Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 26 mei 2015 om 20:05
Hey Bloem, super dat je cursus zo goed ging! Zo zie je maar, dat er meer vooruitgang is dan het soms lijkt...
Livingstone: dat verwoord je mooi, dat je op je weekendje weg gewoon kon zijn in plaats van met jezelf bezig te zijn en na te denken over vanalles. Gewoon zijn, da's inderdaad een kunst. Vandaar dat het goed voor ons is om onszelf 'af te leiden' met leuke dingen.
Ik heb wat wisselvallige daagjes achter de rug. Zaterdag dezelfde sociale activiteit gedaan als die waar ik vorige week zo van in de prak was, en dat ging deze keer goed. Erna wel moe, maar het ging wel. En dan zondag last-minute (omdat het goed ging en ik weer even dacht dat ik de wereld wel aankon) naar een (rustig) optreden geweest met een bevriend koppel. Optreden op zich ging goed, maar ervoor en erna in een zaal tussen een massa pratende mensen staan, dat ging dus niet goed, oh, mijn hoofd! Toch een paar keer naar buiten gemoeten. En gisteren dus weer een complete prakdag, inclusief slecht humeur omdat niets ging. Maar vanochtend deed ik m'n ogen open en wist ik meteen dat het vandaag beter was dan gisteren.
Oh ja, en nog iets positiefs! Ik heb een boek gelezen! Dat lukte door een gebrek aan concentratie de afgelopen twee maanden dus niet. Toen ik net thuis was, dacht ik: nu kan ik massa's boeken lezen, want dat doe ik zo graag, en dat was natuurlijk een teleurstelling dat dat niet ging. Ik helemaal blij nu, want lezen is voor mij zo'n goeie manier om uren aan een stuk 'niets te doen' en m'n onrustige zelf even on hold te zetten (en de dingen die 'moeten' te kunnen negeren). Hoera voor kleine verwezenlijkingen!
Livingstone: dat verwoord je mooi, dat je op je weekendje weg gewoon kon zijn in plaats van met jezelf bezig te zijn en na te denken over vanalles. Gewoon zijn, da's inderdaad een kunst. Vandaar dat het goed voor ons is om onszelf 'af te leiden' met leuke dingen.
Ik heb wat wisselvallige daagjes achter de rug. Zaterdag dezelfde sociale activiteit gedaan als die waar ik vorige week zo van in de prak was, en dat ging deze keer goed. Erna wel moe, maar het ging wel. En dan zondag last-minute (omdat het goed ging en ik weer even dacht dat ik de wereld wel aankon) naar een (rustig) optreden geweest met een bevriend koppel. Optreden op zich ging goed, maar ervoor en erna in een zaal tussen een massa pratende mensen staan, dat ging dus niet goed, oh, mijn hoofd! Toch een paar keer naar buiten gemoeten. En gisteren dus weer een complete prakdag, inclusief slecht humeur omdat niets ging. Maar vanochtend deed ik m'n ogen open en wist ik meteen dat het vandaag beter was dan gisteren.
Oh ja, en nog iets positiefs! Ik heb een boek gelezen! Dat lukte door een gebrek aan concentratie de afgelopen twee maanden dus niet. Toen ik net thuis was, dacht ik: nu kan ik massa's boeken lezen, want dat doe ik zo graag, en dat was natuurlijk een teleurstelling dat dat niet ging. Ik helemaal blij nu, want lezen is voor mij zo'n goeie manier om uren aan een stuk 'niets te doen' en m'n onrustige zelf even on hold te zetten (en de dingen die 'moeten' te kunnen negeren). Hoera voor kleine verwezenlijkingen!
dinsdag 26 mei 2015 om 20:47
Hoi allemaal,
Nu dan, na maanden meegelezen te hebben, wil ik jullie laten weten heel veel herkenning ik heb gevonden in jullie verhalen, vooral het idee dat ik toch echt niet de enige ben die dit overkomt (dit dacht ik echt in het begin, wat een zwakkeling vond ik mezelf)
Ik ben Nicole, begin 30, getrouwd en moeder van 2 kinderen.
In november 2014 ben ik thuis komen te zitten. Na een periode van weken, maanden (misschien achteraf gezien wel jaren) als een sneltrein door te denderen, zowel op mijn werk als in mijn persoonlijke leven, was het in november klaar, op, over.
Ik heb me ziek gemeld en mijn man heeft de huisarts gebeld. Ik kon alleen maar huilen, in bed liggen, overdag slapen, wakker liggen ’s nachts, piekeren, schreeuwen en bankhangen.
Met mij gaat het een beetje wisselend op dit moment. De ene dag gaat het redelijk goed, de andere dag voel ik me weer down en lusteloos en heb ik het gevoel dat alles wat ik doe een enorme berg is die ik moet beklimmen. Vandaag is het depri gevoel weer weg, maar heb ik weer een hele hoop spanning in m'n lijf zitten: onrust, zenuwachtig gevoel, drukkend gevoel in het hoofd en in de nek, zere schouders, chaotisch denken, het gevoel dat ik weer elk moment in tranen kan uitbarsten...
Wat quotes van lang geleden (waarin ik mezelf zo herkende)
“…Het maakt mij niet zoveel uit wat mensen denken, ik maak me alleen wel zorgen over wat anderen ervan denken. Of zorgen, het is meer dat ik me schuldig voel. Op mijn werk moet door mijn afwezigheid veel inval komen, en thuis ben ik niet de mama die ik wil/hoor te zijn.
Ik neem me elke dag weer voor dat ik het de volgende dag anders ga doen, maar dat lukt dan toch weer niet. Daar kan ik me dan behoorlijk ellendig over voelen.
Ben aan de ene kant wel blij dat ik mijn gezin heb, het maakt dat ik ’s ochtends mijn bed uit moet komen en soms mezelf toch echt een schop onder mijn kont moet geven en dingen moet! Terwijl het er tegelijkertijd voor zorgt dat mijn herstel langer duurt...”
“…Het "doen alsof" en “het moeten” is wat mij opbrak.
"...Toen ik net “ziek” thuis zat, maakte ik me druk om wat mensen zouden denken. Zouden ze me een aansteller vinden? Mensen gingen gewoon verder met hun leven en waren niet bezig met hoe het mij ging. En als ik al mensen tegenkwam die eerste weken, dan reageerden ze vaak heel begripvol. Dit soort inzichten in mijn denken/voelen/doen gaven me de kracht om er beetje bij beetje uit te klimmen…”
Nu ben ik sinds half januari langzaam aan het re-integreren, begonnen met 2 uurtjes naar nu (eind mei) 2 ochtenden en 1 hele dag. Het gaat telkens met 1 stap vooruit en 2 achteruit, langzaam, heel langzaam. Gelukkig krijg ik van mijn werkgever hier de tijd, ruimte, een luisterend oor en heel wat tissues voor
Ik lees graag nog mee, als dat mag...
Bedankt voor dit topic, dit heeft me het afgelopen half jaar enorm geholpen.
Nu dan, na maanden meegelezen te hebben, wil ik jullie laten weten heel veel herkenning ik heb gevonden in jullie verhalen, vooral het idee dat ik toch echt niet de enige ben die dit overkomt (dit dacht ik echt in het begin, wat een zwakkeling vond ik mezelf)
Ik ben Nicole, begin 30, getrouwd en moeder van 2 kinderen.
In november 2014 ben ik thuis komen te zitten. Na een periode van weken, maanden (misschien achteraf gezien wel jaren) als een sneltrein door te denderen, zowel op mijn werk als in mijn persoonlijke leven, was het in november klaar, op, over.
Ik heb me ziek gemeld en mijn man heeft de huisarts gebeld. Ik kon alleen maar huilen, in bed liggen, overdag slapen, wakker liggen ’s nachts, piekeren, schreeuwen en bankhangen.
Met mij gaat het een beetje wisselend op dit moment. De ene dag gaat het redelijk goed, de andere dag voel ik me weer down en lusteloos en heb ik het gevoel dat alles wat ik doe een enorme berg is die ik moet beklimmen. Vandaag is het depri gevoel weer weg, maar heb ik weer een hele hoop spanning in m'n lijf zitten: onrust, zenuwachtig gevoel, drukkend gevoel in het hoofd en in de nek, zere schouders, chaotisch denken, het gevoel dat ik weer elk moment in tranen kan uitbarsten...
Wat quotes van lang geleden (waarin ik mezelf zo herkende)
“…Het maakt mij niet zoveel uit wat mensen denken, ik maak me alleen wel zorgen over wat anderen ervan denken. Of zorgen, het is meer dat ik me schuldig voel. Op mijn werk moet door mijn afwezigheid veel inval komen, en thuis ben ik niet de mama die ik wil/hoor te zijn.
Ik neem me elke dag weer voor dat ik het de volgende dag anders ga doen, maar dat lukt dan toch weer niet. Daar kan ik me dan behoorlijk ellendig over voelen.
Ben aan de ene kant wel blij dat ik mijn gezin heb, het maakt dat ik ’s ochtends mijn bed uit moet komen en soms mezelf toch echt een schop onder mijn kont moet geven en dingen moet! Terwijl het er tegelijkertijd voor zorgt dat mijn herstel langer duurt...”
“…Het "doen alsof" en “het moeten” is wat mij opbrak.
"...Toen ik net “ziek” thuis zat, maakte ik me druk om wat mensen zouden denken. Zouden ze me een aansteller vinden? Mensen gingen gewoon verder met hun leven en waren niet bezig met hoe het mij ging. En als ik al mensen tegenkwam die eerste weken, dan reageerden ze vaak heel begripvol. Dit soort inzichten in mijn denken/voelen/doen gaven me de kracht om er beetje bij beetje uit te klimmen…”
Nu ben ik sinds half januari langzaam aan het re-integreren, begonnen met 2 uurtjes naar nu (eind mei) 2 ochtenden en 1 hele dag. Het gaat telkens met 1 stap vooruit en 2 achteruit, langzaam, heel langzaam. Gelukkig krijg ik van mijn werkgever hier de tijd, ruimte, een luisterend oor en heel wat tissues voor
Ik lees graag nog mee, als dat mag...
Bedankt voor dit topic, dit heeft me het afgelopen half jaar enorm geholpen.
woensdag 27 mei 2015 om 08:34
Hee Nicole, wat fijn dat je zoveel steun hebt kunnen putten uit dit topic! Ik ook, vraag me soms af hoe mensen het doen die niet zoiets hebben, want man wat kan je je soms eenzaam voelen in zo'n burnout. Al die dagen achter de genaniums terwijl het leven buiten doorgaat en de dit-komt-nooit-meer-goed, alles-is-verloren momenten. Je moet inderdaad een lange adem hebben, met al die ups en downs. Voelt soms echt, als je opstaat en het weer even best redelijk gaat, dat het leven je telkens weer een klap vol in je gezicht geeft met een koekenpan. En weer en weer. En dan maar weer opstaan en vooruit. Maar we gaan er sterker uitkomen, dat weet ik zeker. Ookal voelt het nu soms nog alsof je eerder een zwakke en zielige versie bent van jezelf. Maar de kracht, het geduld en doorzettingsvermogen die nodig zijn geweest alleen al om te komen bij je 2 ochtenden en 1 hele dag, ik weet er alles van en WOW, zo knap van jou! Heel veel sterkte en knuffels en geluksmomentjes gewenst de komende tijd! Ook voor de andere meelezers, wherever you are!
@Naoko, gefeliciteerd met je boek! Ik kon ook pas na een maand of 3 lekker lezen. Mijn concentratie was wel ok, maar had er de rust toch niet echt voor. Nu ben ik wel weer full speed met 1 boek per week. Heerlijk
Dank trouwens voor alle lieve reacties!!
Vriendin/ex-collega belde me gisteren helemaal over dr toeren over de bizarre en nasty streken die werkgever nu weer had uitgehaald. En dat werkgever ziek was geweest en een collega bij haar thuis was geweest om iets op te halen, en de tekenen van burnout herkende (wat ze zelf ook eens heeft gehad). Goh, dacht ik, dat zou wat zijn. Ik hoop maar, mocht het zo zijn, dat ze niet bij mij komt ermee. Want wat zou ik dan zeggen? In een evil bui denk ik iets van: 'Sterkte. Deal d'r mee.'
@Naoko, gefeliciteerd met je boek! Ik kon ook pas na een maand of 3 lekker lezen. Mijn concentratie was wel ok, maar had er de rust toch niet echt voor. Nu ben ik wel weer full speed met 1 boek per week. Heerlijk
Dank trouwens voor alle lieve reacties!!
Vriendin/ex-collega belde me gisteren helemaal over dr toeren over de bizarre en nasty streken die werkgever nu weer had uitgehaald. En dat werkgever ziek was geweest en een collega bij haar thuis was geweest om iets op te halen, en de tekenen van burnout herkende (wat ze zelf ook eens heeft gehad). Goh, dacht ik, dat zou wat zijn. Ik hoop maar, mocht het zo zijn, dat ze niet bij mij komt ermee. Want wat zou ik dan zeggen? In een evil bui denk ik iets van: 'Sterkte. Deal d'r mee.'
woensdag 27 mei 2015 om 08:40
Nog heel even explicerend over die harde woorden: een van de anekdotes was dat een werknemer met een machine in zijn hand had gesneden, en het bloedde als een rund. Iedereen was het er over eens dat hij echt even naar de eerste hulp moest. Maar dat mocht niet, van de directie. Dat doe je maar in je eigen tijd. WTF!! Wat voor bedrijfscultuur schep je dan, dat kan ECHT niet.
woensdag 27 mei 2015 om 08:42
@Livingstone: wat mooi dat je van je weekend genoten hebt en je weer beetje je normale ik hebt gevoeld. He wat tof dat je nog twee keer per week kan rijden. Lekker recreatief of toch echt trainen?
@Naoko: Jeeeehhhh wat fantastisch dat je weer een boek gelezen hebt. Zalig he, weer kunnen lezen. Heb je nog boekentips? Ik vind het trouwens super hoe je, jezelf zo kunt herpakken. Na een rotdag, weer de volgende dag wakker worden van; he het gaat weer wat beter.
Welkom Nicole! Wat een lieve post! Fijn dat je veel herkenning hebt gevonden in dit forum. Natuurlijk mag je meelezen! Mooi dat je werkgever zo begripvol is en je steun hebt aan je vriend. x
@Naoko: Jeeeehhhh wat fantastisch dat je weer een boek gelezen hebt. Zalig he, weer kunnen lezen. Heb je nog boekentips? Ik vind het trouwens super hoe je, jezelf zo kunt herpakken. Na een rotdag, weer de volgende dag wakker worden van; he het gaat weer wat beter.
Welkom Nicole! Wat een lieve post! Fijn dat je veel herkenning hebt gevonden in dit forum. Natuurlijk mag je meelezen! Mooi dat je werkgever zo begripvol is en je steun hebt aan je vriend. x
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 27 mei 2015 om 08:55
jaja, boekentips! Ben research aan het doen voor mijn vakantieboeken, dus ik kan wel wat tips gebruiken!
Goede boeken die ik heb gelezen de laatste tijd:
David Sedaris - When you are engulfed in flames. (een van de grappigste auteurs die ik ken, heb de hele tijd zitten gniffelen of harduit gelachen, goede therapie!)
Ingrid Betancourt - Zelfs aan de stilte komt een eind (over haar gevangenschap in de jungle door de FARC. Daar put ik echt kracht uit, van die overleven-in-de-jungle achtige boeken, ik vind dat heel toepasselijk)
Freedom - Jonathan Franzen (vertaald als 'Vrijheid' maar heb engels gelezen. Ontzettend mooi en herkenbaar verhaal over het leven)
Nu bezig in Congo, van O'Hanlon. Weer overleven in de jungle
Goede boeken die ik heb gelezen de laatste tijd:
David Sedaris - When you are engulfed in flames. (een van de grappigste auteurs die ik ken, heb de hele tijd zitten gniffelen of harduit gelachen, goede therapie!)
Ingrid Betancourt - Zelfs aan de stilte komt een eind (over haar gevangenschap in de jungle door de FARC. Daar put ik echt kracht uit, van die overleven-in-de-jungle achtige boeken, ik vind dat heel toepasselijk)
Freedom - Jonathan Franzen (vertaald als 'Vrijheid' maar heb engels gelezen. Ontzettend mooi en herkenbaar verhaal over het leven)
Nu bezig in Congo, van O'Hanlon. Weer overleven in de jungle
donderdag 28 mei 2015 om 16:17
Knuffels voor allemaal vanuit t heerlijke warme Nice!! (4dgn vakantietje met m'n 2 zussen!) en t gaat fantastisch!! Aangegeven op de eerste dag waar m'n behoeftes liggen, dat komt overeen met die van hun, dus genoeg relaxmomenten terwijl we ook genoeg zien/ lopen. En straks lekkere massage geboekt:-)
Hopelijk tm zaterdag dat t zo goed blijft gaan, dan heb ik weer een mijlpaal voor mezelf bereikt, dat ik dit weer aandurfde en t allemaal goed ging! (Zonder m'n vriend ook enzo;-))
X
Hopelijk tm zaterdag dat t zo goed blijft gaan, dan heb ik weer een mijlpaal voor mezelf bereikt, dat ik dit weer aandurfde en t allemaal goed ging! (Zonder m'n vriend ook enzo;-))
X
donderdag 28 mei 2015 om 16:41
Hai allemaal!
@Inge: dat klinkt heerlijk! Geniet je helemaal suf, je hebt het meer dan verdiend!
@Nicole: wat gezellig...we lopen ongeveer gelijk op, en wat fijn dat je ook zoveel haalt uit de herkenning hier. Ik ook aan het opbouwen met ups en downs.
@Naoko: lekker he als je weer kunt lezen, ik ben een echte lezert maar kan me nu niet verder verdiepen dan in suffe detectives, terwijl ik daar normaal niks mee heb.
@Bloem: hoe gaat het nu? En wat een bizarre verhalen heb je toch over je oude werkgever...ik neem aan dat je god op je blote knietjes dankt dat je daar weg bent... Dat heb je toch maar even mooi goed aangevoeld.
@Livingstone: grappig, je vraag over wat het mij (of ons) in vredesnaam kan schelen wat mensen die ik helemaal niet echt ken vinden van mijn kleine stapjes. Ik vroeg het mezelf ook af. Kan er een psychologische verklaring voor vinden natuurlijk, dat het nu juist die eigenschap is die een groot deel van de burnout heeft veroorzaakt. Maar misschien is het, zoals Bloem zegt, ook wel gewoon een menselijke reactie in een onzekere tijd waarin dat wat normaal was ineens niet meer normaal is en ik toch soort van houvast probeer te hebben aan hoe lotgenoten het doen en oplossen.
Nou dan mijn goede nieuwtje: ik heb vrede gesloten met mijn haperende hersenpan. Ik was zo boos vorige week, boos en teleurgesteld in mezelf. En toen ik, gewapend met mijn toetsenbord eens even flink tekeer ging tegen die falende hersens, las ik al typende terug wat ik ze allemaal verweet en waar ik ze voor uitmaakte en toen ineens had ik gewoon medelijden met die grijze massa van mij.
Arme hersentjes. Ze hebben me altijd geholpen, stonden altijd klaar voor me, lieten zich oprekken tot in het oneindige. Hebben me qua werk, maar ook privé gebracht waar ik nu ben. En ze hebben moeten werken hoor, neem dat van mij aan. Dag in dag uit, op volle kracht.
En daar zat ik ze dan uit te schelden en verwijten te maken. Pfoe, wat spijkerhard en onaardig.
Ineens zag ik het: ze zijn moe. Ze moeten bijkomen en hebben recht op vakantie. Ze verdienen niets anders dan een cocktailtje met parapluutje en een parasolletje op een fijn eiland.
Ik red me zolang wel even.
En nu vraag ik gewoon vriendelijk aan mijn hersens of ze een paar uurtjes met me mee willen doen, als ik moet werken bijvoorbeeld, en zodra het teveel wordt klap ik de ligstoel voor ze uit.
Het enige dat ik kan doen is vertrouwen dat ze wel weer bij zullen komen.
@Inge: dat klinkt heerlijk! Geniet je helemaal suf, je hebt het meer dan verdiend!
@Nicole: wat gezellig...we lopen ongeveer gelijk op, en wat fijn dat je ook zoveel haalt uit de herkenning hier. Ik ook aan het opbouwen met ups en downs.
@Naoko: lekker he als je weer kunt lezen, ik ben een echte lezert maar kan me nu niet verder verdiepen dan in suffe detectives, terwijl ik daar normaal niks mee heb.
@Bloem: hoe gaat het nu? En wat een bizarre verhalen heb je toch over je oude werkgever...ik neem aan dat je god op je blote knietjes dankt dat je daar weg bent... Dat heb je toch maar even mooi goed aangevoeld.
@Livingstone: grappig, je vraag over wat het mij (of ons) in vredesnaam kan schelen wat mensen die ik helemaal niet echt ken vinden van mijn kleine stapjes. Ik vroeg het mezelf ook af. Kan er een psychologische verklaring voor vinden natuurlijk, dat het nu juist die eigenschap is die een groot deel van de burnout heeft veroorzaakt. Maar misschien is het, zoals Bloem zegt, ook wel gewoon een menselijke reactie in een onzekere tijd waarin dat wat normaal was ineens niet meer normaal is en ik toch soort van houvast probeer te hebben aan hoe lotgenoten het doen en oplossen.
Nou dan mijn goede nieuwtje: ik heb vrede gesloten met mijn haperende hersenpan. Ik was zo boos vorige week, boos en teleurgesteld in mezelf. En toen ik, gewapend met mijn toetsenbord eens even flink tekeer ging tegen die falende hersens, las ik al typende terug wat ik ze allemaal verweet en waar ik ze voor uitmaakte en toen ineens had ik gewoon medelijden met die grijze massa van mij.
Arme hersentjes. Ze hebben me altijd geholpen, stonden altijd klaar voor me, lieten zich oprekken tot in het oneindige. Hebben me qua werk, maar ook privé gebracht waar ik nu ben. En ze hebben moeten werken hoor, neem dat van mij aan. Dag in dag uit, op volle kracht.
En daar zat ik ze dan uit te schelden en verwijten te maken. Pfoe, wat spijkerhard en onaardig.
Ineens zag ik het: ze zijn moe. Ze moeten bijkomen en hebben recht op vakantie. Ze verdienen niets anders dan een cocktailtje met parapluutje en een parasolletje op een fijn eiland.
Ik red me zolang wel even.
En nu vraag ik gewoon vriendelijk aan mijn hersens of ze een paar uurtjes met me mee willen doen, als ik moet werken bijvoorbeeld, en zodra het teveel wordt klap ik de ligstoel voor ze uit.
Het enige dat ik kan doen is vertrouwen dat ze wel weer bij zullen komen.
donderdag 28 mei 2015 om 21:54
Ooh, boekentips, leuk! Fijn dat er hier nog lezers zitten trouwens. Sedaris, Franzen en Gilbert gaan bij op m'n (sowieso al oneindige) te-lezen-lijstje. Toevallig, Bloem, van Elisabeth Gilbert zag ik een paar dagen geleden een hele interessante TeD-talk: http://www.ted.com/talks/ ... ert_on_genius?language=nl
Ik heb net Een bijna volmaakte vriendschap van Milena Michiko Flasar uit, een dun en niet te moeilijk (want dat was de voorwaarde voor m'n tamme hersenpan) maar zo mooi geschreven boekje waarin ik bovendien burnoutgewijs veel herkende. Gaat over een 'hikikomori', een Japanse jongere die zich helemaal heeft teruggetrokken uit de maatschappij maar stilaan zijn isolement verbreekt.
Een paar citaatjes?
"Het geluk om voor een bepaalde tijd bevrijd te zijn uit het gebeuren en laten gebeuren, uit het samenspel van oorzaak en gevolg. Zonder een menselijk doel voor ogen en zonder de wil om het te bereiken in een gebeurtenisloze ruimte te blijven. Een bal die roerloos aan de rand ligt en geen andere ballen in beweging zet. Door jezelf buiten te sluiten val je uit het fijnmazige vlechtwerk van contacten en betrekkingen en ben je opgelucht er niets aan te hoeven toevoegen. Die opluchting: je hoeft geen bijdrage meer te leveren."
Zo voel ik me soms wel een beetje, opgelucht omdat het allemaal even niet moet...
En nog:
"Van hem ging de taaie kracht uit van een mens die in zijn eigen afgrond was afgedaald, verschrikkelijk eenzaam, hem had gepeild. En weer boven was hij dezelfde, alleen maar blij weer boven te zijn."
Deed me glimlachen en stelde me nogmaals gerust dat ik niet per se een compleet ander mens hoef te worden na deze burnout (daar hebben we het hier nogal over gehad), maar dat het wel een interessante ervaring kan zijn waar ik sterker uit kan komen.
Beel: je mooie beschrijving over vrede sluiten met je hersenen heb ik wel vijf keer gelezen. Zooo waar! Een cocktail met een parapluutje en een parasolletje op een eiland, inderdaad, je hebt gelijk, dat verdienen ze!
Ik heb net Een bijna volmaakte vriendschap van Milena Michiko Flasar uit, een dun en niet te moeilijk (want dat was de voorwaarde voor m'n tamme hersenpan) maar zo mooi geschreven boekje waarin ik bovendien burnoutgewijs veel herkende. Gaat over een 'hikikomori', een Japanse jongere die zich helemaal heeft teruggetrokken uit de maatschappij maar stilaan zijn isolement verbreekt.
Een paar citaatjes?
"Het geluk om voor een bepaalde tijd bevrijd te zijn uit het gebeuren en laten gebeuren, uit het samenspel van oorzaak en gevolg. Zonder een menselijk doel voor ogen en zonder de wil om het te bereiken in een gebeurtenisloze ruimte te blijven. Een bal die roerloos aan de rand ligt en geen andere ballen in beweging zet. Door jezelf buiten te sluiten val je uit het fijnmazige vlechtwerk van contacten en betrekkingen en ben je opgelucht er niets aan te hoeven toevoegen. Die opluchting: je hoeft geen bijdrage meer te leveren."
Zo voel ik me soms wel een beetje, opgelucht omdat het allemaal even niet moet...
En nog:
"Van hem ging de taaie kracht uit van een mens die in zijn eigen afgrond was afgedaald, verschrikkelijk eenzaam, hem had gepeild. En weer boven was hij dezelfde, alleen maar blij weer boven te zijn."
Deed me glimlachen en stelde me nogmaals gerust dat ik niet per se een compleet ander mens hoef te worden na deze burnout (daar hebben we het hier nogal over gehad), maar dat het wel een interessante ervaring kan zijn waar ik sterker uit kan komen.
Beel: je mooie beschrijving over vrede sluiten met je hersenen heb ik wel vijf keer gelezen. Zooo waar! Een cocktail met een parapluutje en een parasolletje op een eiland, inderdaad, je hebt gelijk, dat verdienen ze!
vrijdag 29 mei 2015 om 09:42
Dat klinkt erg mooi @naoko, die gaat ook op mijn lijstje!
edit: heb net de ted talk gekeken, wat mooi! Maar dat boek moet je echt lezen dan, je zal dat zeker ook prachtig vinden. Het is heel licht en humorvol geschreven, ideaal voor hersens op vakantie.
Inge, wat goed dat je vantevoren even hebt gepraat over de vakantiedoelen, slim! En inderdaad een hele mooie stap, zonder vriend! wouwie. Geniet voor 10!
@Vienna, veel plezier in zeeland! Hoop dat de oesters en mosselen lekker zijn, en als je daar niet van houdt, in ieder geval de zee. ik ben trouwens deze week ook begonnen met niet mijn haar elke dag wassen... maar om de dag, niet al te ambitieus. maar dag 2 is mijn haar eigenlijk vooral vet en slierterig. niet glanzend en vol zoals jij beschrijft. moet ik nog wat geduld hebben denk je?
@beel, wat goed van jou, dat je vrede hebt gesloten met je hersentjes! mooi hoe compassievol je klinkt. Jij hebt altijd van die leuke mini-breakthroughs. misschien, ooit, als je er zin in hebt en je hersenen ook, zou je nav deze posts een 'Dagboek Van Een Burnout' kunnen schrijven. Met alle dirt en wanhoop die in het begin voorbij komt, maar ook alle kleine wijsheden. Ik denk dat veel mensen dat wel zouden willen lezen, ik wel iig.
vandaag taartje bakken. kreeg er zomaar weer eens zin in, dat is alweer even geleden!
edit: heb net de ted talk gekeken, wat mooi! Maar dat boek moet je echt lezen dan, je zal dat zeker ook prachtig vinden. Het is heel licht en humorvol geschreven, ideaal voor hersens op vakantie.
Inge, wat goed dat je vantevoren even hebt gepraat over de vakantiedoelen, slim! En inderdaad een hele mooie stap, zonder vriend! wouwie. Geniet voor 10!
@Vienna, veel plezier in zeeland! Hoop dat de oesters en mosselen lekker zijn, en als je daar niet van houdt, in ieder geval de zee. ik ben trouwens deze week ook begonnen met niet mijn haar elke dag wassen... maar om de dag, niet al te ambitieus. maar dag 2 is mijn haar eigenlijk vooral vet en slierterig. niet glanzend en vol zoals jij beschrijft. moet ik nog wat geduld hebben denk je?
@beel, wat goed van jou, dat je vrede hebt gesloten met je hersentjes! mooi hoe compassievol je klinkt. Jij hebt altijd van die leuke mini-breakthroughs. misschien, ooit, als je er zin in hebt en je hersenen ook, zou je nav deze posts een 'Dagboek Van Een Burnout' kunnen schrijven. Met alle dirt en wanhoop die in het begin voorbij komt, maar ook alle kleine wijsheden. Ik denk dat veel mensen dat wel zouden willen lezen, ik wel iig.
vandaag taartje bakken. kreeg er zomaar weer eens zin in, dat is alweer even geleden!
vrijdag 29 mei 2015 om 18:35
Twee daagjes Zeeland waren heerlijk! Gewoon kunnen zijn en niet de hele tijd bezig met: 'wat ga we nu weer doen en morgen doen en hebben we dan echt alle bezienswaardigheden gezien?' Veel gewandeld en gezwommen (in zwembad hoor, ben geen ijsbeertje). Wel twee frustratiemomenten gehad. Was echt aan het hijgen na een duinheuvel en daarna gefrustreerd dat mijn lichaam daar moeilijk over deed. Manlief gaf al aan dat hij het ook pittig vond, maar toen ik dan veel oudjes over het strand zag wandelen, had ik zoiets van: 'hoe kunnen die dat?!' Pas een uur later kwamen we erachter dat we geen echt pad gevolgd hadden en de andere overgangen echt super makkelijk waren. Toch weer een lesje in liever voor mijn lichaam zijn. Verder niet gaan paardrijden. Je moest eerst een proefles van een uur rijden, om je niveau aan te tonen en pas daarna mocht je op strandrit. Zag die proefles nog niet zitten. Wel weer een motivatie bij om meer ruiterfitheidsoefeningen te doen en heb genoten van de galopperende paarden over het strand. Blijft een prachtig zicht.
@Bloem: Is eat,love, pray nog leuk als je de film al gezien hebt? Jammie taart! Welke is het geworden?
@Inge: klinkt zalig zo'n relax vakantie in Nice. Lekker genieten.
@Beel: De Haperende hersenpan, mooi omschreven Beel! Cocktails met paraplutjes voor je hersenen, moest echt even lachen om je verwoording en je hebt helemaal gelijk! Die grijze massa verdiend het. Ben het helemaal eens met Bloem. Jij zou een prachtig BO-boek kunnen schrijven.
@Naoko: Mooie citaten uit het boek. Merci voor de boekentip!
Fijn weekend allemaal! xxx
@Bloem: Is eat,love, pray nog leuk als je de film al gezien hebt? Jammie taart! Welke is het geworden?
@Inge: klinkt zalig zo'n relax vakantie in Nice. Lekker genieten.
@Beel: De Haperende hersenpan, mooi omschreven Beel! Cocktails met paraplutjes voor je hersenen, moest echt even lachen om je verwoording en je hebt helemaal gelijk! Die grijze massa verdiend het. Ben het helemaal eens met Bloem. Jij zou een prachtig BO-boek kunnen schrijven.
@Naoko: Mooie citaten uit het boek. Merci voor de boekentip!
Fijn weekend allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 29 mei 2015 om 20:23
een vijgen-amaretto-jam taartje! Fijn dat je zo genoten hebt!
Ik heb alleen maar stukjes gezien uit de film Eat Pray Love en het einde, maar vond dat geen recht doen aan het boek. Het boek is intelligent en grappig en wijs en oprecht en met zelfspot, en de film leek me vooral glamoureus. Dus denk dat t wel de moeite is om t toch te lezen!
Ik heb alleen maar stukjes gezien uit de film Eat Pray Love en het einde, maar vond dat geen recht doen aan het boek. Het boek is intelligent en grappig en wijs en oprecht en met zelfspot, en de film leek me vooral glamoureus. Dus denk dat t wel de moeite is om t toch te lezen!
zondag 31 mei 2015 om 13:33
Herkenbaar topic dit. Ik (begin dertig) zit nu al een maand of drie thuis en kan nauwelijks meer dan toen ik net thuis zat. Het gaat zo langzaam. Een boek ( en hele lange posts ) lezen lukt nauwelijks.
Omdat de vermoeidheid en het gebrek aan energie aan bleef houden heb ik kort geleden mijn bloed laten testen. Daar kwam uit dat ik naast een vermoeidheidsziekte ook een vit D tekort heb. Het vit D tekort wordt nu behandeld en ik moet zeggen dat dat wel helpt. Ik heb nooit geweten dat een vitamine D tekort zo' n invloed kan hebben op je energieniveau en depressies. Misschien voor velen van jullie al bekend maar misschien dat iemand anders hier ook nog wat aan heeft.
Omdat de vermoeidheid en het gebrek aan energie aan bleef houden heb ik kort geleden mijn bloed laten testen. Daar kwam uit dat ik naast een vermoeidheidsziekte ook een vit D tekort heb. Het vit D tekort wordt nu behandeld en ik moet zeggen dat dat wel helpt. Ik heb nooit geweten dat een vitamine D tekort zo' n invloed kan hebben op je energieniveau en depressies. Misschien voor velen van jullie al bekend maar misschien dat iemand anders hier ook nog wat aan heeft.
zondag 31 mei 2015 om 16:01
Welkom thuis Inge! Wow dat klinkt heerlijk zeg, en 10-15km!! Tsrain je voor de marathon ofzow. (uitspreken op z'n Rotterdams)
Dat verdient echt wel een pluim, dat je je niet hebt laten opjagen maar je energie goed hebt verdeeld, en lekker hebt genoten.
@pussywillow, hallo! Wat naar dat jij ook al bent gevloerd, en inderdaad, het duurt langer dan je lief is... Ik heb mijn bloed ook laten testen en ik had dan weer een vitamine B12-tekort, daarvoor injecties gehad. Heel veel sterkte, lees of schrijf mee als je de behoefte + energie hebt!
Hoe is het met jullie allemaal? Hier gaat het wel ok, vandaag zo lui dat ik er wel erg slaperig van wordt, maar gisteren heeeeerlijk uit eten geweest.
Dinsdag herkeuring van het UWV, en ik vind het niet zozeer spannend, maar het is wel een reflectiemoment, waar ik nu sta, wat ik kan en waarheen ik me wil ontwikkelen. Het antwoord heb ik nog niet klaar helaas. Ik denk dat ik eerst de Goden van de Heilige Vulkaan op Bali moet aanroepen. En in de tussentijd hoop ik maar dat ze me niet forceren in een callcenter-baantje.
Vienna, denk dat je morgen aan de slag gaat niet? Heeeeel veeeel succes!!!!
Dat verdient echt wel een pluim, dat je je niet hebt laten opjagen maar je energie goed hebt verdeeld, en lekker hebt genoten.
@pussywillow, hallo! Wat naar dat jij ook al bent gevloerd, en inderdaad, het duurt langer dan je lief is... Ik heb mijn bloed ook laten testen en ik had dan weer een vitamine B12-tekort, daarvoor injecties gehad. Heel veel sterkte, lees of schrijf mee als je de behoefte + energie hebt!
Hoe is het met jullie allemaal? Hier gaat het wel ok, vandaag zo lui dat ik er wel erg slaperig van wordt, maar gisteren heeeeerlijk uit eten geweest.
Dinsdag herkeuring van het UWV, en ik vind het niet zozeer spannend, maar het is wel een reflectiemoment, waar ik nu sta, wat ik kan en waarheen ik me wil ontwikkelen. Het antwoord heb ik nog niet klaar helaas. Ik denk dat ik eerst de Goden van de Heilige Vulkaan op Bali moet aanroepen. En in de tussentijd hoop ik maar dat ze me niet forceren in een callcenter-baantje.
Vienna, denk dat je morgen aan de slag gaat niet? Heeeeel veeeel succes!!!!
zondag 31 mei 2015 om 16:48
Welcome Back Inge! Wat een optimistische post heb je geschreven! Fijn dat je zo genoten hebt.
Welkom Pussywillow. Het duurt inderdaad lang voor je lichaam weer een beetje meewil. Er de tijd voor nemen, het komt wel! Welke behandeling heb je gekregen voor Vit D tekort? Wel fijn dat je meteen resultaat merkt.
He Bloem! Alweer UWV? Dacht dat je pas in juli weer moest? Heel veel succes alvast en je niets laten opdringen. Goed op je grenzen letten. Jammie vijgen-amaretto taartje, heb je nog een stukje over . Mijn haren waren in het begin van mijn shampoo experiment iets vetter, maar niet heel erg. Ben van 3 a 4 keer wassen per week, eerst naar twee keer en nu naar 1 keer gegaan en dat werkte goed. Kreeg deze week zelfs de vraag of ik extensions heb. Manlief wast zijn haren al jaren niet meer (er schuilt een beetje in hippie in hem) en die heeft echt een dikke bos (is ie trots op, veel van zijn vrienden hebben toch al redelijk last van uitdunnend haar). Even op je tanden bijten, het is het waard
Morgen mijn eerste werkdag en voel toch wel de zenuwen opkomen. Gisteren wakker geworden met spierpijn in mijn nek (mijn stressplek) en dacht oh je dit komt niet goed. Uiteindelijk mezelf er toch overheen kunnen zetten en op mijn gemakje leuke dingen gedaan en ervan kunnen genieten (wat een verschil met maanden geleden). Het voelt goed om te starten morgen, een beetje spanning is normaal. Wel een beetje jaloers op jullie, het wordt donderdag 30 graden! Zou normaal meteen een tuinvakantie boeken
Veel liefs en dikke knuffel voor jullie allemaal! x
Welkom Pussywillow. Het duurt inderdaad lang voor je lichaam weer een beetje meewil. Er de tijd voor nemen, het komt wel! Welke behandeling heb je gekregen voor Vit D tekort? Wel fijn dat je meteen resultaat merkt.
He Bloem! Alweer UWV? Dacht dat je pas in juli weer moest? Heel veel succes alvast en je niets laten opdringen. Goed op je grenzen letten. Jammie vijgen-amaretto taartje, heb je nog een stukje over . Mijn haren waren in het begin van mijn shampoo experiment iets vetter, maar niet heel erg. Ben van 3 a 4 keer wassen per week, eerst naar twee keer en nu naar 1 keer gegaan en dat werkte goed. Kreeg deze week zelfs de vraag of ik extensions heb. Manlief wast zijn haren al jaren niet meer (er schuilt een beetje in hippie in hem) en die heeft echt een dikke bos (is ie trots op, veel van zijn vrienden hebben toch al redelijk last van uitdunnend haar). Even op je tanden bijten, het is het waard
Morgen mijn eerste werkdag en voel toch wel de zenuwen opkomen. Gisteren wakker geworden met spierpijn in mijn nek (mijn stressplek) en dacht oh je dit komt niet goed. Uiteindelijk mezelf er toch overheen kunnen zetten en op mijn gemakje leuke dingen gedaan en ervan kunnen genieten (wat een verschil met maanden geleden). Het voelt goed om te starten morgen, een beetje spanning is normaal. Wel een beetje jaloers op jullie, het wordt donderdag 30 graden! Zou normaal meteen een tuinvakantie boeken
Veel liefs en dikke knuffel voor jullie allemaal! x
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 1 juni 2015 om 21:34
He Vienna: hoe was het?? Kan me voorstellen dat je nu even geen puf hebt om ook nog stukjes te typen maar er wordt aan je gedacht! En je kunt gewoon dit weekend weer tuinvakantie houden toch?
@Bloem: Het klinkt alsof het best wel lekker met je gaat. Wanneer ga je verder met taalcoach traject en wanneer ga je ook al weer naar Bali en natuurlijk succes morgen met de UWV arts...hoop dat het weer meevalt en je er met een goed gevoel weg loopt.
Inge wat fijn dat je het zo goed hebt gehad!
@Pyssywillow: fijn dat je lichaam langzaam maar zeker goed reageert op de vitaminen, ik ben ook getest op tekorten maar daar kwam niets uit. Wat voor vermoeidheidsziekte heb je? Of heet het gewoon zo? Is dat iets waar je de rest van je leven mee te maken houdt of is het zoals pfeiffer iets dat ook weer kan genezen? Wel pittig dat je al drie maanden thuis bent en het gevoel hebt dat het niet beter wordt.
Hier alles een beetje rustiger sinds ik vriendschap met mijn hersens heb gesloten. Ik neem het weer wat meer zoals het komt en zoals het gaat. Ik denk dat het stiekum toch ook wel wat beter begint te gaan. Ik heb minder de echt hypere zenuw-energie momenten en pak bijna vanzelf mijn rust. Dat betekent voor mij aan de keukentafel eindeloos documentaires kijken. Word ik per ongeluk ook nog wat wijzer van...
Weet je ik heb natuurlijk echt nagedacht of ik niet een BO boekje zou willen schrijven maar dat ook weer van me afgezet voor nu. Als ik namelijk één keer hele lekkere koekjes bak denk ik ook dat ik een koekfabriek moet beginnen . Pas als ik mezelf genezen verklaar mag ik nadenken over grote projecten.
Deze week weer 3x4 uur werken, eens kijken hoe dat weer gaat.
@Bloem: Het klinkt alsof het best wel lekker met je gaat. Wanneer ga je verder met taalcoach traject en wanneer ga je ook al weer naar Bali en natuurlijk succes morgen met de UWV arts...hoop dat het weer meevalt en je er met een goed gevoel weg loopt.
Inge wat fijn dat je het zo goed hebt gehad!
@Pyssywillow: fijn dat je lichaam langzaam maar zeker goed reageert op de vitaminen, ik ben ook getest op tekorten maar daar kwam niets uit. Wat voor vermoeidheidsziekte heb je? Of heet het gewoon zo? Is dat iets waar je de rest van je leven mee te maken houdt of is het zoals pfeiffer iets dat ook weer kan genezen? Wel pittig dat je al drie maanden thuis bent en het gevoel hebt dat het niet beter wordt.
Hier alles een beetje rustiger sinds ik vriendschap met mijn hersens heb gesloten. Ik neem het weer wat meer zoals het komt en zoals het gaat. Ik denk dat het stiekum toch ook wel wat beter begint te gaan. Ik heb minder de echt hypere zenuw-energie momenten en pak bijna vanzelf mijn rust. Dat betekent voor mij aan de keukentafel eindeloos documentaires kijken. Word ik per ongeluk ook nog wat wijzer van...
Weet je ik heb natuurlijk echt nagedacht of ik niet een BO boekje zou willen schrijven maar dat ook weer van me afgezet voor nu. Als ik namelijk één keer hele lekkere koekjes bak denk ik ook dat ik een koekfabriek moet beginnen . Pas als ik mezelf genezen verklaar mag ik nadenken over grote projecten.
Deze week weer 3x4 uur werken, eens kijken hoe dat weer gaat.
dinsdag 2 juni 2015 om 13:44
Nou beel, gaat het goed of niet, het is altijd maar van welk perspectief je het bekijkt. Voor mij geldt altijd wel een beetje, dat als ik vrolijk en enthousiast overkom, het in de regel ook wel okee met me gaat. Ik zeg niet zo snel 'het gaat goed' want ik ben bang dat ik het dan 'jinx'
Er zijn heuglijke zaken: ik kan echt genieten van de voorpret van de Bali-reis. Geen zenuwen! Sowieso heb ik het idee dat ik wat meer relaxt ben. Ik kijk minder tegen dingen op. Ook als ze een beetje spannend zijn, zoals de UWV evaluatie vanochtend, of de taalcoach cursus, die best intensief is. Wat echt goed gaat en heel fijn is, om weer eens wat intellectuele uitdaging te hebben! Ik maak me helemaal niet druk of mensen me wel aardig vinden, dus daar lekt ook geen energie weg en dat is goed om te merken. Merkte net wel dat ik in groepsvorm wel nog steeds geneigd ben om initiatief en verantwoordelijkheid naar me toe te trekken, maar het is wel fijn om zo een beetje je je eigen gedrag en grenzen te verkennen, niet te bewust maar meer met een zesde zintuig en spelenderwijs.
On the downside....... ben ik weer echt even een wrakje, gisteren toch wat te veel gedaan (1,5 uur wandelen met hondje + boodschappen + lekker koken, kan meestal ook wel allemaal, maar dan wil je dat dus ook altijd kunnen, ookal heeft je lijf er soms een dag blijkbaar minder zin in). Dus vandaag moe, maar toch een uur evaluatie met de arts van UWV en 3 uur cursus, en nu dan gesloopt. Ik was daar gisteren toch wel even verdrietig over. Waarom het nou qua energie niet omhoog gaat de afgelopen maanden. Soms gaat het een beetje beter, dan weer ietsje slechter, maar een stijgende lijn lijkt er toch niet echt te zijn. Dat levert wel wat frustratie op nu en dan. Vandaag ben ik echter te moe om me te gaan zitten frustreren dus ik zet ook maar weer een serietje op en neem het maar weer zoals het is, AGAIN...
Ging wel ok trouwens bij de verzekeringsarts, het doel was om vast te stellen of ik weer passend werk zou kunnen verrichten voor 65% van laatstverdiende loon, en dan dus uit te ziektewet moet. Maar denk dat ze me nog in de ziektewet laten. Ik kreeg wel een beetje apart advies: dat ik kritisch moet zijn over de belangen van psychiater en psychotherapeuten, omdat die niet per se zullen handelen in mijn belang om zo mogelijk snel aan het werk te gaan. Met andere woorden: me helemaal suf houden onder de medicijnen zodat ik tot niets meer kom. Ach, voor sommigen zal dat ook wel zo zijn dus ik begrijp ergens wel waar hij vandaan komt... Maar ik vond het wel een beetje apart dat hij mijn behandelaars im frage stelt. Ik heb maar ja ja ja interessant wat je daar zegt geantwoord- daar heb ik dan weer geen belang bij, om er discussie over aan te gaan.
Er zijn heuglijke zaken: ik kan echt genieten van de voorpret van de Bali-reis. Geen zenuwen! Sowieso heb ik het idee dat ik wat meer relaxt ben. Ik kijk minder tegen dingen op. Ook als ze een beetje spannend zijn, zoals de UWV evaluatie vanochtend, of de taalcoach cursus, die best intensief is. Wat echt goed gaat en heel fijn is, om weer eens wat intellectuele uitdaging te hebben! Ik maak me helemaal niet druk of mensen me wel aardig vinden, dus daar lekt ook geen energie weg en dat is goed om te merken. Merkte net wel dat ik in groepsvorm wel nog steeds geneigd ben om initiatief en verantwoordelijkheid naar me toe te trekken, maar het is wel fijn om zo een beetje je je eigen gedrag en grenzen te verkennen, niet te bewust maar meer met een zesde zintuig en spelenderwijs.
On the downside....... ben ik weer echt even een wrakje, gisteren toch wat te veel gedaan (1,5 uur wandelen met hondje + boodschappen + lekker koken, kan meestal ook wel allemaal, maar dan wil je dat dus ook altijd kunnen, ookal heeft je lijf er soms een dag blijkbaar minder zin in). Dus vandaag moe, maar toch een uur evaluatie met de arts van UWV en 3 uur cursus, en nu dan gesloopt. Ik was daar gisteren toch wel even verdrietig over. Waarom het nou qua energie niet omhoog gaat de afgelopen maanden. Soms gaat het een beetje beter, dan weer ietsje slechter, maar een stijgende lijn lijkt er toch niet echt te zijn. Dat levert wel wat frustratie op nu en dan. Vandaag ben ik echter te moe om me te gaan zitten frustreren dus ik zet ook maar weer een serietje op en neem het maar weer zoals het is, AGAIN...
Ging wel ok trouwens bij de verzekeringsarts, het doel was om vast te stellen of ik weer passend werk zou kunnen verrichten voor 65% van laatstverdiende loon, en dan dus uit te ziektewet moet. Maar denk dat ze me nog in de ziektewet laten. Ik kreeg wel een beetje apart advies: dat ik kritisch moet zijn over de belangen van psychiater en psychotherapeuten, omdat die niet per se zullen handelen in mijn belang om zo mogelijk snel aan het werk te gaan. Met andere woorden: me helemaal suf houden onder de medicijnen zodat ik tot niets meer kom. Ach, voor sommigen zal dat ook wel zo zijn dus ik begrijp ergens wel waar hij vandaan komt... Maar ik vond het wel een beetje apart dat hij mijn behandelaars im frage stelt. Ik heb maar ja ja ja interessant wat je daar zegt geantwoord- daar heb ik dan weer geen belang bij, om er discussie over aan te gaan.
dinsdag 2 juni 2015 om 14:28
Ach Bloempje, het is me ook allemaal niet wat...
Al die ups en al die downs. Vind het niet gek dat je nu een wrakmomentje hebt want je hebt gewoon best wel veel gedaan. De arts gaat je niet in je kouwe kleren zitten en ook voor de (drie uur!!!) taalcoaching moet je er goed bij zijn. Ik denk dat mensen die geen BO hebben hier ook van zouden moeten bijkomen.
Eigenlijk is wat je vertelt over dat je minder van te voren in de stress schiet over dingen denk ik het meest veelzeggende en misschien ook wel een van de belangrijkste dingen. Dat je belastbaarheid nog niet daar is waar je hem hebben wil, is frustrerend en heeft dus blijkbaar veel tijd nodig, maar dat je minder loopt te malen over dingen die in de toekomst liggen en je werkelijk niets aan kunt veranderen vind ik niet niks.
En ook Bali, dat je je er puur op kunt verheugen dat is toch echt wel een stap verder dan een tijd geleden.
En dan het oefenen met je openstellen of afsluiten, en je grenzen in een groep voelen en er mee spelen, dat herken ik als een malle. En dat 6e zintuig is denk ik iets dat je de rest van je leven profijt van zult hebben, nou ja dat hoop ik dan voor mezelf, en eigenlijk ga ik er ook vanuit, dat dat de les is.
Al met al ben ik hier van een afstand beretrots op je!!
Al die ups en al die downs. Vind het niet gek dat je nu een wrakmomentje hebt want je hebt gewoon best wel veel gedaan. De arts gaat je niet in je kouwe kleren zitten en ook voor de (drie uur!!!) taalcoaching moet je er goed bij zijn. Ik denk dat mensen die geen BO hebben hier ook van zouden moeten bijkomen.
Eigenlijk is wat je vertelt over dat je minder van te voren in de stress schiet over dingen denk ik het meest veelzeggende en misschien ook wel een van de belangrijkste dingen. Dat je belastbaarheid nog niet daar is waar je hem hebben wil, is frustrerend en heeft dus blijkbaar veel tijd nodig, maar dat je minder loopt te malen over dingen die in de toekomst liggen en je werkelijk niets aan kunt veranderen vind ik niet niks.
En ook Bali, dat je je er puur op kunt verheugen dat is toch echt wel een stap verder dan een tijd geleden.
En dan het oefenen met je openstellen of afsluiten, en je grenzen in een groep voelen en er mee spelen, dat herken ik als een malle. En dat 6e zintuig is denk ik iets dat je de rest van je leven profijt van zult hebben, nou ja dat hoop ik dan voor mezelf, en eigenlijk ga ik er ook vanuit, dat dat de les is.
Al met al ben ik hier van een afstand beretrots op je!!
