Psyche
alle pijlers
Ik voel me schuldig omdat ik leef
vrijdag 23 november 2012 om 12:39
Deze titel vraagt natuurlijk om uitleg. Ik ben niet ongelukkig en al helemaal niet suïcidaal, integendeel, ik geniet van het leven met volle teugen. Ik ervaar mijzelf niet als een onnadenkende grootverbruiker maar besef mij heel goed dat ik alleen al omdat ik in het westen leef een consument ben. Mijn melk koop ik in pakken uit de supermarkt, evanals mijn flesje wijn, de reep chocola en biefstuk.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
In de hele wereld werken mensen om mij te voorzien van voedsel en kleding. Ik kook op gas, mijn huis is verwarmd en als ik mijn ouders wil bezoeken die 100 kilometer verderop wonen pak ik de auto.
Ik kan bewuster leven, maar ik vind tegelijkertijd dat ik niets raars of verkeerds doe. Eieren, suiker en koffie vind ik te lekker om maar voor altijd te laten staan. Ik heb soms bewuste momenten waarin ik wil minderen, maar houd het vaak niet vol. Het ligt ook te makkelijk voor handen, dat lekkere doosje pralines, dat leuke truitje in de uitverkoop. En met de auto ben ik een stuk sneller bij mijn dierbaren dan die 3 uur in het openbaar vervoer en een defecte trein.
Kortom, ik leef net als vele anderen, een leven waarin gemak centraal staat. Ik eet snoep omdat ik het lekker vind, draag een trui omdat ik hem mooi vind, maar krijg niets mee van de katoen- of suikerindustrie. Van slavernij, uitbuiting, kinderarbeid, zware werkomstandigheden in fabrieken, van mensen die sterven van de vervuiling en dan heb ik het nog niet eens over de omstandigheden waarin onze planten en dieren verkeren.
Herkent iemand dit, dat je je hier zo schuldig door kan voelen maar tegelijkertijd weet dat je nooit je kopje koffie zal opgeven en je kleding nieuw blijft kopen in plaats van bij de kringloopwinkel?
Het is een boosheid die ik ook voel ten opzichte van de hele wereld trouwens. Juist nu je merkt dat men 'in het westen' steeds bewuster gaat leven en consumeren, minder kinderen krijgt, neemt de welvaart, productie en het consumptiegebruik toe in andere delen van de wereld.
vrijdag 23 november 2012 om 12:46
quote:Enn schreef op 23 november 2012 @ 12:42:
Maar dan geniet je dus niet van de keuzes die je wel maakt? Waarom is dat?Jawel, dat doe ik dus wel. Maar juist daarom voel ik me zo schuldig, omdat ik mezelf als zwak zie dat ik toch nog gewoon dingen blijf kopen en eten die ik lekker vind en nieuwe kleding koop in plaats van alleen spullen en kleding uit de kringloopwinkel te gebruiken. Daarmee houd ik de consumptiemaatschappij in stand. Het is niet altijd zo dat ik hier voortdurend schuldgevoel door ervaar, maar zo nu en dan zet dit op en al helemaal als ik bepaalde artikelen heb gelezen.
Maar dan geniet je dus niet van de keuzes die je wel maakt? Waarom is dat?Jawel, dat doe ik dus wel. Maar juist daarom voel ik me zo schuldig, omdat ik mezelf als zwak zie dat ik toch nog gewoon dingen blijf kopen en eten die ik lekker vind en nieuwe kleding koop in plaats van alleen spullen en kleding uit de kringloopwinkel te gebruiken. Daarmee houd ik de consumptiemaatschappij in stand. Het is niet altijd zo dat ik hier voortdurend schuldgevoel door ervaar, maar zo nu en dan zet dit op en al helemaal als ik bepaalde artikelen heb gelezen.
vrijdag 23 november 2012 om 12:48
Je kan bewuster gaan leven en toch genieten van de luxe positie waar in je verkeerd.
Als je je bij alles schuldig voelt omdat er mensen op de wereld zijn die het heel slecht hebben, dan ga je wel erg gebukt onder het wereldleed.
Dat leed zal er altijd zijn,ja dat is heel triest en je er bewust van zijn en je keuzes daarop afstemmen is ook een keuze.
Je keuzes er niet op afstemmen is ook een keuze dus je schuldig voelen ook.
Als je je bij alles schuldig voelt omdat er mensen op de wereld zijn die het heel slecht hebben, dan ga je wel erg gebukt onder het wereldleed.
Dat leed zal er altijd zijn,ja dat is heel triest en je er bewust van zijn en je keuzes daarop afstemmen is ook een keuze.
Je keuzes er niet op afstemmen is ook een keuze dus je schuldig voelen ook.
vrijdag 23 november 2012 om 12:49
Ik herken het in zoverre dat ik een andere studierichting heb gedaan dan in eerste instantie, omdat ik nu een internationaal erkend diploma heb. In Nederland (en in de hele westerse wereld) bestaan in mijn ogen alleen luxe problemen. De pyramide van Maslov is hier goed opgebouwd. Ik wilde daarom (als Loubakvis ooit) naar tweede en derde wereld landen om dáár het verschil te maken. Later heb ik mijn draai in deze samenleving gevonden.
vrijdag 23 november 2012 om 12:51
Als je je dan zo schuldig voelt, waarom adopteer je niet een kind of gezin uit een land waar men het verre van slecht heeft?
Je koopt je schuld er als het ware mee af en het gezin is enorm geholpen doorat je ze aan een betere toekomst helpt.
Je alleen boos maken en ondertussen niets ondernemen gaat niemand helpen.
Je koopt je schuld er als het ware mee af en het gezin is enorm geholpen doorat je ze aan een betere toekomst helpt.
Je alleen boos maken en ondertussen niets ondernemen gaat niemand helpen.
vrijdag 23 november 2012 om 12:52
Nou dat klinkt niet echt als genieten als je daarna jezelf schuldig gaat voelen.
Het leven is idd oneerlijk verdeeld in deze wereld.
Daar kan je niet veel aan doen, de problemen zijn enorm.
Je schuldig voelen is ook een nutteloze emotie, zeker als je gewoon blijft leven zoals je doet en die keuzes blijft maken.
Het leven is idd oneerlijk verdeeld in deze wereld.
Daar kan je niet veel aan doen, de problemen zijn enorm.
Je schuldig voelen is ook een nutteloze emotie, zeker als je gewoon blijft leven zoals je doet en die keuzes blijft maken.
vrijdag 23 november 2012 om 12:56
nee, ik voel me niet schuldig dat ik 'n echte consument ben
en er eet niemand in 'n arm land meer of minder door als ik 'ns eten wat ik over de datum heb laten gaan weg gooi
juist door te consumeren ben je goed voor onze economie en help je andere mensen aan 'n inkomen: de producent, de vervoerder, de winkel en hun personeel
en er eet niemand in 'n arm land meer of minder door als ik 'ns eten wat ik over de datum heb laten gaan weg gooi
juist door te consumeren ben je goed voor onze economie en help je andere mensen aan 'n inkomen: de producent, de vervoerder, de winkel en hun personeel
vrijdag 23 november 2012 om 12:57
Ik snap het probleem niet. Als je je werkelijk schuldig dan kan je daar iets aan doen. Geef je luxe leventje op en ga voor een ontwikkelingsorganisatie werken.
Trouwens om hulp te bieden aan je medemens hoef je helemaal niet naar de derde wereld. Ook in jouw buurt zijn er mensen die het niet zo makkelijk hebben dan jij. Daar kan je ook wat aan doen, doe vrijwillligerswerk, doneer aan de voedselbank, geef je op voor crisisopvang voor kinderen, schrijf brieven voor Amnesty International, mantelzorg je buurvrouw etc
Trouwens om hulp te bieden aan je medemens hoef je helemaal niet naar de derde wereld. Ook in jouw buurt zijn er mensen die het niet zo makkelijk hebben dan jij. Daar kan je ook wat aan doen, doe vrijwillligerswerk, doneer aan de voedselbank, geef je op voor crisisopvang voor kinderen, schrijf brieven voor Amnesty International, mantelzorg je buurvrouw etc
vrijdag 23 november 2012 om 12:58
Mijn gevoel van boosheid is niet zozeer gericht op de armoede van anderen, maar op de vervuiling die we maken.
Ben het er helemaal mee eens dat schuldgevoel een nutteloze emotie is, die bovendien weinig zin heeft als ik er verder niks mee doe, maar vroeg me af in hoeverre het herkenbaar is dat je zo makkelijk terugvalt in oude gewoontes.
Ben het er helemaal mee eens dat schuldgevoel een nutteloze emotie is, die bovendien weinig zin heeft als ik er verder niks mee doe, maar vroeg me af in hoeverre het herkenbaar is dat je zo makkelijk terugvalt in oude gewoontes.
vrijdag 23 november 2012 om 13:00
Jouw topic titel is toch totaal onzinnig. Kijk eens naar buiten en zie de bomen staan. Bij die boom vraag je je toch ook niet af wat die daar doet? En waarom die meer licht krijgt dan zijn buurman?
Die boom is er gewoon en leeft gewoon voor zolang het duurt.
Het is eigenlijk van een onvoorstelbare arrogantie om te denken dat er aan het menselijk leven een hoger doel of betekenis ten grondslag moet liggen. Laat staan je daar schuldig of trots over voelen. Schuld, schaamte, trots, dat zijn emoties die gaan over intentionele handelingen die je zelf verricht. Alsof je zelf invloed hebt op je geboorteplek.
Je leeft in deze maatschappij maar voelt je schuldig omdat je je er niet aan kan onttrekken? Doe niet zo raar. Koop zoveel mogelijk Max Havelaar, ga liever niet te vaak vliegen (1 vliegreis vervuilt meer dan jaren kleding kopen en autorijden) en leef verder gewoon je leven.
Die boom is er gewoon en leeft gewoon voor zolang het duurt.
Het is eigenlijk van een onvoorstelbare arrogantie om te denken dat er aan het menselijk leven een hoger doel of betekenis ten grondslag moet liggen. Laat staan je daar schuldig of trots over voelen. Schuld, schaamte, trots, dat zijn emoties die gaan over intentionele handelingen die je zelf verricht. Alsof je zelf invloed hebt op je geboorteplek.
Je leeft in deze maatschappij maar voelt je schuldig omdat je je er niet aan kan onttrekken? Doe niet zo raar. Koop zoveel mogelijk Max Havelaar, ga liever niet te vaak vliegen (1 vliegreis vervuilt meer dan jaren kleding kopen en autorijden) en leef verder gewoon je leven.
vrijdag 23 november 2012 om 13:01
Besteed de energie die je nu kwijt bent aan je schuldgevoel aan een verantwoord consumptiepatroon en ga iets nuttigs doen, bv. voor een organisatie die zich inzet voor eerlijke handel. Schrijf brieven aan politici en bedrijven om te vragen om eerlijker handelsvoorwaarden en betere behandeling van werknemers. Jezelf schuldig voelen is een beetje makkelijk.
Ga in therapie!
vrijdag 23 november 2012 om 13:03
quote:NYC schreef op 23 november 2012 @ 12:58:maar vroeg me af in hoeverre het herkenbaar is dat je zo makkelijk terugvalt in oude gewoontes.
Dat is eigen aan de mens. Wij zien overal patronen en (ver)vallen in patronen. Dat is hoe wij overleven, dat is hoe onze hersenen "gewired zijn".
Dat is geen individueel falen van jou.
Dat is eigen aan de mens. Wij zien overal patronen en (ver)vallen in patronen. Dat is hoe wij overleven, dat is hoe onze hersenen "gewired zijn".
Dat is geen individueel falen van jou.
vrijdag 23 november 2012 om 13:05
quote:3wieler schreef op 23 november 2012 @ 12:51:
Als je je dan zo schuldig voelt, waarom adopteer je niet een kind of gezin uit een land waar men het verre van slecht heeft?
Je koopt je schuld er als het ware mee af en het gezin is enorm geholpen doorat je ze aan een betere toekomst helpt.
Je alleen boos maken en ondertussen niets ondernemen gaat niemand helpen.
Kleine opmerking: Verre van slecht betekent dat het dus uit een land komt waarin het goed is
. (want het is ver van slecht).
Met jouw schuld afkopen ben je ook weinig. Ik vind het net zo hypocriet als mensen die bont kopen maar wel 10 euro per maand aan een dierenorganisatie doneren, je houdt het probleem nog steeds in stand.
Het jammere aan deze hele situatie is dat het probleem te groot is om voor 1 persoon op te lossen en het enige wat je kan doen is dingen gaan boycotten uit principe zonder de verwachting dat je veel verschil uitmaakt in jouw eentje of gewoon jouw leven niet veranderen. Meer smaken zijn er niet.
We leven in de veronderstelling dat iedereen en alles gelijk moet zijn, iedereen gelijke kansen, gelijke rechten en gelijke plichten, maar wij als mensheid staan te ver van deze utopie om daar maar iets van waar te maken.
Als je je dan zo schuldig voelt, waarom adopteer je niet een kind of gezin uit een land waar men het verre van slecht heeft?
Je koopt je schuld er als het ware mee af en het gezin is enorm geholpen doorat je ze aan een betere toekomst helpt.
Je alleen boos maken en ondertussen niets ondernemen gaat niemand helpen.
Kleine opmerking: Verre van slecht betekent dat het dus uit een land komt waarin het goed is
. (want het is ver van slecht).Met jouw schuld afkopen ben je ook weinig. Ik vind het net zo hypocriet als mensen die bont kopen maar wel 10 euro per maand aan een dierenorganisatie doneren, je houdt het probleem nog steeds in stand.
Het jammere aan deze hele situatie is dat het probleem te groot is om voor 1 persoon op te lossen en het enige wat je kan doen is dingen gaan boycotten uit principe zonder de verwachting dat je veel verschil uitmaakt in jouw eentje of gewoon jouw leven niet veranderen. Meer smaken zijn er niet.
We leven in de veronderstelling dat iedereen en alles gelijk moet zijn, iedereen gelijke kansen, gelijke rechten en gelijke plichten, maar wij als mensheid staan te ver van deze utopie om daar maar iets van waar te maken.
vrijdag 23 november 2012 om 13:06
De afweging maken vind ik vooral heel moeilijk. Sommige dingen die gezegd worden doe ik al, het gebruiken van Max Havelaar producten, weinig met het vliegtuig op vakantie gaan.
En wat hier gezegd wordt dat het een keuze is, daar ben ik het ook mee eens, kiezen of delen. Stoppen met mij schuldig voelen (is inderdaad erg makkelijk) of mijn keuzes er op aanpassen. Maar zodra ik mijzelf eens iets "gun", kan ik kennelijk het schuldgevoel ook weer niet 100% loslaten.
En wat hier gezegd wordt dat het een keuze is, daar ben ik het ook mee eens, kiezen of delen. Stoppen met mij schuldig voelen (is inderdaad erg makkelijk) of mijn keuzes er op aanpassen. Maar zodra ik mijzelf eens iets "gun", kan ik kennelijk het schuldgevoel ook weer niet 100% loslaten.
vrijdag 23 november 2012 om 13:07
Bekijk het anders zo: als jij niet dat truitje, die chocolade enz zou kopen, en wij met z'n allen niet, dan krijgen de mensen in die producerende landen helemaal geen inkomen meer.
Consumeren is op zich niet slecht, maar je kunt wel kijken of je bewuster kunt consumeren. Oxfam Novib maakt hier reclamefilmpjes over, misschien kun je eens op hun site gaan kijken.
Kijk, je leeft al. Je hebt het naar je zin. Je hebt eten, drinken, kleding, dak boven je hoofd, allemaal nodig. Probeer het zo in te vullen, dat je een balans vindt tussen wat 'goed' en 'slecht' is. En houd jezelf voor dat 100% niet mogelijk is, want als je het voor de één goed doet, benadeel je een ander.
Consumeren is op zich niet slecht, maar je kunt wel kijken of je bewuster kunt consumeren. Oxfam Novib maakt hier reclamefilmpjes over, misschien kun je eens op hun site gaan kijken.
Kijk, je leeft al. Je hebt het naar je zin. Je hebt eten, drinken, kleding, dak boven je hoofd, allemaal nodig. Probeer het zo in te vullen, dat je een balans vindt tussen wat 'goed' en 'slecht' is. En houd jezelf voor dat 100% niet mogelijk is, want als je het voor de één goed doet, benadeel je een ander.
Later is nu
vrijdag 23 november 2012 om 13:08
Nee dat heb ik niet..
Ik deel mijn "rijkdom" voor zover ik rijk ben met anderen, sta klaar voor anderen, geef aan anderen, kies bewust qua eten..koop kleding meestal nieuw maar ook wel kringloop.. Ik leef, voor zover dat kan, prima..
Je kan niet het leed van de wereld op je schouders nemen.. wel kan je helpen waar het kan
Ik deel mijn "rijkdom" voor zover ik rijk ben met anderen, sta klaar voor anderen, geef aan anderen, kies bewust qua eten..koop kleding meestal nieuw maar ook wel kringloop.. Ik leef, voor zover dat kan, prima..
Je kan niet het leed van de wereld op je schouders nemen.. wel kan je helpen waar het kan
vrijdag 23 november 2012 om 13:09
quote:bloemetje77 schreef op 23 november 2012 @ 13:04:
Ik ga er overigens vanuit dat je niet ouder bent dan 25? Dit soort zingevingsvragen horen ook een beetje bij een bepaalde leeftijdsfase.
Ik ben 33, maar deze momenten komen en gaan bij mij al zolang ik mij kan herinneren. Het loslaten en niet-schuldig voelen levert hoe dan ook daarna altijd weer een moment op van wel-schuldig voelen, keuzes er op aanpassen, minder gaan eten, consumeren, minder gaan kopen.
Letterlijk het gevoel dat we als mensen soms de ruimte van elkaar innemen. Of dat nu op reis is, op een sollicitatiegesprek of bij het aanschaffen van producten.
Ik ga er overigens vanuit dat je niet ouder bent dan 25? Dit soort zingevingsvragen horen ook een beetje bij een bepaalde leeftijdsfase.
Ik ben 33, maar deze momenten komen en gaan bij mij al zolang ik mij kan herinneren. Het loslaten en niet-schuldig voelen levert hoe dan ook daarna altijd weer een moment op van wel-schuldig voelen, keuzes er op aanpassen, minder gaan eten, consumeren, minder gaan kopen.
Letterlijk het gevoel dat we als mensen soms de ruimte van elkaar innemen. Of dat nu op reis is, op een sollicitatiegesprek of bij het aanschaffen van producten.