Relaties
alle pijlers
Het Verlatingsangst-topic
vrijdag 6 juli 2007 om 12:12
Heb je verlatingsangst?
Denk je dat je verlatingsangst hebt?
Heeft je partner verlatingsangst?
Wil je je ei kwijt?
WIl je weten of je de enige in de wereld bent die zich zo voelt?
WELKOM!!!
Hoe normaal is het dat ik me ongerust maak dat mijn vriend of vriendin mij niet meer leuk vindt of misschien zelfs geen interesse meer heeft om nog met mij om te gaan? Zowel kinderen, adolescenten en volwassen worstelen hier wel eens met de angst om door de ander verlaten of verstoten te worden. Vaak is die ander iemand waar men liefde en afhankelijkheid bij voelt. Dit kunnen je ouders zijn, je partner, iemand waar je verliefd of trots op bent, of juist iemand die negatief over je zou kunnen oordelen waardoor je erg verdrietig en gekrenkt raakt. Als je leven erg gestuurd of beïnvloed wordt door de angst om door iemand verlaten te worden heeft dit grote invloed op je emoties, je gedachten, je gedragingen en vertrouwen in jezelf en anderen. Als de angst en onrustgevoelens je in de greep krijgen en je jezelf in de loop van weken en maanden kwellen zonder dat je hier goed de baas over kunt worden, ben je gevangen in een gevoel wat vaak wordt aangeduid met verlatingsangst. Deze angst wordt door diegene die daar aan leidt en/of door de omgeving als buitensporig beschouwd. Kortom er lijkt een maat te zijn voor normale en abnormale verlatingsangst. Abnormale verlatingsangst wordt bepaald door de lengte van de tijd dat men geplaagd wordt door de angst, de intensiteit van deze angst, de mate waarin je je gedachten en gedrag beïnvloed worden.
Iemand met verlatingsangst kan bijvoorbeeld bang zijn om zijn geliefde te verliezen. Om deze angst te neutraliseren ontstaan controlerende gedragingen om geruststelling te krijgen. Is de geliefde niet stiekem verliefd op een ander? Door iemand uit angst of jaloersie te controleren, door overdreven te ''vissen'' wat de geliefde heeft gedaan of denkt, door juist heel vaak bij je geliefde in de buurt te willen zijn, je zo gedragen dat je geliefde je moeilijk kan verwerpen krijgt verlatingsangst een extra complexiteit.
Vaak zijn mensen met buitensporige verlatingsangst zo gevangen in hun angst en verwarde gevoelens, negatieve gedachtegangen en neutraliserende gedragingen, dat ze er alleen niet uitkomen. Al onderkent men zijn/haar eigen verlatingsangst, de zuigende werking van de angst maakt dat men te weinig weerstand hieraan kan bieden. Wat dan? Praten over je angst en controlerende gedragingen met de partner kan in bepaalde gevallen het patroon doorbreken. Is dit niet mogelijk dan zijn wijze en goede vrienden diegene die een klankbord kunnen vormen en goede raad kunnen geven. Lukt ook dit niet ga dan naar je huisarts of een relatiedeskundige of psycholoog om het door te praten.
Denk je dat je verlatingsangst hebt?
Heeft je partner verlatingsangst?
Wil je je ei kwijt?
WIl je weten of je de enige in de wereld bent die zich zo voelt?
WELKOM!!!
Hoe normaal is het dat ik me ongerust maak dat mijn vriend of vriendin mij niet meer leuk vindt of misschien zelfs geen interesse meer heeft om nog met mij om te gaan? Zowel kinderen, adolescenten en volwassen worstelen hier wel eens met de angst om door de ander verlaten of verstoten te worden. Vaak is die ander iemand waar men liefde en afhankelijkheid bij voelt. Dit kunnen je ouders zijn, je partner, iemand waar je verliefd of trots op bent, of juist iemand die negatief over je zou kunnen oordelen waardoor je erg verdrietig en gekrenkt raakt. Als je leven erg gestuurd of beïnvloed wordt door de angst om door iemand verlaten te worden heeft dit grote invloed op je emoties, je gedachten, je gedragingen en vertrouwen in jezelf en anderen. Als de angst en onrustgevoelens je in de greep krijgen en je jezelf in de loop van weken en maanden kwellen zonder dat je hier goed de baas over kunt worden, ben je gevangen in een gevoel wat vaak wordt aangeduid met verlatingsangst. Deze angst wordt door diegene die daar aan leidt en/of door de omgeving als buitensporig beschouwd. Kortom er lijkt een maat te zijn voor normale en abnormale verlatingsangst. Abnormale verlatingsangst wordt bepaald door de lengte van de tijd dat men geplaagd wordt door de angst, de intensiteit van deze angst, de mate waarin je je gedachten en gedrag beïnvloed worden.
Iemand met verlatingsangst kan bijvoorbeeld bang zijn om zijn geliefde te verliezen. Om deze angst te neutraliseren ontstaan controlerende gedragingen om geruststelling te krijgen. Is de geliefde niet stiekem verliefd op een ander? Door iemand uit angst of jaloersie te controleren, door overdreven te ''vissen'' wat de geliefde heeft gedaan of denkt, door juist heel vaak bij je geliefde in de buurt te willen zijn, je zo gedragen dat je geliefde je moeilijk kan verwerpen krijgt verlatingsangst een extra complexiteit.
Vaak zijn mensen met buitensporige verlatingsangst zo gevangen in hun angst en verwarde gevoelens, negatieve gedachtegangen en neutraliserende gedragingen, dat ze er alleen niet uitkomen. Al onderkent men zijn/haar eigen verlatingsangst, de zuigende werking van de angst maakt dat men te weinig weerstand hieraan kan bieden. Wat dan? Praten over je angst en controlerende gedragingen met de partner kan in bepaalde gevallen het patroon doorbreken. Is dit niet mogelijk dan zijn wijze en goede vrienden diegene die een klankbord kunnen vormen en goede raad kunnen geven. Lukt ook dit niet ga dan naar je huisarts of een relatiedeskundige of psycholoog om het door te praten.
dinsdag 8 april 2008 om 19:16
hallo allemaal!
ik schrijf hier eigenlijk niet meer...schandalig toch als topicopener?
maar ik merk dat ik veel beter omga met de hele situatie en verlatingsangst sinds ik me op mezelf focus...mede dankzij de therapie natuurlijk...
het valt me daarom even moeilijk om te lezen hoe rottig het kan zijn allemaal.hoop niet dat jullie dat verkeerd opvatten....ben even heel blij met mezelf lately en wil dan even niet aan wat geweest is herinnerd worden.
wil jullie wel even een hart onder de riem komen steken in alle moeilijke dingen die gebeurd zijn en gebeuren!!!!
ik schrijf hier eigenlijk niet meer...schandalig toch als topicopener?
maar ik merk dat ik veel beter omga met de hele situatie en verlatingsangst sinds ik me op mezelf focus...mede dankzij de therapie natuurlijk...
het valt me daarom even moeilijk om te lezen hoe rottig het kan zijn allemaal.hoop niet dat jullie dat verkeerd opvatten....ben even heel blij met mezelf lately en wil dan even niet aan wat geweest is herinnerd worden.
wil jullie wel even een hart onder de riem komen steken in alle moeilijke dingen die gebeurd zijn en gebeuren!!!!
woensdag 9 april 2008 om 11:23
Hey allemaal.
vond net liedje wat zoo toepasselijk is bij verlatingsangst.. misschien heeft iemand er wat aan
Origineel
Ever since I met you
I’ve been waiting for the snow to fall
Waiting for the moon to call
The sun out of my eyes
And I can’t help but wonder
Why you would spend your days with me
Why you would have your way with me
Why you’re with me at all
And I wish it was forever
But nothing lasts forever at all, no
I know our time is now
Still I tell myself somehow
This thing won’t end as it began
You’re still here
When summer ends
Another day is dawning
And I can’t believe the light I see
You’re standing right in front of me
A wonder to my eyes
And I don’t dare to look away
Afraid that you might disappear
And you were never really here
It’s all been in my mind again
And I wish it was forever
But nothing lasts forever at all, at all
I know our time is now
Still I tell myself somehow
This thing won’t end as it began
You’re still here
When summer ends
I used to prefer to be lonely
But you seem to be the only
One I can’t let go
I know our time is now
Still I tell myself somehow
This thing won’t end as it began
You’re still here
When summer ends, ooh
Vertaling
Vanaf het moment dat ik je ontmoette
Heb ik zitten wachten op het vallen van de sneeuw
Wachten totdat de maan
De zon laat verdwijnen uit mijn ogen
En ik kan niet anders dan me afvragen
Waarom jij je dagen met mij door wilt brengen
Waarom jij je gang wilt gaan met mij
Waarom jij eigenlijk met mij samen bent
En ik wens dat het voor altijd was
Maar niets is helemaal voor altijd, nee
Ik weet dat dit ons moment is
Toch maak ik mezelf op de één of andere manier wijs
Dat dit niet zal eindigen zoals het begon
Jij bent nog steeds hier
Als de zomer ten einde loopt
Een andere dag breekt aan
En ik kan het licht dat ik zie niet geloven
Je staat vlak voor me
Een wonder in mijn ogen
En ik durf niet weg te kijken
Bang dat je misschien zult verdwijnen
En dat je hier nooit echt was
Dat het weer allemaal in mij hoofd gebeurde
En ik wens dat het voor altijd was
Maar niets is helemaal voor altijd, helemaal
Ik weet dat dit ons moment is
Toch maak ik mezelf op de één of andere manier wijs
Dat dit niet zal eindigen zoals het begon
Jij bent nog steeds hier
Als de zomer ten einde loopt
Ik gaf er altijd de voorkeur aan om alleen te zijn
Maar jij schijnt de enige te zijn
Die ik niet kan laten gaan
Ik weet dat dit ons moment is
Toch maak ik mezelf op de één of andere manier wijs
Dat dit niet zal eindigen zoals het begon
Jij bent nog steeds hier
Als de zomer ten einde loopt, ooh
Alsof het een droom is, zo mooi is het om liefde te krijgen, zo mooi is het om verliefd te zijn..maar zo eng is het om het misschien weer kwijt te raken he..
Lalein, lief berichtje van je! Ik snap het volkomen hoor, heb ook therapie en heb ook tijd gehad dat ik nergens aan herinnerd wilde worden (the old me.. zeg maar). Maar komt ook een tijd dat je wel weer er open voor staat.. naja komt allemaal vanzelf. Wil jou in ieder geval ook sterkte wensen met alles!
vond net liedje wat zoo toepasselijk is bij verlatingsangst.. misschien heeft iemand er wat aan
Origineel
Ever since I met you
I’ve been waiting for the snow to fall
Waiting for the moon to call
The sun out of my eyes
And I can’t help but wonder
Why you would spend your days with me
Why you would have your way with me
Why you’re with me at all
And I wish it was forever
But nothing lasts forever at all, no
I know our time is now
Still I tell myself somehow
This thing won’t end as it began
You’re still here
When summer ends
Another day is dawning
And I can’t believe the light I see
You’re standing right in front of me
A wonder to my eyes
And I don’t dare to look away
Afraid that you might disappear
And you were never really here
It’s all been in my mind again
And I wish it was forever
But nothing lasts forever at all, at all
I know our time is now
Still I tell myself somehow
This thing won’t end as it began
You’re still here
When summer ends
I used to prefer to be lonely
But you seem to be the only
One I can’t let go
I know our time is now
Still I tell myself somehow
This thing won’t end as it began
You’re still here
When summer ends, ooh
Vertaling
Vanaf het moment dat ik je ontmoette
Heb ik zitten wachten op het vallen van de sneeuw
Wachten totdat de maan
De zon laat verdwijnen uit mijn ogen
En ik kan niet anders dan me afvragen
Waarom jij je dagen met mij door wilt brengen
Waarom jij je gang wilt gaan met mij
Waarom jij eigenlijk met mij samen bent
En ik wens dat het voor altijd was
Maar niets is helemaal voor altijd, nee
Ik weet dat dit ons moment is
Toch maak ik mezelf op de één of andere manier wijs
Dat dit niet zal eindigen zoals het begon
Jij bent nog steeds hier
Als de zomer ten einde loopt
Een andere dag breekt aan
En ik kan het licht dat ik zie niet geloven
Je staat vlak voor me
Een wonder in mijn ogen
En ik durf niet weg te kijken
Bang dat je misschien zult verdwijnen
En dat je hier nooit echt was
Dat het weer allemaal in mij hoofd gebeurde
En ik wens dat het voor altijd was
Maar niets is helemaal voor altijd, helemaal
Ik weet dat dit ons moment is
Toch maak ik mezelf op de één of andere manier wijs
Dat dit niet zal eindigen zoals het begon
Jij bent nog steeds hier
Als de zomer ten einde loopt
Ik gaf er altijd de voorkeur aan om alleen te zijn
Maar jij schijnt de enige te zijn
Die ik niet kan laten gaan
Ik weet dat dit ons moment is
Toch maak ik mezelf op de één of andere manier wijs
Dat dit niet zal eindigen zoals het begon
Jij bent nog steeds hier
Als de zomer ten einde loopt, ooh
Alsof het een droom is, zo mooi is het om liefde te krijgen, zo mooi is het om verliefd te zijn..maar zo eng is het om het misschien weer kwijt te raken he..
Lalein, lief berichtje van je! Ik snap het volkomen hoor, heb ook therapie en heb ook tijd gehad dat ik nergens aan herinnerd wilde worden (the old me.. zeg maar). Maar komt ook een tijd dat je wel weer er open voor staat.. naja komt allemaal vanzelf. Wil jou in ieder geval ook sterkte wensen met alles!
zaterdag 12 april 2008 om 00:04
Ik herken het heel erg goed, helaas.
Ik ben al zo'n 6 jaar bang om mijn vriend kwijt te raken (we zijn 6 jaar samen...). Aan een ander wijf of door een ongeluk. Ik ben verschrikkelijk jaloers. En kan hierover enorm verschrikkelijke huilbuien hebben. Ik heb dan zó'n pijn dat ik denk dat het nooit over zal gaan.
Elk wijf wat maar een beetje te dicht in de buurt komt val ik giftig aan. Niet echt natuurlijk, maar ik maak verschrikkelijke opmerkingen over ze. Ik wil ook niet dat mijn vriend naar anderen kijkt. Als ie dat wel doet, zorg ik ervoor dat ie weer naar mij kijkt.
Ik controleer m niet. Heb het wel gedaan (en vond toen een verschrikkelijke mail).
Heb ook liever niet dat ie single vriendinnen heeft (meesten hebben een partner gelukkig en zijn niet zo onwijs knap). En ze moeten zeker niet knap zijn want dan zie ik groen van jaloezie.
Het geval wil dat er een wijf is wat graag eens hier wil komen (om mij te ontmoeten en om ons huisje te zien). Ik doe er alles aan om dit niet door te laten gaan. Zo zeg ik bijv dat het absoluut niet mag als ik er niet ben. Mocht ik erachter komen dat ze geweest is toen ik er niet was (als in; toevallig langsgeweest toen ik moest werken) zal ik dat absoluut NIET pikken. Want vriendlief weet dondersgoed dat ik dat niet wil.
En als ze echt een keer op bezoek komt, dan ga ik ook maar eens op bezoek bij mijn ex... (Wat mijn vriend liever niet wil.)
Ik ben ook verschrikkelijk bang om m kwijt te raken aan een ongeluk. Zo zeg ik bijna elke dag dat ie eens voorzichtiger moet rijden (hij rijdt steevast te hard).
Ik ben al zo'n 6 jaar bang om mijn vriend kwijt te raken (we zijn 6 jaar samen...). Aan een ander wijf of door een ongeluk. Ik ben verschrikkelijk jaloers. En kan hierover enorm verschrikkelijke huilbuien hebben. Ik heb dan zó'n pijn dat ik denk dat het nooit over zal gaan.
Elk wijf wat maar een beetje te dicht in de buurt komt val ik giftig aan. Niet echt natuurlijk, maar ik maak verschrikkelijke opmerkingen over ze. Ik wil ook niet dat mijn vriend naar anderen kijkt. Als ie dat wel doet, zorg ik ervoor dat ie weer naar mij kijkt.
Ik controleer m niet. Heb het wel gedaan (en vond toen een verschrikkelijke mail).
Heb ook liever niet dat ie single vriendinnen heeft (meesten hebben een partner gelukkig en zijn niet zo onwijs knap). En ze moeten zeker niet knap zijn want dan zie ik groen van jaloezie.
Het geval wil dat er een wijf is wat graag eens hier wil komen (om mij te ontmoeten en om ons huisje te zien). Ik doe er alles aan om dit niet door te laten gaan. Zo zeg ik bijv dat het absoluut niet mag als ik er niet ben. Mocht ik erachter komen dat ze geweest is toen ik er niet was (als in; toevallig langsgeweest toen ik moest werken) zal ik dat absoluut NIET pikken. Want vriendlief weet dondersgoed dat ik dat niet wil.
En als ze echt een keer op bezoek komt, dan ga ik ook maar eens op bezoek bij mijn ex... (Wat mijn vriend liever niet wil.)
Ik ben ook verschrikkelijk bang om m kwijt te raken aan een ongeluk. Zo zeg ik bijna elke dag dat ie eens voorzichtiger moet rijden (hij rijdt steevast te hard).
zaterdag 12 april 2008 om 23:37
Beste Brummetje,
Allereerst vind ik het naar voor je dat je die angsten hebt....
Ik weet wat het is en het kan je leven finaal vergallen... alleen veel praten helpt....
Het kan aan mij liggen (en je zult mischien denken van een kak) maar vind wel dat je behoorlijk agresief en intimiderend overkomt qua taal gebruik... persoonlijk vind ik het woord WIJF een belediging voor elke vrouw en eigenlijk niet gepast...
maar goed dat kan aan mij liggen...
Ik wens je in elkgeval heel veel sterkte en hoop voor je dat je door veel te praten en anders hulp te zoeken een beetje verder komt....
Liefs D
Allereerst vind ik het naar voor je dat je die angsten hebt....
Ik weet wat het is en het kan je leven finaal vergallen... alleen veel praten helpt....
Het kan aan mij liggen (en je zult mischien denken van een kak) maar vind wel dat je behoorlijk agresief en intimiderend overkomt qua taal gebruik... persoonlijk vind ik het woord WIJF een belediging voor elke vrouw en eigenlijk niet gepast...
maar goed dat kan aan mij liggen...
Ik wens je in elkgeval heel veel sterkte en hoop voor je dat je door veel te praten en anders hulp te zoeken een beetje verder komt....
Liefs D
zondag 13 april 2008 om 15:27
zondag 13 april 2008 om 19:26
zucht, wat is het toch moeilijk om afscheid te nemen..
Heb je met z'n tweeën zo'n super fijn weekend gehad, moet je elk weer naar je eigen leventje, verplichtingen, school, werk, etc. Zonder elkaar..
Ik ben al sinds ik mijn vriend ken, ook bang hem kwijt te raken. Aan een ongeluk, een ander meisje, hartaanval.. je verzint 't zo gek niet, maarr het maakt niet uit hoe, ik ben er gewoon van overtuigd dat dit niet lang kan duren..
Hij is zo geweldig dat het lijkt of het een droom is.. Maar wel een droom die al een half jaar duurt en misschien moet ik inzien dat het de werkelijkheid is..en dat de werkelijkheid voor de verandering ook eens mooi kan zijn.. Maar poeh, dat is moeilijk!
Vandaag moesten we dus weer afscheid nemen.. Ik ging eerst hem zeer lang knuffelen, zodat hij eigenlijk niet weg kon.. daarna ging ik afstandelijk en bot doen, paar stomme opmerkingen..en ten slotte zei m'n vriend: ik weet dat je hier moeite mee hebt, maar ik kom echt terug..
Ja, dat zeg je wel, maar dat kun je niet zeker weten..
Hij: vertrouw je dat dan niet?
Ik: nee..
Hij: toe nou schatje, ik beloof het..
Jaah, als hij een ongeluk krijgt ofzo, kan ie het nog zo hard beloofd hebben, dan is tie wel weg
Lastig lastig dit.. ik wil hem gewoon bij me hebben, gewoon kunnen vasthouden, kunnen liefhebben, van hem kunnen houden, hem kussen, knuffelen..
Heb je met z'n tweeën zo'n super fijn weekend gehad, moet je elk weer naar je eigen leventje, verplichtingen, school, werk, etc. Zonder elkaar..
Ik ben al sinds ik mijn vriend ken, ook bang hem kwijt te raken. Aan een ongeluk, een ander meisje, hartaanval.. je verzint 't zo gek niet, maarr het maakt niet uit hoe, ik ben er gewoon van overtuigd dat dit niet lang kan duren..
Hij is zo geweldig dat het lijkt of het een droom is.. Maar wel een droom die al een half jaar duurt en misschien moet ik inzien dat het de werkelijkheid is..en dat de werkelijkheid voor de verandering ook eens mooi kan zijn.. Maar poeh, dat is moeilijk!
Vandaag moesten we dus weer afscheid nemen.. Ik ging eerst hem zeer lang knuffelen, zodat hij eigenlijk niet weg kon.. daarna ging ik afstandelijk en bot doen, paar stomme opmerkingen..en ten slotte zei m'n vriend: ik weet dat je hier moeite mee hebt, maar ik kom echt terug..
Ja, dat zeg je wel, maar dat kun je niet zeker weten..
Hij: vertrouw je dat dan niet?
Ik: nee..
Hij: toe nou schatje, ik beloof het..
Jaah, als hij een ongeluk krijgt ofzo, kan ie het nog zo hard beloofd hebben, dan is tie wel weg
Lastig lastig dit.. ik wil hem gewoon bij me hebben, gewoon kunnen vasthouden, kunnen liefhebben, van hem kunnen houden, hem kussen, knuffelen..
zaterdag 3 mei 2008 om 18:35
Hoi allemaal,
dammmm wat is het alweer een tijd geleden dat ik hier voor het laatst was... bijna een maand alweer...
Dat betekent dat het inmiddels ook alweer een maand geleden is dat mn relatie op een best wel lullige manier eindigte..
Sindsdien is er eigenlijk heel veel veranderd...
Alle angsten die ik had over het alleen zijn.. blijken wel mee te vallen...
Eigenlijk ben ik de laatste maand met heel veel dingen weer op de goede weg gekomen...
- Binnen een week had ik mijn werk weer op de rails
- Binnen anderhalve week ben ik van de ene op de andere dag gestopt met mn medicijnen.
In het begin was ik weinig thuis... wou eigenlijk niet op de plaats zijn waar de vele herhinderingen aan een leuke tijd waren.. Het grote voordeel is dat ik toen albezig was met een nieuw huisje... Het huisje waar ik nu een kleine maand later ook daadwerkelijk in zit....
Hier in dit huisje, met uitzicht op een groot park woon ik nu sinds een week en ik moet zeggen dat ik me alleen maar beter en rustiger ga voelen....
Ik denk nog steeds veel na over mn zwakke punten en kom nog weekelijks bij de psyg, ook al gaat het nu goed en voel ik me bere sterk, ik weet waar mn zwakke punt ligt, en ondanks dat ik er nu veel over nadenk en mezelf probeer voor tebereiden op een nieuwe relatie weet ik heel goed dat wanneer die nieuwe relatie er ooit zal zijn... Ik weer verdomt goed moet gaan oppassen..
Mischien helpt het stukje voorbereiding me nu wel de goede kant op... laten we het hopen.....
Liefs
D
dammmm wat is het alweer een tijd geleden dat ik hier voor het laatst was... bijna een maand alweer...
Dat betekent dat het inmiddels ook alweer een maand geleden is dat mn relatie op een best wel lullige manier eindigte..
Sindsdien is er eigenlijk heel veel veranderd...
Alle angsten die ik had over het alleen zijn.. blijken wel mee te vallen...
Eigenlijk ben ik de laatste maand met heel veel dingen weer op de goede weg gekomen...
- Binnen een week had ik mijn werk weer op de rails
- Binnen anderhalve week ben ik van de ene op de andere dag gestopt met mn medicijnen.
In het begin was ik weinig thuis... wou eigenlijk niet op de plaats zijn waar de vele herhinderingen aan een leuke tijd waren.. Het grote voordeel is dat ik toen albezig was met een nieuw huisje... Het huisje waar ik nu een kleine maand later ook daadwerkelijk in zit....
Hier in dit huisje, met uitzicht op een groot park woon ik nu sinds een week en ik moet zeggen dat ik me alleen maar beter en rustiger ga voelen....
Ik denk nog steeds veel na over mn zwakke punten en kom nog weekelijks bij de psyg, ook al gaat het nu goed en voel ik me bere sterk, ik weet waar mn zwakke punt ligt, en ondanks dat ik er nu veel over nadenk en mezelf probeer voor tebereiden op een nieuwe relatie weet ik heel goed dat wanneer die nieuwe relatie er ooit zal zijn... Ik weer verdomt goed moet gaan oppassen..
Mischien helpt het stukje voorbereiding me nu wel de goede kant op... laten we het hopen.....
Liefs
D
donderdag 15 mei 2008 om 19:00
goedenavond allemaal,
Kijk nu alweer een tijdje op dit forum, maar het is behoorlijk stil aan het worden.... Hoe is het nu met jullie?
Ik hoop dat het met jullie allemaal net zo goed gaat als met mij (hahaha of beter natuurlijk)
Nee zoals ik dus al eerder vertelde woon ik nu al weer 3 weken in mn nieuwe huisje
damm wat gaat het snel zeg!!
Op het gebied van de liefde doe ik het op dit moment nog maar even rustig aan... is ook verstanding volgens de psyg.... we weten nu zo goed als zeker waar het door veroorzaakt wordt... Niet dat ik daar heel veel aan heb... maar het is toch wat...
ik blijf veel denken aan hoe ik het in het vervolg beter aan kan pakken.... Alleen zal ik pas weten of het me daadwerkelijk lukt op erover heen te komen/het te beheersen als ik weer een nieuwe relatie heb....
Verder denk ik nog dikwijls aan mijn vorige relatie.... soms zie ik er de pluspunten van in.... maar soms doet het me ook wel pijn... tja dat hoord er nu eenmaal bij....
naja ik ga maar weer eens kappen.... ik hoop snel wat van jullie te horen....
Liefs D
Kijk nu alweer een tijdje op dit forum, maar het is behoorlijk stil aan het worden.... Hoe is het nu met jullie?
Ik hoop dat het met jullie allemaal net zo goed gaat als met mij (hahaha of beter natuurlijk)
Nee zoals ik dus al eerder vertelde woon ik nu al weer 3 weken in mn nieuwe huisje
damm wat gaat het snel zeg!!Op het gebied van de liefde doe ik het op dit moment nog maar even rustig aan... is ook verstanding volgens de psyg.... we weten nu zo goed als zeker waar het door veroorzaakt wordt... Niet dat ik daar heel veel aan heb... maar het is toch wat...
ik blijf veel denken aan hoe ik het in het vervolg beter aan kan pakken.... Alleen zal ik pas weten of het me daadwerkelijk lukt op erover heen te komen/het te beheersen als ik weer een nieuwe relatie heb....
Verder denk ik nog dikwijls aan mijn vorige relatie.... soms zie ik er de pluspunten van in.... maar soms doet het me ook wel pijn... tja dat hoord er nu eenmaal bij....
naja ik ga maar weer eens kappen.... ik hoop snel wat van jullie te horen....
Liefs D
vrijdag 23 mei 2008 om 09:53
Hallo DNIX,
Ik heb een soortgelijk probleem.
Mijn vriendin heb ik ontmoet begin januari 2007 en we gingen al direct samenwonen. Ik ben 33, en heb een zoon van 9 jaar.
Zij is 21, maar leeftijd was het eerste half jaar geen probleem.
Ik heb haar vooraf eerlijk en open verteld, dat ik een beetje verlatingsangst heb, daar ik al een aantal relaties heb gehad.
Ik kan moeilijk 'vrij laten', ben bang dat ze iemand anders tegenkomt die 'leuker' is, gezelliger, minder 'bagage' heeft...
Toch heb ik altijd gezegd, dit is mijn probleem, je hebt het recht om te doen wat je wilt, dus doe dat ajb en dit slijt bij mij wel...
Ze heeft toen teveel rekening met me gehouden, ging bijna nooit weg want ze wilde zich 'niet schuldig' voelen (ging ze weg, zat ik met een onrustig gevoel...).
Ze is over haar grenzen gegaan hiermee: haar identiteit kwijt geraakt, ze hield teveel rekening met me.
Ze is in 2007 2x weg gegaan (weer bij haar ouders), en terug gekomen. De 3e keer was in januari dit jaar.
Ze kon niet meer tegen de spanning (en de verantwoording in 'ons gezin') en verweet mij van alles, vrienden kwijt etc.
Hoewel ik redelijk over mijn angst gekomen ben (vond het gegeven 'vriendschap man/vrouw' ook moeilijk, hier kan ik nu vrij goed mee overweg) is nu het volgende aan de hand:
In maart zijn we weer bij elkaar gekomen. Dit duurde tot begin mei. En het ging vrij 'goed', ondanks dat ik het er moeilijk mee heb dat ze niet meer bij ons woont. Door de week hadden we nauwelijks contact (miste haar dan verschrikkelijk en dan ga ik "praten en zeiken" lees; bevestiging zoeken), en de weekenden was ze er en zag ik haar liefde weer...)
Ben zelf over mijn grenzen gegaan, ik heb haar ongelovelijk gepleased, ben geduldiger en rustiger geworden, geef haar alle ruimte/vrijheid die ze wilt, en denk steeds vanuit haar belevenis.
Maar het is dus sinds begin mei uit. Ze voelde zich onterecht geclaimd, ze wilde ´vrij´ zijn, genieten vh leven etc. etc.
Na 3 weken weinig contact vertelde ze begin deze week `ik heb een huis gekocht, ik heb de ruimte nodig, wil weg bij mijn ouders, dat gun je me toch wel´ en ja ik gun het haar ook nog.
Eergisteravond kwam ze naar me toe. Hele avond gepraat, en heb haar voor het eerst sinds héél lang zien huilen...
Wat blijkt:
Ze heeft angst voor de angst.
Heeft me dus wél elke dag gemist, hoewel ze heel erg verhard en kil is sinds het laatste half jaar.
Dat is haar bescherming, ze is ontzettend bang dat ze de ruzies die geweest zijn niet kan loslaten.
Ik ben positief veranderd en dat zie ze ook.
Ze houd ook totaal geen rekening meer met me terwijl ze dat vorig jaar wél deed (teveel), nu blijkt dat ze gewoon bang is dat ze zichzelf weer verliest hierin, bang is weer geclaimed te worden.
Ik heb nu 2 compleet uitersten gezien van haar.
Ze wilt toch verder met me, maar heb nu duidelijk mijn grenzen aangegeven, dat luchtte me enorm op.
Ik heb er werkelijk alles aangedaan, en nu ik haar voor de 5e keer ´terug heb´, weet ik niet meer hoe ik me voelen moet.
Ik hou ontzettend veel van haar, het is echt mijn ware, ik ben bang eigenlijk voor haar angst.
Het kan namelijk zo weer over zijn, ik twijfel over alles, denk tegenwoordig bijna strategisch (moet ik haar smsen, of juist niet, als ze belt, moet ik het dan over leuke dingen hebben terwijl er dingen spelen', met andere woorden;
... ik ben bang geworden, dat wát ik ook doe, haar afstoot...
Heel lang verhaal geworden, ik hoop dat iemand hierop kan reageren, zou dat erg waarderen.....
Groetjes en iedereen sterkte!!! Jeroen
Ik heb een soortgelijk probleem.
Mijn vriendin heb ik ontmoet begin januari 2007 en we gingen al direct samenwonen. Ik ben 33, en heb een zoon van 9 jaar.
Zij is 21, maar leeftijd was het eerste half jaar geen probleem.
Ik heb haar vooraf eerlijk en open verteld, dat ik een beetje verlatingsangst heb, daar ik al een aantal relaties heb gehad.
Ik kan moeilijk 'vrij laten', ben bang dat ze iemand anders tegenkomt die 'leuker' is, gezelliger, minder 'bagage' heeft...
Toch heb ik altijd gezegd, dit is mijn probleem, je hebt het recht om te doen wat je wilt, dus doe dat ajb en dit slijt bij mij wel...
Ze heeft toen teveel rekening met me gehouden, ging bijna nooit weg want ze wilde zich 'niet schuldig' voelen (ging ze weg, zat ik met een onrustig gevoel...).
Ze is over haar grenzen gegaan hiermee: haar identiteit kwijt geraakt, ze hield teveel rekening met me.
Ze is in 2007 2x weg gegaan (weer bij haar ouders), en terug gekomen. De 3e keer was in januari dit jaar.
Ze kon niet meer tegen de spanning (en de verantwoording in 'ons gezin') en verweet mij van alles, vrienden kwijt etc.
Hoewel ik redelijk over mijn angst gekomen ben (vond het gegeven 'vriendschap man/vrouw' ook moeilijk, hier kan ik nu vrij goed mee overweg) is nu het volgende aan de hand:
In maart zijn we weer bij elkaar gekomen. Dit duurde tot begin mei. En het ging vrij 'goed', ondanks dat ik het er moeilijk mee heb dat ze niet meer bij ons woont. Door de week hadden we nauwelijks contact (miste haar dan verschrikkelijk en dan ga ik "praten en zeiken" lees; bevestiging zoeken), en de weekenden was ze er en zag ik haar liefde weer...)
Ben zelf over mijn grenzen gegaan, ik heb haar ongelovelijk gepleased, ben geduldiger en rustiger geworden, geef haar alle ruimte/vrijheid die ze wilt, en denk steeds vanuit haar belevenis.
Maar het is dus sinds begin mei uit. Ze voelde zich onterecht geclaimd, ze wilde ´vrij´ zijn, genieten vh leven etc. etc.
Na 3 weken weinig contact vertelde ze begin deze week `ik heb een huis gekocht, ik heb de ruimte nodig, wil weg bij mijn ouders, dat gun je me toch wel´ en ja ik gun het haar ook nog.
Eergisteravond kwam ze naar me toe. Hele avond gepraat, en heb haar voor het eerst sinds héél lang zien huilen...
Wat blijkt:
Ze heeft angst voor de angst.
Heeft me dus wél elke dag gemist, hoewel ze heel erg verhard en kil is sinds het laatste half jaar.
Dat is haar bescherming, ze is ontzettend bang dat ze de ruzies die geweest zijn niet kan loslaten.
Ik ben positief veranderd en dat zie ze ook.
Ze houd ook totaal geen rekening meer met me terwijl ze dat vorig jaar wél deed (teveel), nu blijkt dat ze gewoon bang is dat ze zichzelf weer verliest hierin, bang is weer geclaimed te worden.
Ik heb nu 2 compleet uitersten gezien van haar.
Ze wilt toch verder met me, maar heb nu duidelijk mijn grenzen aangegeven, dat luchtte me enorm op.
Ik heb er werkelijk alles aangedaan, en nu ik haar voor de 5e keer ´terug heb´, weet ik niet meer hoe ik me voelen moet.
Ik hou ontzettend veel van haar, het is echt mijn ware, ik ben bang eigenlijk voor haar angst.
Het kan namelijk zo weer over zijn, ik twijfel over alles, denk tegenwoordig bijna strategisch (moet ik haar smsen, of juist niet, als ze belt, moet ik het dan over leuke dingen hebben terwijl er dingen spelen', met andere woorden;
... ik ben bang geworden, dat wát ik ook doe, haar afstoot...
Heel lang verhaal geworden, ik hoop dat iemand hierop kan reageren, zou dat erg waarderen.....
Groetjes en iedereen sterkte!!! Jeroen
vrijdag 23 mei 2008 om 11:54
Beste Jeroen,
Dammm, hoe raar het ook klinkt ben een beetje blij dat er zich hier nu meer mannen melden met deze problemen. De problemen die jij beschrijft zijn algemeen bekent, of je nu man of vrouw bent.... het uit zich op (bijna) precies dezelfde manier.
Tussen jouw en mij zitten in dat opzicht nog meer overenkomsten.
Zo hadden/hebben we allebij een vriendin die een stuk jonger is als ons... Dit zorgt al voor een kloof.... ook het feit van het bellen/smssen daar herken ik mezelf heel erg in.
Voor mij heeft dit hele verhaal in het verleden er voor gezorgt dat ik mijn baan verloor... en bij mijn laatste relatie had dat ook niet veel gescheeld...
In mijn laatste relatie (mn viendin was 17) heeft het weer bijna mijn baan gekost... gelukkig heb ik een werkgever die me in die tijd een beetje liet aan prutsen.. iets waar ik hem verdomd dankbaar voor ben... met haar durfde ik ook nooit ruzie te maken.. ten eerste omdat ze een handicap had waardoor ze bij inspanning buiten bewustzijn kon raken. ten tweede omdat ik mega bang was voor het feit dat wanneer ik mijn mening gaf... dat ze het dan zou uitmaken... ik belde en smste haar continu... werd gek als ik ook maar even niks van haar hoorde.. Op het laatste van onze relatie merkte ik dat ze meer afstand van me begon te nemen... en dat gevoel maakte me nog gekker...
uiteindelijk is het dan ook uitgegaan...
naja zoals ik in mijn vorige berichten al schreef, heeft dat heel veel positiefs opgeleverd.. in elkgeval heeft het me nu de rust gebracht die ik zo ongelofelijk nodig had....
in mijn nieuwe huisje ben ik nu bezig met het opbouwen van een nieuw leven.. en ja wanneer ik weer een nieuwe relatie zal krijgen.. dan ben ik me bewust van het gevaar... maar ik weet ook dat dat de strijd dan pas echt zal gaan los basten...
Als advies wil ik je eigenlijk meegeven om eens met de huisarts te gaan praten, via hem is het mogelijk om bij een psycholoog terecht te komen... het heeft mij een hoop geholpen.. en ondanks dat de relatie nu voorbij is en ik momenteel nergens last van heb... blijf ik haar toch trouw elke week bezoeken.. en juist dat praten lucht heel veel op...
ik hoop dat je er wat mee kunt...
maar we zullen elkaar denk ik in elkgeval nog wel vaker spreken
Groetjes
Dennie (=DNIX)
Dammm, hoe raar het ook klinkt ben een beetje blij dat er zich hier nu meer mannen melden met deze problemen. De problemen die jij beschrijft zijn algemeen bekent, of je nu man of vrouw bent.... het uit zich op (bijna) precies dezelfde manier.
Tussen jouw en mij zitten in dat opzicht nog meer overenkomsten.
Zo hadden/hebben we allebij een vriendin die een stuk jonger is als ons... Dit zorgt al voor een kloof.... ook het feit van het bellen/smssen daar herken ik mezelf heel erg in.
Voor mij heeft dit hele verhaal in het verleden er voor gezorgt dat ik mijn baan verloor... en bij mijn laatste relatie had dat ook niet veel gescheeld...
In mijn laatste relatie (mn viendin was 17) heeft het weer bijna mijn baan gekost... gelukkig heb ik een werkgever die me in die tijd een beetje liet aan prutsen.. iets waar ik hem verdomd dankbaar voor ben... met haar durfde ik ook nooit ruzie te maken.. ten eerste omdat ze een handicap had waardoor ze bij inspanning buiten bewustzijn kon raken. ten tweede omdat ik mega bang was voor het feit dat wanneer ik mijn mening gaf... dat ze het dan zou uitmaken... ik belde en smste haar continu... werd gek als ik ook maar even niks van haar hoorde.. Op het laatste van onze relatie merkte ik dat ze meer afstand van me begon te nemen... en dat gevoel maakte me nog gekker...
uiteindelijk is het dan ook uitgegaan...
naja zoals ik in mijn vorige berichten al schreef, heeft dat heel veel positiefs opgeleverd.. in elkgeval heeft het me nu de rust gebracht die ik zo ongelofelijk nodig had....
in mijn nieuwe huisje ben ik nu bezig met het opbouwen van een nieuw leven.. en ja wanneer ik weer een nieuwe relatie zal krijgen.. dan ben ik me bewust van het gevaar... maar ik weet ook dat dat de strijd dan pas echt zal gaan los basten...
Als advies wil ik je eigenlijk meegeven om eens met de huisarts te gaan praten, via hem is het mogelijk om bij een psycholoog terecht te komen... het heeft mij een hoop geholpen.. en ondanks dat de relatie nu voorbij is en ik momenteel nergens last van heb... blijf ik haar toch trouw elke week bezoeken.. en juist dat praten lucht heel veel op...
ik hoop dat je er wat mee kunt...
maar we zullen elkaar denk ik in elkgeval nog wel vaker spreken
Groetjes
Dennie (=DNIX)
zondag 25 mei 2008 om 13:48
Ook hier eentje...
Mijn vriend heeft het vorige week uitgemaakt.
Het zat al een tijdje niet lekker en het had vooral te maken met het feit dat ik bang was dat hij het ineens zou beindigen. Mijn vorige vriend maakte het ineens uit en ging er vandoor met een vriendin van ons...
Een half jaar terug kwam hij met het verhaal dat hij heel graag in het buitenland wilde afstuderen. Ik raakte helemaal in paniek... waarom wil hij dat, ik snapte het niet. Je gaat toch niet 4 maanden uitelkaar als je het zo leuk hebt.
Na een tijdje kon ik het een plekje geven. Ik ga weer studeren en dus nieuwe mensen ontmoeten, dus ik zag het weer wat positiever in... tot... hij een paar weken met het verhaal kwam dat hij de mogelijkheid was om ook 4 maanden een minor te volgen in Oslo. Dat kwam als een donderslag.
Ik was helemaal overstuur. Ik wist niet wat ik er mee moest.
Ik ben hem toen heel erg gaan claimen. Heel veel bij hem zijn en de hele tijd vissen!
Er komt ook nog bij dat ik de laatste tijd niet lekker in mn vel zit en daar ook voor naar een therapeut ga. Ik heb nogal "last" van negatieve impulsiviteit. Het ene moment is er niks aan de hand en ben ik blij en gelukkig en het andere moment kan ik heel boos of verdrietig zijn als er iets gebeurd, hoe klein het ook is.
Mijn vriend trok het allemaal niet meer en kwam tot de conclusie dat ie wel heel veel van me houdt, maar dat de verschillen te groot waren.
Ik wil samen wonen, hij wil naar het buitenland. Hij wil echt het studentenleven...
Al met al mis ik hem vreselijk, zeker omdat we in een groep zitten waar mijn broer in zit. Hij is bevriend met mijn broer. Het is een grote chaos in mn hoofd!
Vragen als: wat als ik niet die verlatingsangst had, was het dan wel goed gekomen met ons, wat als ik niet zo negatief zelfbeeld... tuurlijk bij een relatie zijn 2 mensen nodig, maar het voelt als mijn eigen schuld dat hij het heeft uitgemaakt.
Voel me zo klote nu!
Mijn vriend heeft het vorige week uitgemaakt.
Het zat al een tijdje niet lekker en het had vooral te maken met het feit dat ik bang was dat hij het ineens zou beindigen. Mijn vorige vriend maakte het ineens uit en ging er vandoor met een vriendin van ons...
Een half jaar terug kwam hij met het verhaal dat hij heel graag in het buitenland wilde afstuderen. Ik raakte helemaal in paniek... waarom wil hij dat, ik snapte het niet. Je gaat toch niet 4 maanden uitelkaar als je het zo leuk hebt.
Na een tijdje kon ik het een plekje geven. Ik ga weer studeren en dus nieuwe mensen ontmoeten, dus ik zag het weer wat positiever in... tot... hij een paar weken met het verhaal kwam dat hij de mogelijkheid was om ook 4 maanden een minor te volgen in Oslo. Dat kwam als een donderslag.
Ik was helemaal overstuur. Ik wist niet wat ik er mee moest.
Ik ben hem toen heel erg gaan claimen. Heel veel bij hem zijn en de hele tijd vissen!
Er komt ook nog bij dat ik de laatste tijd niet lekker in mn vel zit en daar ook voor naar een therapeut ga. Ik heb nogal "last" van negatieve impulsiviteit. Het ene moment is er niks aan de hand en ben ik blij en gelukkig en het andere moment kan ik heel boos of verdrietig zijn als er iets gebeurd, hoe klein het ook is.
Mijn vriend trok het allemaal niet meer en kwam tot de conclusie dat ie wel heel veel van me houdt, maar dat de verschillen te groot waren.
Ik wil samen wonen, hij wil naar het buitenland. Hij wil echt het studentenleven...
Al met al mis ik hem vreselijk, zeker omdat we in een groep zitten waar mijn broer in zit. Hij is bevriend met mijn broer. Het is een grote chaos in mn hoofd!
Vragen als: wat als ik niet die verlatingsangst had, was het dan wel goed gekomen met ons, wat als ik niet zo negatief zelfbeeld... tuurlijk bij een relatie zijn 2 mensen nodig, maar het voelt als mijn eigen schuld dat hij het heeft uitgemaakt.
Voel me zo klote nu!
zondag 25 mei 2008 om 16:49
Hallo,
Wat ik hier lees klinkt allemaal zeer herkenbaar. Ik kamp zelf ook met vreselijke verlatingsangst. Waarom ik die angst heb, weet ik niet, maar ik zou er zo graag vanaf geraken.
Heb nu sinds een paar weken opnieuw een vriend en ben alweer doodsbang dat hij me zal verlaten. Ik zit nu ook midden in examens, wat het allemaal moeilijker maakt aangezien ik hem nu niet veel meer zie.
Ik denk dan dat hij me zal verlaten, zeker als ik niet veel van hem hoor. Achter elke onbenullig dingetje, zoek ik iets, alles lijkt wel te bevestigen dat hij van me weg zal gaan.
Soms stel ik dan ook van die stomme vragen aan hem, zoals "je gaat me toch niet verlaten?" of "je ziet me toch nog wel graag?". Alsof ik constant bevestiging nodig heb. En op de koop toe voel ik me nog schuldig tegenover hem ook dat ik met zo'n verlatingsangst zit.
Ik wil er echt dringend iets aan doen, want op deze manier kan ik moeilijk een gezonde relatie hebben. Zijn er onder jullie die al een oplossing hebben gevonden voor dit probleem? Ik overweeg om eventueel in therapie te gaan, want dit beheerst m'n leven te veel...
Een verdrietig meisje
Wat ik hier lees klinkt allemaal zeer herkenbaar. Ik kamp zelf ook met vreselijke verlatingsangst. Waarom ik die angst heb, weet ik niet, maar ik zou er zo graag vanaf geraken.
Heb nu sinds een paar weken opnieuw een vriend en ben alweer doodsbang dat hij me zal verlaten. Ik zit nu ook midden in examens, wat het allemaal moeilijker maakt aangezien ik hem nu niet veel meer zie.
Ik denk dan dat hij me zal verlaten, zeker als ik niet veel van hem hoor. Achter elke onbenullig dingetje, zoek ik iets, alles lijkt wel te bevestigen dat hij van me weg zal gaan.
Soms stel ik dan ook van die stomme vragen aan hem, zoals "je gaat me toch niet verlaten?" of "je ziet me toch nog wel graag?". Alsof ik constant bevestiging nodig heb. En op de koop toe voel ik me nog schuldig tegenover hem ook dat ik met zo'n verlatingsangst zit.
Ik wil er echt dringend iets aan doen, want op deze manier kan ik moeilijk een gezonde relatie hebben. Zijn er onder jullie die al een oplossing hebben gevonden voor dit probleem? Ik overweeg om eventueel in therapie te gaan, want dit beheerst m'n leven te veel...
Een verdrietig meisje
zondag 25 mei 2008 om 17:09
quote:DNIX schreef op 12 april 2008 @ 23:37:
Beste Brummetje,
Allereerst vind ik het naar voor je dat je die angsten hebt....
Ik weet wat het is en het kan je leven finaal vergallen... alleen veel praten helpt....
Het kan aan mij liggen (en je zult mischien denken van een kak) maar vind wel dat je behoorlijk agresief en intimiderend overkomt qua taal gebruik... persoonlijk vind ik het woord WIJF een belediging voor elke vrouw en eigenlijk niet gepast...
maar goed dat kan aan mij liggen...
Ik wens je in elkgeval heel veel sterkte en hoop voor je dat je door veel te praten en anders hulp te zoeken een beetje verder komt....
Liefs D
Dat is echt puur de jaloezie. Zeg soms zelf weleens als mijn vriend iemand wijf noemt: Hey joh, dat is gewoon een vrouw ja!
Of als hij tijdens zijn Bingo op de pc scheld met k*th**r als iemand anders gewonnen heeft. Dan zeg ik: Hou eens op met dat gescheld! Zegt hij: Laat me toch.
Ik noem niet iedereen gelijk wijf, als ze te dicht in de buurt komen wel. (Niet dat ik ze met die titel aanspreek hoor. )
Ik kan er ook niks aan doen dat ik zó verschrikkelijk bang ben om hem kwijt te raken. Ik vind het ook echt niet leuk hoor, die angst.
En met dat ene w meisje is het ook nog eens voor niks geweest, ze is nog steeds niet gekomen! Jippie.
Ik ben binnenkort weer bij een psych.
Beste Brummetje,
Allereerst vind ik het naar voor je dat je die angsten hebt....
Ik weet wat het is en het kan je leven finaal vergallen... alleen veel praten helpt....
Het kan aan mij liggen (en je zult mischien denken van een kak) maar vind wel dat je behoorlijk agresief en intimiderend overkomt qua taal gebruik... persoonlijk vind ik het woord WIJF een belediging voor elke vrouw en eigenlijk niet gepast...
maar goed dat kan aan mij liggen...
Ik wens je in elkgeval heel veel sterkte en hoop voor je dat je door veel te praten en anders hulp te zoeken een beetje verder komt....
Liefs D
Dat is echt puur de jaloezie. Zeg soms zelf weleens als mijn vriend iemand wijf noemt: Hey joh, dat is gewoon een vrouw ja!
Of als hij tijdens zijn Bingo op de pc scheld met k*th**r als iemand anders gewonnen heeft. Dan zeg ik: Hou eens op met dat gescheld! Zegt hij: Laat me toch.
Ik noem niet iedereen gelijk wijf, als ze te dicht in de buurt komen wel. (Niet dat ik ze met die titel aanspreek hoor. )
Ik kan er ook niks aan doen dat ik zó verschrikkelijk bang ben om hem kwijt te raken. Ik vind het ook echt niet leuk hoor, die angst.
En met dat ene w meisje is het ook nog eens voor niks geweest, ze is nog steeds niet gekomen! Jippie.
Ik ben binnenkort weer bij een psych.
zondag 25 mei 2008 om 18:31
goeden avond allemaal,
Onzeker meisje
Allereerst wat naar dat voor je dat het hierdoor is uitgegaan.
het heeft alleen geen enkele zin om jezelf verwijten te maken... hoe lullig het nu ook eenmaal klinkt... het is gebeurd... hij wist van je problemen... problemen die je zelf niet in de hand hebt..
dat hij het heeft uitgemaakt geeft inderdaad aan dat hij het niet aan kan.. in dat geval is hij ook niet de ware voor je... liefde hoord alles te overwinnen dus ook dit soort problemen..
ik adviseer je om hulp te gaan zoeken... praten lucht een hoop op... tevens is het belangrijk om nu je vrij bent... te gaan proberen een aantal zaken op een rij te zetten
- hoe komt het
- wat zou ik er aan kunnnen gaan doen
- wat moet ik vooral bij een nieuwe relatie niet gaan doen
Teminste dat is wat ik nu aan het doen ben... mijn relatie ging voor een 1,5 maand geleden stuk door de verlatings angst....
en sinds dien ben ik eigenlijk heel erg hard bezig met mezelf voorbereiden op een nieuwe relatie.. verder ga ik elke week naar de psygoloog... veel praten helpt ondekken waar het vandaan komt... nu ik dat 100% zeker weet probeer ik er ook er voor te zorgen dat ik bij een nieuwe relatie meer voorbereid ben en mn eigen zwakte`s beter onder controle heb.
Mag ik trouwens vragen hoe oud je bent?
Hoi Blondie2008
Welkom (hoe dubbel kan dat klinken)
Allereerst wil ik je zeggen dat jij je nergens schuldig over hoeft te voelen. het is nu eenmaal iets waar jezelf niks aan kunt doen... je hebt niet de controle over je angsten.. Ik denk dat je er over moet praten met hem... vertel hem hoe het zit... MAAR!!! zorg dat hij wel zijn eigen dingetje blijft doen... wanneer hij gaat toegeven aan jouw angsten dan is de kans dat het fout gaat nog veel groter... dat je hulp wilt gaan zoeken is goed... RAAD IK JE ECHT AAN!!! Nu je met de examens zit.. is je probleem extra groot, omdat je je koppie er bij zult moeten houden... je kunt daarom bij de huisarts om medicijnen die je wat rustiger maken vragen... maar doe dat in goed overleg met hem!!! tevens kun je hier veel informatie vinden
en praten met andere mensen met dezelfde problemen.. ik zal proberen hier elke dag ook even langs te komen.. door veel praten kunnen we elkaar een beetje steunen op de moeilijke momenten.
ook bij jouw ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe oud je bent...
Brummertje
Welkom terug, is een tijdje geleden!
hahaha goed om te horen dat ze nog steeds niet terug is gekomen... Ik begrijp dat je de woorden die je toen gebruikte mischien niet zo bedoelde, maar bij mij en anderen kwam het echt een beetje ongepast over... dat is ook de reden dat ik er toen wat van zei... goed van je dat je contact hebt gezocht met de pysg.
iedereen hier veel sterkte toegewenst,
groetjes
Dennie
Onzeker meisje
Allereerst wat naar dat voor je dat het hierdoor is uitgegaan.
het heeft alleen geen enkele zin om jezelf verwijten te maken... hoe lullig het nu ook eenmaal klinkt... het is gebeurd... hij wist van je problemen... problemen die je zelf niet in de hand hebt..
dat hij het heeft uitgemaakt geeft inderdaad aan dat hij het niet aan kan.. in dat geval is hij ook niet de ware voor je... liefde hoord alles te overwinnen dus ook dit soort problemen..
ik adviseer je om hulp te gaan zoeken... praten lucht een hoop op... tevens is het belangrijk om nu je vrij bent... te gaan proberen een aantal zaken op een rij te zetten
- hoe komt het
- wat zou ik er aan kunnnen gaan doen
- wat moet ik vooral bij een nieuwe relatie niet gaan doen
Teminste dat is wat ik nu aan het doen ben... mijn relatie ging voor een 1,5 maand geleden stuk door de verlatings angst....
en sinds dien ben ik eigenlijk heel erg hard bezig met mezelf voorbereiden op een nieuwe relatie.. verder ga ik elke week naar de psygoloog... veel praten helpt ondekken waar het vandaan komt... nu ik dat 100% zeker weet probeer ik er ook er voor te zorgen dat ik bij een nieuwe relatie meer voorbereid ben en mn eigen zwakte`s beter onder controle heb.
Mag ik trouwens vragen hoe oud je bent?
Hoi Blondie2008
Welkom (hoe dubbel kan dat klinken)
Allereerst wil ik je zeggen dat jij je nergens schuldig over hoeft te voelen. het is nu eenmaal iets waar jezelf niks aan kunt doen... je hebt niet de controle over je angsten.. Ik denk dat je er over moet praten met hem... vertel hem hoe het zit... MAAR!!! zorg dat hij wel zijn eigen dingetje blijft doen... wanneer hij gaat toegeven aan jouw angsten dan is de kans dat het fout gaat nog veel groter... dat je hulp wilt gaan zoeken is goed... RAAD IK JE ECHT AAN!!! Nu je met de examens zit.. is je probleem extra groot, omdat je je koppie er bij zult moeten houden... je kunt daarom bij de huisarts om medicijnen die je wat rustiger maken vragen... maar doe dat in goed overleg met hem!!! tevens kun je hier veel informatie vinden
en praten met andere mensen met dezelfde problemen.. ik zal proberen hier elke dag ook even langs te komen.. door veel praten kunnen we elkaar een beetje steunen op de moeilijke momenten.
ook bij jouw ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe oud je bent...
Brummertje
Welkom terug, is een tijdje geleden!
hahaha goed om te horen dat ze nog steeds niet terug is gekomen... Ik begrijp dat je de woorden die je toen gebruikte mischien niet zo bedoelde, maar bij mij en anderen kwam het echt een beetje ongepast over... dat is ook de reden dat ik er toen wat van zei... goed van je dat je contact hebt gezocht met de pysg.
iedereen hier veel sterkte toegewenst,
groetjes
Dennie
zondag 25 mei 2008 om 19:07
quote:DNIX schreef op 25 mei 2008 @ 18:31:
goeden avond allemaal,
Onzeker meisje
Allereerst wat naar dat voor je dat het hierdoor is uitgegaan.
het heeft alleen geen enkele zin om jezelf verwijten te maken... hoe lullig het nu ook eenmaal klinkt... het is gebeurd... hij wist van je problemen... problemen die je zelf niet in de hand hebt..
dat hij het heeft uitgemaakt geeft inderdaad aan dat hij het niet aan kan.. in dat geval is hij ook niet de ware voor je... liefde hoord alles te overwinnen dus ook dit soort problemen..
ik adviseer je om hulp te gaan zoeken... praten lucht een hoop op... tevens is het belangrijk om nu je vrij bent... te gaan proberen een aantal zaken op een rij te zetten
- hoe komt het
- wat zou ik er aan kunnnen gaan doen
- wat moet ik vooral bij een nieuwe relatie niet gaan doen
Teminste dat is wat ik nu aan het doen ben... mijn relatie ging voor een 1,5 maand geleden stuk door de verlatings angst....
en sinds dien ben ik eigenlijk heel erg hard bezig met mezelf voorbereiden op een nieuwe relatie.. verder ga ik elke week naar de psygoloog... veel praten helpt ondekken waar het vandaan komt... nu ik dat 100% zeker weet probeer ik er ook er voor te zorgen dat ik bij een nieuwe relatie meer voorbereid ben en mn eigen zwakte`s beter onder controle heb.
Mag ik trouwens vragen hoe oud je bent?
Hoi Blondie2008
Welkom (hoe dubbel kan dat klinken)
Allereerst wil ik je zeggen dat jij je nergens schuldig over hoeft te voelen. het is nu eenmaal iets waar jezelf niks aan kunt doen... je hebt niet de controle over je angsten.. Ik denk dat je er over moet praten met hem... vertel hem hoe het zit... MAAR!!! zorg dat hij wel zijn eigen dingetje blijft doen... wanneer hij gaat toegeven aan jouw angsten dan is de kans dat het fout gaat nog veel groter... dat je hulp wilt gaan zoeken is goed... RAAD IK JE ECHT AAN!!! Nu je met de examens zit.. is je probleem extra groot, omdat je je koppie er bij zult moeten houden... je kunt daarom bij de huisarts om medicijnen die je wat rustiger maken vragen... maar doe dat in goed overleg met hem!!! tevens kun je hier veel informatie vinden
en praten met andere mensen met dezelfde problemen.. ik zal proberen hier elke dag ook even langs te komen.. door veel praten kunnen we elkaar een beetje steunen op de moeilijke momenten.
ook bij jouw ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe oud je bent...
Brummertje
Welkom terug, is een tijdje geleden!
hahaha goed om te horen dat ze nog steeds niet terug is gekomen... Ik begrijp dat je de woorden die je toen gebruikte mischien niet zo bedoelde, maar bij mij en anderen kwam het echt een beetje ongepast over... dat is ook de reden dat ik er toen wat van zei... goed van je dat je contact hebt gezocht met de pysg.
iedereen hier veel sterkte toegewenst,
groetjes
Dennie
Hoi!
Ik ben 27 jaar en heb al meerdere keren in therapie gezeten voor andere zaken. Hij wist wel een beetje waar hij aan begon, maar dat mocht niet baten. Helaas...
Ik ben op het moment enorm verdrietig, boos en bang! Alle emoties vliegen door elkaar en het enige wat ik wil is dinsdag dat gesprek aangaan met mijn therapeut (heb dan een intake)en dan hopen dat we binnenkort weer een keer kunnen praten. Ik zit nog met zoveel vragen! Waarom is het nou écht uitgegaan? Waarom gaf hij het niet nog een kans... ik heb ook een keer een topic geopend over deze situatie en ik kreeg toen vaak te horen dat ik hem teveel claimde enzo... dat wist ik wel, maar vond het zo moeilijk... ik wilde er immers weer wat aan gaan doen... ook zo'n vraag, waarom zette hij het niet door, juist nu ik er iets aan ging doen??
Voel me zo vreselijk rot! Mis hem enorm!!
goeden avond allemaal,
Onzeker meisje
Allereerst wat naar dat voor je dat het hierdoor is uitgegaan.
het heeft alleen geen enkele zin om jezelf verwijten te maken... hoe lullig het nu ook eenmaal klinkt... het is gebeurd... hij wist van je problemen... problemen die je zelf niet in de hand hebt..
dat hij het heeft uitgemaakt geeft inderdaad aan dat hij het niet aan kan.. in dat geval is hij ook niet de ware voor je... liefde hoord alles te overwinnen dus ook dit soort problemen..
ik adviseer je om hulp te gaan zoeken... praten lucht een hoop op... tevens is het belangrijk om nu je vrij bent... te gaan proberen een aantal zaken op een rij te zetten
- hoe komt het
- wat zou ik er aan kunnnen gaan doen
- wat moet ik vooral bij een nieuwe relatie niet gaan doen
Teminste dat is wat ik nu aan het doen ben... mijn relatie ging voor een 1,5 maand geleden stuk door de verlatings angst....
en sinds dien ben ik eigenlijk heel erg hard bezig met mezelf voorbereiden op een nieuwe relatie.. verder ga ik elke week naar de psygoloog... veel praten helpt ondekken waar het vandaan komt... nu ik dat 100% zeker weet probeer ik er ook er voor te zorgen dat ik bij een nieuwe relatie meer voorbereid ben en mn eigen zwakte`s beter onder controle heb.
Mag ik trouwens vragen hoe oud je bent?
Hoi Blondie2008
Welkom (hoe dubbel kan dat klinken)
Allereerst wil ik je zeggen dat jij je nergens schuldig over hoeft te voelen. het is nu eenmaal iets waar jezelf niks aan kunt doen... je hebt niet de controle over je angsten.. Ik denk dat je er over moet praten met hem... vertel hem hoe het zit... MAAR!!! zorg dat hij wel zijn eigen dingetje blijft doen... wanneer hij gaat toegeven aan jouw angsten dan is de kans dat het fout gaat nog veel groter... dat je hulp wilt gaan zoeken is goed... RAAD IK JE ECHT AAN!!! Nu je met de examens zit.. is je probleem extra groot, omdat je je koppie er bij zult moeten houden... je kunt daarom bij de huisarts om medicijnen die je wat rustiger maken vragen... maar doe dat in goed overleg met hem!!! tevens kun je hier veel informatie vinden
en praten met andere mensen met dezelfde problemen.. ik zal proberen hier elke dag ook even langs te komen.. door veel praten kunnen we elkaar een beetje steunen op de moeilijke momenten.
ook bij jouw ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe oud je bent...
Brummertje
Welkom terug, is een tijdje geleden!
hahaha goed om te horen dat ze nog steeds niet terug is gekomen... Ik begrijp dat je de woorden die je toen gebruikte mischien niet zo bedoelde, maar bij mij en anderen kwam het echt een beetje ongepast over... dat is ook de reden dat ik er toen wat van zei... goed van je dat je contact hebt gezocht met de pysg.
iedereen hier veel sterkte toegewenst,
groetjes
Dennie
Hoi!
Ik ben 27 jaar en heb al meerdere keren in therapie gezeten voor andere zaken. Hij wist wel een beetje waar hij aan begon, maar dat mocht niet baten. Helaas...
Ik ben op het moment enorm verdrietig, boos en bang! Alle emoties vliegen door elkaar en het enige wat ik wil is dinsdag dat gesprek aangaan met mijn therapeut (heb dan een intake)en dan hopen dat we binnenkort weer een keer kunnen praten. Ik zit nog met zoveel vragen! Waarom is het nou écht uitgegaan? Waarom gaf hij het niet nog een kans... ik heb ook een keer een topic geopend over deze situatie en ik kreeg toen vaak te horen dat ik hem teveel claimde enzo... dat wist ik wel, maar vond het zo moeilijk... ik wilde er immers weer wat aan gaan doen... ook zo'n vraag, waarom zette hij het niet door, juist nu ik er iets aan ging doen??
Voel me zo vreselijk rot! Mis hem enorm!!
zondag 25 mei 2008 om 19:15
quote:DNIX schreef op 25 mei 2008 @ 18:31:
goeden avond allemaal,
Onzeker meisje
Allereerst wat naar dat voor je dat het hierdoor is uitgegaan.
het heeft alleen geen enkele zin om jezelf verwijten te maken... hoe lullig het nu ook eenmaal klinkt... het is gebeurd... hij wist van je problemen... problemen die je zelf niet in de hand hebt..
dat hij het heeft uitgemaakt geeft inderdaad aan dat hij het niet aan kan.. in dat geval is hij ook niet de ware voor je... liefde hoord alles te overwinnen dus ook dit soort problemen..
ik adviseer je om hulp te gaan zoeken... praten lucht een hoop op... tevens is het belangrijk om nu je vrij bent... te gaan proberen een aantal zaken op een rij te zetten
- hoe komt het
- wat zou ik er aan kunnnen gaan doen
- wat moet ik vooral bij een nieuwe relatie niet gaan doen
Teminste dat is wat ik nu aan het doen ben... mijn relatie ging voor een 1,5 maand geleden stuk door de verlatings angst....
en sinds dien ben ik eigenlijk heel erg hard bezig met mezelf voorbereiden op een nieuwe relatie.. verder ga ik elke week naar de psygoloog... veel praten helpt ondekken waar het vandaan komt... nu ik dat 100% zeker weet probeer ik er ook er voor te zorgen dat ik bij een nieuwe relatie meer voorbereid ben en mn eigen zwakte`s beter onder controle heb.
Mag ik trouwens vragen hoe oud je bent?
Hoi Blondie2008
Welkom (hoe dubbel kan dat klinken)
Allereerst wil ik je zeggen dat jij je nergens schuldig over hoeft te voelen. het is nu eenmaal iets waar jezelf niks aan kunt doen... je hebt niet de controle over je angsten.. Ik denk dat je er over moet praten met hem... vertel hem hoe het zit... MAAR!!! zorg dat hij wel zijn eigen dingetje blijft doen... wanneer hij gaat toegeven aan jouw angsten dan is de kans dat het fout gaat nog veel groter... dat je hulp wilt gaan zoeken is goed... RAAD IK JE ECHT AAN!!! Nu je met de examens zit.. is je probleem extra groot, omdat je je koppie er bij zult moeten houden... je kunt daarom bij de huisarts om medicijnen die je wat rustiger maken vragen... maar doe dat in goed overleg met hem!!! tevens kun je hier veel informatie vinden
en praten met andere mensen met dezelfde problemen.. ik zal proberen hier elke dag ook even langs te komen.. door veel praten kunnen we elkaar een beetje steunen op de moeilijke momenten.
ook bij jouw ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe oud je bent...
Brummertje
Welkom terug, is een tijdje geleden!
hahaha goed om te horen dat ze nog steeds niet terug is gekomen... Ik begrijp dat je de woorden die je toen gebruikte mischien niet zo bedoelde, maar bij mij en anderen kwam het echt een beetje ongepast over... dat is ook de reden dat ik er toen wat van zei... goed van je dat je contact hebt gezocht met de pysg.
iedereen hier veel sterkte toegewenst,
groetjes
Dennie
Hallo,
Ik ben 23. Vanmiddag had ik eigenlijk een erge aanval van mijn verlatingsangst. Ik heb dan ook vrij naar gedaan tegen mijn vriend en hem gezegd dat ik dingen in mijn hoofd steek, zoals de angst dat hij me zal verlaten. Hij zei wel van het heeft niet en morgen kunnen we erover praten, maar ik geloof hem precies niet. Er zijn al zo dikwijls relaties kapot gegaan door mijn angsten en ik blijf bij elke nieuwe relatie denken dat dat zowiezo weer zal gebeuren.
Nuja hopelijk kan ik er morgen goed over praten met hem en wijst hij me niet af omwille van dit probleem.
Wel klote dat ik morgen ook nog een examen heb, hopelijk kan ik me er ietwat op concentreren.Verlatingsangst kan ik echt wel missen in mijn examens, het is zowiezo al zwaar genoeg aan de unief.
Ik ben eigenlijk die verlatingsangst meeeeeer dan beu. Na mijn examens zal ik er zeker iets aan doen, al kost het me veel moeite en durf om naar een psycholoog te stappen. Ik vind het ook moeilijk om tegen vrienden en mijn ouders hierover te praten, het is alsof niemand in mijn directe omgeving aan dit probleem lijdt. Soms zou je jezelf echt gek gaan verklaren...
goeden avond allemaal,
Onzeker meisje
Allereerst wat naar dat voor je dat het hierdoor is uitgegaan.
het heeft alleen geen enkele zin om jezelf verwijten te maken... hoe lullig het nu ook eenmaal klinkt... het is gebeurd... hij wist van je problemen... problemen die je zelf niet in de hand hebt..
dat hij het heeft uitgemaakt geeft inderdaad aan dat hij het niet aan kan.. in dat geval is hij ook niet de ware voor je... liefde hoord alles te overwinnen dus ook dit soort problemen..
ik adviseer je om hulp te gaan zoeken... praten lucht een hoop op... tevens is het belangrijk om nu je vrij bent... te gaan proberen een aantal zaken op een rij te zetten
- hoe komt het
- wat zou ik er aan kunnnen gaan doen
- wat moet ik vooral bij een nieuwe relatie niet gaan doen
Teminste dat is wat ik nu aan het doen ben... mijn relatie ging voor een 1,5 maand geleden stuk door de verlatings angst....
en sinds dien ben ik eigenlijk heel erg hard bezig met mezelf voorbereiden op een nieuwe relatie.. verder ga ik elke week naar de psygoloog... veel praten helpt ondekken waar het vandaan komt... nu ik dat 100% zeker weet probeer ik er ook er voor te zorgen dat ik bij een nieuwe relatie meer voorbereid ben en mn eigen zwakte`s beter onder controle heb.
Mag ik trouwens vragen hoe oud je bent?
Hoi Blondie2008
Welkom (hoe dubbel kan dat klinken)
Allereerst wil ik je zeggen dat jij je nergens schuldig over hoeft te voelen. het is nu eenmaal iets waar jezelf niks aan kunt doen... je hebt niet de controle over je angsten.. Ik denk dat je er over moet praten met hem... vertel hem hoe het zit... MAAR!!! zorg dat hij wel zijn eigen dingetje blijft doen... wanneer hij gaat toegeven aan jouw angsten dan is de kans dat het fout gaat nog veel groter... dat je hulp wilt gaan zoeken is goed... RAAD IK JE ECHT AAN!!! Nu je met de examens zit.. is je probleem extra groot, omdat je je koppie er bij zult moeten houden... je kunt daarom bij de huisarts om medicijnen die je wat rustiger maken vragen... maar doe dat in goed overleg met hem!!! tevens kun je hier veel informatie vinden
en praten met andere mensen met dezelfde problemen.. ik zal proberen hier elke dag ook even langs te komen.. door veel praten kunnen we elkaar een beetje steunen op de moeilijke momenten.
ook bij jouw ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe oud je bent...
Brummertje
Welkom terug, is een tijdje geleden!
hahaha goed om te horen dat ze nog steeds niet terug is gekomen... Ik begrijp dat je de woorden die je toen gebruikte mischien niet zo bedoelde, maar bij mij en anderen kwam het echt een beetje ongepast over... dat is ook de reden dat ik er toen wat van zei... goed van je dat je contact hebt gezocht met de pysg.
iedereen hier veel sterkte toegewenst,
groetjes
Dennie
Hallo,
Ik ben 23. Vanmiddag had ik eigenlijk een erge aanval van mijn verlatingsangst. Ik heb dan ook vrij naar gedaan tegen mijn vriend en hem gezegd dat ik dingen in mijn hoofd steek, zoals de angst dat hij me zal verlaten. Hij zei wel van het heeft niet en morgen kunnen we erover praten, maar ik geloof hem precies niet. Er zijn al zo dikwijls relaties kapot gegaan door mijn angsten en ik blijf bij elke nieuwe relatie denken dat dat zowiezo weer zal gebeuren.
Nuja hopelijk kan ik er morgen goed over praten met hem en wijst hij me niet af omwille van dit probleem.
Wel klote dat ik morgen ook nog een examen heb, hopelijk kan ik me er ietwat op concentreren.Verlatingsangst kan ik echt wel missen in mijn examens, het is zowiezo al zwaar genoeg aan de unief.
Ik ben eigenlijk die verlatingsangst meeeeeer dan beu. Na mijn examens zal ik er zeker iets aan doen, al kost het me veel moeite en durf om naar een psycholoog te stappen. Ik vind het ook moeilijk om tegen vrienden en mijn ouders hierover te praten, het is alsof niemand in mijn directe omgeving aan dit probleem lijdt. Soms zou je jezelf echt gek gaan verklaren...
zondag 25 mei 2008 om 19:32
Beste Blonie,
ik ben er in mijn omgeving vrij open over geweest.. Met mijn moeder (die eigenlijk mede oorzaak is) kan ik hier goed over praten... tevens op ik op mn werk open kaart gespeeld (tegenover mijn werkgever dan) op dat moment werden de problemen zo er dat ik er niet meer om heen kon... iedereen kon het toch al zien... dat zelfde geldt eigenlijk voor vrienden..
Ik begrijp dat je het moeilijk vind... maar ik adviseer je om er over te praten met mensen die je 100% vertrouwd.. praten helpt... alleen weet ook goed dat andere mensen hoe goed ze het soms ook bedoelen je soms niet helemaal kunnen begrijpen, en met simpele adviezen komen als: gewoon aan wat ander denken meid. zullen komen... Echter dan nog is het heel belangrijk om te praten...verder vind ik dat je de stap moet wagen op hulp te zoeken... het is moeilijk maar wel heel belangrijk!! echt doen meid!!!...Mag ik vragen waar je vandaan komt?
Heel veel succes nog met je examens....
Groetjes en tot snel
Dennie
ik ben er in mijn omgeving vrij open over geweest.. Met mijn moeder (die eigenlijk mede oorzaak is) kan ik hier goed over praten... tevens op ik op mn werk open kaart gespeeld (tegenover mijn werkgever dan) op dat moment werden de problemen zo er dat ik er niet meer om heen kon... iedereen kon het toch al zien... dat zelfde geldt eigenlijk voor vrienden..
Ik begrijp dat je het moeilijk vind... maar ik adviseer je om er over te praten met mensen die je 100% vertrouwd.. praten helpt... alleen weet ook goed dat andere mensen hoe goed ze het soms ook bedoelen je soms niet helemaal kunnen begrijpen, en met simpele adviezen komen als: gewoon aan wat ander denken meid. zullen komen... Echter dan nog is het heel belangrijk om te praten...verder vind ik dat je de stap moet wagen op hulp te zoeken... het is moeilijk maar wel heel belangrijk!! echt doen meid!!!...Mag ik vragen waar je vandaan komt?
Heel veel succes nog met je examens....
Groetjes en tot snel
Dennie
zondag 25 mei 2008 om 19:43
quote:DNIX schreef op 25 mei 2008 @ 19:32:
Beste Blonie,
ik ben er in mijn omgeving vrij open over geweest.. Met mijn moeder (die eigenlijk mede oorzaak is) kan ik hier goed over praten... tevens op ik op mn werk open kaart gespeeld (tegenover mijn werkgever dan) op dat moment werden de problemen zo er dat ik er niet meer om heen kon... iedereen kon het toch al zien... dat zelfde geldt eigenlijk voor vrienden..
Ik begrijp dat je het moeilijk vind... maar ik adviseer je om er over te praten met mensen die je 100% vertrouwd.. praten helpt... alleen weet ook goed dat andere mensen hoe goed ze het soms ook bedoelen je soms niet helemaal kunnen begrijpen, en met simpele adviezen komen als: gewoon aan wat ander denken meid. zullen komen... Echter dan nog is het heel belangrijk om te praten...verder vind ik dat je de stap moet wagen op hulp te zoeken... het is moeilijk maar wel heel belangrijk!! echt doen meid!!!...Mag ik vragen waar je vandaan komt?
Heel veel succes nog met je examens....
Groetjes en tot snel
Dennie
Ik kom eigenlijk uit België, hoewel dit een Nederlandse site is. Maar verlatingsangst is nu eenmaal universeel
Ik kan er vooral moeilijk met mijn moeder over praten, omdat zij zich altijd heel erg veel aantrekt van mijn gevoelens en mijn leven in het algemeen. Als ik dan vertel dat ik verdrietig ben omdat ik verlatingsangst heb, zit de kans er dik in dat ze ook verdrietig wordt. En daarnaast zegt ze dan nog al de verkeerde dingen, zodat ik me nog slechter ga voelen en we uiteindelijk bijna in ruzie komen.
Ze vindt het ook echt niet nodig om naar een psycholoog te gaan met zo'n problemen (of eender welk ander probleem). Ze gelooft niet echt dat therapie enzo helpt, terwijl ik daar wel achter sta. Mijn ouders zijn ook gescheiden (ik woon bij mijn moeder), en met mijn vader praat ik al helemaal niet over problemen of relaties.
Ik heb precies ook veel zenuwen voor dat gesprek met mijn vriend morgen, hoe zal hij reageren enzo? Pfff had een mens soms maar een glazen bol :p
Ik zal nog wat proberen relaxen vanavond en op tijd in bed kruipen, zodat ik toch fris ben voor mijn examen.
En hier mijn hart kunnen luchten doet ook al deugd.
Tot gauw
Beste Blonie,
ik ben er in mijn omgeving vrij open over geweest.. Met mijn moeder (die eigenlijk mede oorzaak is) kan ik hier goed over praten... tevens op ik op mn werk open kaart gespeeld (tegenover mijn werkgever dan) op dat moment werden de problemen zo er dat ik er niet meer om heen kon... iedereen kon het toch al zien... dat zelfde geldt eigenlijk voor vrienden..
Ik begrijp dat je het moeilijk vind... maar ik adviseer je om er over te praten met mensen die je 100% vertrouwd.. praten helpt... alleen weet ook goed dat andere mensen hoe goed ze het soms ook bedoelen je soms niet helemaal kunnen begrijpen, en met simpele adviezen komen als: gewoon aan wat ander denken meid. zullen komen... Echter dan nog is het heel belangrijk om te praten...verder vind ik dat je de stap moet wagen op hulp te zoeken... het is moeilijk maar wel heel belangrijk!! echt doen meid!!!...Mag ik vragen waar je vandaan komt?
Heel veel succes nog met je examens....
Groetjes en tot snel
Dennie
Ik kom eigenlijk uit België, hoewel dit een Nederlandse site is. Maar verlatingsangst is nu eenmaal universeel
Ik kan er vooral moeilijk met mijn moeder over praten, omdat zij zich altijd heel erg veel aantrekt van mijn gevoelens en mijn leven in het algemeen. Als ik dan vertel dat ik verdrietig ben omdat ik verlatingsangst heb, zit de kans er dik in dat ze ook verdrietig wordt. En daarnaast zegt ze dan nog al de verkeerde dingen, zodat ik me nog slechter ga voelen en we uiteindelijk bijna in ruzie komen.
Ze vindt het ook echt niet nodig om naar een psycholoog te gaan met zo'n problemen (of eender welk ander probleem). Ze gelooft niet echt dat therapie enzo helpt, terwijl ik daar wel achter sta. Mijn ouders zijn ook gescheiden (ik woon bij mijn moeder), en met mijn vader praat ik al helemaal niet over problemen of relaties.
Ik heb precies ook veel zenuwen voor dat gesprek met mijn vriend morgen, hoe zal hij reageren enzo? Pfff had een mens soms maar een glazen bol :p
Ik zal nog wat proberen relaxen vanavond en op tijd in bed kruipen, zodat ik toch fris ben voor mijn examen.
En hier mijn hart kunnen luchten doet ook al deugd.
Tot gauw
zondag 25 mei 2008 om 19:57
Beste Blondie,
Volgens mij ben je oud genoeg om zelf te weten wat goed en niet goed voor je is.. Als jouw ouders er niet achter staan dat je hulp zoekt.. wil dat nog niet zeggen dat je dat ook niet moet doen.. ik adviseer je om hier wel hulp voor te zoeken... het kan je leven wat minder gecompliceerd maken... het is verder belangrijk dat je er inderdaad met je vriend over gaat praten.. vertel hem precies wat je voelt en vertel hem wat de (mogelijke) oorzaken zijn. Maar maakt hem ook duidelijk dat hij je het beste kan helpen door zich zelf te blijven... jij moet hem leren vertrouwen, dat zal je twijfel en angst wellicht wat verminderen.. dat kan alleen als jullie beiden een BEETJE geven.. Daarmee bedoel ik dat hij je zal moeten ondersteunen... maar niet alles voor jouw probleem moet opgeven... want wanneer dat gebeurd dan raakt de balans helemaal zoek in jullie relatie... en zullen jullie er beiden heel erg onder gaan leiden.
groetjes Dennie
Volgens mij ben je oud genoeg om zelf te weten wat goed en niet goed voor je is.. Als jouw ouders er niet achter staan dat je hulp zoekt.. wil dat nog niet zeggen dat je dat ook niet moet doen.. ik adviseer je om hier wel hulp voor te zoeken... het kan je leven wat minder gecompliceerd maken... het is verder belangrijk dat je er inderdaad met je vriend over gaat praten.. vertel hem precies wat je voelt en vertel hem wat de (mogelijke) oorzaken zijn. Maar maakt hem ook duidelijk dat hij je het beste kan helpen door zich zelf te blijven... jij moet hem leren vertrouwen, dat zal je twijfel en angst wellicht wat verminderen.. dat kan alleen als jullie beiden een BEETJE geven.. Daarmee bedoel ik dat hij je zal moeten ondersteunen... maar niet alles voor jouw probleem moet opgeven... want wanneer dat gebeurd dan raakt de balans helemaal zoek in jullie relatie... en zullen jullie er beiden heel erg onder gaan leiden.
groetjes Dennie
maandag 26 mei 2008 om 15:11
quote:DNIX schreef op 25 mei 2008 @ 19:57:
Beste Blondie,
Volgens mij ben je oud genoeg om zelf te weten wat goed en niet goed voor je is.. Als jouw ouders er niet achter staan dat je hulp zoekt.. wil dat nog niet zeggen dat je dat ook niet moet doen.. ik adviseer je om hier wel hulp voor te zoeken... het kan je leven wat minder gecompliceerd maken... het is verder belangrijk dat je er inderdaad met je vriend over gaat praten.. vertel hem precies wat je voelt en vertel hem wat de (mogelijke) oorzaken zijn. Maar maakt hem ook duidelijk dat hij je het beste kan helpen door zich zelf te blijven... jij moet hem leren vertrouwen, dat zal je twijfel en angst wellicht wat verminderen.. dat kan alleen als jullie beiden een BEETJE geven.. Daarmee bedoel ik dat hij je zal moeten ondersteunen... maar niet alles voor jouw probleem moet opgeven... want wanneer dat gebeurd dan raakt de balans helemaal zoek in jullie relatie... en zullen jullie er beiden heel erg onder gaan leiden.
groetjes Dennie
njah effjes melden dat ik vanaf vandaag weer als single door het leven ga
relatie is niet gedaan omwille van m'n verlatingsangst, maar hij was nie klaar voor een serieuze relatie
wat een bullshit allemaal
Beste Blondie,
Volgens mij ben je oud genoeg om zelf te weten wat goed en niet goed voor je is.. Als jouw ouders er niet achter staan dat je hulp zoekt.. wil dat nog niet zeggen dat je dat ook niet moet doen.. ik adviseer je om hier wel hulp voor te zoeken... het kan je leven wat minder gecompliceerd maken... het is verder belangrijk dat je er inderdaad met je vriend over gaat praten.. vertel hem precies wat je voelt en vertel hem wat de (mogelijke) oorzaken zijn. Maar maakt hem ook duidelijk dat hij je het beste kan helpen door zich zelf te blijven... jij moet hem leren vertrouwen, dat zal je twijfel en angst wellicht wat verminderen.. dat kan alleen als jullie beiden een BEETJE geven.. Daarmee bedoel ik dat hij je zal moeten ondersteunen... maar niet alles voor jouw probleem moet opgeven... want wanneer dat gebeurd dan raakt de balans helemaal zoek in jullie relatie... en zullen jullie er beiden heel erg onder gaan leiden.
groetjes Dennie
njah effjes melden dat ik vanaf vandaag weer als single door het leven ga
relatie is niet gedaan omwille van m'n verlatingsangst, maar hij was nie klaar voor een serieuze relatie
wat een bullshit allemaal
zaterdag 31 mei 2008 om 11:44
Hallo mensen,
Ik heb sinds kort een meid ontmoet (een hele leuke!!!).
Daar heb ik tot nu toe super momenten mee gehad die voor mij het meest hoge geluksgevoel geven die er is. En dan bedoel ik niet de lichamelijke intimiteiten! Maar gewoon hoe ze is en de leuke uitstapjes die we maakten enz. ok....
Aangezien ze ver weg woont, zie ik haar weinig, en dat is niet echt mijn ding, maar op zich wel handig als je last hebt van verlastingsangst dan kun je mooi oefenen om toch de tijd die je zonder haar bent, leuk te maken.
En dit lukt aardig, en mijn truuk is, dat ik de neiging heb mijn leven stil te zetten, en niet meer de dingen doen die ik anders wel zou doen als ik single was.
Dus dat je wel met een soort van voldaan gevoel naar bed kan. Met natuurlijk wel een enige vorm van gemis voor haar natuurlijk.
Het enige wat ik nu nog heb, is dat ik het lastig vind mijn emoties en gevoel onder controle te houden als zij bijvoorbeeld een weekend weg is naar bijvoorbeeld een festival ofzo, waar voor mijn gevoel allemaal kapers op de loer liggen.
Normaal ben ik serieus de mister-zelfvertrouwen-himself, maar op zo'n moment, dan wordt mijn zelfbeeld wat negatiever, en juist omdat die negatieve gevoelens zo sterk zijn, zie ik dat als minpunt en als teken van zwakte, kortom als bewijs dat ik misschien minder ben dan een andere jongen.
Herkennen mensen dat negatief zelfbeeld ook als je last hebt van sterke gevoelens als je zit te piekeren dat je geliefde je verlaat?
Sikke
Ik heb sinds kort een meid ontmoet (een hele leuke!!!).
Daar heb ik tot nu toe super momenten mee gehad die voor mij het meest hoge geluksgevoel geven die er is. En dan bedoel ik niet de lichamelijke intimiteiten! Maar gewoon hoe ze is en de leuke uitstapjes die we maakten enz. ok....
Aangezien ze ver weg woont, zie ik haar weinig, en dat is niet echt mijn ding, maar op zich wel handig als je last hebt van verlastingsangst dan kun je mooi oefenen om toch de tijd die je zonder haar bent, leuk te maken.
En dit lukt aardig, en mijn truuk is, dat ik de neiging heb mijn leven stil te zetten, en niet meer de dingen doen die ik anders wel zou doen als ik single was.
Dus dat je wel met een soort van voldaan gevoel naar bed kan. Met natuurlijk wel een enige vorm van gemis voor haar natuurlijk.
Het enige wat ik nu nog heb, is dat ik het lastig vind mijn emoties en gevoel onder controle te houden als zij bijvoorbeeld een weekend weg is naar bijvoorbeeld een festival ofzo, waar voor mijn gevoel allemaal kapers op de loer liggen.
Normaal ben ik serieus de mister-zelfvertrouwen-himself, maar op zo'n moment, dan wordt mijn zelfbeeld wat negatiever, en juist omdat die negatieve gevoelens zo sterk zijn, zie ik dat als minpunt en als teken van zwakte, kortom als bewijs dat ik misschien minder ben dan een andere jongen.
Herkennen mensen dat negatief zelfbeeld ook als je last hebt van sterke gevoelens als je zit te piekeren dat je geliefde je verlaat?
Sikke
zondag 1 juni 2008 om 12:32
Ik reageer hier toch ook maar even (nouja, even... het is een heel verhaal), ookal zit het bij mij ietsje anders in elkaar denk ik. Het heeft twee kanten.
Kant 1:
Ik ben een meisje van 22 en heb nu 13 maanden een vriendin. We hebben het heel erg gezellig, doen leuke dingen als we bij elkaar zijn. Dit is meestal van vrijdagavond tot maandagochtend. Als ik bij haar ben voel ik me onzettend fijn en wil ik van elke minuut genieten. Dit weekend ook weer, maar helaas konden we elkaar eigenlijk alleen maar 's avonds zien en vandaag is ze met haar werk weg (tot en met woensdag). Dit vind ik heel erg moeilijk. Het liefst ben ik 24 uur per dag bij haar! Als ik alleen ben - zoals vandaag, morgen, dinsdag en woensdag - weet ik niet goed wat ik met dat alleen zijn aanmoet. Tuurlijk, ik ga naar school en heb andere dingen te doen waarbij ik onder de mensen ben, maar ik voel me leeg, eenzaam en - daar komt-ie - verlaten als zij er niet is. Ik zit dan te wachten op de dag of het moment dat ik haar weer zie en kan moeilijk genieten van de dingen die ik zonder haar doe. Heel vervelend, want ik ben eigenlijk een echte levensgenieter. Als ik bij mijn vriendin ben ga ik ook vooruitkijken, naar het moment dat we weer afscheid moeten nemen. Dan word ik angstig en voel ik de pijn van het alleen zijn en niet weten wat ik met mezelf aanmoet. Ik baal hier zo van! Ik wil me gewoon 'onafhankelijk verliefd' voelen in plaats van dat ik me zo aan haar vastklamp. Toen ze vorige week zei dat ze van deze zondag tot en met woensdag weg zou zijn, raakte ik een klein beetje in paniek. "Wat moet ik die zondag dan doen?! Hoe overleef ik maandag, dinsdag en woensdag?!" Op zo'n moment hoeft een relatie van mij dan ook even niet meer omdat het missen en afscheid nemen me vaak zoveel kracht kost.
Anyway, kant 2:
Ik voel me zo gelukkig met haar, dat ik steeds vaker het gevoel krijg dat het allemaal nep is. Het kan toch niet zo onwijs leuk zijn? Daarbij ben ik eigenlijk niet jaloers. In het begin van onze relatie wel een beetje, maar nu durf ik met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ze nooit vreemd zou gaan en dat ze me niet zou verlaten. We hebben een rottijd gehad en er waren genoeg redenen waardoor ze me de deur had kunnen wijzen, maar ze bleef! Dat zit dus wel goed. Voor deze relatie ben ik verliefd geweest op twee meisjes waarbij ik wel constant op mijn hoede moest zijn. Nu valt dit weg en voelt het evengoed goed, en dat voelt dan weer heel erg gek. Nep dus. Ik twijfel daarom aan mijn gevoelens voor haar. Ik vind het heeeeel erg fijn bij/met haar en het liefst wil ik 24/7 bij haar zijn, maar tegelijkertijd... kan dit wel echte verliefdheid/houden van zijn? Is het allemaal wel echt?! De angst dat dit niet zo is speelt de laatste tijd steeds vaker op. Straks blijk ik haar 'gewoon' een hele goede vriendin te vinden waar ik veel bij wil zijn. Als ik daar aan denk dan krijg ik het benauwd, want dat wil ik helemaal niet! Soms wil ik haar niet zien omdat ik bang ben dat ik het opeens helemaal niet meer zie zitten ("oke, ze is dus echt alleen maar een vriendin") en het uitmaak.
Mijn verlatingsangst komt dus waarschijnlijk uit mijzelf. Ik ben bang dat IK haar verlaat en zij niet mij. Alleen wil ik het niet uitmaken! Het is nogal verwarrend. Herkent iemand zich hier in? Ik kan nog wel veel meer opschrijven, maar ik ben eerst benieuwd naar een of meerdere reacties
Dank voor het lezen!
Kant 1:
Ik ben een meisje van 22 en heb nu 13 maanden een vriendin. We hebben het heel erg gezellig, doen leuke dingen als we bij elkaar zijn. Dit is meestal van vrijdagavond tot maandagochtend. Als ik bij haar ben voel ik me onzettend fijn en wil ik van elke minuut genieten. Dit weekend ook weer, maar helaas konden we elkaar eigenlijk alleen maar 's avonds zien en vandaag is ze met haar werk weg (tot en met woensdag). Dit vind ik heel erg moeilijk. Het liefst ben ik 24 uur per dag bij haar! Als ik alleen ben - zoals vandaag, morgen, dinsdag en woensdag - weet ik niet goed wat ik met dat alleen zijn aanmoet. Tuurlijk, ik ga naar school en heb andere dingen te doen waarbij ik onder de mensen ben, maar ik voel me leeg, eenzaam en - daar komt-ie - verlaten als zij er niet is. Ik zit dan te wachten op de dag of het moment dat ik haar weer zie en kan moeilijk genieten van de dingen die ik zonder haar doe. Heel vervelend, want ik ben eigenlijk een echte levensgenieter. Als ik bij mijn vriendin ben ga ik ook vooruitkijken, naar het moment dat we weer afscheid moeten nemen. Dan word ik angstig en voel ik de pijn van het alleen zijn en niet weten wat ik met mezelf aanmoet. Ik baal hier zo van! Ik wil me gewoon 'onafhankelijk verliefd' voelen in plaats van dat ik me zo aan haar vastklamp. Toen ze vorige week zei dat ze van deze zondag tot en met woensdag weg zou zijn, raakte ik een klein beetje in paniek. "Wat moet ik die zondag dan doen?! Hoe overleef ik maandag, dinsdag en woensdag?!" Op zo'n moment hoeft een relatie van mij dan ook even niet meer omdat het missen en afscheid nemen me vaak zoveel kracht kost.
Anyway, kant 2:
Ik voel me zo gelukkig met haar, dat ik steeds vaker het gevoel krijg dat het allemaal nep is. Het kan toch niet zo onwijs leuk zijn? Daarbij ben ik eigenlijk niet jaloers. In het begin van onze relatie wel een beetje, maar nu durf ik met mijn hand op mijn hart te zeggen dat ze nooit vreemd zou gaan en dat ze me niet zou verlaten. We hebben een rottijd gehad en er waren genoeg redenen waardoor ze me de deur had kunnen wijzen, maar ze bleef! Dat zit dus wel goed. Voor deze relatie ben ik verliefd geweest op twee meisjes waarbij ik wel constant op mijn hoede moest zijn. Nu valt dit weg en voelt het evengoed goed, en dat voelt dan weer heel erg gek. Nep dus. Ik twijfel daarom aan mijn gevoelens voor haar. Ik vind het heeeeel erg fijn bij/met haar en het liefst wil ik 24/7 bij haar zijn, maar tegelijkertijd... kan dit wel echte verliefdheid/houden van zijn? Is het allemaal wel echt?! De angst dat dit niet zo is speelt de laatste tijd steeds vaker op. Straks blijk ik haar 'gewoon' een hele goede vriendin te vinden waar ik veel bij wil zijn. Als ik daar aan denk dan krijg ik het benauwd, want dat wil ik helemaal niet! Soms wil ik haar niet zien omdat ik bang ben dat ik het opeens helemaal niet meer zie zitten ("oke, ze is dus echt alleen maar een vriendin") en het uitmaak.
Mijn verlatingsangst komt dus waarschijnlijk uit mijzelf. Ik ben bang dat IK haar verlaat en zij niet mij. Alleen wil ik het niet uitmaken! Het is nogal verwarrend. Herkent iemand zich hier in? Ik kan nog wel veel meer opschrijven, maar ik ben eerst benieuwd naar een of meerdere reacties
Dank voor het lezen!
zondag 1 juni 2008 om 17:04
Hallo Bou,
Op zich erg herkenbaar! Beide verhalen deel 1 en 2.
Zou het niet zo zijn dat als je haar als een vriendin ziet, je dan ook geen angst voor verlies zou hebben?
Ik heb ook 'een vriendin' en daar heb ik geen verlatingsangst bij.
Maar wel bij een meisje die ik echt te gek vind. En juist die wil ik niet kwijt.
Zelf ben ik een type die heel makkelijk bindt aan mensen, en als dat dan ook gebeurd doe ik dat met heel mijn hart. En juist daarom mis ik dan ook mijn vriendin omdat ik te erg gek op haar ben, maar ja zo ben ik.
En ik ben zelf ook een mens die heel gevoelig is, kan enorm genieten van mooie dingen, mensen etc, maar als ik verdrietig ben, metname bij uitmaken, of gewoon dat ik iemand mis voelt dat enorm heftig!
groetjes
Op zich erg herkenbaar! Beide verhalen deel 1 en 2.
Zou het niet zo zijn dat als je haar als een vriendin ziet, je dan ook geen angst voor verlies zou hebben?
Ik heb ook 'een vriendin' en daar heb ik geen verlatingsangst bij.
Maar wel bij een meisje die ik echt te gek vind. En juist die wil ik niet kwijt.
Zelf ben ik een type die heel makkelijk bindt aan mensen, en als dat dan ook gebeurd doe ik dat met heel mijn hart. En juist daarom mis ik dan ook mijn vriendin omdat ik te erg gek op haar ben, maar ja zo ben ik.
En ik ben zelf ook een mens die heel gevoelig is, kan enorm genieten van mooie dingen, mensen etc, maar als ik verdrietig ben, metname bij uitmaken, of gewoon dat ik iemand mis voelt dat enorm heftig!
groetjes
maandag 2 juni 2008 om 09:02
jeeetje wat een herkenning zeg!!
Ik ben zlef 24 jaar en heb nu een relatie van 4 1/2 jaar.
In het begin heb ik nogal wat voor problemen gezorgd met mijn onzekerheden en hierdoor is mijn vriend op een gegeven moment gaan twijfelen aan ons.Hij heeft het toen uitgemaakt.Ik was er echt helemaal kapot van,mijn vriend en ik passen op alle gebieden zo goed bij elkaar(zelfde dromen,toekomstbeeld,interesses enz)
Na ong 6 weken is het weer aangegaan omdat hij me ontzettend miste.Vorg jaar ben ik een halfjaar naar het buitenalnd gegaan en ook daar is het even misgegaan.
Hij is toen veel gaan praten met andere en heeft me huilend gesmeekt om terug te komen.
Na deze dingen was ik al een stuk onzekerder geworden,maar merkte aan hem dat hij zoveel van me hield dat het allemaal super ging.
totdat hij een paar weken terug met zichzelf in de knoop zat,wist niet wat te doen met werk/school,had het erg druk met vrienden en dus erg weinig tijd voor mij.
Hij is toen weer gaan praten met iemand erover,en weer tot de conclusie gekomen dat hij teveel aan zijn hoofd zat en het niks met6 mij te maken had.Nou ja om een lang verhaal kort te maken:
Ben door deze dingen erg onzeker geworden en zoooo ontzettend bang dat hij het weer niet ziet zitten
Ik schiet ds ook gelijk in de stress als ik lang geen sms krijg of als hi me weinig belt.en ik denk elke keer bv hebben de vakantie geboekt dus hij zal voor die tijd nog niet bij me weggaan.
Deze onzekerheid maakt me echt gek en ik probeer het echt voor hem verborgen te houden omdat ik ook niet de zeur wil uithangen.(dan vluchtten mannen hlemaal weg)
Maar ik zou niet weten waar het bij mij aan kan liggen uit het verleden,ik denk dat het bij mij komt door al die gebeurtenissen.
Ik ben zlef 24 jaar en heb nu een relatie van 4 1/2 jaar.
In het begin heb ik nogal wat voor problemen gezorgd met mijn onzekerheden en hierdoor is mijn vriend op een gegeven moment gaan twijfelen aan ons.Hij heeft het toen uitgemaakt.Ik was er echt helemaal kapot van,mijn vriend en ik passen op alle gebieden zo goed bij elkaar(zelfde dromen,toekomstbeeld,interesses enz)
Na ong 6 weken is het weer aangegaan omdat hij me ontzettend miste.Vorg jaar ben ik een halfjaar naar het buitenalnd gegaan en ook daar is het even misgegaan.
Hij is toen veel gaan praten met andere en heeft me huilend gesmeekt om terug te komen.
Na deze dingen was ik al een stuk onzekerder geworden,maar merkte aan hem dat hij zoveel van me hield dat het allemaal super ging.
totdat hij een paar weken terug met zichzelf in de knoop zat,wist niet wat te doen met werk/school,had het erg druk met vrienden en dus erg weinig tijd voor mij.
Hij is toen weer gaan praten met iemand erover,en weer tot de conclusie gekomen dat hij teveel aan zijn hoofd zat en het niks met6 mij te maken had.Nou ja om een lang verhaal kort te maken:
Ben door deze dingen erg onzeker geworden en zoooo ontzettend bang dat hij het weer niet ziet zitten
Ik schiet ds ook gelijk in de stress als ik lang geen sms krijg of als hi me weinig belt.en ik denk elke keer bv hebben de vakantie geboekt dus hij zal voor die tijd nog niet bij me weggaan.
Deze onzekerheid maakt me echt gek en ik probeer het echt voor hem verborgen te houden omdat ik ook niet de zeur wil uithangen.(dan vluchtten mannen hlemaal weg)
Maar ik zou niet weten waar het bij mij aan kan liggen uit het verleden,ik denk dat het bij mij komt door al die gebeurtenissen.
