerf straatje oversteken. (waar wle eens hard wordt gereden maar wel goed overzzichtelijk)
zijn vaker met hun overgestoken en sinds ze echt voorzichtig zijn met oversteken mag het. ga ook regelmatig even spieken om hoekje om te kijken hoe het gaat en kijk ook vaak hoe ze het oversteken doen superom te zien dochter mag niet allen oversteken. dus mocht die terugmoeten omnaar d ewc of zo ta gaan roept ze haar broer en die helpt haar even over
gaat al hele zomer goed! genoeg huizen redelijk beide speeltuin met geneog bekende in de buurt.
woensdag 13 juni 2012 om 13:42
quote:paloma schreef op 13 juni 2012 @ 13:36:
[...]
Tja. Hij mag z'n handjes dichtknijpen met jou. Vandaar dat hij aan de medicijnen is en jij continue je leed komt spuien op een forum. Jullie praten nog wel met elkaar, in plaats van tegen elkaar?Wil jij misschien even mijn vraag beantwoorden tussen je gehak op SK door?
[...]
Tja. Hij mag z'n handjes dichtknijpen met jou. Vandaar dat hij aan de medicijnen is en jij continue je leed komt spuien op een forum. Jullie praten nog wel met elkaar, in plaats van tegen elkaar?Wil jij misschien even mijn vraag beantwoorden tussen je gehak op SK door?
woensdag 13 juni 2012 om 13:44
quote:vivaflamenco schreef op 13 juni 2012 @ 13:27:
[...]
Ik heb, net als jouw man, een angststoornis. Ik vind het ook heel lastig om dingen los te laten (mijn oudste is 5). Ik ben mij er echter van bewust dat het MIJN angst is en dat deze niet reeel is. Ik gebruik mijn man dus juist als kompas om aan te voelen wat wel en niet normaal is en wanneer ik overdreven reageer.
Ik ben ook opgevoed door een vader met een angststoornis, waardoor ik op jonge leeftijd niet zelf op pad mocht, achteraf denk ik dat dit voor een groot deel mijn eigen angst heeft gevoed. (Erg onzeker, weinig zelfvertrouwen). Ik wil mijn kinderen anders opvoeden, en idd dat lachende gezicht zien als ze iets zelf hebben gedaan, ondanks het feit dat ik dan duizend angsten heb doorstaan.
Kun je hierover niet gewoon het gesprek met jouw man aangaan?
Dankjewel voor je nuttige post
Vertrouw jij jouw man? Want als je zelf weet dat je angsten zeer waarschijnlijk niet reeel zijn (wat op zich al knap is, want niet iedereen kan dat), is het nog wat anders dat je je dan durft over te geven aan de mening van een ander. Daar is toch een hoop vertrouwen voor nodig.
En ik denk dat dat vertrouwen bij mijn man in mij ontbreekt. Ik denk gewoon dat hij heel erg voelt dat ik 'potentieel gevaarlijk' ben en dat ik eigenlijk hetzelfde zou moeten doen en voelen om ons kind veilig te houden.
Ik herken wel jouw achtergrond bij mijn man. Hij komt ook uit een erg bezorgd, ietwat angstig, gezin. Terwijl ik juist uit een tegenovergesteld nest kom waarbij de kinderen ontzettend werden losgelaten (niet geheel terecht, want er is ook een hoop misgegaan).
[...]
Ik heb, net als jouw man, een angststoornis. Ik vind het ook heel lastig om dingen los te laten (mijn oudste is 5). Ik ben mij er echter van bewust dat het MIJN angst is en dat deze niet reeel is. Ik gebruik mijn man dus juist als kompas om aan te voelen wat wel en niet normaal is en wanneer ik overdreven reageer.
Ik ben ook opgevoed door een vader met een angststoornis, waardoor ik op jonge leeftijd niet zelf op pad mocht, achteraf denk ik dat dit voor een groot deel mijn eigen angst heeft gevoed. (Erg onzeker, weinig zelfvertrouwen). Ik wil mijn kinderen anders opvoeden, en idd dat lachende gezicht zien als ze iets zelf hebben gedaan, ondanks het feit dat ik dan duizend angsten heb doorstaan.
Kun je hierover niet gewoon het gesprek met jouw man aangaan?
Dankjewel voor je nuttige post
Vertrouw jij jouw man? Want als je zelf weet dat je angsten zeer waarschijnlijk niet reeel zijn (wat op zich al knap is, want niet iedereen kan dat), is het nog wat anders dat je je dan durft over te geven aan de mening van een ander. Daar is toch een hoop vertrouwen voor nodig.
En ik denk dat dat vertrouwen bij mijn man in mij ontbreekt. Ik denk gewoon dat hij heel erg voelt dat ik 'potentieel gevaarlijk' ben en dat ik eigenlijk hetzelfde zou moeten doen en voelen om ons kind veilig te houden.
Ik herken wel jouw achtergrond bij mijn man. Hij komt ook uit een erg bezorgd, ietwat angstig, gezin. Terwijl ik juist uit een tegenovergesteld nest kom waarbij de kinderen ontzettend werden losgelaten (niet geheel terecht, want er is ook een hoop misgegaan).
woensdag 13 juni 2012 om 13:49
quote:schouderklopje schreef op 13 juni 2012 @ 13:45:
[...]Ze hebben nog niet gereageerd op mijn mailtje.Mailtje? Het zijn je buren die hun dochter aan jou hebben toevertrouwd? En jij gaat hun een mailtje sturen om te vertellen dat je jouw kind en hun kind met een kookwekker alleen hebt achtergelaten in een speeltuin, een hoeveelheid straten verderop? Wie weet zijn ze zich aan het beraden op vervolgstappen? Je hebt wel willens en wetens, zonder hun in te lichten, hun dochter in potentieel gevaar gebracht. Nou lekker dan, ben je ook mooi klaar mee. Duimen maar dat dit goed afloopt.
[...]Ze hebben nog niet gereageerd op mijn mailtje.Mailtje? Het zijn je buren die hun dochter aan jou hebben toevertrouwd? En jij gaat hun een mailtje sturen om te vertellen dat je jouw kind en hun kind met een kookwekker alleen hebt achtergelaten in een speeltuin, een hoeveelheid straten verderop? Wie weet zijn ze zich aan het beraden op vervolgstappen? Je hebt wel willens en wetens, zonder hun in te lichten, hun dochter in potentieel gevaar gebracht. Nou lekker dan, ben je ook mooi klaar mee. Duimen maar dat dit goed afloopt.
woensdag 13 juni 2012 om 13:50
@paloma dneken dat je je kind beschermt door het zo veel mogelijk weg te houden bij de boze buitenwereld is eveneens net realistisch. Kinderen groeien op en hebben die ruimte om dingen zelf te leren, om zelfstandig te worden juist nodig. Een tweejarige aat je niet alleen, een 7 jarige geef je niet de verantwoording voor een jonger kind, dat soort dingen ben ik met je eens. Maar een 7/8 jarige moet wel steeds meer vrijheid hebben in zijn eigen wijk. Veel deelnemen aan het verkeer, zodatz e er tegen de middelbare school echt aan toe zijn omzich zelfstandig in het verkeer te mengen, weerbaarheid opdoen tussen leeftijdgenoten enz. De speeltuin in de wijk is een hele normale plek voor kinderen van die leeftijd,niets raars aan om je kind daar zelf heen te laten gaan.
En wat gekken en viespeuken betreft, die heb je overal. Ze zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn, maar mogen m.i nooit leidend zijn voor het beknotten van de vrijheid van je kind. Kinderen die heel beschermd worden opgevoed zijn kwetsbaarder en hebben juist uiteindelijk meer kans om in de trucjes van gekken te trappen, juist omdat ze de weerbaarheid van zelf dingen oplossen niet hebben aangeleerd.
En wat gekken en viespeuken betreft, die heb je overal. Ze zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn, maar mogen m.i nooit leidend zijn voor het beknotten van de vrijheid van je kind. Kinderen die heel beschermd worden opgevoed zijn kwetsbaarder en hebben juist uiteindelijk meer kans om in de trucjes van gekken te trappen, juist omdat ze de weerbaarheid van zelf dingen oplossen niet hebben aangeleerd.