Psyche
alle pijlers
weerzien met zusje
donderdag 4 oktober 2012 om 00:49
Elmervrouw, DS en Evada
((((MERCI))))
Jullie hebben gelijk, wat heb ik te verliezen? Ik vind het erg moeilijk meer toenadering te zoeken (tov iedereen) maar t zal wel de weg zijn. Naar weer een op mijn gezicht. Dat weet ik wel. Evada, wat beschrijf je me lief .
Maf hoe een topic over een interactie met een zus, ineens van binnen kan uitgroeien tot zoveel meer. Ik hoop ook dat ik het over mij blij hebben. Hoe IK hiermee om kan gaan. Want ik merk steeds meer dat ik probeer mijn familie "warmer te wensen". Ik fantaseer. Ik hoop.
Ik heb het gevoel dat ik een andere familie om me heen aan het verzamelen ben. 1 die gewoon vrij is en gezellig
@Elmervrouw: wat denk je, hoe het geworstel kan stoppen? Ik vraag me dit wel eens af. Stel nu de familie waar je uitkomt is zoals die is (en dat is zo
!). Stel je wilt ze niet op de oude manier in je leven, maar weet niet hoe er een nieuwe manier is, en of die er is. Kan er een soort vaccuum voortduren? dat je als het ware deze voortdurende beklemming hebt tot je achter in je leven bent? Daar ben ik wel eens bang voor. Ik heb een collega die is in de 60. Ze heeft geen contact meer met haar kinderen, noch met andere familie. Je ziet het aan haar. Je ziet dat er een gat is geslagen. Ook al kletst ze vrolijk. Je ziet of iemand "ingebed" is. Of niet. En mijn schrikbeeld is dat ik zo word als mijn collega. Ze is superaardig, zo bedoel ik t niet. Maar die broosheid, die geen contact met familie brengt, dat niet vrijheidlievend kunnen leven, je gelukkig voelen. Niet echt kunnen lachen. Dat je het gaat zien. Dat ik geen roots heb in familiezin. Zoals gezegd, ik ben ervan overtuigd dat mensen die dat wel hebben een soort warmte uitstralen, stevigte. Een basis, van waaruit veel te geven valt. Dan hoef je niet eens wekelijks contact te hebben. Maar het gevoel van binnen. Ik hoop dus dat ik nooit zo word als die collega maar ben bang dat dat wel gaat gebeuren. Zuur en broos tegelijk. Afgeleefd, door verdriet en gemis. Als dit zo verder gaat...... ;S
En ik zal de enige zijn, want zussen en moeder zullen er geen waar uur van wakker liggen.
@ Evada: ja, t is tijd voor thee, ook nu . Maar verzorg mezelf slecht. Huis is weer richting zwijnestal aan het gaan. Ik benoem het (zonder zelfverwijt) zoals het is. T is een duidelijk teken dat t niet goed gaat met me. Heb gewoon geeeeeeeeeeeeeeen puf. Misschien moet ik alles maar in kleine stukken hakken. Nog kleinere. Gewoon een avondje afwassen en niks beslissen en niks hoeven weten. Gewoon die tijd en kracht besteden aan de dingen waar ik invloed op kan hebben (bla bla dit, want puur verstandelijk gebazel). Maar ik wil wel beter voor mezelf zorgen weer. Minder moe zijn is prio nummer 1. Maar ik kan echt zwaar slecht slapen :S
@DS, thanks ook voor je mailadres. Heb die van jullie allebei genoteerd, meiden, en ze kunnen weg! EN ik denk nog wel eens aan die schildpad. Ik zou m Rufus noemen . En wat zou ik graag een Cocker Spaniel hebben. Genaamd Rover.
Haha, dan kan ik in ieder geval al een paar namen bij de deur zetten , mss straks in mijn nieuwe huis: Misia, Rufus&Rover,
Even iets heel anders....waar hebben jullie wel eens kracht uitgehaald in goede of in moeilijke tijden?
Als ik denk aan de situatie met mijn familie heb ik echt een gevoel als lood. Ben echt zo kapot. T is niet alleen mijn familie, maar al die afscheiden (ander topic) en zoveel niet kunnen zeggen resulteert in ZO veel pijn, die eenzaamheid.....ik voel me gewoon letterlijk bezwaard. Ik herinner me mijn post ergens in het begin, hoe ik me voelde na WEL dat gesprek. Er kwam energie voor zoveel andere dingen. Voor mijn doelen, voor mij.
Ik ben bang dat dat nu niet kan, en dat dit bezwaarde gevoel uiteindelijk zal leiden ertoe dat ik een broos vogeltje ben, te bang ook om iemand dicht bij te laten..
Misia
((((MERCI))))
Jullie hebben gelijk, wat heb ik te verliezen? Ik vind het erg moeilijk meer toenadering te zoeken (tov iedereen) maar t zal wel de weg zijn. Naar weer een op mijn gezicht. Dat weet ik wel. Evada, wat beschrijf je me lief .
Maf hoe een topic over een interactie met een zus, ineens van binnen kan uitgroeien tot zoveel meer. Ik hoop ook dat ik het over mij blij hebben. Hoe IK hiermee om kan gaan. Want ik merk steeds meer dat ik probeer mijn familie "warmer te wensen". Ik fantaseer. Ik hoop.
Ik heb het gevoel dat ik een andere familie om me heen aan het verzamelen ben. 1 die gewoon vrij is en gezellig
@Elmervrouw: wat denk je, hoe het geworstel kan stoppen? Ik vraag me dit wel eens af. Stel nu de familie waar je uitkomt is zoals die is (en dat is zo
!). Stel je wilt ze niet op de oude manier in je leven, maar weet niet hoe er een nieuwe manier is, en of die er is. Kan er een soort vaccuum voortduren? dat je als het ware deze voortdurende beklemming hebt tot je achter in je leven bent? Daar ben ik wel eens bang voor. Ik heb een collega die is in de 60. Ze heeft geen contact meer met haar kinderen, noch met andere familie. Je ziet het aan haar. Je ziet dat er een gat is geslagen. Ook al kletst ze vrolijk. Je ziet of iemand "ingebed" is. Of niet. En mijn schrikbeeld is dat ik zo word als mijn collega. Ze is superaardig, zo bedoel ik t niet. Maar die broosheid, die geen contact met familie brengt, dat niet vrijheidlievend kunnen leven, je gelukkig voelen. Niet echt kunnen lachen. Dat je het gaat zien. Dat ik geen roots heb in familiezin. Zoals gezegd, ik ben ervan overtuigd dat mensen die dat wel hebben een soort warmte uitstralen, stevigte. Een basis, van waaruit veel te geven valt. Dan hoef je niet eens wekelijks contact te hebben. Maar het gevoel van binnen. Ik hoop dus dat ik nooit zo word als die collega maar ben bang dat dat wel gaat gebeuren. Zuur en broos tegelijk. Afgeleefd, door verdriet en gemis. Als dit zo verder gaat...... ;SEn ik zal de enige zijn, want zussen en moeder zullen er geen waar uur van wakker liggen.
@ Evada: ja, t is tijd voor thee, ook nu . Maar verzorg mezelf slecht. Huis is weer richting zwijnestal aan het gaan. Ik benoem het (zonder zelfverwijt) zoals het is. T is een duidelijk teken dat t niet goed gaat met me. Heb gewoon geeeeeeeeeeeeeeen puf. Misschien moet ik alles maar in kleine stukken hakken. Nog kleinere. Gewoon een avondje afwassen en niks beslissen en niks hoeven weten. Gewoon die tijd en kracht besteden aan de dingen waar ik invloed op kan hebben (bla bla dit, want puur verstandelijk gebazel). Maar ik wil wel beter voor mezelf zorgen weer. Minder moe zijn is prio nummer 1. Maar ik kan echt zwaar slecht slapen :S
@DS, thanks ook voor je mailadres. Heb die van jullie allebei genoteerd, meiden, en ze kunnen weg! EN ik denk nog wel eens aan die schildpad. Ik zou m Rufus noemen . En wat zou ik graag een Cocker Spaniel hebben. Genaamd Rover.
Haha, dan kan ik in ieder geval al een paar namen bij de deur zetten , mss straks in mijn nieuwe huis: Misia, Rufus&Rover,
Even iets heel anders....waar hebben jullie wel eens kracht uitgehaald in goede of in moeilijke tijden?
Als ik denk aan de situatie met mijn familie heb ik echt een gevoel als lood. Ben echt zo kapot. T is niet alleen mijn familie, maar al die afscheiden (ander topic) en zoveel niet kunnen zeggen resulteert in ZO veel pijn, die eenzaamheid.....ik voel me gewoon letterlijk bezwaard. Ik herinner me mijn post ergens in het begin, hoe ik me voelde na WEL dat gesprek. Er kwam energie voor zoveel andere dingen. Voor mijn doelen, voor mij.
Ik ben bang dat dat nu niet kan, en dat dit bezwaarde gevoel uiteindelijk zal leiden ertoe dat ik een broos vogeltje ben, te bang ook om iemand dicht bij te laten..
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 4 oktober 2012 om 07:26
Van je roots begrijp ik, dat moet echt vreselijk naar voelen. Het gevoel dat je nergens bij hoort en bang bent zoals je collega te worden (wat betreft familie, verder is ze leuk zei je).
Snap je angst. Ik kom uit een warm bad wat dat betreft.
Als ik kracht moet hebben en verdrietig ben praat ik met dierbaren, familie en vriendinnen. Eerder met vriendinnen. Ook knuff van vriend kan helpen. Dit forum helpt. Met mijn oma praatte ik ook wel eens omdat ze al een heel leven met de nodige problemen had doorstaan en dat vond ik gerustsrellend. Tv kijken, psycholoog bellen. Rustig aan doen.
Dat doe ik dan.
Hoe krijg ik mijn mailadres weg?
Snap je angst. Ik kom uit een warm bad wat dat betreft.
Als ik kracht moet hebben en verdrietig ben praat ik met dierbaren, familie en vriendinnen. Eerder met vriendinnen. Ook knuff van vriend kan helpen. Dit forum helpt. Met mijn oma praatte ik ook wel eens omdat ze al een heel leven met de nodige problemen had doorstaan en dat vond ik gerustsrellend. Tv kijken, psycholoog bellen. Rustig aan doen.
Dat doe ik dan.
Hoe krijg ik mijn mailadres weg?
donderdag 4 oktober 2012 om 08:00
Leuke namen voor die huisdieren 
. Huisdieren helpen je ook goed door goede en slechtere tijden heen. Is gewoon fijn wat leven om je heen te hebben. En je hoeft ze nooit uit te leggen waarom je een troostknuffel bij ze haalt. En ja dan ben je ook verantwoordelijk voor verzorgen etc. Is toch ook een stok achter de deur wat betreft schoonmaken (bij mij tenminste) want ook zij veroorzaken rotzooi en je voelt je dan verantwoordelijk voor ze.
In moeilijke tijden heb ik vooral steun aan m'n vriend en dieren. Meeste steun daarnaast haal ik toch meestal bij 1 heel goede vriendin. Bij mijn ouders eigenlijk weinig. Komt misschien doordat we niet om de hoek bij elkaar wonen want ik heb wel twee heel toffe warme ouders.
Werkze voor degenen die werken moeten, ik in ieder geval wel.
O ja per mobiele app kan je geen berichten wijzigen, dus geen email verwijderen. Of je moet dat op rechtstreeks internet op je mobiel doen. Of even op de computer inloggen. Er moet dan namelijk bij al je eigen berichten een weizig knop zitten.
Xxx
DC
. Huisdieren helpen je ook goed door goede en slechtere tijden heen. Is gewoon fijn wat leven om je heen te hebben. En je hoeft ze nooit uit te leggen waarom je een troostknuffel bij ze haalt. En ja dan ben je ook verantwoordelijk voor verzorgen etc. Is toch ook een stok achter de deur wat betreft schoonmaken (bij mij tenminste) want ook zij veroorzaken rotzooi en je voelt je dan verantwoordelijk voor ze.In moeilijke tijden heb ik vooral steun aan m'n vriend en dieren. Meeste steun daarnaast haal ik toch meestal bij 1 heel goede vriendin. Bij mijn ouders eigenlijk weinig. Komt misschien doordat we niet om de hoek bij elkaar wonen want ik heb wel twee heel toffe warme ouders.
Werkze voor degenen die werken moeten, ik in ieder geval wel
.O ja per mobiele app kan je geen berichten wijzigen, dus geen email verwijderen. Of je moet dat op rechtstreeks internet op je mobiel doen. Of even op de computer inloggen. Er moet dan namelijk bij al je eigen berichten een weizig knop zitten.
Xxx
DC
zondag 7 oktober 2012 om 23:28
Hoi Misia,
Normaal lees ik alleen hier en daar een topic, maar nu speciaal een account aangemaakt omdat ik geraakt werd door jou topic over je zusje. Ik heb niet alle berichten gelezen, heb ze even gescand. Jouw verhaal raakt me omdat ik min of meer in eenzelfde situatie zit. Een zusje waar je heel graag een band mee wilt, maar waar dat niet mee gaat, door welke omstandigheden dan ook. Hoe ga jij (inmiddels) hiermee om? Heb je nog andere zusjes of broertjes waar je wel aansluiting bij kunt vinden? Ik ben heel benieuwd naar jouw manier om ermee om te gaan, want ik kan het nog niet...
Normaal lees ik alleen hier en daar een topic, maar nu speciaal een account aangemaakt omdat ik geraakt werd door jou topic over je zusje. Ik heb niet alle berichten gelezen, heb ze even gescand. Jouw verhaal raakt me omdat ik min of meer in eenzelfde situatie zit. Een zusje waar je heel graag een band mee wilt, maar waar dat niet mee gaat, door welke omstandigheden dan ook. Hoe ga jij (inmiddels) hiermee om? Heb je nog andere zusjes of broertjes waar je wel aansluiting bij kunt vinden? Ik ben heel benieuwd naar jouw manier om ermee om te gaan, want ik kan het nog niet...
maandag 8 oktober 2012 om 08:55
@Misia: je familie heb je niet voor het uitzoeken, zeggen ze. Niet iedereen heeft een warme, zorgzame familie. Of niet met iedereen van die familie. Kennelijk is die band er niet (vanzelf gekomen) met jouw familie. Sta je op eoa manier daarbuiten en is dat van jongs af aan al zo'n beetje, dat je je alleen voelde staan/ een buitenstaander.
Even los van dit met je zus, heb je ooit geprobeerd dat te veranderen? Je hebt nl alleen invloed op jezelf, maar als jij je opstelling verandert, heb je soms wel degelijk invloed dat iemand (langzaamaan) mee verandert.
Je kan blijven treuren om iets wat er niet is en je zou wensen en willen. Maar je ook afvragen: wat heb ik geinvesteerd in deze band? Hoeveel belangstelling heb jij de afgelopen jaren voor hun gehad, in hoeverre ben je op de hoogte van hun levens en de perikelen daarin?
Ik zeg het omdat ik 2 familieleden heb, die de familie net zo als jij ervaren. Die nooit het gevoel hebben gehad dat ze zichzelf konden zijn, plaats was voor hun gevoelens en belevenissen, heel veel tekort zijn gekomen thuis. Dat gevoel dateert van vroeger en dat blijft de verhoudingen bepalen, ze vragen heel veel aandacht en meeleven/ inleven voor zichzelf, maar zijn zo in beslag genomen door zichzelf, dat het nogal eenrichtingsverkeer is geworden, maar dan andersom: ze hebben nodig, maar er is geen ruimte meer over om zelf belangstelling en inleving/meeleven te tonen voor hun familieleden.
Er is heel veel verwijt, verongelijktheid, wrok enz, dat ze niet krijgen wat ze nodig hebben. Zijn er zelf niet als andere familieleden ziek zijn of een moeilijke periode hebben en daar begrip voor vragen, echt alles draait om hun problemen en obsessief teleurgesteld in wat ze niet ontvangen aan warmte, begrip, zichzelf mogen zijn. Maar zelf geven ze het ook niet. Ook niet toen ze betere tijden doormaakten.
De basis is dat anderen tekortschieten in wat zij nodig hebben. En blijven het op dezelfde manier proberen, blijft bij verwachten van anderen, zonder zelf bepaald warm of behulpzaam te zijn, en de patronen blijven op die manier in stand. De ander moet zich anders opstellen, en dat gebeurt dus niet.
Wiens "schuld" het ook is, het enige waar jij invloed op hebt, is jouw kant veranderen. In familie worden die patronen namelijk al heel vroeg bepaald: wie dominant is, wie de aanpasser, wie de bemiddelaar, enz. En lastig die jarenlange rollen tov elkaar te veranderen, naarmate je volwassen wordt en die rol of patroon niet langer wil innemen.
Ik snap niet dat die psych geen ruimte laat voor jouw gevoelens, want daar kom je nu juist voor. Dat wil overigens niet zeggen dat hij/zij daarin meegaat en je gelijk geeft, daar schiet je namelijk niks mee op: wat je hetzelfde blijft doen/denken, blijf je ook hetzelfde ervaren en herhalen.
Misschien ben jij gebaat bij een heel ander soort therapie, bijv iemand die ook familie-opstellingen doet. Dat kan heel verhelderend zijn.
Hoe dan ook, je zit in een onveilig of onzeker patroon met je gezin van herkomst. Dat patroon herhaalde zich met die ene ex, als ik me goed herinner. Dat maakt het nog lastiger, omdat je vertrouwen in zorgzaamheid en veiligheid bij ouders/ familie/ je vriend nog verder aangetast is.
Misschien weet je familie ook niet hoe dat te veranderen, mensen willen iha die spiegel niet, ouders niet op hun gedrag aangesproken (als je eenmaal volwassen bent en dat durft of kan). Vanuit een verwijtende houding sluiten zij zich af, of gaan zich verdedigen, maar meestal eerder nog overtuigder van hun "gelijk" dan dat ze echt luisteren naar de inhoud en zich afvragen wat hun aandeel daarin is.
Iedereen in eenzelfde gezin ontwikkelt al vroeg eigen overlevingsmechanismen, van extreem meegaand (en bijv "gedoe" vermijdend, tot dominant, overtuigd van eigen gelijk, koppig, onwrikbaar). En wat je niet kreeg, maar wel nodig had als kind, kan je naar snakken, ook als volwassene nog.
Het is heel verdrietig, maar van diegenen waar je dat juist (als kind al) van tekort kwam, ga je dat vaak niet meer krijgen. Die band is er niet, hoe je daar ook naar verlangt, hoopt, wenst.
Een psycholoog kan alleen maar helpen om de gevolgen daarvan aan te pakken. Als volwassene kan je leren die veiligheid en zorgzaamheid in jezelf te zoeken: zelf tov jezelf die ouders te worden die je nodig had.. Maar soms ook handvatten hoe je meer warmte kan krijgen van diezelfde onverschillige familie, door je eigen houding te veranderen. Ook al vind je dat zij die stappen zouden moeten zetten, dat gebeurt niet.
Wil je dat het verandert, dan zal je zelf een andere rol moeten kiezen. En sommigen zullen dan meeveranderen, anderen niet, het zij zo, hoe verdrietig ook.
Zo kan iemand die zich jarenlang "de moeder van haar moeder" voelde, dat vaak zelf stoppen, door zelf een andere rol aan te nemen, zodat die moeder weer moeder wordt en zijzelf het kind. Dat gaat niet van de ene op de andere dag.
Ik heb (en dat kostte tijd) mijn eigen rol veranderd, van meegaand tot zelfverzekerd, eigen grenzen te stellen en aan te houden, en dat consequent vol te houden. Ik ben zelf ook gaan benoemen wat ik waardeer en dankbaar voor ben, wat er allemaal wel prettig was en mee heb gekregen van vroeger. Zo is er een gelijkwaardiger verhouding ontstaan, die heel prettig is, en ik kreeg terug wat ik erin stopte en hoe ik mezelf opstelde. Maar dat kost tijd en geduld. En soms lukt dat niet, zoals met je zusje, en moet je leren loslaten. Ik heb ook niet met al mijn broers en zussen een even goede band, daar verwacht ik dan ook niet veel van voor mij, alleen maar omdat we familie zijn.
Of ik stop daar zelf meer moeite in, door bijv zelf vaker te bellen en te vragen naar hun leven en te luisteren naar hun perikelen, en mag je hopen dat ze dat andersom ook meer gaan doen. Tis proberen of (uiteindelijk) accepteren. Soms lijk je teveel op elkaar, soms te weinig, soms heb je te doen met hardnekkig dominante personen, die standvastig hun eigen ideeen en overtuigingen handhaven.
Familie en vrienden kunnen tijdelijke tegenslag best een beetje opvangen, meedenken & meeleven. Maar langduriger, diepgaander tegenslag niet. Dat is denk ik een verwachting die meer mensen ten onrechte hebben. Maar de doorsnee vriend(in) of familielid kan dat niet op een juiste manier opvangen, zit zelf ook met onmacht, wil je liever happy zien dan langdurig in de put, enz. Er kan voor hun gevoel een te grote druk op liggen, (of dat "terecht" is of niet, het is hun gevoel daarbij, een lading die ze niet kunnen handellen of teveel met eigen dingen bezig zijn om jou te steunen zoals jij dat nodig hebt).
Hoe triest ook: zeker als die band er al niet was, zijn ze er niet opeens wel voor je, omdat jij dat nodig hebt, of hoe vaak en veel.
Ik zou zsm een andere therapeut of therapie zoeken, iemand waar je wel een vertrouwensband mee voelt en het idee hebt dat je gehoord en begrepen wordt.
Wie je wel kan "kiezen" zijn je vrienden. Idd zelf een familie om je heen verzamelen, die wel warm zijn en belangstelling hebben, meeleven enz.
Je hebt hier spontaan een paar vriendinnen aangeboden gekregen. Realiseer je wel dat vriendschappen altijd over en weer zijn. Ik zie dat je bij voorbaat zegt weinig tijd te hebben, door omstandigheden, huis zoeken enz.
Je bouwt zelf al enige afstand in daardoor. "verwacht niet teveel van mij".
Ik hoop dat je je realiseert dat vriendschappen ook investering van jouw kant vergen. Je kan het met 2 handen aanpakken, of het zo druk met jezelf blijven hebben, dat anderen afhaken en denken: graag of niet..
Ik vraag me af: in hoeverre ben jij (al) in staat wederzijds er tijd en ruimte voor te maken?
Door alles wat je meegemaakt hebt snap ik heel goed dat je veel steun kan gebruiken, maar kan jij die steun ook geven? Want hoewel ik zie dat je best naar jezelf en eigen aandeel wil kijken in de dingen, heb ik ook het gevoel dat je heel wat tekort bent gekomen en voornamelijk steun, bevestiging, meedenken en met jou meeleven nodig hebt.
Dat krijg je oa hier, en dat kan vrijblijvend op zo'n forum. Maar je loopt ook een beetje weg van de mogelijkheid van wederzijdse vriendschappen, door bij voorbaat die vrijblijvendheid zelf in te bouwen.
Iedereen heeft tegenwoordig weinig tijd, zij ook, maar ik zie eigenlijk meer moeite nu al van hun kant, dan dat jij erin wil/ kan steken.. wil je diepe en warme vriendschappen, dan gaat dat over en weer zoals het uitkomt, er tijd en ruimte voor hebben of maken.
En echte vrienden leven niet alleen mee, maar kunnen soms ook een gezonde schop onder de kont geven. En naast misschien herkenning vinden, ook een luisterend oor vragen. Ik weet niet of je daar al klaar voor bent, als je zelf nogal in de put zit..
ik zeg het op relaties (met partner) die uit zijn ook vaker: je kan je verdriet herhalen en voeden, of je op andere dingen gaan richten, die je wel wil, en wel invloed op hebt. Op jezelf, op mensen waar je wel wat aan hebt, op nieuwe dingen meemaken en ontwikkelen, die wel bijdragen aan een fijn gevoel, zelfvertrouwen, waardering krijgen, enz..
Het is iig nogal zinloos en heel frustrerend om dingen te willen die er (helaas) niet zijn, of anders te willen dan ze zijn (gegaan)..
Even los van dit met je zus, heb je ooit geprobeerd dat te veranderen? Je hebt nl alleen invloed op jezelf, maar als jij je opstelling verandert, heb je soms wel degelijk invloed dat iemand (langzaamaan) mee verandert.
Je kan blijven treuren om iets wat er niet is en je zou wensen en willen. Maar je ook afvragen: wat heb ik geinvesteerd in deze band? Hoeveel belangstelling heb jij de afgelopen jaren voor hun gehad, in hoeverre ben je op de hoogte van hun levens en de perikelen daarin?
Ik zeg het omdat ik 2 familieleden heb, die de familie net zo als jij ervaren. Die nooit het gevoel hebben gehad dat ze zichzelf konden zijn, plaats was voor hun gevoelens en belevenissen, heel veel tekort zijn gekomen thuis. Dat gevoel dateert van vroeger en dat blijft de verhoudingen bepalen, ze vragen heel veel aandacht en meeleven/ inleven voor zichzelf, maar zijn zo in beslag genomen door zichzelf, dat het nogal eenrichtingsverkeer is geworden, maar dan andersom: ze hebben nodig, maar er is geen ruimte meer over om zelf belangstelling en inleving/meeleven te tonen voor hun familieleden.
Er is heel veel verwijt, verongelijktheid, wrok enz, dat ze niet krijgen wat ze nodig hebben. Zijn er zelf niet als andere familieleden ziek zijn of een moeilijke periode hebben en daar begrip voor vragen, echt alles draait om hun problemen en obsessief teleurgesteld in wat ze niet ontvangen aan warmte, begrip, zichzelf mogen zijn. Maar zelf geven ze het ook niet. Ook niet toen ze betere tijden doormaakten.
De basis is dat anderen tekortschieten in wat zij nodig hebben. En blijven het op dezelfde manier proberen, blijft bij verwachten van anderen, zonder zelf bepaald warm of behulpzaam te zijn, en de patronen blijven op die manier in stand. De ander moet zich anders opstellen, en dat gebeurt dus niet.
Wiens "schuld" het ook is, het enige waar jij invloed op hebt, is jouw kant veranderen. In familie worden die patronen namelijk al heel vroeg bepaald: wie dominant is, wie de aanpasser, wie de bemiddelaar, enz. En lastig die jarenlange rollen tov elkaar te veranderen, naarmate je volwassen wordt en die rol of patroon niet langer wil innemen.
Ik snap niet dat die psych geen ruimte laat voor jouw gevoelens, want daar kom je nu juist voor. Dat wil overigens niet zeggen dat hij/zij daarin meegaat en je gelijk geeft, daar schiet je namelijk niks mee op: wat je hetzelfde blijft doen/denken, blijf je ook hetzelfde ervaren en herhalen.
Misschien ben jij gebaat bij een heel ander soort therapie, bijv iemand die ook familie-opstellingen doet. Dat kan heel verhelderend zijn.
Hoe dan ook, je zit in een onveilig of onzeker patroon met je gezin van herkomst. Dat patroon herhaalde zich met die ene ex, als ik me goed herinner. Dat maakt het nog lastiger, omdat je vertrouwen in zorgzaamheid en veiligheid bij ouders/ familie/ je vriend nog verder aangetast is.
Misschien weet je familie ook niet hoe dat te veranderen, mensen willen iha die spiegel niet, ouders niet op hun gedrag aangesproken (als je eenmaal volwassen bent en dat durft of kan). Vanuit een verwijtende houding sluiten zij zich af, of gaan zich verdedigen, maar meestal eerder nog overtuigder van hun "gelijk" dan dat ze echt luisteren naar de inhoud en zich afvragen wat hun aandeel daarin is.
Iedereen in eenzelfde gezin ontwikkelt al vroeg eigen overlevingsmechanismen, van extreem meegaand (en bijv "gedoe" vermijdend, tot dominant, overtuigd van eigen gelijk, koppig, onwrikbaar). En wat je niet kreeg, maar wel nodig had als kind, kan je naar snakken, ook als volwassene nog.
Het is heel verdrietig, maar van diegenen waar je dat juist (als kind al) van tekort kwam, ga je dat vaak niet meer krijgen. Die band is er niet, hoe je daar ook naar verlangt, hoopt, wenst.
Een psycholoog kan alleen maar helpen om de gevolgen daarvan aan te pakken. Als volwassene kan je leren die veiligheid en zorgzaamheid in jezelf te zoeken: zelf tov jezelf die ouders te worden die je nodig had.. Maar soms ook handvatten hoe je meer warmte kan krijgen van diezelfde onverschillige familie, door je eigen houding te veranderen. Ook al vind je dat zij die stappen zouden moeten zetten, dat gebeurt niet.
Wil je dat het verandert, dan zal je zelf een andere rol moeten kiezen. En sommigen zullen dan meeveranderen, anderen niet, het zij zo, hoe verdrietig ook.
Zo kan iemand die zich jarenlang "de moeder van haar moeder" voelde, dat vaak zelf stoppen, door zelf een andere rol aan te nemen, zodat die moeder weer moeder wordt en zijzelf het kind. Dat gaat niet van de ene op de andere dag.
Ik heb (en dat kostte tijd) mijn eigen rol veranderd, van meegaand tot zelfverzekerd, eigen grenzen te stellen en aan te houden, en dat consequent vol te houden. Ik ben zelf ook gaan benoemen wat ik waardeer en dankbaar voor ben, wat er allemaal wel prettig was en mee heb gekregen van vroeger. Zo is er een gelijkwaardiger verhouding ontstaan, die heel prettig is, en ik kreeg terug wat ik erin stopte en hoe ik mezelf opstelde. Maar dat kost tijd en geduld. En soms lukt dat niet, zoals met je zusje, en moet je leren loslaten. Ik heb ook niet met al mijn broers en zussen een even goede band, daar verwacht ik dan ook niet veel van voor mij, alleen maar omdat we familie zijn.
Of ik stop daar zelf meer moeite in, door bijv zelf vaker te bellen en te vragen naar hun leven en te luisteren naar hun perikelen, en mag je hopen dat ze dat andersom ook meer gaan doen. Tis proberen of (uiteindelijk) accepteren. Soms lijk je teveel op elkaar, soms te weinig, soms heb je te doen met hardnekkig dominante personen, die standvastig hun eigen ideeen en overtuigingen handhaven.
Familie en vrienden kunnen tijdelijke tegenslag best een beetje opvangen, meedenken & meeleven. Maar langduriger, diepgaander tegenslag niet. Dat is denk ik een verwachting die meer mensen ten onrechte hebben. Maar de doorsnee vriend(in) of familielid kan dat niet op een juiste manier opvangen, zit zelf ook met onmacht, wil je liever happy zien dan langdurig in de put, enz. Er kan voor hun gevoel een te grote druk op liggen, (of dat "terecht" is of niet, het is hun gevoel daarbij, een lading die ze niet kunnen handellen of teveel met eigen dingen bezig zijn om jou te steunen zoals jij dat nodig hebt).
Hoe triest ook: zeker als die band er al niet was, zijn ze er niet opeens wel voor je, omdat jij dat nodig hebt, of hoe vaak en veel.
Ik zou zsm een andere therapeut of therapie zoeken, iemand waar je wel een vertrouwensband mee voelt en het idee hebt dat je gehoord en begrepen wordt.
Wie je wel kan "kiezen" zijn je vrienden. Idd zelf een familie om je heen verzamelen, die wel warm zijn en belangstelling hebben, meeleven enz.
Je hebt hier spontaan een paar vriendinnen aangeboden gekregen. Realiseer je wel dat vriendschappen altijd over en weer zijn. Ik zie dat je bij voorbaat zegt weinig tijd te hebben, door omstandigheden, huis zoeken enz.
Je bouwt zelf al enige afstand in daardoor. "verwacht niet teveel van mij".
Ik hoop dat je je realiseert dat vriendschappen ook investering van jouw kant vergen. Je kan het met 2 handen aanpakken, of het zo druk met jezelf blijven hebben, dat anderen afhaken en denken: graag of niet..
Ik vraag me af: in hoeverre ben jij (al) in staat wederzijds er tijd en ruimte voor te maken?
Door alles wat je meegemaakt hebt snap ik heel goed dat je veel steun kan gebruiken, maar kan jij die steun ook geven? Want hoewel ik zie dat je best naar jezelf en eigen aandeel wil kijken in de dingen, heb ik ook het gevoel dat je heel wat tekort bent gekomen en voornamelijk steun, bevestiging, meedenken en met jou meeleven nodig hebt.
Dat krijg je oa hier, en dat kan vrijblijvend op zo'n forum. Maar je loopt ook een beetje weg van de mogelijkheid van wederzijdse vriendschappen, door bij voorbaat die vrijblijvendheid zelf in te bouwen.
Iedereen heeft tegenwoordig weinig tijd, zij ook, maar ik zie eigenlijk meer moeite nu al van hun kant, dan dat jij erin wil/ kan steken.. wil je diepe en warme vriendschappen, dan gaat dat over en weer zoals het uitkomt, er tijd en ruimte voor hebben of maken.
En echte vrienden leven niet alleen mee, maar kunnen soms ook een gezonde schop onder de kont geven. En naast misschien herkenning vinden, ook een luisterend oor vragen. Ik weet niet of je daar al klaar voor bent, als je zelf nogal in de put zit..
ik zeg het op relaties (met partner) die uit zijn ook vaker: je kan je verdriet herhalen en voeden, of je op andere dingen gaan richten, die je wel wil, en wel invloed op hebt. Op jezelf, op mensen waar je wel wat aan hebt, op nieuwe dingen meemaken en ontwikkelen, die wel bijdragen aan een fijn gevoel, zelfvertrouwen, waardering krijgen, enz..
Het is iig nogal zinloos en heel frustrerend om dingen te willen die er (helaas) niet zijn, of anders te willen dan ze zijn (gegaan)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 8 oktober 2012 om 09:01
Oh, en een hondje is misschien een goed idee, maar als single met baan is/ wordt het behalve fijn ook een blok aan je been, zo ook met vakanties enzo. Na 10 jaar moet je nog steeds door weer en wind uitlaten, verzorgen enz en dat kan ook zwaarder worden als omstandigheden veranderen.
Een kat (of 2) is minder tijdrovend. Die zorgen overwegend voor zichzelf, is geen probleem als je hele dagen weg bent. Een hond heeft menselijk gezelschap nodig (en ik kan het weten, vind die verantwoordelijkheid best groot, je moet altijd iets regelen als je nog wat vrijheid wil, je kan een hond niet urenlang alleen laten). Geeft je een reden om thuis te komen, veel liefde en trouw iemand die op je wacht, maar ook een reden om thuis te "moeten" zijn.
Een kat (of 2) is minder tijdrovend. Die zorgen overwegend voor zichzelf, is geen probleem als je hele dagen weg bent. Een hond heeft menselijk gezelschap nodig (en ik kan het weten, vind die verantwoordelijkheid best groot, je moet altijd iets regelen als je nog wat vrijheid wil, je kan een hond niet urenlang alleen laten). Geeft je een reden om thuis te komen, veel liefde en trouw iemand die op je wacht, maar ook een reden om thuis te "moeten" zijn.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 8 oktober 2012 om 09:42
@Evada: dank je voor je vraag. T gaat niet zo heel goed. Ben gewoon zo moe. Heb dit weekend bij die goede vriend doorgebracht en voelde me erg labiel. We hebben leuk gefietst en film gekeken, was gezellig, en toch lag ik s avonds in bed met tranen in mijn ogen. Omdat de rest dan ineens in contrast staat, zoals ik ook al schreef over die mail van moeder van een vriendin. Dat contrast, dat wildvreemden soms meer belangstelling hebben dan mijn eigen familie, geeft me een totaal nieuw bewustzijn. Van hoe het anders kan. En terwijl dat alleen maar fijn is, is er ook veel pijn, omdat ik nu pas zie hoe erg t uit de hand liep, vroeger, hoe niet bij me passend die manier is.
@Danceshoes: thanks, ja, de namen zijn leuk he! Ben ook alleen al blij met dat idee van dat naambordje hha. Maar heb besloten geen huisdieren te nemen. Dank ook voor wat je doet in moeilijk tijden. Het helpt me enorm dit soort dingen te lezen. Ik weet ook nog dat ik veel had aan wat je schreef: geniet ook. Verwen jezelf. Met dat idee ben ik toen uit eten gegaan. Het helpt me als ik mezelf liefdevol behandel en de ruimte geef. Ik vond het fijn dat je me daaraan herinnerde. Ik heb ook veel aan een bepaalde vriend van mij. Bij hem voel ik mezelf. Heel heftig ook, omdat ik t zo niet gewend ben, dat een ander me oké vind zoals ik ben. Kan me soms zo raken.
@Suzy, merci voor je uitgebreide en genuanceerde bericht. Uit je woorden lees ik dat je vind dat ik me richt op dingen die niet te veranderen zijn. Maar ook dat ik kan blijven treuren. Om dat laatste ben ik blij. Want ik heb er nooit om getreurd. Mijn overlevingsmechanisme was onder meer dat ik mezelf niet toestond t echt te betreuren. Want jee, t leven is al kort genoeg. Er zijn andere, wel fijne mensen, ik had ook het gevoel altijd dat het aan mij lag. Dat als ik me gekwetst voelde het mijn schuld was. Want zei Viktor Frankl niet dat je niets kunt bepalen behalve je houding ten opzichte van......?
En die moest positief zijn. Ik zou mezelf niet laten kennen, maar er positief mee omgaan. Dat heeft me nu echt opgebroken. Ik wil en kan dat niet meer. Dus als je schrijft: "of het zo druk met jezelf blijven hebben, dat anderen afhaken en denken: graag of niet..
Ik vraag me af: in hoeverre ben jij (al) in staat wederzijds er tijd en ruimte voor te maken?"dan proef een ongename suggestie in je woorden dat ik t "zo druk met mezelf blijf hebben" dat anderen afhaken. Met andere woorden: waaruit haal je dit? Dat ik zo druk ben met mezelf dat anderen afhaken? Dat kan, hoor, zoals gezegd, ik heb helemaal geen neiging in discussie te gaan hierover: wie weet heb je gelijk. Maar ik weet dat t niet zo is en dat ik mezelf van jongs af aan de hardste schoppen onder mijn kont heb gegeven. Ik heb namelijk wel alle tijd en ruimte gemaakt en ben alleen maar blij als ik dat kan doen voor een ander. Als dat niet zo leest, dan is dat zo. Daar kan ik verder niks aan doen.
T probleem in mijn gevoel (!) is dat er andersom geen ruimte en tijd blijkt te zijn voor mij. Dat maakt me niet zielig, nee. Ik kan nog van alles wel beinvloeden. Maar wel verdrietig. Hoewel ik weet hoe zinloos het is, toch treur ik erom. Treuren, dat doe ik nu omdat ik dat nooit gedaan, mezelf dat niet toestond. Om bovenstaande redenen. T leven is te kort. Ik kan limonade maken als er citroenen liggen, toch. Dus waarom sikkeneuren en blijven stilstaan? Hups, vooruit met die geit..Ik wil mezelf eindelijk tijd geven wel stil te staan bij die gevoelens van verdriet die ik zo lang niet heb willen voelen.
Voor een hondje heb ik helaas geen tijd, maar t idee alleen al was heel fijn. Ben helemaal fan van Cockers.!!
@ Taartenbrei: dank voor je bericht. T raakt e dat je apart voor dit topic en de herkenning een account aanmaakte, want de reden is niet wat je wilt. Ik weet niet goed hoe ik ermee om moet gaan. T doet me pijn en houd me tegen. T is alsof ik een beetje in mijn schulp ben gekropen, sinds dit allemaal zo scheef is gelopen met mijn zus. En toch mis ik haar en ben gewoon in shock. Omdat ik nu pas zie hoe me dit doet voelen, nu pas sta ik stil bij mijn gevoelens erbij. Hoe is het bij jou? Hoe is het zo gelopen?
Wees welkom hier, en ik hoop dat we in herkenning en met ideeën en tips elkaar op weg kunnen helpen!
:Liefs en dank allemaal voor jullie goede vibes! Hoop dat ik ook iets voor jullie kan betekenen als er iets is! Want t hoeft geen 1irchtingsverkeer te zijn hier. Evada, hoe is het bv afgelopen met je vriend, loopt het beter?
Misia
@Danceshoes: thanks, ja, de namen zijn leuk he! Ben ook alleen al blij met dat idee van dat naambordje hha. Maar heb besloten geen huisdieren te nemen. Dank ook voor wat je doet in moeilijk tijden. Het helpt me enorm dit soort dingen te lezen. Ik weet ook nog dat ik veel had aan wat je schreef: geniet ook. Verwen jezelf. Met dat idee ben ik toen uit eten gegaan. Het helpt me als ik mezelf liefdevol behandel en de ruimte geef. Ik vond het fijn dat je me daaraan herinnerde. Ik heb ook veel aan een bepaalde vriend van mij. Bij hem voel ik mezelf. Heel heftig ook, omdat ik t zo niet gewend ben, dat een ander me oké vind zoals ik ben. Kan me soms zo raken.
@Suzy, merci voor je uitgebreide en genuanceerde bericht. Uit je woorden lees ik dat je vind dat ik me richt op dingen die niet te veranderen zijn. Maar ook dat ik kan blijven treuren. Om dat laatste ben ik blij. Want ik heb er nooit om getreurd. Mijn overlevingsmechanisme was onder meer dat ik mezelf niet toestond t echt te betreuren. Want jee, t leven is al kort genoeg. Er zijn andere, wel fijne mensen, ik had ook het gevoel altijd dat het aan mij lag. Dat als ik me gekwetst voelde het mijn schuld was. Want zei Viktor Frankl niet dat je niets kunt bepalen behalve je houding ten opzichte van......?
En die moest positief zijn. Ik zou mezelf niet laten kennen, maar er positief mee omgaan. Dat heeft me nu echt opgebroken. Ik wil en kan dat niet meer. Dus als je schrijft: "of het zo druk met jezelf blijven hebben, dat anderen afhaken en denken: graag of niet..
Ik vraag me af: in hoeverre ben jij (al) in staat wederzijds er tijd en ruimte voor te maken?"dan proef een ongename suggestie in je woorden dat ik t "zo druk met mezelf blijf hebben" dat anderen afhaken. Met andere woorden: waaruit haal je dit? Dat ik zo druk ben met mezelf dat anderen afhaken? Dat kan, hoor, zoals gezegd, ik heb helemaal geen neiging in discussie te gaan hierover: wie weet heb je gelijk. Maar ik weet dat t niet zo is en dat ik mezelf van jongs af aan de hardste schoppen onder mijn kont heb gegeven. Ik heb namelijk wel alle tijd en ruimte gemaakt en ben alleen maar blij als ik dat kan doen voor een ander. Als dat niet zo leest, dan is dat zo. Daar kan ik verder niks aan doen.
T probleem in mijn gevoel (!) is dat er andersom geen ruimte en tijd blijkt te zijn voor mij. Dat maakt me niet zielig, nee. Ik kan nog van alles wel beinvloeden. Maar wel verdrietig. Hoewel ik weet hoe zinloos het is, toch treur ik erom. Treuren, dat doe ik nu omdat ik dat nooit gedaan, mezelf dat niet toestond. Om bovenstaande redenen. T leven is te kort. Ik kan limonade maken als er citroenen liggen, toch. Dus waarom sikkeneuren en blijven stilstaan? Hups, vooruit met die geit..Ik wil mezelf eindelijk tijd geven wel stil te staan bij die gevoelens van verdriet die ik zo lang niet heb willen voelen.
Voor een hondje heb ik helaas geen tijd, maar t idee alleen al was heel fijn. Ben helemaal fan van Cockers.
!! @ Taartenbrei: dank voor je bericht. T raakt e dat je apart voor dit topic en de herkenning een account aanmaakte, want de reden is niet wat je wilt. Ik weet niet goed hoe ik ermee om moet gaan. T doet me pijn en houd me tegen. T is alsof ik een beetje in mijn schulp ben gekropen, sinds dit allemaal zo scheef is gelopen met mijn zus. En toch mis ik haar en ben gewoon in shock. Omdat ik nu pas zie hoe me dit doet voelen, nu pas sta ik stil bij mijn gevoelens erbij. Hoe is het bij jou? Hoe is het zo gelopen?
Wees welkom hier, en ik hoop dat we in herkenning en met ideeën en tips elkaar op weg kunnen helpen!
:Liefs en dank allemaal voor jullie goede vibes! Hoop dat ik ook iets voor jullie kan betekenen als er iets is! Want t hoeft geen 1irchtingsverkeer te zijn hier. Evada, hoe is het bv afgelopen met je vriend, loopt het beter?
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 8 oktober 2012 om 10:07
Ik wilde je een kaartje sturen! Meid, wat Suzy zegt moet je niet als kritiek opvatten hoor, ze is een schat van een mens.
Ik denk dat ze alleen maar goed bedoelt van kijk even om je heen, en neem sommige dingen aan, een emailadres of zo
Je houdt ook afstand en ik denk dat ik weet waardoor het komt. Je wilt je familie die deze dingen zeggen en niet wildvreemden op een forum! Dat is absoluut te begrijpen. Maar toch zal iemand die eens een terrasje met je wil pakken of wat dan ook jou ook weer nieuwe inzichten geven en van positieve dingen word je weer blijer.
En trouwens, ik heb een echt goed idee!! Dus als je nu even de afstand weghaalt..richt je even op lieve dingen voor jezelf! Ik hoop nog steeds dat je mailt hoor.
Ik denk dat ze alleen maar goed bedoelt van kijk even om je heen, en neem sommige dingen aan, een emailadres of zo
Je houdt ook afstand en ik denk dat ik weet waardoor het komt. Je wilt je familie die deze dingen zeggen en niet wildvreemden op een forum! Dat is absoluut te begrijpen. Maar toch zal iemand die eens een terrasje met je wil pakken of wat dan ook jou ook weer nieuwe inzichten geven en van positieve dingen word je weer blijer.
En trouwens, ik heb een echt goed idee!! Dus als je nu even de afstand weghaalt..richt je even op lieve dingen voor jezelf! Ik hoop nog steeds dat je mailt hoor.
maandag 8 oktober 2012 om 10:10
Hoe het met mijn vriend loopt..we zijn momenteel aan het uitvinden of er veranderingen kunnen plaatsvinden in ons gedrag. Ben er druk mee bezig en hoop dat hij dan ook gaat zien dat hij ook dingen kan veranderen.
Ben ook druk met proberen hem te waarderen zoals hij is want soms verlang ik iets zoals ik het voor me heb en doet hij het gewoon anders en dan ben ik teleurgesteld. Niet realistisch he?
Verder zal de komende maand, maanden uitwijzen hoe onze karakters verder matchen want nu pas kan er vanuit een schone lei begonnen worden, eerst zat al dat wantrouwen er nog tussen. Dus we moeten elkaar eigenlijk heel goed leren kennen zonder dat er wantrouwen bij zit. Maar met het volle krediet wat de ander verdient snap je? En als het dan niet werkt, dan houdt het op.
Ben ook druk met proberen hem te waarderen zoals hij is want soms verlang ik iets zoals ik het voor me heb en doet hij het gewoon anders en dan ben ik teleurgesteld. Niet realistisch he?
Verder zal de komende maand, maanden uitwijzen hoe onze karakters verder matchen want nu pas kan er vanuit een schone lei begonnen worden, eerst zat al dat wantrouwen er nog tussen. Dus we moeten elkaar eigenlijk heel goed leren kennen zonder dat er wantrouwen bij zit. Maar met het volle krediet wat de ander verdient snap je? En als het dan niet werkt, dan houdt het op.
maandag 8 oktober 2012 om 12:27
Ik bedoel dat je zo in beslag genomen kan worden door teleurstelling in anderen, dat je de toegestoken hand niet meer ziet, of kan aannemen..
Er worden kansen geboden om met anderen dat te ondervinden wat je zo graag van je familie had gewild. Je mag daar best om treuren, als je ook maar ziet wat er wel is en dat je soms zelf iets blokkeert. Hoe begrijpelijk ook.
En het contrast is dan misschien heel groot, het is ook onwijs fijn dat die vriend en sommigen hier die je willen mailen cq ontmoeten, er wel voor je kunnen zijn. Dat is een keuze, familie niet.
Dus treuren is prima, als je de zon maar blijft zien in wat je wel krijgt of kan krijgen (van anderen dan die familie).
Ik ken het, heb met sommige familieleden ook geen of nauwelijks contact. Dat blijft hard en verdrietig, maar ik heb dat los moeten laten, juist om ruimte te hebben voor diegenen, die geen energie kosten van me, maar over en weer energie opleveren.
Er worden kansen geboden om met anderen dat te ondervinden wat je zo graag van je familie had gewild. Je mag daar best om treuren, als je ook maar ziet wat er wel is en dat je soms zelf iets blokkeert. Hoe begrijpelijk ook.
En het contrast is dan misschien heel groot, het is ook onwijs fijn dat die vriend en sommigen hier die je willen mailen cq ontmoeten, er wel voor je kunnen zijn. Dat is een keuze, familie niet.
Dus treuren is prima, als je de zon maar blijft zien in wat je wel krijgt of kan krijgen (van anderen dan die familie).
Ik ken het, heb met sommige familieleden ook geen of nauwelijks contact. Dat blijft hard en verdrietig, maar ik heb dat los moeten laten, juist om ruimte te hebben voor diegenen, die geen energie kosten van me, maar over en weer energie opleveren.
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 8 oktober 2012 om 19:43
Hoi Misia,
Mag ik je vragen in hoeverre het je tegenhoudt? In de omgang met anderen? Of in de omgang met je familie? Heb je verder nog andere broertje en zusjes? Beinvloedt dit je dagelijks leven? Geef gerust geen antwoord als je geen antwoord wilt geven, het zijn nogal indringende vragen...
Ik zou heel graag mijn verhaal ook plaatsen, heb het 2 keer geprobeerd. Het werd veel te lang. En bij het nalezen, vond ik dat het teveel klagen over mijn zusjes was. Iets wat niet mijn intensie was bij het maken van dit account. Ik hoop in het lezen van jullie berichten, dingen mee te kunnen nemen. Verhalen, kritsche noten, noem het maar op. Het is al zo fijn om te merken niet de enige te zijn. En toch denk ik, dat van mij is zo vervelend niet. Er zijn mensen die het 10x zo vervelender hebben dan ik!
Mag ik je vragen in hoeverre het je tegenhoudt? In de omgang met anderen? Of in de omgang met je familie? Heb je verder nog andere broertje en zusjes? Beinvloedt dit je dagelijks leven? Geef gerust geen antwoord als je geen antwoord wilt geven, het zijn nogal indringende vragen...
Ik zou heel graag mijn verhaal ook plaatsen, heb het 2 keer geprobeerd. Het werd veel te lang. En bij het nalezen, vond ik dat het teveel klagen over mijn zusjes was. Iets wat niet mijn intensie was bij het maken van dit account. Ik hoop in het lezen van jullie berichten, dingen mee te kunnen nemen. Verhalen, kritsche noten, noem het maar op. Het is al zo fijn om te merken niet de enige te zijn. En toch denk ik, dat van mij is zo vervelend niet. Er zijn mensen die het 10x zo vervelender hebben dan ik!