Psyche
alle pijlers
Paranormale ervaringen op het sterfbed?
donderdag 21 juni 2012 om 20:48
vrijdag 22 juni 2012 om 10:44
Toen Hero overleed waren zijn vader, moeder, zus en ik al de hele nacht aan het waken. Hij was al rond elf uur 's avonds in een diepe coma, en zijn toestand was onveranderd. Hij ademde diep en kalm, en lag ontspannen in zijn ziekenhuisbed.
De dokters stonden voor een raadsel. Ze hadden al een etmaal daarvoor gedacht dat hij zou overlijden, maar in zijn huidige staat kon dat ook nog wel dagen duren. Ze hadden geen idee. EN zo streelden en kusten wij hem de nacht door, fluisterend dat we zoveel van hem hielden, dat hij mocht gaan, dat hij zoveel goeds had gedaan, zoveel moois had betekend, dat we hem zo dankbaar waren, maar dat hij nu eindelijk voor zichzelf mocht kiezen. Pijn hoefde niet meer. Maar al die tijd veranderde er niets, en lag mijn grote held rustig in dat witte bed.
Tot 's morgens vroeg. Opeens merkten we dat we alle vier gelijktijdig onze armen om onszelf heen hadden geslagen, steenkoud krijgen we het. Binnen een halve minuut leek de temperatuur in de kamer wel een graad of tien gedaald. Het was een vreemde kou, niet grijzig maar lichtblauw als jullie begrijpen wat ik bedoel.
Hero's zus fluisterde zachtjes; "Daar zijn ze!", maar later kon ze niet meer verklaren wat of wie ze daarmee had bedoelt.
Allevier keken we naar Hero, maar die ademde nog hetzelfde ritme, en niets aan hem was verandert. Seconden gingen er voorbij, misschien wel minuten, en opeens veranderde het gezicht van Hero, of misschien was het wel de lichtval. Zijn trekken ontspanden, zijn mond krulde, en hij zuchtte. Voorbij was het. Voorbij was het leven van Hero. En terwijl een andere, ijzige kou in ons hart trok, verdween de frisse kou uit de kamer. Opeens was het weer dezelfde temperatuur als de hele nacht, in nog geen minuut tijd.
"Daar zijn ze". Een van vermoeidheid uitgesproken zin, een stukje intuitie, een van verdriet vertroebelde uitspraak? Geen idee, maar ik voelde me heel rustig op zijn moment van overlijden. De lucht voelde helder, ik kan het moeilijk uitleggen.
Dit jaar is hij vijf jaar dood. Vorig jaar was ik zwanger, en zijn ouders zijn de liefste opa en oma die mijn kindje zich maar kan wensen.
MIjn zwangerschap is door Hero's vader stap voor stap vastgelegd. En opeens, op een foto waar ik vol trots mijn buik show, staat een "lichtbreukje", een "stofdeeltje" of een "orb". Ik weet het niet. Maar feit is, dat er op een enkele foto, terwijl er een hele serie gemaakt is, een bolletje bij mijn buik zweeft alsof het wil zeggen; "Ik hoor er ook bij, ik blijf wel in de buurt van dit kleintje".
Op een enkele foto
Slechts op die ene foto. .
Op de enige foto die is gemaakt terwijl ik op een meter afstand van Hero's urn sta......
De dokters stonden voor een raadsel. Ze hadden al een etmaal daarvoor gedacht dat hij zou overlijden, maar in zijn huidige staat kon dat ook nog wel dagen duren. Ze hadden geen idee. EN zo streelden en kusten wij hem de nacht door, fluisterend dat we zoveel van hem hielden, dat hij mocht gaan, dat hij zoveel goeds had gedaan, zoveel moois had betekend, dat we hem zo dankbaar waren, maar dat hij nu eindelijk voor zichzelf mocht kiezen. Pijn hoefde niet meer. Maar al die tijd veranderde er niets, en lag mijn grote held rustig in dat witte bed.
Tot 's morgens vroeg. Opeens merkten we dat we alle vier gelijktijdig onze armen om onszelf heen hadden geslagen, steenkoud krijgen we het. Binnen een halve minuut leek de temperatuur in de kamer wel een graad of tien gedaald. Het was een vreemde kou, niet grijzig maar lichtblauw als jullie begrijpen wat ik bedoel.
Hero's zus fluisterde zachtjes; "Daar zijn ze!", maar later kon ze niet meer verklaren wat of wie ze daarmee had bedoelt.
Allevier keken we naar Hero, maar die ademde nog hetzelfde ritme, en niets aan hem was verandert. Seconden gingen er voorbij, misschien wel minuten, en opeens veranderde het gezicht van Hero, of misschien was het wel de lichtval. Zijn trekken ontspanden, zijn mond krulde, en hij zuchtte. Voorbij was het. Voorbij was het leven van Hero. En terwijl een andere, ijzige kou in ons hart trok, verdween de frisse kou uit de kamer. Opeens was het weer dezelfde temperatuur als de hele nacht, in nog geen minuut tijd.
"Daar zijn ze". Een van vermoeidheid uitgesproken zin, een stukje intuitie, een van verdriet vertroebelde uitspraak? Geen idee, maar ik voelde me heel rustig op zijn moment van overlijden. De lucht voelde helder, ik kan het moeilijk uitleggen.
Dit jaar is hij vijf jaar dood. Vorig jaar was ik zwanger, en zijn ouders zijn de liefste opa en oma die mijn kindje zich maar kan wensen.
MIjn zwangerschap is door Hero's vader stap voor stap vastgelegd. En opeens, op een foto waar ik vol trots mijn buik show, staat een "lichtbreukje", een "stofdeeltje" of een "orb". Ik weet het niet. Maar feit is, dat er op een enkele foto, terwijl er een hele serie gemaakt is, een bolletje bij mijn buik zweeft alsof het wil zeggen; "Ik hoor er ook bij, ik blijf wel in de buurt van dit kleintje".
Op een enkele foto
Slechts op die ene foto. .
Op de enige foto die is gemaakt terwijl ik op een meter afstand van Hero's urn sta......
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 22 juni 2012 om 10:52
Wat een prachtig verhaal, mimsey. En zo mooi geschreven. Dit soort dingen zijn fijn te lezen, dat overlijden ook best een bijzonder moment kan zijn. Verdrietig, en tegelijkertijd heel bijzonder.
En die orb op de foto, wat een mooi helder ding is dat. Dat zou ik niet wegzetten als 'stofje'. Er lijkt een heel patroon in te zitten.
En die orb op de foto, wat een mooi helder ding is dat. Dat zou ik niet wegzetten als 'stofje'. Er lijkt een heel patroon in te zitten.
vrijdag 22 juni 2012 om 10:54
Een goede vriend van mij is overleden.
Hij is in Afghanistan dood geschoten. Waren mensen bij, waaronder ik zelf. We weten dus de exacte tijd van overlijden.
Zijn ouders zijn gebeld. En die hebben later gezegd op het moment dat hij overleed het in Nederland plotseling uit het niets begon te regenen en hevig te onweren.
Met 5 collega's hebben we hem vanaf zijn huis naar de kerk gedragen. Was een grauwe dag. Maar op het moment dat we de kerk ingingen brak het noodweer door.En toen we de kerk uitgingen begon de zon te schijnen.
En
Mijn opa is met volle maan overleden. Hij was een sigaren ketting roker, stak de ene sigaar met de andere op.
De eerst volgende volle maan hing er een dikke wolk bij de maan. Net of hij wilde laten weten dat hij aangekomen was.
Sinds deze gebeurtenissen geloof ik wel dat mensen ons vanuit de hemel kunnen zien.
Hij is in Afghanistan dood geschoten. Waren mensen bij, waaronder ik zelf. We weten dus de exacte tijd van overlijden.
Zijn ouders zijn gebeld. En die hebben later gezegd op het moment dat hij overleed het in Nederland plotseling uit het niets begon te regenen en hevig te onweren.
Met 5 collega's hebben we hem vanaf zijn huis naar de kerk gedragen. Was een grauwe dag. Maar op het moment dat we de kerk ingingen brak het noodweer door.En toen we de kerk uitgingen begon de zon te schijnen.
En
Mijn opa is met volle maan overleden. Hij was een sigaren ketting roker, stak de ene sigaar met de andere op.
De eerst volgende volle maan hing er een dikke wolk bij de maan. Net of hij wilde laten weten dat hij aangekomen was.
Sinds deze gebeurtenissen geloof ik wel dat mensen ons vanuit de hemel kunnen zien.
vrijdag 22 juni 2012 om 15:49
vrijdag 22 juni 2012 om 21:37
even mijn verhaal
op 19 mei dit jaar is mijn lieve moeder overleden zij had kanker
ik heb haar verzorgd tot ze niet meer was
mijn zus en vader zagen eerst handen knieen en voeten paars worden en toen wisten we ,
we moeten nu blijven want ze kan elk moment sterven
ze stopte heel erg vaak met ademen en toen we dachten dat het over was schoot ineens heel hard haar borstkas naar boven en kwam er een oorverdovend geluid uit haar en toen keken we elkaar aan en zeiden , voel je dat?
en we voelden een warme lucht uit haar komen
toen hoorde ik bovenaan het plafond mama nog zeggen "tis mooi hier"
gisteren zat ik een documentaire te kijken en een meneer vertelde over zijn bijna dood ervaring
het was op gegeven moment alsof hij vanuit zijn lichaam werd afgeschoten ,
en toen zag hij een wit licht en hij ging daarheen en hij zei,
ik kwam ergens terecht , het was zo ontzettend mooi!
ik denk dat ik in de Hemel was
toen moest ik denken aan mama
god wat mis ik haar
op 19 mei dit jaar is mijn lieve moeder overleden zij had kanker
ik heb haar verzorgd tot ze niet meer was
mijn zus en vader zagen eerst handen knieen en voeten paars worden en toen wisten we ,
we moeten nu blijven want ze kan elk moment sterven
ze stopte heel erg vaak met ademen en toen we dachten dat het over was schoot ineens heel hard haar borstkas naar boven en kwam er een oorverdovend geluid uit haar en toen keken we elkaar aan en zeiden , voel je dat?
en we voelden een warme lucht uit haar komen
toen hoorde ik bovenaan het plafond mama nog zeggen "tis mooi hier"
gisteren zat ik een documentaire te kijken en een meneer vertelde over zijn bijna dood ervaring
het was op gegeven moment alsof hij vanuit zijn lichaam werd afgeschoten ,
en toen zag hij een wit licht en hij ging daarheen en hij zei,
ik kwam ergens terecht , het was zo ontzettend mooi!
ik denk dat ik in de Hemel was
toen moest ik denken aan mama
god wat mis ik haar
vrijdag 22 juni 2012 om 21:50
quote:shakenandstirred schreef op 21 juni 2012 @ 23:47:
[...]
Wow, wat mooi. Wat speciaal dat je daarbij mocht zijn. Dat heeft je vast troost gegeven in een moeilijke periode.Het was heel bijzonder. Ons zoontje van 7 weken was erbij. Hij had nog nooit langer dan 3 uur achter elkaar geslapen en die nacht wel. Op het moment dat mijn vader overleed werd hij wakker. De weken erna werd hij elke nacht op datzelfde tijdstip wakker maar sliep weer niet langer dan 3 uur achter elkaar. Alsof hij die nacht 'wist' dat hij ons en opa met rust moest laten.
[...]
Wow, wat mooi. Wat speciaal dat je daarbij mocht zijn. Dat heeft je vast troost gegeven in een moeilijke periode.Het was heel bijzonder. Ons zoontje van 7 weken was erbij. Hij had nog nooit langer dan 3 uur achter elkaar geslapen en die nacht wel. Op het moment dat mijn vader overleed werd hij wakker. De weken erna werd hij elke nacht op datzelfde tijdstip wakker maar sliep weer niet langer dan 3 uur achter elkaar. Alsof hij die nacht 'wist' dat hij ons en opa met rust moest laten.
zaterdag 23 juni 2012 om 16:46
@ Evelyn
Gecondoleerd...mijn moeder is in januari overleden en het lijkt alsof het een paar weken geleden is...het spookt dagelijks constant door mn hoofd, ik kan die beelden gewoon niet van me af zetten (ik was ook bij mn moeder dr overlijden, en mis haar ook vreselijk)
Ik las jouw stukje en vroeg me af hoe dat oorverdovend geluid dan ongeveer klonk?
En je zei iets van dat je boven aan het plafond haar stem hoorde...bedoel je dan dat die stem van bovenaf kwam? Dus niet vanuit je moeder zelf?
Zijn gewoon wat vragen uit je stukje die mij me opkwamen..
Gecondoleerd...mijn moeder is in januari overleden en het lijkt alsof het een paar weken geleden is...het spookt dagelijks constant door mn hoofd, ik kan die beelden gewoon niet van me af zetten (ik was ook bij mn moeder dr overlijden, en mis haar ook vreselijk)
Ik las jouw stukje en vroeg me af hoe dat oorverdovend geluid dan ongeveer klonk?
En je zei iets van dat je boven aan het plafond haar stem hoorde...bedoel je dan dat die stem van bovenaf kwam? Dus niet vanuit je moeder zelf?
Zijn gewoon wat vragen uit je stukje die mij me opkwamen..
zaterdag 23 juni 2012 om 19:46
hey saffietje
da geluid dat maakte ze toen haar borstkas omhoog schoot
daarom moest ik daaraan denken toen die meneer vertelde dat het leek alsof hij werd afgeschoten vanuit zijn lichaam
en nee want zij was net overleden
het ging zo:
borstkas schoot omhoog , mama nam een enorme hap adem met bijpassende geluiden en alles wat in haar zat knalde eruit toen voelden wij eerst alles heel koud worden en toen ademde ze zachtjes uit hhh en toen , waarschijnlijk haar geest die zei: tis mooi hier
ik heb het erg moeilijk gehad met hetfeit dat ik haar maar niet zag,
ik heb een zesde zintuig en ik zie jan en alleman maar mama zag ik niet,
tot afgelopen week
ik had mijn man eruit gezet wegens mishandeling en voelde zo alleen ,
ik heb toen gedacht, ze zal er nog wel ergens wezen het is goed zo ik laat het varen,
en toen stond ze daar ineens , heel kort,
alsof ze zeggen wou, kijk mijn lieve kind ik ben niet weg ik ben er nog ,
en ze zei, je moet mijn dood eerst accepteren , en ze was weg
nu heb ik vaak een glimlach als ik aan haar denk
die docu weet ik niet meer ik zal even zoeken
da geluid dat maakte ze toen haar borstkas omhoog schoot
daarom moest ik daaraan denken toen die meneer vertelde dat het leek alsof hij werd afgeschoten vanuit zijn lichaam
en nee want zij was net overleden
het ging zo:
borstkas schoot omhoog , mama nam een enorme hap adem met bijpassende geluiden en alles wat in haar zat knalde eruit toen voelden wij eerst alles heel koud worden en toen ademde ze zachtjes uit hhh en toen , waarschijnlijk haar geest die zei: tis mooi hier
ik heb het erg moeilijk gehad met hetfeit dat ik haar maar niet zag,
ik heb een zesde zintuig en ik zie jan en alleman maar mama zag ik niet,
tot afgelopen week
ik had mijn man eruit gezet wegens mishandeling en voelde zo alleen ,
ik heb toen gedacht, ze zal er nog wel ergens wezen het is goed zo ik laat het varen,
en toen stond ze daar ineens , heel kort,
alsof ze zeggen wou, kijk mijn lieve kind ik ben niet weg ik ben er nog ,
en ze zei, je moet mijn dood eerst accepteren , en ze was weg
nu heb ik vaak een glimlach als ik aan haar denk
die docu weet ik niet meer ik zal even zoeken
zaterdag 23 juni 2012 om 20:21
maandag 2 juli 2012 om 10:56
quote:katy84 schreef op 22 juni 2012 @ 10:54:
Een goede vriend van mij is overleden.
Hij is in Afghanistan dood geschoten. Waren mensen bij, waaronder ik zelf. We weten dus de exacte tijd van overlijden.
Zijn ouders zijn gebeld. En die hebben later gezegd op het moment dat hij overleed het in Nederland plotseling uit het niets begon te regenen en hevig te onweren.
Met 5 collega's hebben we hem vanaf zijn huis naar de kerk gedragen. Was een grauwe dag. Maar op het moment dat we de kerk ingingen brak het noodweer door.En toen we de kerk uitgingen begon de zon te schijnen.
En
Mijn opa is met volle maan overleden. Hij was een sigaren ketting roker, stak de ene sigaar met de andere op.
De eerst volgende volle maan hing er een dikke wolk bij de maan. Net of hij wilde laten weten dat hij aangekomen was.
Sinds deze gebeurtenissen geloof ik wel dat mensen ons vanuit de hemel kunnen zien.
Allereerst is het vreselijk als een goede vriend op zo'n jonge leeftijd overlijdt. Bij de rest van het verhaal denk ik wel ... tsja.
Een buurman van mij werkt voor Defensie en heeft wel eens wat verteld over de protocollen bij overlijden van militairen. Dat was nou niet bepaald 'er is iemand dood, laten we de ouders bellen': dit soort nieuws wordt als het goed is altijd persoonlijk gebracht, en er zit meestal ook enige tijd tussen het moment van overlijden en het slechte nieuws.
En dan dat het 'precies op dat moment' en 'uit het niets' begon te onweren.. tsja.. onweer ontstaat nooit in 2 seconden en is ook nie heel zeldzaam, maar zelfs als dit allemaal zo is, hoe zie je dan het oorzakelijk verband tussen iemand die in Afghanistan overlijdt en een onweersbui in Nederland?
Ik vind het allemaal wel aandoenlijk hoe mensen ineens allerlei verbanden gaan zoeken tussen een overlijden en bijvoorbeeld de stand van de maan of een vlekje op een foto, maar naast aandoenlijk vind ik het eigenlijk ook gewoon onzin.
Een goede vriend van mij is overleden.
Hij is in Afghanistan dood geschoten. Waren mensen bij, waaronder ik zelf. We weten dus de exacte tijd van overlijden.
Zijn ouders zijn gebeld. En die hebben later gezegd op het moment dat hij overleed het in Nederland plotseling uit het niets begon te regenen en hevig te onweren.
Met 5 collega's hebben we hem vanaf zijn huis naar de kerk gedragen. Was een grauwe dag. Maar op het moment dat we de kerk ingingen brak het noodweer door.En toen we de kerk uitgingen begon de zon te schijnen.
En
Mijn opa is met volle maan overleden. Hij was een sigaren ketting roker, stak de ene sigaar met de andere op.
De eerst volgende volle maan hing er een dikke wolk bij de maan. Net of hij wilde laten weten dat hij aangekomen was.
Sinds deze gebeurtenissen geloof ik wel dat mensen ons vanuit de hemel kunnen zien.
Allereerst is het vreselijk als een goede vriend op zo'n jonge leeftijd overlijdt. Bij de rest van het verhaal denk ik wel ... tsja.
Een buurman van mij werkt voor Defensie en heeft wel eens wat verteld over de protocollen bij overlijden van militairen. Dat was nou niet bepaald 'er is iemand dood, laten we de ouders bellen': dit soort nieuws wordt als het goed is altijd persoonlijk gebracht, en er zit meestal ook enige tijd tussen het moment van overlijden en het slechte nieuws.
En dan dat het 'precies op dat moment' en 'uit het niets' begon te onweren.. tsja.. onweer ontstaat nooit in 2 seconden en is ook nie heel zeldzaam, maar zelfs als dit allemaal zo is, hoe zie je dan het oorzakelijk verband tussen iemand die in Afghanistan overlijdt en een onweersbui in Nederland?
Ik vind het allemaal wel aandoenlijk hoe mensen ineens allerlei verbanden gaan zoeken tussen een overlijden en bijvoorbeeld de stand van de maan of een vlekje op een foto, maar naast aandoenlijk vind ik het eigenlijk ook gewoon onzin.