Psyche
alle pijlers
Mijn vader gaat dood
dinsdag 26 mei 2015 om 16:04
Hallo allemaal
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
Ik post hier mijn verhaal omdat ik wel een steuntje in de rug kan gebruiken. Ik vind het namelijk een hele moeilijke tijd. Van nature ben ik enigszins pessimistisch aangelegd, dus dat helpt ook niet echt. Misschien dat ik hier een opsteker kan vinden.
Mijn vader is jong en ernstig ziek. Dit is hij al een aantal jaren. Als gezin wisten we dat dit er aan zat te komen, maar kennelijk is nu de terminale tijd ook echt aangebroken. Van het KWF hebben we een foldertje gekregen 'Kanker...als de dood nabij is'. Om verschrikkelijk depressief van te worden. Het ziekenhuisbed staat al in de kamer, elektrisch met alle toeters en bellen. Hij is er zelf erg blij mee, want dan kan hij lekker slapen. Maar god, wat vind ik het klote om aan te zien. Hij is verschrikkelijk mager, armpjes net zoals de 'kindjes in Afrika', helemaal uitgemergeld. Hij slaapt veel, heeft gelukkig nog niet zo heel veel pijn, maar veel lichamelijke ongemakken.
Ik vind dit zo verschrikkelijk om mee te maken. Hij heeft zijn begrafenis liedjes al uitgezocht. We hebben een schapje in de woonkamer van mijn ouders gemaakt met spulletjes van hem. Hij vond dat erg fijn om te doen, alsof hij nog wat controle had over 'later'. Mooie foto's en memorabilia er in. Dat vond mijn moeder heel troostend. Ik merk dat mijn ouders beide tegen het eind van hun latijn aan lopen. Vermoeid, emotioneel volledig uitgeput.
Ik herken dit wel een beetje. Ik ben zo moe, wil het liefst veel slapen. Ben zo vaak verdrietig om hoe het gelopen is en hoe het nu gaat. En vooral bang voor wat komen gaat. Ik wil geen afscheid nemen, dat lijkt me het meest verschrikkelijke wat er is. Ik wil niet de angst voor de dood in zijn ogen zien. Ben zo verschrikkelijk bang. Ik wil mijn paps nog helemaal niet missen.
Daarnaast ben ik bezig met afstuderen. Ik studeer en het is een grote opgave geweest om zover te komen. Veel studie-uren etc. Dit vind ik helemaal niet erg, ben er zelfs trots op. Maar ik merk nu dat ik ook op ben. Studievertraging is helaas geen optie. Heeft iemand hier tips voor? Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Kan me niet goed meer zetten tot studeren en de stof ook daadwerkelijk opnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal.
maandag 15 juni 2015 om 20:02
Ik ga misschien morgen wel een poging doen. Wie weet krijg ik een vlaag inspiratie mee hahah. Maar heb er wel een hard hoofd in. Ik krijg nu een beetje de 'fuck it' mentaliteit. Ik zie het wel en raap de stukjes wel bij elkaar straks. Wr zitten nu lekker met z'n vieren op de bank en in bed, beetje auwehoeren haha. Geniet van deze momenten.
maandag 15 juni 2015 om 20:04
Mijn vader had in zijn laatste dagen ook steeds de hik. Dit kwam door vergrootte lever, die drukte tegen het middenrif aan waardoor hij steeds de hik kreeg. Ook was mijn vader heel vol van alles wat zo opgezet was. Ze kunnen hier wel medicijnen voor krijgen hoor om te zorgen dat het middenrif niet zo geprikkeld is, zeker naar vragen bij de huisarts!! Voor de rest heel veel sterkte, ik weet helaas waar je doorheen gaat (zowel mijn vader als moeder verloren aan kanker). Ik hoop dat je vaders lijden niet lang meer duurt....
dinsdag 16 juni 2015 om 07:16
quote:prima_donna schreef op 15 juni 2015 @ 21:44:
Ja die heb ik gelezen! Prachtig boek. De eenzame polygamist, dat klinkt interessant. Waar gaat het over?
Heb ook maar wat hersenloos leesvoer gedownload, Mortal Instruments ofzo. YA leest altijd zo lekker weg haha.Over een man met 4 vrouwen en 28 kinderen die eigenlijk niet zo goed in zijnnvel zin. De vrouwen spannen samen, hij moet stomme klussen aannnemen om zijn gezin te kunnen onderhoudej, etc etc
Ja die heb ik gelezen! Prachtig boek. De eenzame polygamist, dat klinkt interessant. Waar gaat het over?
Heb ook maar wat hersenloos leesvoer gedownload, Mortal Instruments ofzo. YA leest altijd zo lekker weg haha.Over een man met 4 vrouwen en 28 kinderen die eigenlijk niet zo goed in zijnnvel zin. De vrouwen spannen samen, hij moet stomme klussen aannnemen om zijn gezin te kunnen onderhoudej, etc etc
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
dinsdag 16 juni 2015 om 15:36
Dankjewel allemaal. Even een korte update. Hij ligt op bed, heeft heel veel slijmontwikkeling en dat is zo naar. De morfinepomp wordt vanmiddag aangelegd en de pomp voor palliatieve sedatie is ook al in huis. Die man is zo moe. kan niet meer alleen lopen, zoals Geer het zegt: 'hij heeft er de kracht niet meer veur'. De sfeer hier is rustig En vredig.
dinsdag 16 juni 2015 om 19:13
morfinepomp zit er nu in. Hij slaapt veel En is ontzettend moe. Hij wil zelfs niet meer roken. We hebben nu ook thuiszorg. Heel apart, we hebben het altijd met zn viertjes gedaan. Ik vind het wel prettig dat medisch geschoold personeel twee keer per dag komt kijken.
Ik heb ex een mail gestuurd. Merkte dat ik het niet los kon laten omdat ik mijn zegje niet heb kunnen doen. Dus dat heb ik maar even gedaan. Kan ik dat loslaten en me op het hier en nu focussen. mam en zusje zijn steeds in tranen maar ik voel me heel rustig nu. Hoop gewoon dat het snel voorbij is. Bedankt voor de steun allemaal. Doet me goed. En excuus als ik in herhaling val haha.
Ik heb ex een mail gestuurd. Merkte dat ik het niet los kon laten omdat ik mijn zegje niet heb kunnen doen. Dus dat heb ik maar even gedaan. Kan ik dat loslaten en me op het hier en nu focussen. mam en zusje zijn steeds in tranen maar ik voel me heel rustig nu. Hoop gewoon dat het snel voorbij is. Bedankt voor de steun allemaal. Doet me goed. En excuus als ik in herhaling val haha.
dinsdag 16 juni 2015 om 19:27
Matroesjka. Ik zou alsnog graag weten hoe jij het ervaren hebt. Wat was het zwaarst en wat waren de mooie momenten?
MarianneDavids dankjewel. Ja het is inderdaad heel zwaar maar ik heb wel goede hoop Voor later. we hebben heel wat mooie momenten gehad afgelopen tijd.
Wel het gevoel dat ik door een roes ga. Maar gelukkig wel rustig.
MarianneDavids dankjewel. Ja het is inderdaad heel zwaar maar ik heb wel goede hoop Voor later. we hebben heel wat mooie momenten gehad afgelopen tijd.
Wel het gevoel dat ik door een roes ga. Maar gelukkig wel rustig.
dinsdag 16 juni 2015 om 19:33
dinsdag 16 juni 2015 om 19:56
Ok, ik wil daar best over vertellen. Ik merk alleen dat ik een beetje moeite heb om er een duidelijk verhaal van te maken zonder dat het gelijk een heel boekwerk wordt dus vergeef me als het te lang is of niet duidelijk. Het is nu bijna een jaar geleden dat ze overleden is en nu pas begint ons leven weer een beetje normaal te worden (nouja, niet helemaal we zijn onze bruiloft aan het plannen dat is ook chaos maar wel leuke chaos!) en nu pas beginnen sommige dingen ook duidelijk te worden in mijn hoofd over die hele periode. En met die periode en alles wat ik nu vertel bedoel ik de periode vanaf dat ze ziek werd tot ongeveer een tijdje terug (dus ook de periode na haar leven).
Bij ons was de situatie wel anders. Wij woonden samen en bij mijn vriend in het gezin was sprake van nog heel wat andere problemen waar we in de ziekteperiode van zijn moeder ook nog mee te maken kregen.
Voordat mijn schoonmoeder ziek werd (ze is uiteindelijk 1.5 jaar ziek geweest voordat ze overleed) leefden wij een beetje als God in Frankrijk zeg maar. We werkten, deden leuke dingen, gingen veel op vakantie, waren smoorverliefd. Toen we dus bijna een jaar samen woonden werd ze opeens ziek en stond alles van de een op de andere dag helemaal op zijn kop en bestond ons leven alleen nog maar uit ziekenhuis, verpleeghuis, problemen in de familie, oververmoeidheid, stress, verdriet, en heel veel tussen hoop en vrezen in leven.
Wat ik daar het moeilijks aan vond is het "geleefd worden". Je hebt niks meer te zeggen over je eigen leven, alles moet zich aanpassen op hoe het met degene die ziek is gaat. En dat is voor ons beide op een eigen manier zwaar geweest. Voor hem natuurlijk omdat het zijn moeder was, dat spreekt voor zich wat daar de moeilijkheden voor zijn. Voor mij was het op verschillende niveaus zwaar. Als eerste vond ik het moeilijk om hem zo te zien lijden. Zijn pijn deed mij pijn zeg maar. Tegelijkertijd werd hij (zonder dat te willen) ook zelf een bron van mijn "lijden" (zonder zielig te willen klinken). Hij was degene die 100% de sfeer in ons leven bepaalde. Als hij een goede dag had hadden wij een goede dag, en als hij een slechte dag had hadden wij een slechte dag. Maar als IK een goede dag had werd het alsnog een slechte dag als hij thuis kwam en een slechte dag had. En als ik een slechte dag had had hij eigenlijk gewoon niet de kracht om er echt voor me te zijn. Hij deed wel zijn best hoor, maar het lukte hem gewoon nooit helemaal. Kortom: hoe het met ONS ging, hing helemaal af van hoe het met hem (en/of zijn moeder) ging. En dat vond ik soms best zwaar, ik was de controle compleet kwijt.
En altijd maar steunen is soms ook gewoon zwaar. Op een gegeven moment wist ik soms ook gewoon niet meer wat ik nog kon zeggen om hem toch moed in te spreken of te troosten. Dan heb je alles al 100 keer gezegd en word je er een beetje moedeloos van. En hij werd een ontzettende pessimist in die periode. Hij was al het vertrouwen kwijt in een positieve afloop (niet per se voor zijn moeder, maar gewoon in het algemeen). Hij was denk ik best depressief een hele tijd. En dat is best zwaar als partner. Altijd de schouder zijn waar op gesteund wordt maar bijna nooit terug kunnen steunen op je partner.
Maar, ik denk dus niet dat onze relatie te vergelijken is met die van jullie. Zoals ik zeg, wij woonden samen, en toen we gingen samenwonen hebben we ook heel bewust een keuze gemaakt voor in voor en tegenspoed zeg maar. Helaas kwam die tegenspoed alleen een beetje sneller dan we hadden gedacht. Maar, ik heb mezelf dus altijd voorgehouden dat dit ook hoort bij het hebben van een relatie en de laatste tijd is de zon hier wel weer gaan schijnen. Hij mist zijn moeder natuurlijk nog wel, verjaardagen, feestdagen, etc, het komt steeds weer terug en dat zal ook nog een hele tijd zo blijven. Maar het gaat echt heel veel beter. Ik zeg altijd dat dit soort dingen een relatie kunnen maken of breken. En die van jullie is er op gebroken, maar dat is (hoewel het verdrietig is en gewoon kut voor je) niet per se iets slechts. Jullie zijn gewoon niet voor elkaar, dat is gebleken. Hij bedoelt het waarschijnlijk nieteens zo lullig als het lijkt. Ik denk dat het ook een hoop onmacht bij hem is.
En die roes die je beschrijft is ook herkenbaar. En dit klinkt misschien heel erg raar wat ik ga zeggen, maar sommige momenten die jullie nu meemaken zullen achteraf warme herinneringen worden voor jullie gezin. Probeer je te richten op wat belangrijk is (jullie vader zo goed als mogelijk begeleiden en elkaar er doorheen helpen) en alle andere dingen zijn nu even niet belangrijk.
Bij ons was de situatie wel anders. Wij woonden samen en bij mijn vriend in het gezin was sprake van nog heel wat andere problemen waar we in de ziekteperiode van zijn moeder ook nog mee te maken kregen.
Voordat mijn schoonmoeder ziek werd (ze is uiteindelijk 1.5 jaar ziek geweest voordat ze overleed) leefden wij een beetje als God in Frankrijk zeg maar. We werkten, deden leuke dingen, gingen veel op vakantie, waren smoorverliefd. Toen we dus bijna een jaar samen woonden werd ze opeens ziek en stond alles van de een op de andere dag helemaal op zijn kop en bestond ons leven alleen nog maar uit ziekenhuis, verpleeghuis, problemen in de familie, oververmoeidheid, stress, verdriet, en heel veel tussen hoop en vrezen in leven.
Wat ik daar het moeilijks aan vond is het "geleefd worden". Je hebt niks meer te zeggen over je eigen leven, alles moet zich aanpassen op hoe het met degene die ziek is gaat. En dat is voor ons beide op een eigen manier zwaar geweest. Voor hem natuurlijk omdat het zijn moeder was, dat spreekt voor zich wat daar de moeilijkheden voor zijn. Voor mij was het op verschillende niveaus zwaar. Als eerste vond ik het moeilijk om hem zo te zien lijden. Zijn pijn deed mij pijn zeg maar. Tegelijkertijd werd hij (zonder dat te willen) ook zelf een bron van mijn "lijden" (zonder zielig te willen klinken). Hij was degene die 100% de sfeer in ons leven bepaalde. Als hij een goede dag had hadden wij een goede dag, en als hij een slechte dag had hadden wij een slechte dag. Maar als IK een goede dag had werd het alsnog een slechte dag als hij thuis kwam en een slechte dag had. En als ik een slechte dag had had hij eigenlijk gewoon niet de kracht om er echt voor me te zijn. Hij deed wel zijn best hoor, maar het lukte hem gewoon nooit helemaal. Kortom: hoe het met ONS ging, hing helemaal af van hoe het met hem (en/of zijn moeder) ging. En dat vond ik soms best zwaar, ik was de controle compleet kwijt.
En altijd maar steunen is soms ook gewoon zwaar. Op een gegeven moment wist ik soms ook gewoon niet meer wat ik nog kon zeggen om hem toch moed in te spreken of te troosten. Dan heb je alles al 100 keer gezegd en word je er een beetje moedeloos van. En hij werd een ontzettende pessimist in die periode. Hij was al het vertrouwen kwijt in een positieve afloop (niet per se voor zijn moeder, maar gewoon in het algemeen). Hij was denk ik best depressief een hele tijd. En dat is best zwaar als partner. Altijd de schouder zijn waar op gesteund wordt maar bijna nooit terug kunnen steunen op je partner.
Maar, ik denk dus niet dat onze relatie te vergelijken is met die van jullie. Zoals ik zeg, wij woonden samen, en toen we gingen samenwonen hebben we ook heel bewust een keuze gemaakt voor in voor en tegenspoed zeg maar. Helaas kwam die tegenspoed alleen een beetje sneller dan we hadden gedacht. Maar, ik heb mezelf dus altijd voorgehouden dat dit ook hoort bij het hebben van een relatie en de laatste tijd is de zon hier wel weer gaan schijnen. Hij mist zijn moeder natuurlijk nog wel, verjaardagen, feestdagen, etc, het komt steeds weer terug en dat zal ook nog een hele tijd zo blijven. Maar het gaat echt heel veel beter. Ik zeg altijd dat dit soort dingen een relatie kunnen maken of breken. En die van jullie is er op gebroken, maar dat is (hoewel het verdrietig is en gewoon kut voor je) niet per se iets slechts. Jullie zijn gewoon niet voor elkaar, dat is gebleken. Hij bedoelt het waarschijnlijk nieteens zo lullig als het lijkt. Ik denk dat het ook een hoop onmacht bij hem is.
En die roes die je beschrijft is ook herkenbaar. En dit klinkt misschien heel erg raar wat ik ga zeggen, maar sommige momenten die jullie nu meemaken zullen achteraf warme herinneringen worden voor jullie gezin. Probeer je te richten op wat belangrijk is (jullie vader zo goed als mogelijk begeleiden en elkaar er doorheen helpen) en alle andere dingen zijn nu even niet belangrijk.
dinsdag 16 juni 2015 om 19:59
Ps. Wat ik nog het moeilijkst van alles vond was mijn totale onvermogen om me echt in te kunnen leven in hem. Ik kon me ten eerste al niet inleven omdat beide mijn ouders leven en gezond zijn. Maar al had ik mijn moeder ook verloren had ik me nog moeilijk kunnen inleven in precies ZIJN gevoel. Ik heb toen veel gepraat met een vriendin van me wiens moeder ook een tijd daarvoor overleden was en zij ging daar zo anders mee om dan mijn vriend, dat dat ook geen garantie is dat ik mijn vriend wel echt had kunnen begrijpen. Ik kon alleen proberen om me in te leven, maar ik had het gevoel dat dat nooit helemaal lukte en dat ook een beetje voor een afstand zorgde.