Van sterke vrouw naar....?

@ Italy, ik heb je nog gemaild.

Lieve allemaal,



Sorry dat ik nu pas reageer, en sorry dat ik ook nog steeds niet echt tijd heb gehad/gemaakt om alles heel aandachtig bij te lezen. Ik heb zo veel mogelijk als ik vandaag kon wel gelezen though.



Jelly; misschien dat ik dit al eerder heb gezegd, maar als ik jou lees over je vriend en jou, is het echt bijna net alsof ik over mijzelf en mijn ex lees. Ik projecteerde ook de emotionele verwaarlozing van mijn beide ouders op hem (voornamelijk mijn moeder), en had destijds ook heel erg een beklemd gevoel. 'Als in drijfzand waar ik steeds verder in wegzak' beschreef ik het toen. Alsof ik los moest breken, moest leven en dat niet meer kon, of wilde, met hem. Ik vind het echt heel erg verdrietig om te horen dat vriend en jij nu tijdelijk uit elkaar zijn. Ik wil je een hele grote knuffel geven en zou - als jij dat fijn vind - er (buiten het forum) graag iets meer over willen horen. Misschien dat mijn ervaring jou (en hem) kan helpen....Hug. Ik beloof dat ik dan sneller zal reageren:P



Anahata; ik vond het opvallend dat je ergens een paar posts terug, als je het over vrienden hebt, je vrienden 'exemplaren' noemt. Was je misschien chagrijnig?:P Of is dat je ze zo noemt misschien tekenend voor de bepaalde soort afstand die je tot ze lijkt te voelen? Wat ik herken uit jou verhaal, is dat ik vroeger/nu nog steeds maar minder, soms ook met vrienden had dat ik er eigenlijk best wel tegenop zag om hen te zien. Bij die vrienden had/heb ik meestal het gevoel dat ik niet helemaal mezelf kon zijn, waardoor het voor mij veel energie kostte om met hen om te gaan, met hen af te spreken. Dit soort vrienden zijn in die zin inderdaad misschien zoals je zelf al zegt een soort test om bij jezelf te leren blijven, grenzen aan te geven. Ik heb verschillende ervaringen met dit soort vriendschappen; hoop dat ik ze in een logische manier kan verwoorden. Wat ik vaak heb ervaren is dat ik mijn beeld van vrienden, afspraken maken, soms negatiever maak in mijn hoofd dan het is. Soms komt dit daadwerkelijk door een vertekend beeld (schijnt borderlinerig te zijn), soms komt dit doordat ik met deze vrienden over een soort grens heen ga, niet genoeg naar mezelf luister door a) die afspraak op zichzelf of b) hoe desbetreffende vrienden met mij om gaan. Wat ik mezelf heb aangeleerd/aanleer is om in sommige gevallen gewoon afspraken af te zeggen als ik er geen zin in heb, maar wat ik persoonlijk beter vind werken is om wel met mensen af te spreken, maar erg duidelijk te zijn over wie je bent, wilt, doet en wat je van hen en de vriendschap verwacht. En het ook duidelijk te zeggen als die vrienden dingen doen/zeggen/je behandelen op een manier die jou niet zint. Aan hun reactie daarop, en jou gevoel daarbij, meet ik meestal af of hoe ik de vriendschap zich ga laten ontwikkelen. Mijn ervaring is ook dat het soms juist goed kan zijn om even het contact te verbreken, duidelijk op je grenzen te gaan staan (zeg je dat zo?) zegmaar. Bijvoorbeeld met een vriendin van mij die ik een jaar niet heb gezien en nu heel veel op een leuke manier spreek, iets gedaan lijkt te hebben met de grenzen/feedback die ik destijds heb aangegeven. Ik hoop dat het een beetje een duidelijk verhaal is...Mijn ervaring is iig dat door een andere houding tov je vrienden je vrienden krijgt/houdt/vriendschappen op zo'n manier (ver)vormt dat ze je vooral energie geven ipv kosten, een soort verplichting zijn.



Ik heb afgelopen tijd niet echt hier gereageerd, omdat ik nadat man A het contact met mij heeft verbroken eigenlijk heel erg heb rondgefladderd, ofzo. Het is alsof er geen controle meer is, ik alleen - maar ook zo erg vrij ben. Ik heb daarnaast ook voor het eerst in mijn leven een feestje gegeven, zonder te stressen, zonder bang te zijn te falen, zonder bang te zijn mensen teleur te stellen, zonder veel negatieve gedachten. Ik was wel even bang dat het niet leuk zou worden enzo natuurlijk, maar dat ik een feestje heb gegeven, dat heb aangedurfd, er veel mensen waren en ze het volgens mij best oke (of misschien wel leuk - maar dat durf ik dan weer niet te geloven) vonden, dat is echt zo'n persoonlijke overwinning. Ik schaamde me vroeger zo erg voor mijn ma en was zo onzeker (bang dat ma en vrienden mij uit zouden lachen) dat ik na mijn 11e nooit meer feestjes heb gegeven, mezelf in een soort sociaal isolement heb geplaats...en nu heb ik het gewoon wel gedaan....Klinkt dit heel erg raar, of is dit herkenbaar? Het past voor mijn gevoel ook heel erg goed in de losbreek-gedachte waar ik het hierboven tegen Jelly al over had. Tijdens de relatie met mijn ex zou ik het nooit aan hebben gedurfd een feestje te geven, omdat zijn liefde, support en zorg mij op de een of andere manier alleen maar onzeker maakten....Alsof ik toen te weinig zelfvertrouwen en eigenwaarde en zelfstandigheid ontwikkeld had - of binnen de relatie kon ontwikkelen - om zo iets te kunnen en durven.



Ik voel me rondfladderend...en aan de ene kant maakt dat me ook wel bang - dat met mijn diagnose enzo - ik door sla naar de andere kant van gecontroleerdheid; impulsiviteit, niet goed nadenken over de lange termijn gevolgen en consequenties voor anderen. Mijn psycholoog plaatste ook mijn doorroddel/Man A verbreekt het contact - actie in het aantrekken-aftstoten wat typisch is voor borderliners (terwijl ik er echt van overtuigd ben dat wat ik met man A heb gedaan juist goed voor me is, hem uit mijn leven juist goed is voor mijn eigenwaarde en me helpt mijn 'borderlinetrekken' te verminderen) maar toch laat haar analyse me dan nadenken over dat wat ik deze weken misschien allemaal heb uitgespookt (voor het eerst sinds tijden veel gedronken, one-night stands gehad) borderline-achtig is. Maar kan ik niet gewoon nu even zonder veel na te denken willen leven? Ik let er heel erg op dat ik me er niet 'leeg' bij ga voelen, ik wel echt achter wat ik doe sta....



BB, Italy, Suzy; Ik ga asap meer bij lezen! Heel veel liefs voor jullie!!!

Lief Framb00sjes: stop met jezelf verontschuldigen dat je ff niet genoeg zou reageren of zo. Forum is er voor de gebruikers en niet verplicht voelen langs te komen of te reageren. Zie het als de kroeg: als je er bent is het goed, ben je er niet, ook okee.. Fijn als je af en toe laat weten hoe het gaat , maar zoals het jou uitkomt.



Heftige dingen dus, en vervelende van zo'n etiketje is wel dat je je voortdurend afvraagt of bepaalde ervaringen of gedrag daar nu door veroorzaakt wordt of niet. Of dat die psych dat doet.



Ja, dat contact (helemaal) verbreken kan een kenmerk zijn, maar kan ook (net als velen hier) afstand nemen zijn, zoals meer mensen echt stoppen met relaties/ vriendschappen die niet meer passen.



Impulsief dingen doen omdat je vindt dat je (na veel gedoe en ellende) iets leuks "verdient", kan ook kenmerkend zijn, als je jezelf (op langere termijn) schade toebrengt, in de schulden brengt enz. Degene die ik ken (met deze trekjes) boekt dan bijv een verweggistanreis of koopt een te dure auto oid, terwijl die dat eigenlijk niet kan veroorloven. Om zich (tijdelijk) beter te voelen. Daarna komt de rekening.. (en brengt je al snel weer in de realiteit en vaak nog slechter af, schuld erbij).



Dus de vraag is: breng je jezelf in de problemen (achteraf) door die impulsieve akties, of spijt van, of vind je het achteraf nog steeds prima? Impulsief hoeft niet verkeerd te zijn, als je maar geen dingen doet waar je normaal/ later (met je verstand erbij) niet achter zou staan..



Juist borderline heeft veel te maken met grenzen en begrenzen zijn een hot item, ook bij jou dus. Zowel anderen begrenzen als jezelf. En de manier waarop, en of je dat tijdig aangeeft, of pas als het te ver is gegaan en dan maar helemaal afstand nodig is. Degene die ik ken staat bovenmatig op eigen grenzen en die bewaken en is daar constant alert op, mee bezig, of anderen die niet overschrijden. Dat is heel a-relaxt, mensen gaan daar zeker rekening mee houden, of zelfs op hun tenen lopen.



Ook hier geldt: in bepaalde mate is het heel gezond om je grenzen aan te geven en duidelijkheid vooraf prettiger dan "een standje" moeten geven (of erger, boosheid, ruzie, buitenproportioneel reageren) omdat mensen onbedoeld daaroverheen gaan. (vaak omdat zijzelf andere grenzen hebben en dus geen idee dat ze dat overschrijden).



Tegelijkertijd kan je zo bezig zijn met eigen grenzen en in de gaten houden hoe anderen met je omgaan, dat je de grenzen van anderen helemaal niet ziet of zelf wel (ongemerkt) overschrijdt, omdat de focus zo op jezelf komt te liggen, wat jij wil, wat jij nodig hebt (van anderen), waar zij rekening mee moeten houden in de vriendschap enz.



Als het een soort eenzijdig "gehoorzamen" wordt, zonder je af te vragen wat de ander van jou nodig heeft, dan is dat niet het idee van wederzijdse gelijkwaardige vriendschap.. Volwassenen willen niet "opgevoed" worden door iemand van gelijke hoogte, of "op hun kop krijgen", terechtgewezen worden als een kind..



Dus niet alleen de manier waarop je je grenzen aangeeft en ook bewaakt maakt uit, ook of je zelf naar anderen toe dezelfde grenzen of eisen hanteert..

Voorbeeldje: degene die ik ken "verbiedt" anderen om over diegene te praten, of dat nu roddelen is of positief praten. Maar spreekt tegelijkertijd zelf volop kwaad over anderen. Wil zelf met zachte handschoentjes aangepakt, maar kan zelf uitermate agressief iemand totaal de grond in boren, op zwakke plekken "pakken", sneren, "afmaken".

Roept anderen (instanties, collega's, opdrachtgevers enz) ter verantwoording als ze "fouten maken" of niet naar behoren behandelen, maar mag zelf op geen enkele wijze worden aangesproken, ergens op gewezen, naar gevraagd of ter verantwoording geroepen worden. Zelfs een tip of niet eens zijn komt al binnen als "aanval".



Dus eigen grenzen is vaak van veel meer mensen een item, en of je die assertief en tijdig aangeeft (dan kan het nog vriendelijk en duidelijk namelijk) of (veel te ver) overheen laat gaan en dan meteen "bestraffen" met een lawine van verwijten en nooit meer goed te maken, nooit meer willen zien.



Of het met dat etiketje te maken heeft of niet doet er eigenlijk niet eens zo toe, dat hoort ook bij je, dat is onderdeel van wie je bent (maar bepaalt niet wie je bent!!). Gaat erom dat je zelf leert herkennen en aanvoelen waar je doorslaat in het een of het ander, ook al is het vaak zelfbescherming of juist impulsiviteit en waar je gewoon terecht op je strepen staat en anderen ook zouden doen.



Het vervelende is dat als je zelf een paar keer veeeeel te ver gaat over andermans grenzen heen, diegene het vertrouwen kwijtraakt, en dat soms onherstelbaar beschadigt wordt. (zoals dat ooit bij jezelf gebeurd is misschien in het verleden). Volwassen vrienden hebben die keus namelijk ook, om zich te beschermen tegen dat soort negatieve ervaringen als diep ingrijpende ruzies of aanvallen op hun persoonlijkheid enz.



Alleen jij kan uitmaken of contact verbreken een (voor jou) gezonde maatregel is, of heel drastisch (niet in proportie met wat er voorgevallen is, overmatig). Dat blijft gewoon moeilijk, zeker als elk ander mens dat ook zou doen en toch (alles) te gemakkelijk wordt toegeschreven als kenmerkend voor het etiket.



Namelijk vaak gaat het om terechte dingen, terechte gevoelens, en tot op zekere hoogte "normale" en begrijpelijke reactie daarop. Maar alles waar "TE" voor staat, hoeft niet (meer) goed/ juist te zijn.

Moederlijk (zorgzaam, goede eigenschap/gedrag) wordt te moederlijk: bemoeienis (negatief). Willen beheersen (onder controle houden) wordt overheersen, duidelijk op je strepen staan (assertief= goed) wordt agressief (aanvallen ipv verdedigen), impulsief (jezelf nu meteen iets leuks gunnen) bij te impulsief wordt dat onnadenkend, (op termijn soms juist schadelijke aktie, niet je lange termijn-behoefte dienend), enz.



Te bepalen of (tijdig) aanvoelen waar het voor jezelf of anderen te is, is juist zo lastig, omdat in bepaalde mate iets dus juist goed kan zijn, zoals gezonde, ferme grenzen stellen. En liefst vooraf idd duidelijk zijn, zodat mensen daar rekening mee kunnen houden. En sommige grenzen zullen voor jou strikter liggen (omdat dat ook echt belangrijk is of te vaak overschreden of uit zelfbescherming echt heel nodig) dan voor een ander, die zich kan veroorloven wat flexibeler te zijn, omdat diegene bijv voornamelijk vanuit vertrouwen en goed gevoel en fijne ervaringen leeft, en vriendschappen/familiebanden kent, die niet zulke starre grenzen nodig hebben.



Anderen hebben niet automatisch dezelfde eisen, normen en waarden en behoeften en grenzen als jijzelf. Als je dat in acht neemt, en weet dat ze vaak niet expres over je grenzen gaan, maar onbewust, omdat ze zelf niet daar hun eigen grenzen hebben liggen, is er al veel gewonnen.

Mensen nemen namelijk vaak automatisch de grenzen in acht, die ze zelf "normaal" vinden tov anderen.. en hanteren voor zichzelf, wat ze van anderen verwachten en zouden willen dat daar rekening mee gehouden wordt in de omgang.



En dat blijkt voor een ander heel anders te kunnen liggen. Iha kijken mensen ook naar je eigen gedrag naar anderen toe, om te zien wat jij kennelijk normaal vindt. Maar wat je voor jezelf verlangt, is niet altijd waar je zelf naar leeft. Er zijn bijv mensen die zelf vreemdgaan, maar absoluut niet zouden tolereren van hun partner. Dan hanteert zo iemand twee maten: een voor zichzelf en een voor anderen (naar hem/haar toe).



Zelf heb ik oa geleerd om te beginnen met "geven" wat ik zelf zou willen "ontvangen" van anderen. Als je je waardering uitspreekt bijv, krijg je dat ook (vaak) terug, wordt op prijs gesteld, en mensen gaan dat ook terug doen. Let maar eens op hoe goed dat werkt. Hoe meer je zelf bewapend bent, hoe meer de ander ook zich gaat bewapenen, hoe opener je bent, hoe meer de ander open durft te zijn, en naarmate je zelf voorzichtig en respectvol met anderen en hun gevoelens omgaat, zullen ze dat doorgaans ook met jou doen.



Dat is een basisvertrouwen, dat anderen in principe goed zijn en je goed zullen behandelen. Bij mensen waar dat basisvertrouwen beschadigd is (geweest) of ontbreekt, durf je daar niet zomaar op te vertrouwen (en dat zou ook naief zijn trouwens, er zijn nu eenmaal mensen die het niet goed met je voorhebben). Veel mensen leven zo, dat ze iemand vertrouwen tot het tegendeel blijkt. Maar sommigen andersom: wantrouwen tot gebleken is (een hele lange tijd bewezen) dat die ander wel te vertrouwen is.



Dat geeft een heel andere invalshoek, ook aan grenzen stellen. Een kleine overschrijdig door die ander wordt dan heel anders gevoeld of geinterpreteerd door iemand die daar met basisvertrouwen naar kijkt, of basiswantrouwen. In het 1e geval zal het een kleine inbreuk maken (te herstellen), in het 2e geval een "zie je wel, ik dacht het wel, niemand is te vertrouwen"-gevoel bevestigen of opwekken. En dan moet iemand weer zeer zijn/haar best doen om dat te herstellen.



Dat is vanuit mensen die dat zelf niet kennen (dat basiswantrouwen) best vermoeiend, al dat bewijzen, opletten of je niks verkeerds doet (in de ogen van de ander "fout" is).

Voor jezelf kan je onderzoeken in hoeverre je meer van een ander verlangt, dan je zelf "geeft" of iha bereid bent te geven aan anderen.

Daar moet een balans in zitten, mensen wegen dat toch vaak af.



Qua afspraken afzeggen is het net zo: als je zelf vindt dat je afspraken mag afzeggen omdat je op dat moment geen zin hebt of alsnog niet uitkomt, moet dat zeker kunnen, als je dat andersom dan ook van anderen prima vindt..



Zelf ben ik heel erg gaan nadenken (voor ik anderen ergens op wijs of van beticht): "doe ik dat zelf niet ook, eigenlijk?"

Als ik zelf niet goed met geld om kan gaan, wie ben ik dan om een ander van zoiets te "beschuldigen" of "op te willen voeden"? Ik denk tegenwoordig altijd 10x na voor ik iets zeg van een ander. Zeker als het mij eigenlijk niet aangaat, maar bijv zie dat een ander zichzelf schade berokkent. Vaak wil je anderen behoeden, maar is het niet mijn taak of pakkie-an, diegene is volwassen en richt ik me liever op mijn eigen leven en tekortkomingen. In feite heb ik niks te maken met de leefwijze van anderen, zijn zij vrij in, mogen dat inrichten zoals zij zelf goed achten.



Alleen als het mijn leven raakt, ik er schade van ondervind, ongelijkheid van komt, de een oplegt aan de ander, dan zal ik ook bovenop mijn grenzen gaan staan. Vriendschappen waar je daar heel alert op moet zijn, of iemand je niet benadeelt, of je wel correct wordt behandeld, rekening met jouw wensen en behoeften wordt gehouden, vind ik persoonlijk heel vermoeiend. Het is makkelijker als je er iha beetje hetzelfde in staat en dat dus niet nodig is, dat bewaken of vergelijken of rekening mee moeten houden.



Iemand die zichzelf te vertrouwen vindt, vindt het onnodig en a-relaxt of moeilijk om dat alsmaar te moeten bewijzen en op je quivive te zijn wat je wel en niet kan vertellen of doen en hoe dat overkomt enz. En bij de geringste "fout" terechtgewezen te worden, ook al weet je waar dat vandaan komt bij de ander.



Qua ONS geldt hetzelfde: is het verslavend/verslaving, kenmerkend bij het etiket of normaal menselijke behoefte, daar ligt wel verschil in. Dat vind ik lastig, waar is behoefte dan (nog) normaal, waar ligt de grens (voor een psych)?

Zal eerder in de reden erachter dan in een (paar) ONS(-en) zelf liggen, waarom je dat op dat moment wou. Is het lust, te lang geleden, een behoefte of gedrag of leegte willen opvullen, behoefte aan aandacht, verwarren met liefde, enz? Ook hier vind ik nuancering terecht, niet zomaar in een vakje plaatsen.



Veel meer vrouwen doen tegenwoordig aan ONS, zeker als ze nog geen ruimte hebben voor een relatie, of diegene gewoon niet tegenkomen, voor wie meer gevoelens zijn. Dus ook hier geldt: wat is dan "normaal" en wat is "te"??

Is het roekeloos, schadelijk of niks mis mee?



Ik vind het heel lastig voor je, meissie, dat je je dat soort dingen afvraagt of zelf niet denkt te kunnen aanvoelen, of juist wel goed aanvoelt en de psych dat in een ander vakje plaatst..

Op je eigen gevoel leren vertrouwen lijkt dan zo tegenstrijdig, als je niet vertrouwt op je eigen gevoel, of dat "normaal" is wat je voelt of doet. Als een ander je dat moet vertellen, omdat die ervoor geleerd heeft?



Daarom altijd dus zelf ook kritisch blijven kijken, naar jezelf en ook naar wat anderen vinden of zeggen.. of er wat in zit, of je er iets van kan meenemen, hoe anderen daarmee omgaan, wat wel en niet gebruikelijk is in de omgang met geliefden en anderen..

Het zou fijn zijn als je die houvast gaat krijgen voor jezelf!



Veel succes!

Suzy, grappig over die therapie. Had ik het met mijn therapeute ook over. Was een beetje geirriteerd, zeg ik: ja, jij voelt je altijd goed, je hebt ervoor geleerd. Begon ze heel hard te lachen....



Framboosjes, ik heb ook niet veel vrienden (op de een of andere manier is het heeeelll erg raar om opgenomen te worden, alsof je ineens melaats bent ofzo). Maar wel twee die meteen zeggen als ik er niet uitzie en bij eentje moet ik zelf vaak zorgen dat ik niet teveel doordraaf uit bezorgdheid. Gelukkig geeft ze dat zelf aan en respecteer ik dat. Dat zijn je echte vrienden. Die geven energie en nemen het niet.



Bijzonder dat jullie het over dat basisvertrouwen hebben. Ik heb ook ontzettend veel moeite mensen te vertrouwen door de emotionelle verwaarlozing door mijn ouders. Is echt een issue waar ik aan moet werken. Een vriendin van mij is mij daar echt mee aan het helpen, maw, kijkt verder dan haar neus lang is en ziet mij hoe ik écht ben..... hoewel me dat heel moeilijk voor een ander lijkt. Anderzijds, als ik voor je ga doe ik dat ook voor 200%.



Grappig dat jullie het over dat afstand nemen hebben. Ik had deze week mijn eerste congnitieve gedragstherapiesessie en ik merk dat ik dat afstand nemen bijna als tweede natuur doe om mezelf tegen pijn en verdriet te beschermen. Wel interessant moet ik zeggen die therapie, je leert echt wat over jezelf....



Zelf een beetje shitweek gehad, moet zeggen dat dit weer niet echt lekker is als je herstellende bent van een depressie....

@BB: therapie kan een hoop losmaken, waardoor je je tijdelijk nog beroerder gaat voelen, maar als je het gevoel hebt dat dingen worden aangepraat en niet serieus genomen voelt, het je verder van jezelf afbrengt, dan lijkt me dat je terecht probeert dat te veranderen of ermee gaat stoppen.



Is het programma door werkgever of uitkeringsinstantie geinitieerd? Geleid door een psych of eoa coach? In een groep? Ik zou om te beginnen 1 op 1 gesprek met die therapeut willen. Schrijf je punten op, want terplekke vergeet je misschien de helft. Het kan niet de bedoeling zijn dat het je verzwakt door de druk die je voelt!



Bovendien moet je je vrij voelen om echt te kunnen zeggen wat je denkt en voelt, oa geheimhouding naar werkgever en anderen moet gegarandeerd zijn, anders blijf je terughoudend. Ook moet je een klik voelen met je therapeut, dat is zelfs de grootste waarde van vrijwel alle therapieen: vertrouwensband, idee dat je begrepen wordt, vertrouwen in de therapie (en vooruitgang boeken)..

voor iedereen die hem wil hebben.



jelly, hoop dat het oke gaat met jou. Je komt hierdoor heen! hoop dat je wat hebt aan mailen met italy. Toch wel lekker om even te delen buiten het forum, praat wat vrijer he. Het gaat goedkomen met jou, dat weet ik zeker. Alleen weten we nog niet hoe dat 'goed' er precies uit zal zien .



BB:



en savannah: welkom hier. Fijn dat je wat hebt aan ons topic. En hoop dat je nu heeel erg aan het genieten bent van de zon!



suzy: jij ook nog even een extra .Heb het andere topic al een tijdje niet gelezen, maar volgens mij kan jij hem ook wel gebruiken.

Hoi,

ik heb het hele topic doorgelezen en herken een hoop uit jullie verhalen. Ook ik zit sinds enkele maanden thuis met klachten die wijzen op een burn- out. Het begon met enkele keren flauwvallen en epileptische aanvallen. Ik had dit nog nooit gehad en dacht dat ik een ernstige ziekte had. Na verschillende onderzoeken bij de neuroloog (mri, eeg, bloed) kwam er geen duidelijke diagnose uit. Bij geheugen testen faalde ik enorm.



Mijn dokter had al eerder gezegd dat ik was opgebrand, ik wilde het alleen zelf niet onder ogen zien. Toen dit allemaal gebeurd was heb ik contact gehad met mijn werk en op aanraden van de neuroloog en mijn huisarts aangegeven dat ik even rustig aan ging doen.



Sindsdien is het er niet beter op geworden, ik heb een hekel aan mezelf gekregen door het feit dat ik zo "zwak" was dat dit er toch allemaal uit kwam. Ook ik werkte gewoon door, naast een drukke tijd van twee kinderen krijgen kort na elkaar, verhuizen naar een kluswoning en trouwen. Ook ik moest snel volwassen worden aangezien ik een "evil stiefvader" had, dus letterlijk opgebrand.



Ik herken wat je zegt ts, je wil een diagnose om maar naar de buitenwereld te kunnen bewijzen dat het echt geen onwil is, maar dat je gewoonweg niet meer aan kunt.



Sterkte allemaal, ik lees af en toe even mee, het geeft soms nog meer inzicht dan een gesprek met de psycholoog.

BB! Ik denk dat jij een hele sterke intuïtie/stem in je hebt, alleen die heb je zolang weggestopt en soms is het moeilijk om m te horen. Maar zo te lezen hoor je m steeds vaker én handel je er ook naar!! Komt wel goed

@BB: Dat strenge stemmetje is dus niet het stemmetje van de intuitie, maar de innerlijke criticus (aangeleerd, opvoeding enz)..

Die stem die zegt dat dit niet klopt, dat programma, niet goed voelt, dat is die intuitie!

Goed dat je ernaar luistert, dat is in je kracht staan, en daarvoor opkomen ook!



Anahatha: dank je, gaat goed hier, hoor! Na confrontatie met mezelf (en die ook aangaan, voelen!) ben ik weer dicht bij mezelf en de essentie & dat is altijd goed!



Ga nu middagje/avondje naar familie, dichtbij zee, dus iedereen een fijne zonnige zondag gewenst!

hallo ladies,



wat een verademing, deze vivaforum. Sinds een paar dagen lees ik de topics alleen en gelukkig met jezelf, waarom voel je eenzaam en deze. Wat herkenbaar allemaal, heel fijn! Ook ik ben mezelf, de 'oude' ik kwijt, wil haar graag terug maar tegelijkertijd brengt de oude ik mezelf in een vicieuze cirkel van burnouts, depressief zijn en mezelf lichamelijk ziek maken. En ik kan zo van het leven genieten, maar wanneer komt dat weer? Ik kan zo heerlijk alleen zijn, maar voel me nu zo eenzaam. Vind het vreselijk om alleen te zijn. Ben supergemotiveerd om aan de slag te gaan met mezelf in therapie, maar door pech ben ik sinds november nog geen steek verder. Hoop nu op een deeltijdbehandeling, maar ja de zomer staat voor de deur en moet eerst nog een intakegesprek.



En wat zo raar is, dit is je leven, die rare vicieuze cirkel die anderen om mij heen ook raar vinden. Want ik heb toch alles? Ben een leuke intelligente meid, hoogopgeleid, als ik lekker in mn vel zit heel sociaal, paar goede vriendinnen, een goedbetaalde baan, een koopwoning, een mooie auto en toch ben ik af en toe zo ongelukkig. Wanneer komt die acceptatie, ik ben ik?!

quote:ikbenik78 schreef op 22 juli 2012 @ 14:17:

En wat zo raar is, dit is je leven, die rare vicieuze cirkel die anderen om mij heen ook raar vinden. Want ik heb toch alles? Ben een leuke intelligente meid, hoogopgeleid, als ik lekker in mn vel zit heel sociaal, paar goede vriendinnen, een goedbetaalde baan, een koopwoning, een mooie auto en toch ben ik af en toe zo ongelukkig. Wanneer komt die acceptatie, ik ben ik?!Tja, en dat is het plaatje waar veel mensen aan denken te moeten voldoen.. maar als dat niet is wat vanuit je hart komt dan voel je je diep ongelukkig! Ontdekken wat je hart/intuitie/ziel je zegt en daar naar kunnen leven.. het is een lange weg maar zoveel meer waard dan aan het 'plaatje' voldoen! Welkom hier

Fijn om jullie te lezen.

(heel veel gepraat dit weekend, dus geen woorden meer over )

@boedhabuikje, knuffel terug! lijkt mij ook heel dubbel als je werkgever in zekere zin betrokken is bij het behandelplan. Mijn werkgever is wel op de hoogte van het een en ander. Ook omdat ik me erg verantwoordelijk voel en telkens het gevoel heb, me te moeten verantwoorden. Ze zijn enerzijds begripvol, maar willen aan de andere kant wel weten of ik dit werk nog wel kan hervatten. Ik kan daar nu geen antwoord op geven, ik kan die functie misschien wel helemaal niet meer combineren met het moederschap. Mijn leidinggevende geeft toe dat de werkdruk zeer hoog is, mijn collega's vallen met bosjes om. Toch schuift zij de schuld op mijn huidige leven met kinderen, groot huis en honden. Hun aandeel is in haar ogen maar heel klein. Maar is dit nu de tijd om dan maar te zeggen, ik ga wat anders zoeken. Ik ben daar door mijn inzet doorgegroeid van een mbo naar een hbo+ functie. Daar ik daar niet de papieren naar heb, ben ik bang dat ik iets dergelijks met bijbehorend salaris, niet meer zal treffen. Ik lees bij jou geen twijfel over het al dan niet hervatten van je huidige functie. Is die er wel?

Wat ik je verder wil vragen. Heb je een vermoeden naar, wat je anders zou kunnen hebben? Je bent net als ik vraak angstig lees ik.



@Suzy, jij schrijft weer dicht bij jezelf te zijn en de essentie van het leven weer terug te hebben gevonden. Mag ik vragen hoe jij dat hebt gedaan?



@ikbenik78: fieuw, nog een nieuweling. Niet dat ik blij ben dat er nog meer mensen zijn met deze vevelende klachten, maar het geeft wel steun. Het onbegrip over je "ontevredenheid" in andermans ogen, helpt niet echt mee om je beter te gaan voelen he? Je voelt je dan een enorme zeurpiet. Ik in ieder geval wel.



@Italy, doen wat je hart je ingeeft, je intuitie volgen. Dat klinkt zo mooi, maar bij mij komt er dan een enorme angst naar boven. Kan ik dat allemaal wel...

@judith29: zeurpiet misschien, maar ik ben vooral bang dat ze genoeg van me krijgen. Mensen willen vooral horen dat het goed met je gaat. Gelukkig kan ik dat ook zeggen, maar met hele kleine stapjes. Oh ik moet er hard tegen knokken hoor. Probeer ook van alles te lezen over mindfulness of positief denken. En hoop dat het ooit weer beter gaat en dat dit niet voor niets is.



@italy1983: dat lijkt wel een beetje op de zoektocht die ik doormaak: ontdekken wat je hart, je ziel je vertelt en daar naar leven. Op dit moment sta ik nog niet zo in contact met mn hart of m'n ziel. Ben al opgelucht als ik weer langzaamaan aan het genieten ben, al duren die momenten niet zo lang. Ik wil wel heel graag ontdekken wat al deze ellende me gaat opbrengen, ik maak het maar positief

BB: Ik las nu pas over je strijd waar je in zit. Tussen de eisen/verwachtingen en het opbouwen. Daar worstelde ik ook steeds mee (lees: lag er wakker van).

Nu nog steeds vraag ik me af of ik goed bezig ben hoor, met zoveel energie in werk stoppen en er doodmoe vandaan komen.



Heb geprobeerd om te snappen waarom ze zo pushen met een streng opbouwschema, en de reden -vlgs mijn BA- bleek dat uit de statistieken is gebleken dat de mensen die ze een schema gaven sneller herstelden. Op deze manier wordt de werknemer niet steeds als ' zieke' en als ' zielig' bestempeld, maar in z`n kracht gezet. Het schijnt dat vaak de werknemer daar meer aan heeft dan aan begeleiding die steeds maar met ze mee praat en lief is. Mensen die een beetje gepushed werden, zijn volgens mijn BA uiteindelijk er dankbaar voor. Je wordt gedwongen naar creatievere oplossingen voor jezelf (buiten je normale gedrag) te gaan zoeken om je aan t schema te houden. En houdt contact met de werkvloer.



Dat even als uitleg die ik kreeg. Niet om de discussie aan te gaan of het wel of niet goed is. Her en der kan ik me erin vinden (met de ervaring nu), maar er wordt in deze redenatie voor mij véél te weinig rekening gehouden met de dingen van vroeger die meespelen. Bij mij bijv. de emoties die opkomen over vroegere dingen, waar op m`n werk geen plaats voor is, dus die ik moet wegdrukken, dat kost energie.



Wat mij hielp was -omdat het schema je iets oplegt- binnen het schema te doen wat IK wilde. Zodat ik toch nog iets terugkreeg van gevoel van controle ipv me het slachtoffer van het schema te voelen.



Heel veel sterkte!

@Judith29: je vroeg me hoe ik weer bij mezelf kom. Ik zocht die vraag al (tussen al die topics waar ik op reageer)



Enige wat ik kan zeggen: door helemaal alleen te zijn & te voelen (niet langer ontlopen, lekker op terrasje of onder de mensen of op je werk te zijn).

En dat voelen is heel diep gaan: je diepe verdriet toelaten, huilen, voelen waar het (werkelijk) zit, die pijn. Ik kon dat vroeger niet (zelf), daarbij komen. Nu wel, als ik de privacy en tijd ervoor heb en neem.



Sommigen noemen het het kleine meisje in je, die ff die veiligheid mist, teleurstellingen wil mogen voelen ipv ontkennen/ negeren, wat niet werkelijk geruststelt, maar onderdrukt en niet wil zien. Het onderkennen is zeggen: voel het maar, hoe zwaar het soms is, hoe eng of onzeker, hoe je je best doet en toch geen garanties oplevert dat dat loont, toch anders kan lopen dan je hoopte of op vertrouwde.



Ik weet waar mijn grote verdriet zit, het komt altijd op hetzelfde neer. En dat de ruimte geven, ruimt elke keer ook op. Die bal in je buik "eruit huilen". Elke keer dat je dat durft te voelen, verminder je die lading ervan een stukje. Essentiele (ziels?)dingen zijn niet zomaar weg, ook al (er)ken je ze. Maar het brengt me ook bij mijn liefde in mijzelf, de mildheid, en een mooi soort kwetsbaarheid, mijn hart staat die dagen helemaal open.



Zo dichtbij mijn kern kom ik niet vaak (genoeg), ik heb het ook een tijd ontlopen. Daarmee ontloop je ook het jezelf geruststellen daarna, nieuwe ideeen, nieuwe moed, creatief denken, opnieuw vertrouwen krijgen.



Ik zeg het hier vaak: (echte) positiviteit kan je niet bouwen op een fundament wat nog/ tijdelijk negatief geladen is.. vertrouwen niet als je je angsten niet serieus neemt, maar ontkent en onderduwt en daaroverheen jezelf vertrouwen en positiviteit alleen maar "aanpraat"..



Daarentegen ontstaat het vanzelf als je het aan bod laat komen en ermee dealt, door te voelen, toe te laten. Dan zijn die gevoelens "gehoord" en "gezien", serieus genomen, en vooral gevoeld, en kunnen, ontdaan van lading, opgeborgen worden.

En dan kijk je op eoa manier heel anders overal naar.Weer optimistisch, zonder die angst/ nare gevoel wat een schaduw aan het leggen was op alles..



Op eoa manier is het dan weer gerustgesteld, de volwassene in jezelf die heeft getroost, gevoel ontstaat dat het goed komt, en kan je weer met vertrouwen en frisse moed verder..



En volwassen beslissingen genomen, situatie echt onder ogen zien, op allerlei gebied (financieel, liefde, andere doelen) waar je mee bezig bent, was, wil zijn. Zonder te oordelen, erbij neerleggen hoe het/je ervoor staat en van daaruit realistische nieuwe plannen bedenken. Weer zin en energie in krijgen ook. Je "hogere zelf" te hulp roepen, jezelf ook weer eea gunnen ipv alleen naar je verplichtingen en verantwoordelijkheden kijken.



Het speelse weer toelaten: creatief denken, weten dat het tijd is om even heel erg goed aan je (gezonde) behoeften toe te geven. Ik kan het niet uitleggen, maar een "weten" dat je dan ff niet harder moet werken, maar juist moet gaan "spelen", speelsheid terugbrengen, ff minder zwaar wegen aan je verantwoordelijkheden, juist de andere kant is die die energie weer gaat geven. Weten dat dat evenwicht belangrijker is dan "hard werken", want in evenwicht kost het allemaal minder inspanning, komen ideeen en oplossingen "als vanzelf"..



Het "diep gaan", daarin kan je merken wat je mist, nodig hebt. En daar moet je dan goed naar luisteren! Het verandert mijn hele energie, sta ik weer in vertrouwen en kracht, ipv paniekvoetbal en (alleen maar) beren op de weg zien.. Die beren verdwijnen als je ze aankijkt!



Het evenwicht ligt dus niet in hard werken (aan jezelf oid), maar juist aan jezelf geven wat je laat liggen (rust, ontspanning, verwerking, innerlijke behoeftes, alles wat je dicht bij jezelf brengt).



Zorgen maken verdwijnt als je stappen neemt in die richting, te beginnen met jezelf eea gunnen!

Soms kan ik verantwoordelijkheid en zorgen niet van me afzetten en sta ik (tot die tijd dat het geregeld is) niet open voor lol, genieten, intimiteit, rust. Op het moment dat je het omdraait: eerst rust, genieten, intimiteit, lol.. dan heb je de energie weer voor verantwoordelijkheid. Andersom kom je er op eoa manier nooit aan toe (en veel vrouwen niet, trouwens, komen eigen behoeften ergens achteraan in verloren uurtje, of helemaal niet, want agenda's stromen altijd weer vol)..



Eerst luisteren naar wat je echt nodig hebt, als mens, als ziel, zorgt ervoor dat je de prioriteiten anders legt of zo. En ook zo voelt, dus zonder "schuldgevoel". En geeft direct ruimte aan jezelf, het was een disbalans.. zo breng je jezelf meer in balans, neem je je innerlijk serieus.



Niet in paniek bijv naar een nieuwe baan op zoek, maar ben juist gaan opruimen (letterlijk en figuurlijk), dingen weggooien, achterstallige klusjes doen, ruimte scheppen voor nieuw(e ideeen). Tijd nemen om te bedenken wat echt goed is voor je, ipv eerste beste wat zich aandient.

Trouwens, even over die opmerking van die vriend ergens:

"die rust heeft je anders niet veel gebracht" oid:



Door zoiets niet laten ontmoedigen! Dat vorige leven was juist niet sterk en dat je nu zwak bent. Hele titel al hierboven klopt niet (van sterke vrouw naar..)..



Het misverstand is dat die 1000 ballen in de lucht willen houden onhaalbare eisen zijn, die ons opgelegd worden (en we onszelf opleggen). Die "normaalwaarde" klopt niet, maar iedereen doet er maar aan mee, houdt dat in stand, totdat het niet meer gaat!



Het zijn ireele eisen en verwachtingen! En iedereen doet er maar aan mee, denkt dat dat sterke vrouw is of hoort te zijn. En naar die lat gemeten voel je je dan falen, nog steeds, als iemand op die lat wijst. Die juist niet de doelstelling moet blijven en dat is wat je aan het leren bent (door die burnout gedwongen wordt dat te leren).



Je moet op zo'n moment uitleggen, dat dat het doel blijvend niet meer gaat worden, totaal irreeel is. Niet dat jij daar niet aan kan voldoen of ooit nog wel/niet gaat voldoen, als een soort falen van "ik kan dat niet (meer), ik ben zwakker, het lukt me niet, ik moet voor mezelf die lat naar beneden bijstellen. Spijtig, maar ik kan niet anders, ik ben niet goed genoeg om zo "sterk" te zijn"..



Juist die grenzen kennen is reeel, wat haalbaar is (en niet alleen voor jou, maar voor iedereen gezonder zou zijn! Die hoge lat is niet gezond en zou de norm niet moeten zijn/ blijven.. ).



Steeds meer mensen komen daarachter en niet alleen diegenen die burnout moesten raken voor ze erachter kwamen!! Dit is voor veel mensen niet alleen niet haalbaar, maar ook helemaal niet wenselijk, als ze diep in hun hart kijken. Maar niemand wil onderdoen voor anderen, die dat (nog) wel prima af lijkt te gaan en ook prima vinden.. (nog wel.. tot ze ontdekken dat er nog andere dingen in het leven zijn, die misschien wel belangrijker zijn).



Heel veel mensen/ vrouwen zijn zich alleen maar aan het bewijzen, tegenover zichzelf en de buitenwereld, zonder zich af te vragen of dit wel echt is wat ze willen, hun idee wel is van een fijn en kwalitatief vervullend leven. Veel mensen denken daar niet eens bij na, jullie zijn wel gedwongen daarover na te denken en dat is ergens goed voor.



In elk geval is het niet de bedoeling dat je weer die ratrace in gaat, zonder het anders te gaan doen, met wat je dan weet/ geleerd hebt.



Dat zo'n vriend zoiets verwacht (je rust nu toch, maar levert kennelijk niks op), zal je hem ook van bewust moeten maken, dat juist die instelling leidt tot burnouts, en juist je van bewust bent geworden dat je rust en plezier blijvend zal willen en moeten inbouwen, juist je doel niet meer is om je oude leven op te pakken, omdat dat kennelijk geen goed/ gezond leven was.



Als je je dit soort dingen blijft aantrekken, betekent dat dat je zelf niet accepteert dat je niet meer zo gaat worden, niet meer terug kan naar dat oude leven en dat je dat van jezelf "zwak" vindt en voelt falen. Betekent dat je zelf die meetlat nog steeds hanteert voor "normaal" en dat jij dat alleen niet kan opbrengen.. niet voldoet, maar wel als normaalwaarde blijft nemen ipv dat aan de kaak stelt of dat wel zo normaal is of zou moeten zijn..



Kijk het feit dat je noodgedwongen ff niet mee doet daaraan, neemt niet weg dat je erachter komt dat het zo niet werkt, niet gaat, en niet meer zou willen! Niet omdat jij dat kennelijk niet kan, maar omdat je die norm/ lat ter discussie stelt, of dat nu werkelijk de norm is, normaal is, of zou moeten zijn..



Zo blijf je het toch bij jezelf leggen (ik faal tov al die mensen die dat wel kunnen) ipv te onderzoeken of de norm wel reeel is (ondanks dat er een paar zijn die het heerlijk vinden en een heleboel mensen die dat veel te zwaar vinden, geen leuk leven, niet hun idee is om gelukkig van te worden)..

hallo allemaal!



suzy, die vriend met die opmerking was er eentje van mij . Dank voor je visie hierop. Ik voel het precies zo. Het 'probleem' of beter gezegd de uitdaging ligt hem er in dat als zo'n opmerking op een gevoelig moment komt, mijn angst de boel soms even tijdelijk overneemt.

Nu vanuit rust (en een positieve week, en mooi weer ), kan ik heeeeeeel goed voelen waar ik mee bezig ben en hoe het in elkaar steekt. Voor het eerst van mn leven probeer ik grenzen van binnenuit aan te voelen en ze te respecteren. Dus de grenzen die ik nu hanteer zijn wellicht blijvend zijn. Dus terug naar vroeger zal ik niet gaan en dat wil ik ook niet.

Maar als zo'n persoon of opmerking komt op een moment dat ik al moe of even niet heel happy ben, dan resoneert het ZO met mn angst dat die het overneemt. En dan kan ik alleen maar 'voelen' vanuit die angst. je schrijft:



Als je je dit soort dingen blijft aantrekken, betekent dat dat je zelf niet accepteert dat je niet meer zo gaat worden, niet meer terug kan naar dat oude leven en dat je dat van jezelf "zwak" vindt en voelt falen.



Dit is voor mij te kort door de bocht. Je nuanceert het later wel, maar wil er toch op reageren. Ik ben het met je eens dat ik het zelf aantrek. Een gedeelte van mij, mijn angstige gedeelte, hanteert nog altijd 'oude' overtuigingen. En hoewel ik steeds beter leer om te gaan met dit deel, is hij er wel en zal hij er ook blijven. Het is voor mij niet realistisch, hell niet menselijk! om helemaal zonder angst of oude patronen te komen. Dat ik dit soort situaties aantrek, betekent dus zeker dat een deeltje van mij dit aantrekt. Maar deze situaties helpen mij ook enorm, door het proces wat ik dan doorloop van het vinden van mijn eigen basis en vertrouwen. Dit gaat tot nu toe elke keer iets sneller en makkelijker. Naarmate mijn basis en vertrouwen groter wordt, zal ik mogelijk steeds minder van dit soort situaties en mensen aantrekken. En daar ben ik heel blij om, heb ik veel zin in. Maar voor nu helpt het me ook.

Ik verwacht niet dat ik dingen schrijf waar je het niet mee eens bent, maar wilde deze nuancering wel even maken.

wilde ook nog even reageren op Jelly.

Het is idd uit onderzoek gebleken dat mensen met een burn out sneller herstellen als ze contact houden met het werk en zo snel mogelijk weer aan de bak gaan.

Belangrijk of fijn is het misschien om je te realiseren dat bij die onderzoeken alleen gebruik is gemaakt van proefpresonen die echt puur en alleen een burnout hadden. Dat is altijd zo met onderzoek, ze proberen in die onderzoeken enkel burn out te onderzoeken immers. Dus veelal mensen die alleen op het werk over hun grenzen zijn gegaan en op andere levensvlakken stabiliteit hebben. In vele gevallen -zoals ook bij mij- speelt er veel meer, (zoals je zelf ook schrijft jelly). Oude patronen, ervaringen uit je jeugd, in mijn geval vanuit jeugd geleerd om op ALLE vlakken aan ieders verwachting te voldoen in plaats van aan mn eigen. Dan is er veel meer 'op te lossen'. Het is gewoon anders als je je hele leven moet herzien .



EN daarbij gaan ze bij die onderzoeken ook uit van mensen die 100% zeker weten dat ze weer terug willen in hun huidige baan. Want uit onderzoek blijkt dat bij enige twijfel over de baan of mismatch met bedrijf of leidinggevende, het alleen maar averechts werkt om mensen koste wat kost snel te laten reintegreren.



Bedijrfsartsen en sommige ggz-achtige instellingen gaan mijns inziens volledig aan de haal met de onderzoeksresultaten dat mensen snel weer moeten reintegreren. Prima dat de statistieken zo zijn, maar ik ben geen statistiek. En onderzoek is niet heilig, en al zeker niet objectief, maar beinvloed door de tijdsgeest en maatschappij.



Voor jou Jelly, en ook voor alle 'nieuwe' wijze vrouwen op dit forum: Daarmee wil ik dus niet zeggen dat het voor jullie niet juist goed kan zijn om 'snel' weer aan de slag te gaan. Maar laat je in ieder geval niet intimideren door wat uit onderzoek gebleken is. De informatie kan nuttig zijn, je kan het ook proberen, maar alleen jij kan voelen en daarmee aangeven of het voor jou werkt.



pfff. Zo dat moest er even uit geloof ik.



fijne dag allemaal!

@Ana: je hebt gelijk. Helemaal vrij van die oude overtuigingen dat duurt misschien een heel leven. Je blijft er gevoelig voor, al verandert de basis langzamerhand naar dat nieuwe vertrouwen. Heb ik zelf ook hoor, in periodes gevoeliger dan anders, het is zoveel jaar je systeem geweest, dat gaat misschien nooit helemaal over, die gevoeligheid, het is er, al raakt het op de achtergrond.



En die mensen triggeren dat, die zelf nog wel daarnaar leven, klopt helemaal! Niets menselijks is ons vreemd. Goed teken dat dat steeds sneller "herstelt" naar je nieuwe staat van zijn!



Enne; je ziet denk ik 1 ding over het hoofd qua aanpak burnout: het belang van de werkgever en de staat, die betalen immers, en daar draait alles om efficiency. Wat ze dus van pas komt aan onderzoek, zullen ze graag doorvoeren, dat blijft hangen, dat is hun belang. En korte termijn, want zijn diezelfde burnoutmensen jaren later nog geintervieuwd? Hoe is het ze op langere termijn vergaan, ooit weer tegen dezelfde dingen aan gelopen?



Ons hele politieke- en werksysteem is tegenwoordig doorspekt van symptoombestrijding: hup zsm weer aan het werk, je moet geld opleveren he, vooral niet geld kosten!



Kijk, ik geloof meteen dat alleen maar afstand van werk de drempel zeker hoger maakt, om terug te keren. Helemaal verliezen in burnout lijkt me ook niet goed. Maar er spelen vaak idd heel andere factoren mee, die elk "geval" anders maken. En kunnen ze die uitsluiten, zodat het onderzoek zo "puur" mogelijk gehouden kan worden (alleen de burnoutfactor ivm werkgerelateerd)?



Thuis zijn en rusten alleen zal niet helpen daaruit te komen, als er niks verandert aan de oorzaken. Of die nu op het werk liggen (werkzaamheden, cultuurtje, werkdruk, sfeer, leiding, omgang met elkaar) of daarbuiten (persoonlijkheid, geen nee kunnen zeggen, teveel op je nemen, conflicten of tegenslagen thuis, andere verantwoordelijkheden of mentale dingen die spelen en je mentale en lichamelijke conditie mede bepalen)..



Veel mensen lezen vluchtig de headlines, de resultaten van die onderzoeken en passen dat te pas en onpas toe, zoals het uitkomt. En slaan de nuance over. Iedereen gelijke behandeling, dat is eigenlijk helemaal niet een goed idee, we zijn allemaal verschillend.



Ik ga de zon in, lieverds, tot later!

@Anahatha, dankjewel voor je toelichting. Mee eens! Goed dat jij er wat meer over weet. Kan me vinden in wat je schrijft (en Suzy dr aanvulling). Enkel een burn-out is inderdaad echt wel anders dan waar wij mee te maken hebben. En daar is in de strenge opbouwschema`s geen plek voor. *kan me hier ook boos o maken* Naar mijn mening kan het dan zelfs schadelijk zijn wanneer BA-en doorpushen, terwijl het bij ons echt niet met ' even wat meer doorzetten' op te lossen is. Dan zou je namelijk op vrijwel dezelfde manier doorgaan en die energietank is niet voor niet leeg geraakt.



Ik reageerde hier naar BB op, omdat ik in het begin zoveel onbegrip had naar de arts. Echt verontwaardigd was ik en had echt geen idee had waar ze het vandaan haalden om mij zo te pushen! (ik ben nog nooit zomaar boos op iemand geworden, maar de vorige keer naar mijn BA wel).



BB schreef: "Hoe doe jij het nu dan? ben jij terug op je oude aantal uren nu? En hoe pak jij je momenten dan om bij te tanken? Hoe verhoudt zich dat met jouw therapie verder? Komen daar de zaken die weg geruimd worden wel aan bod?"

Deze vragen zetten me aan het denken... Het zijn vragen die ik mezelf ook wel wil stellen. Ga er nog even overnadenken, want ik weet het niet direct en er hoort een heel verhaal bij, dus ik schrijf een andere keer verder.



Misschien was de eerste stap voor mij wel: Durf het aan om je niet aan het schema te houden (zonder daarbij je te veroordelen dat je het allemaal slecht doet).